Δυο σκηνές από ταινίες που είδα ή ξαναείδα πρόσφατα, τριγυρνάνε στο μυαλό μου και γεννάνε σκέψεις. Ή σκοτώνουν άλλες σκέψεις. Το ίδιο κάνει, ποιος είπε ότι οι σκέψεις δεν μπορεί να είναι Μήδειες;

Στην πρώτη, ο Τζονι Ντεπ με τα μυαλά χυμένα στο πεζοδρόμιο προλαβαίνει να αφήσει πίσω του ένα «bye, bye, blackbird». Με αποδέκτη την Marion Cotillard. Που το ακούει -μέσω αγγελιοφόρου, του θύτη εν προκειμένω- και σπάει σε κομάτια. Last words, ούτε famous, ούτε τίποτε , απλά τελευταίες.

Στην άλλη, ο Ντι Κάπριο σφίγγοντας το μπράτσο της Cotillard της λέει τόσο απόλυτα (τόσο που τη μελανιά στο μπράτσο την είχα κι εγώ μετά) «I miss you but I don’t trust you». Tης το λέει καταπρόσωπα. Όχι με mail, sms, αλληγορικά ποστάκια ή μέσα από ασύρματες ή δορυφορικές γραμμές. Στα μούτρα.

Τα μούτρα του Ντεπ ένα με το κρύο τσιμέντο, τα μούτρα της Cotillard ένα με το κρύο τσιμέντο κι αυτά. Δεν ξέρω ποιο από τα δυο πόνεσε περισσότερο και σε ποιο από τα δυο το «The End» που ακολούθησε ήταν το πιο πειστικό. Last word, ούτε famous, ούτε τίποτε, απλά end.

Τους έχω δει να κάθονται σε άδεια τραπέζια με δυο πιάτα μπροστά τους. Ένα φλιτζάνι καφέ και ένα ποτήρι χυμό. Ίσως μια εφημερίδα, από τις κοινόχρηστες του ξενοδοχείου. Το κινητό στο πλάι, δίπλα στα μαχαιροπήρουνα. Όταν δεν χτυπάει -και σπάνια χτυπάει στις οκτώ το πρωί, δεν είναι όλοι οι γραβατωμένοι Γκόρντον Γκέκο- παίζουν μαζί του αμήχανα, μεταξύ μπουκιάς και γουλιάς. Κοιτάζουν στα διπλανά τραπέζια με την επιβεβλημένη διακριτικότητα που η σκούρη γραβάτα επιβάλλει, ούτε πολύ επίμονα ούτε εντελώς αφηρημένα. Με τους ομόφυλους ομοίους τους ξεμπερδεύουν με δυο ματιές, τι να ΄σαι, για ποιον δουλεύεις, σκατά παπούτσια, φτηνό κοστούμι, κλειδιά από Hertz ή Avis, δεν φοράμε πια πουκάμισα button down με γραβάτα, πού έκρυψες τη βέρα; Με τα θηλυκά που παίρνουν κι αυτά πρωινό μόνα τους ζορίζει η υπόθεση, οι ματιές γίνονται διψήφιες αν worth looking at. Τι να ΄σαι, για ποιον δουλεύεις, πού είναι η βέρα, με ποιόν ξαπλώνεις, φοράς wonderbra, ωραία τακούνια, υπέροχα πόδια, ωραίο γκρι, θα μείνεις και το βράδυ εδώ ή πετάς σήμερα; Αν διασταυρωθούν οι ματιές, δεν αποστρέφεις το βλέμμα σου, είναι ένδειξη ήττας, απλά σε δέκα δευτερόλεπτα σηκώνεις το κινητό και διαβάζεις φανταστικά sms. Μετά καταστρώνεις φανταστικά σενάρια και ανταλλάσσεις ευφάνταστες ατάκες. Μαζί της. Όπως έκανες με εκατοντάδες άλλες πριν αυτήν και θα κάνεις με εκατοντάδες άλλες μετά από αυτήν. Χωρίς ν΄αλλάξεις κουβέντα, δεν είναι όλοι οι γραβατωμένοι Ράιαν Μπίγκαμ. Μετά σκουπίζεις το στόμα σου από τα απομεινάρια του καφέ και του χυμού, κρατάς τη γραβάτα για να μη κάνει βουτιά στον καφέ, σηκώνεσαι ευθυτενής, φοράς σακάκι, φτιάχνεις τις μανσέτες, ρίχνεις μια ματιά σε ακόμη ένα φανταστικό ή αληθινό sms -δεν έχει πια καμιά σημασία-, φεύγεις, το πρώτο ραντεβού σε τρία τέταρτα. Σε λίγο θα φύγει κι αυτή. Ποτέ δεν θα μάθεις τι να ΄ναι, για ποιόν δουλεύει, πού είναι η βέρα, με ποιόν ξαπλώνει, τι κρύβει το bra, πώς βγάζει τα παπούτσια, πώς τελειώνει. Μέχρι το επόμενο πρωινό, στο επόμενο ξενοδοχείο, με τον επόμενο πρώτο καφέ, με την επόμενη ωραία γυναίκα του 610 , του 405, του 712 , φρεσκοπλυμένη με καθαρό νερό και πρωινό αφρόλουτρο. Που έχει ποτίσει κάθε πόρο από το δέρμα της και αυτή η μυρωδιά δεν μοιάζει με οτιδήποτε άλλο στον κόσμο.

