Eδώ και τρεις βδομάδες είχα αυτή τη φωτογραφία απέναντι και σκεφτόμουν τι να κολλήσω από κάτω της. Κάθε μέρα έγραφα κι έσβηνα. Κάθε μέρα. Χτες βράδυ κατάλαβα επιτέλους ότι δεν χρειαζόταν φτιασίδια. Είναι ένας άνθρωπος που στέλνει ένα μήνυμα προς τα σύνορα μιας φανταστικής χώρας , εκεί που υποθέτει πως υπάρχουν άνθρωποι σαν κι αυτήν , που δεν θα το πάρουν ποτέ. Τόσο απλά.

εικόνα : Μarcin Cecko

Eδώ και τρεις βδομάδες είχα αυτή τη φωτογραφία απέναντι και σκεφτόμουν τι να κολλήσω από κάτω της. Κάθε μέρα έγραφα κι έσβηνα. Κάθε μέρα. Χτες βράδυ κατάλαβα επιτέλους ότι δεν χρειαζόταν φτιασίδια. Είναι ένας άνθρωπος που κοιτάζει προς τα σύνορα μιας φανταστικής χώρας, εκεί που υποθέτει πως υπάρχουν άνθρωποι σαν κι αυτόν που δεν θα τους δει ποτέ. Τόσο απλά.

εικόνα : Ιbai Acevedo

Έτοιμοι για νέες συναρπαστικές περιπέτειες…θα κλάψουν τα καλαμποκοχώραφα ξανά…

( η σέλα είναι ακόμη πιο σκληρή φέτος ή ιδέα μου είναι ; )

We never-ever argue, we never calculate
The currency we’ve spent
I love you, oh, you pay my rent

(κάτι παραπάνω από μένα κι από σένα ξέρουν και οι Pet Shop Boys και ειδικά οι αρχισυντάκτες)

Να γιατί.

Απ’ όλα όσα έχω γράψει για το Sport24 και το Men24 εδώ και -κοντά- τέσσερα χρόνια, εκείνο που απλώθηκε σε περισσότερες οθόνες ήταν αυτό.

Καμιά μετάνοια, ήταν όλα τους παιδιά μου , δεν είμαι Χατζηδάκις εγώ για να αποκηρύσσω τα νιάου νιάου και τις ροζ μυτούλες. Μα φαίνεται πως εκείνα που έστειλα στο δρόμο σχεδόν ξεβράκωτα, αφτιασίδωτα κι αχτένιστα, είδαν προκοπή. Για όσα αφιέρωσα παραπάνω χρόνο για να μη βγουν σαν τον Όλιβερ Τουίστ -νόμιζα ο έρμος πως τα είχα ντύσει σαν το Μικρό Πρίγκιπα- δεν είμαι σίγουρος τι απέγιναν και ποιοι καλοί άνθρωποι τα περιμάζεψαν από τον Φέιγκιν της αναγνωστικής ανυπαρξίας (τι έγραψα τώρα ; ).

Καιρός, λοιπόν, να πάψω να ψευτοδιαφωνώ μαζί μου για το «τι είναι πάλι αυτά που γράφεις σήμερα ; στο editorial του Nitro θαρρείς πως πλατσουρίζεις ; τόσες λέξεις χαράμι ;»

Χαράμι δεν υπάρχει. Μόνο καράβι κι ένα σκοινί. Το σαπούνι το κρατάω για πισινή, όταν σφίξουν τα πράματα…

( με αφορμή -και- αυτό )

Θα ήθελα τώρα να μου πεις πάλι εκείνη την παλιά ιστορία που έλεγες, ότι η ζωή σου άλλαξε ολότελα από τότε που με γνώρισες. Και να μείνω κατάπληχτος και εκμηδενισμένος, όπως τότε. Αλλά τι τα θες ; Παν΄ αυτά. Πέρασαν.

Αφορμής δοθείσης.