(με αφορμή κάποιες σκόρπιες λέξεις του Βυτίου)

Tην προηγούμενη μέρα το είδε η μικρή. Δήλωσε με κάθε σοβαρότητα πως δεν της ξέφυγε τίποτε, «αρκεί να μη σαχλαμαρίζεις μέσα στην αίθουσα, αν είσαι προσηλωμένος καταλαβαίνεις τα πάντα».

Από τη στιγμή που ένα δεκαπεντάχρονο -την κρίση του οποίου σέβομαι, έστω με μισή καρδιά- κάνει τέτοια δήλωση, αφήνεις τυχόν δισταγμούς σου στην άκρη. Και το υποσυνείδητο μαζί. Δεν είναι εποχές αυτές για να πληρώνεις κι άλλο εισιτήριο.

Πήγαμε τέσσερις. Στις οκτώ. Τελευταία μέρα του καλοκαιριού. Τριανταένας βαθμοί θερμοκρασία, ήλιος με τη σέσουλα. Ωραίος αποχαιρετισμός καλοκαιριού. Πήραμε δυο μεσαίου μεγέθους ποπ-κορν και από ένα νερό ανά ζεύγος, σιχασιές μεταξύ μας δεν έχουμε. Στρωθήκαμε στις θέσεις μας. Εγώ που ήμουν λίγο πιο μεγάλος από τους άλλους τρεις ξάπλωσα κιόλας, no offense. Ευτυχώς -σκέφτηκα- που δεν έφερα και το υποσυνείδητό μου μαζί, δυόμισι ώρες στρίμωγμα σε μια πολυθρόνα δεν θα το άντεχα.

Βγήκαμε λίγο πριν τις έντεκα. Έξω αστραπόβροντα, βροχή με τα τουλούμια (δεν ξέρω την ισοτιμία μεταξύ «τουλούμια» και «σέσουλα» αλλά έβρεχε του σκασμού), δεκαεννιά βαθμοί. Μέσα σε δυόμισι ώρες μπήκε ο Οκτώβριος, με τη φόρα που είχε κόντεψε να βγει κιόλας. Αν είχαμε μια σβούρα θα την βάζαμε να γυρίζει για να βεβαιωθούμε πως αυτός ο καργιόλης ο Νόλαν δεν έπαιζε -και- μαζί μας. Κλειδιά είχαμε, πορτοφόλια είχαμε, γυαλιά είχαμε, τσίχλες είχαμε, ως και ένα απελπισμένο και φοβισμένο ποπ-κορν βρήκα στην τσέπη μου (και μου το  ‘λεγε -ψιθυριστά για να μη γίνουμε ρεζίλι- «μην τρως σαν τον ιπποπόταμο ρε πούστη μου») , σβούρα γιόκ.