«Κατάπληχτος και εκμηδενισμένος». Μου αρέσουν αυτές οι λέξεις όταν τις ακούω -ή τις διαβάζω, το ίδιο είναι- από άντρες. Σημαίνει πως για την ελαττωματική μας ράτσα το παιχνίδι δεν έχει χαθεί ακόμη. Μπορούμε να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε έξω τσαλακωμένοι, γδαρμένοι , βαμμένοι με ιώδια και μπανταρισμένοι με γάζες απ’την κορφή ως τα νύχια, μα εσωτερικά αξιοπρεπείς καθότι συμφιλιωμένοι με την ελαττωματικότητά μας. Δεν μας φτιάξαν άλλωστε με ισόβια εγγύηση απάθειας , αδιάτρητου «εγώ» και επιλεκτικά ανοξείδωτης ευαισθησίας. Κάποια στιγμή όλα φυλλορροούν, έστω καλοκρυμμένα κάτω από τις πανοπλίες των ακριβών cool wool και της επτάδιπλης γραβάτας. Ή –ακόμη χειρότερα- μέσα στην ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων και του κοινού κυριακάτικου γεύματος με ατέλειωτες σιωπές που θα ανάγκαζαν τον ορισμό του mutismus να κοκκινίσει από τη ζήλια του και να θέλει να ξαναγραφτεί απ΄ την αρχή.

Είμαστε τρύπιοι. Ευάλωτοι. Αφελείς . Ευκολόπιστοι. Διεφθαρμένοι από τα «θέλω» μας και υποταγμένοι στα «πρέπει». Αυτά φιλοξενούμε θέλοντας και μη εντός μας και μ’ αυτά πορευόμαστε ακόμη κι αν κάποια μέρα ξυπνήσουμε και δηλώσουμε ανυπότακτοι, ελπίζοντας πως επιτέλους θα ξαλαφρώσουμε. Μια δήλωση εσωτερικής κατανάλωσης θα είναι και τίποτε πέραν αυτής. Πάλι «κατάπληχτος και μηδενισμένος» θα πέσεις για ύπνο το ίδιο βράδυ, διαπιστώνοντας πως η ζωή σου άλλαξε ολότελα από τότε που σε γνώρισες και κατάλαβες πως τα «θέλω» και τα «πρέπει» σου  ζουν ανάμεσα στα «πρέπει» και «θέλω» των άλλων κι όχι σαν ερημίτες.

Ένας βλόγερ (το όνομα του οποίου δεν θα αποκαλύψω) σκότωσε σήμερα Κυριακή με delete τα 16 προγραμματισμένα «για δημοσίευση» ποστ του και στη συνέχεια βγήκε για μια βόλτα νηφάλιος και χαμογελαστός.

Η πράξη του αυτή -που ολοκληρώθηκε σε λιγότερα από σαράντα δευτερόλεπτα- χαρακτηρίζεται ως εξαιρετικά σπάνια και διεστραμμένα αντικοινωνική, καθώς υπάρχουν βλόγερς που πένονται εγκεφαλικά και αδυνατούν να διατηρήσουν έστω και ένα ποστ στο μαντρί των «scheduled posts».

Σύμφωνα με πηγές που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, ο δράστης το τελευταίο διάστημα βρισκόταν σε θυελλώδη ψυχολογική κατάσταση για λόγους που παραμένουν περισσότερο άγνωστοι κι από τις βουλές του Κυρίου.

Ο συγκάτοικός του που ανακάλυψε τα πτώματα στον Κάδο Ανακύκλωσης και μπλάβιασε από το κακό του (καθώς ήταν ο ηθικός αυτουργός πίσω από την συγγραφή) αποφάνθηκε ότι «τώρα με την αύξηση του ΦΠΑ οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για τους βλόγερς» και βγήκε κι αυτός για μια κυριακάτικη βόλτα, αφήνοντας τις ξεκοιλιασμένες κι άχρηστες πλέον λέξεις του να σαπίζουν πίσω …το ‘ξερε άλλωστε από καιρό πως “όσοι λένε  -και γράφουν- πολλά είναι ανίκανοι να σκοτώσουν οτιδήποτε πέρα από τον καλό εαυτό τους”*.

* αυτό είναι αλλουνού αλλά οφείλω να ομολογήσω πως είναι καλό

βόλτες στη Θεσσαλονίκη

παραδόξως δεν ακούω τίποτε άλλο να βγαίνει απο τα φαράγγια* ανάμεσα στις μονόχρωμες οικοδομές που ασφυκτιούν στους θεόστενους δρόμους παρά μόνον ένα αεράκι

«γιατί τι» όμως ;

η απάντηση όταν θα μπει για τα καλά η άνοιξη, τότε που τα ρούχα αλαφραίνουν και το δέρμα μαθαίνει ξανά να συλλαβίζει «εδώ είμαι, χάιδεψέ με»

* copyrighted : ΦΩΤΟΜΕΡΕΣ

    photo : ΦΩΤΟΜΕΡΕΣ 

Μου το θύμισαν χτες, για άλλην εκδοχή αλλά κι αυτή καλή είναι.

Ουδείς είναι τόσο αφελής για να πιστέψει πως οι περικοπές θα περιοριστούν μόνο σε όσους έχουν εργοδότη το Κράτος, κι ας πέφτουν βροχή οι διαψεύσεις. Ζήτημα χρόνου είναι, ούτε καν timing. Xέστηκαν πια για το timing, όταν το μπουκάλι μπει μέσα σου δεν σκας για τα προσχήματα. Ούτε εσύ, ούτε το μπουκάλι. Άλλωστε για τους -τυχερούς- εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα από καιρό πια το θέμα δεν είναι τα ποσοστά αλλά η δυνατότητα απασχόλησης. Το να μη βρεθείς σε μια νύχτα άνεργος, για να λέμε τα πράγματα με ονοματεπώνυμο.

Λίγες βδομάδες πριν, φίλος καθηγητής στο Λύκειο είχε κατεβάσει μούτρα πιο χαμηλά κι από της Ντόρας γιατί οι ώρες που έπρεπε να διδάξει σε μια βδομάδα έγιναν 21 από λανθασμένο προγραμματισμό και κάποιες έκτακτες άδειες συναδέλφων του. Το ψυχολογικό του όριο ήταν οι 18, «αυτό λέει το πρόγραμμα, οποιαδήποτε επιπλέον ώρα αποβαίνει σε βάρος της ποιότητας του μαθήματος που κάνω και της απαραίτητης προετοιμασίας μου». Δεν είχα καμιά διάθεση για αντίλογο, χαμένος κόπος και λόγια εδώ και πάρα πολλά χρόνια , την τελευταία φορά (λίγο μετά την εποχή των παγετώνων) που από κεκτημένη ταχύτητα -παρά από διάθεση για διάλογο- του είπα «20 ώρες συν τα ρέστα τους τις εξοφλώ σε 2 μέρες, τι μου λες τώρα» η απάντηση ήταν φωτοκόπια , θαρρείς και όλους τους εκπαιδεύει η ΟΛΜΕ καλύτερα από ότι ο Pavlov τα σκυλιά του : «ας μη πήγαινες σε ιδιώτη να δουλέψεις, δεν κάνουμε την ίδια δουλειά, έτσι είναι αυτά».

Κάτι ανάλογο, σε χυδαιότερη μορφή ελέω των Υψηλών Προστατών τους , συμβαίνει και με τους δεκαεξατάχυτους υπαλλήλους της Βουλής των 300  : «τα θεσμικά ζητήματα στο Άβατο δεν ρυθμίζονται με νομοθετική παρέμβαση όπως των πληβείων αλλά με απόφαση του Προέδρου του Κοινοβουλίου» ( τα μισά λόγια δικά μου, τα μισά του Πετσάλνικου, η ουσία ολόκληρη : αν είχατε έναν προαγωγό για να σας βάλει εδώ μέσα , σας οφείλει και την ανάλογη προστασία , έτσι είναι αυτά ). Κι όλα αυτά στους χίλιους εξακόσους υπαλλήλους των τριακοσίων υπαλλήλων μας, γιατί έτσι βαυκαλίζονται δημόσια πως νιώθουν οι τριακόσιοι, “υπηρέτες του λαού”, χειρότερα κι από υπάλληλοί μας δηλαδή, άσχετα αν οι συγκεκριμένοι υπηρέτες πληρώνονται καλύτερα κι απ’ ότι ο Λουδοβίκος με την Αντουανέτα μαζί. Σκατά συνδικαλισμό είχαν οι εστεμμένοι στο Λούβρο τελικά. Ο,τι και να προτάξεις ως αντεπιχείρημα στις σαθρές δικαιολογίες του Προέδρου των Εκλεγμένων, ο κυνικός μέσα σου ψιθυρίζει στον έξαλλο εαυτό σου “μην ανεβάζεις και πίεση τώρα, πάντα έτσι είναι αυτά”.