Πήγαμε για μπίρες. Το πρώτο που δοκιμάσαμε ήταν κλειστό. «Δεν δοκιμάζουμε να μπούμε;» είπαμε, «μπορεί να είναι ανοιχτό και απλά να ονειρευόμαστε πως είναι κλειστό γιατί υποσυνείδητα δεν θέλουμε να ξοδέψουμε ευρώ τσακιστό». Καναδυο περαστικοί μας κοίταζαν απορημένοι που σπρώχναμε μια πόρτα κλειδαμπαρωμένη σε ένα θεοσκότεινο μαγαζί αλλά χεστήκαμε, ήταν σαφές από τις φάτσες τους ότι δεν σκάμπαζαν πολλά από Τέχνη. Μετά από δέκα σπρωξίματα φύγαμε, δυνάμωσε και η βροχή, ποιος να προνοήσει για ομπρέλες όταν αυτοκτονούσαν ομαδικά οι τζίτζικες λίγο πριν μπούμε στην αίθουσα…Πήγαμε στο επόμενο. Αυτό ήταν ανοιχτό. Ή φαινόταν ανοιχτό τέλος πάντων. «Πάω εγώ να βεβαιωθώ» είπε ο τολμηρός. Βγήκε σε ένα λεπτό. «Ανοιχτό είναι, αλήθεια, δυο γαμωλουκάνικα με 8 ευρώ δεν μπορεί να είναι όνειρο, γάμησέ τα, ξύπνιοι είμαστε, μια χαρά τη βγάζαν οι άλλοι στην ταινία, ούτε τρώγαν , ούτε πίναν, ούτε βλέπαν τέτοιες γαμωτιμές να ξυπνήσουν μια και καλή».

Ήπιαμε πέντε μπίρες, μοιραστήκαμε δίκαια τέσσερα λουκάνικα, η βροχή έξω σταμάτησε, αναλύσαμε με κάθε λεπτομέρεια όλες τις σκηνές της ταινίας, μια ξινή είπε ότι δεν της αρέσει η Cotillard, ο άλλος που ήταν εκτός θέματος είπε ότι έκλεισε δυο εισιτήρια με επιστροφή για Βερολίνο με 70 ευρώ, του είπα πως στον ύπνο του τα έκλεισε και να μην είναι σίγουρος πως το Βερολίνο θα είναι εκεί το Φεβρουάριο, μετά τον είδα να κατεβάζει τα μούτρα του αλλά έτσι είναι οι φίλοι, αν κοιμάται ο άλλος οφείλεις να τον ξυπνάς, η άλλη είπε ότι αν έλειπαν οι σκηνές  στα χιόνια η ταινία θα ήταν ακόμη πιο καλή γιατί μας ρήμαξε τα πλευρά τόσο χιόνι με τόσο κλιματισμό, ο άλλος είπε «πώς γέρασε τόσο πολύ ρε πούστη μου ο Μπέρεντζερ;», η άλλη είπε πως το Παρίσι ακόμη κι αναποδογυρισμένο είναι μια κούκλα, η άλλη είπε πως ο Λεονάρντο ήταν πιο καλός στον Πληροφοριοδότη παρά στο Aviator, ο άλλος -το περίμενα αυτό, τον έκαιγε- ρώτησε «και πού θα είναι ρε παπάρα το Βερολίνο το Φεβρουάριο;» κι εγώ που ήμουν εντός θέματος είπα πως τα λουκάνικα ήταν μια μαλακία και μισή (τα πρώτα ήταν καλούτσικα).

Όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε ο καιρός ήταν μαλακός. Ο ουρανός καθαρός. Το αυτοκίνητο τριάντα μέτρα μακριά. Με το που κάναμε το πρώτο βήμα προς τα κει άρχισε να βρέχει. Πολύ. Πάρα πολύ. «Δεν βρέχει ρε σεις στ’ αλήθεια» τους είπα , «στο όνειρό μας είναι η βροχή». Οι άλλοι τρέξαν. Εγώ όχι. Αφού δεν έβρεχε, όταν ονειρεύεσαι ξυπνάς στεγνός μετά. Πήγα στο αυτοκίνητο με το πάσο μου. Παπί. Αλλά δεν ήταν αλήθεια, όνειρο ήταν, στην πραγματικότητα ήμουν στεγνός.

Με το που μπήκα στο σπίτι το δεκαπεντάχρονο με κοίταξε με απορία. Και μια εσάνς αηδίας.

«Καλά, σε συντριβάνι σε ρίξαν νυχτιάτικα; είναι αυτά σπορ για την ηλικία σου;»

Όταν λένε εξυπνάδες τα δεκαπεντάχρονα, πολύ με εκνευρίζουν.

«Πώς σας φάνηκε; την κατάλαβες; θες να σου εξηγήσω κάτι;»

Όταν πουλάνε μούρη τα δεκαπεντάχρονα βουρλίζομαι.

Δεν μίλησα. Πήγα κατευθείαν στην κρεβατοκάμαρα, πέταξα τα βρεγμένα, φόρεσα το στεγνό μου υποσυνείδητο και έπεσα στο κρεβάτι. Κανείς τοίχος δεν μου φαινόταν γνώριμος. Ούτε τη ντουλάπα απέναντι την ήξερα. Το κρεβάτι ήταν αλλιώς βαλμένο. Κι αυτή που ξεντυνόταν πλάι μου ποιά ήταν; Εγώ ποιός ήμουν; Μια σκέψη πέρασε ξαφνικά απ’ το μυαλό μου και πάγωσα…

«Μικρή, μήπως σου βρίσκεται καμιά σβούρα;»

Tην ώρα που το where the streets have no name έβγαινε από εβδομήντα χιλιάδες στόματα, εκείνο που βγήκε από δυο μέτρησε περισσότερο : 

«κοίτα, πιάσε, πιάσε, ανατριχιάσαμε»

«ρε σεις, σας ευχαριστούμε που ήρθατε μαζί μας, είστε η καλύτερη παρέα που θα μπορούσαμε να ζητήσουμε για απόψε»

«εμείς σας ευχαριστούμε που μας δώσατε την ευκαιρία»

Θαρρείς και ήταν συνεννοημένα, πρώτα ο μεγάλος, μετά η άλλη. Σκόνη. Ούτε κομμάτια ούτε τίποτε. Με κάναν σκόνη και τα δυο τους. Α στα διάλα πια, να υγραίνονται τα μάτια σου νυχτιάτικα, και δεν ήταν ούτε από την τσίκνα και τους καπνούς που βγάζαν τα σουβλάκια ούτε από τα 40 ευρώ που πληρώθηκαν για ένα official -μη χέσω- 360° τι-σερτ (ο μεγάλος, η μικρή συμβιβάστηκε προ καιρού με ένα των Muse). Τέτοια κουβέντα δεν θυμάμαι να ξανάκουσα από το στόμα τους και δεν χρειάζεται να την ακούσω κι άλλη φορά. Μια αρκεί δια βίου.

Φεύγοντας την άκουσα να λέει σχεδόν ψιθυριστά στον αδερφό της «ρε συ, αυτοί και χόρευαν και τραγούδαγαν και κώλο δεν βάλαν στο κάθισμα, αν δεν το ‘βλεπα δεν υπήρχε περίπτωση να το πιστέψω».

Νομίζω πως από τα μεσάνυχτα της Παρασκευής είμαστε, οι δυο μεγάλοι, μια όχι εντελώς χαμένη υπόθεση. Και μόνο γι΄ αυτό έπρεπε να ήμασταν εκεί, δεκατρία χρόνια μετά, ξανά. Με τις αναπόφευκτες για όλους απώλειες αλλά και τα ανεκτίμητα οφέλη. Είναι αυτό -το δανεικό από άλλους- που δεν παύω να λέω αλλά τώρα μου φαίνεται όλο και πιο σοφό, σημασία έχει να είσαι εκεί και να είσαι -για όσο στο επιτρέπουν αυτά- μαζί. Period.-