Ας μην τρέφουμε υπέρβαρες αυταπάτες κι ας μη καλλωπίζουμε τις σκέψεις μας κάτω από τρεις στρώσεις μέικ-απ πολιτικής ορθότητας για να μη τρομοκρατήσουμε τους πέντε, δέκα , εκατό  ανύποπτους αναγνώστες και τους χάσουμε από πελάτες. Ουδέποτε ήμασταν united για να προκύψει θέμα divided, ειδικά τώρα. Ανέκαθεν παρτάκηδες ήμασταν. Το μόνο που θα μπορούσε σήμερα μέσα σ’αυτό το ξεχαρβάλωμα να λειτουργήσει -το λένε και τα εγχειρίδια παραγωγικότητας του καλού παρτάκια- είναι ένα together we fall but divided we stand. Έτσι είναι αυτά.

photo : Johan Willner

- Tι κάνουν εκείνοι στο 4 ;

- Απ’ ότι κατάλαβα , αυτός νομίζει ότι έμεινε μόνος κι αυτή πιστεύει ότι έφυγε.

- Δεν είσαι σίγουρη όμως

- Σάμπως είναι αυτοί ; πάμε μέσα να σου δώσω τα χάπια σου τώρα ; με περιμένουν κι αλλού…

photo : Johan Willner

Nα σας πω δυό λόγια γι αυτήν.

Δεν ξέρει τι γίνεται εδώ μέσα.

Ούτε για λίθιο άκουσε, ούτε για την αλοπεριδόλη ξέρει, ούτε για το πόσο άσχημο άσπρο μυρίζει το ταβάνι και τι υγρασία ξερνάει το στρώμα. Τίποτε από αυτά δεν ξέρει. Το μόνο που ξέρει -όπως όλοι οι απ’ έξω- είναι πως δεν θέλει από κανέναν βοήθεια, γιατί κανέναν δεν έχουν ανάγκη -λένε-.

Κι εγώ , καμιά βοήθεια δεν θέλω εδώ μέσα. Γιατί ξέχασα τώρα. Αν με βοηθήσουν θα ξαναθυμηθώ · κι αν θυμηθώ ούτε έξω από το τζάμι θα θελήσω να ξαναδώ ποτέ.

Ούτε να ‘ρθει κανείς να με δει θέλω. Δεν θέλω ν’ αντικρίσω τα χάλια τους. Ποτέ ξανά. Εδώ θα μείνω, που με νοιάζονται και με προσέχουν , εδώ ,  με το μικρό πλαστικό ποτηράκι που κρύβει μέσα τους χρωματιστούς μου φίλους που  μ’ αγαπάνε και με αφήνουν να κοιμάμαι τις μέρες. Τις νύχτες δεν κοιμάμαι, κάνω μαζί τους βόλτες έξω απ’ το μυαλό μου και τριγυρίζω και ψάχνω. Τι ψάχνω δεν θυμάμαι. Γιατί ξέχασα τώρα. Μάλλον το ξέρει αυτή απ΄ έξω που την βλέπω συχνά αλλά δεν της μιλάω γιατί δεν μπαίνει μέσα στο δωμάτιο. Από δω μέσα κάθομαι και την κοιτάζω κρυφά γιατί κάποιαν μου θυμίζει που δεν ξέρω. Αυτή ούτε που γυρίζει προς τα δω μα δεν την λυπάμαι. Τα ήθελε και τα ‘παθε, ας ζήσει μόνη της τώρα, παρέα με τους καινούριους φίλους της εκεί έξω. Ας την νοιαστούν αυτοί από δω και μπρος κι ας μιλάει μαζί τους αφού έτσι το θέλησε. «Θα έρθω» θυμάμαι πως της είπα πίσω από το τζάμι, μα αυτή έκανε πως δεν άκουσε. Δεν ήθελα να τρέχω στο κατόπι της μα ούτε και να μείνω πίσω. Και έφυγα. Ή πρόλαβε και «έφυγε» αυτή, δεν θυμάμαι καλά.

Σε λίγο καιρό θα ζητήσω να βάψουν το τζάμι άσπρο. Ούτε να την βλέπω θέλω. Ποιά είναι ; Δεν μοιάζει μ’ αυτήν  που ήξερα και δεν θέλω καινούριες γνωριμίες τώρα πια…καιρός να ξεκουραστώ. Της το ‘χα πει. «Θα έρθω». Μόνο αυτό θυμάμαι. Αν είχε λίγη υπομονή, ίσως ταξιδεύαμε μαζί. Τώρα ας ταξιδεύει πίσω από το τζάμι μόνη  της. Εγώ δεν μπορώ  να φύγω από δω.

photo : Johan Willner