Νομίζω πως ένα από τα τελευταία τρυφερά απομεινάρια που μπορεί κανείς να βρει ξεχασμένα μέσα του είναι η λαχτάρα να χαρίσει ή να δεχτεί δυο τρία λουλούδια…έχω ακούσει παλιές ιστορίες για κάποιον τσιφούτη που σκάλιζε σκουπίδια ψάχνοντας μερικά πεθαμένα τριαντάφυλλα αφού ποτέ δεν άπλωσε το χέρι του όσο ήταν καιρός για να δώσει σε ένα άλλο χέρι κάποιο ζωντανό, μου είπαν και για μια γριά που μέχρι τη νύχτα που πέθανε κοιμόταν με κλειστές κουρτίνες μέρα-νύχτα πάνω σε ένα στρώμα από παμπάλαιες ντάλιες, τις τελευταίες που πήρε τριάντα χρόνια πριν λέγοντας θυμωμένη “φτάνει πια” και δεν ξανάκουσε γι αυτόν από τότε, έχω δει και με τα ίδια μου τα μάτια έναν τάφο στη γωνία δίπλα στο χωνευτήρι γεμάτον με νεαρές ορχιδέες, κάθε μέρα καινούριες, κρίμα που αυτή που τις αγαπούσε δεν τις πήρε ποτέ όσο ζούσε, έτσι είναι οι άντρες όμως, μόνο ιδιοτέλεια και σκοτεινές σκέψεις, αχαριστία και κυνισμός, εγωισμός και πεταμένος χρόνος, σπάνια θα βρεις κάτι που να μυρίζει όμορφα *στα βρωμερά σωθικά τους…

*(τέτοιο σάουντρακ θέλω να μου βάλουν αν με φιλμάρουν κάποτε να κόβω άσκοπα βόλτες μέσα στα όνειρά μου, σε πρώτο επίπεδο, σε δεύτερο, σε έβδομο, ασυνείδητα, υποσυνείδητα, ντυμένο, γυμνό, φτωχό, πλούσιο, ιδέα δεν έχω, έκανε ζημιά αυτός ο Νόλαν τελικά)

Τον αντιπαθώ αυτόν τον μήνα. Δεν είμαι ο μόνος. Αλλά δεν με ανακουφίζει αυτό. Έχω μάθει να μη θέλω παρέα, άλλοθι ή συνεργούς όταν στάζω χολή.

Τι είναι; καλοκαίρι δεν είναι, ούτε φτηνόπωρο, παντού σου κάνουν καλές τιμές για να απλωθείς πάνω στα καθαρά τους σεντόνια αλλά τα σεντόνια αυτού του μήνα μυρίζουν τέλος. Είναι έτοιμα να σηκωθούν και να μπουν σε συρτάρια. Δεν υπάρχει «μετά».

Μετά. Το τι θα γίνει σε λίγους μήνες ούτε που θέλω να το σκέφτομαι. Έχω καιρό ως τότε. Ελπίζω. Εδώ που φτάσαμε ούτε κι αυτό το «έχω καιρό» μπορείς να το ξεστομίσεις με σιγουριά χωρίς να κοιτάζεις με φόβο κι άγχος ανάκατα πίσω από την πλάτη σου. Από κει έρχονται όλα, πίσω από την πλάτη. Τα άλλα που έρχονται από μπρος ούτε που καταδέχονται ν’ασχοληθούν μαζί μου. Για τέτοια ξεφτίλα μιλάμε.

Κάποτε τέτοιαν εποχή έβαζα τραγούδια μέσα σε μια κασέτα και τα έβγαζα βόλτα. Μετά σε ένα cd και φεύγαμε μαζί μακριά ή κοντά, φεύγαμε πάντως. Τώρα σε έναν φάκελο στο σκληρό, ακίνητα κι αγέλαστα. Δεν είναι τρόπος αυτός να φέρεσαι σε μουσικές που αγαπάς, το ξέρω, μα στο είπα ότι ο Σεπτέμβρης δεν ξυπνάει τίποτε καλό μέσα μου. Αν ψάχνεις ένοχο και ηθικό αυτουργό μαζί, ιδού.

Τον Σεπτέμβρη περνάω κοντά από ATM και νομίζω πως με κοιτάζουν ειρωνικά. Μια φορά που πέρασα πολύ κοντά σε ένα, νομίζω πως μου μίλησε κιόλας αλλά μαζί τους δεν ανοίγω κουβέντες. Φοβάμαι μη παραφερθώ και δεν είναι πρέπον να αντιδικείς με ένα ATM, έχουν μνήμη ελέφαντα αυτά και θα σε εκδικηθούν πολύ σκληρά μια μέρα. Ή μια νύχτα. Το ίδιο κάνει. Η εκδίκηση πάντα διανυκτερεύει όταν έχεις ανάγκη και το τελευταίο εικοσάρικο.

Πριν δυο χρόνια σου είπα πως το καλοκαίρι μου έστειλε ένα μέιλ το Σεπτέμβρη και μου ‘γραφε : «Στις 1 Ιουνίου περίμενέ με στην έξοδο των Αφίξεων. Να κρατάς ταμπέλα για να σε γνωρίσω . Φέτος σε είδα μόνο για τέσσερις νύχτες και ως του χρόνου θα κοντεύω να ξεχάσω το πρόσωπό σου». Φέτος μάλλον θα του κόψαν τη σύνδεση γιατί μέιλ δεν πήρα. Ένα sms θα μπορούσε να στείλει όμως, δεν θα μπορούσε;

H βροχή τον Σεπτέμβρη είναι διαφορετική. Δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια, πρέπει να την γευτείς για να καταλάβεις τι εννοώ. Σου αφήνει μια περίεργη επίγευση στο στόμα, σαν να διψούσες πολύ και μόλις κατέβασες την τελευταία γουλιά να ένιωσες πως αυτό που ήπιες δεν ήταν νερό. Το τι ήταν δεν μπορώ να το περιγράψω -κι αυτό- με λέξεις, δεν είναι καλός μήνας ο Σεπτέμβρης για να συγκεντρωθώ και να γίνω πιο σαφής.

Aπό σήμερα πρέπει να καπνίζω σαν κλέφτης. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, ποτέ δεν ήμουν συνειδητοποιημένος καπνιστής, μα θα μάθω. Πρέπει οπωσδήποτε να μάθω να καπνίζω από μέσα μου.

Ξεκίνησα πάλι να διαβάζω τον Φύλακα στη Σίκαλη, στην κλασσική κι εξαιρετική μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη. Αυτή τη φορά το πήρα απόφαση, όταν τα παιδιά βγουν απ’ το χωράφι με τη σίκαλη και τρέξουν προς το γκρεμό, δεν θα προσπαθήσω να τα σταματήσω. Για να δω μήπως η ιστορία αποκτήσει άλλη τροπή. Είναι τελειωτικό, για catcher δεν κάνω. Ούτε για Χόλντεν Κόλφιλντ. Δεν ξέρω αν σκοπεύω να φύγω ή να μείνω κι αν του χρόνου το καλοκαίρι θα υπάρχει μια Φοίβη ή όπως αλλιώς θα τη λένε να με περιμένει στο σπίτι, σε ένα σπίτι τέλος πάντων. Τώρα που είπα Φοίβη θυμήθηκα να σου πω ότι κάθε καλοκαίρι που περνάει μου θυμίζει εκείνο το δισκάκι, το σπασμένο σε χίλια κομμάτια «Little Shirley Beans». Ελπίζω πως κάποιος καλός άνθρωπος θα βρεθεί μια μέρα να μου πει «δώσε τα κομμάτια απ΄ τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, για μένα ήταν, ας μην είναι καλοκαίρι ολόκληρο, αρκεί που με θυμήθηκες». Όταν θα τον έχω ξεχάσει εγώ αλλά αυτό είναι από άλλο βιβλίο.

Ο μόνος Σεπτέμβρης που θυμάμαι με κάποια νοσταλγία, αν και μ’ αυτή τη λέξη είμαι μαλωμένος εδώ και καιρό, είναι εκείνος που μου έδωσε εξιτήριο μετά από τριάντα μέρες ανάμεσα σε αξονικές, ματωμένα στρώματα, betadin, ορούς, βελόνες και κάτουρα. Γι αυτόν ναι, έχω τύψεις. Μου φέρθηκε καλά, έζησα πολλά ωραία απο τότε ως σήμερα και είναι μεγάλη γαϊδουριά εκ μέρους μου να μιλάω τόσο πικρά και τόσο απαξιωτικά για τους ομοίους του. Ναι, δεν είναι όλοι ίδιοι. Ούτε όμως κι εγώ από τότε. Eυτυχώς για όλους. 

Τα γνωστά. Οι απουσίες περισσότερες από κάθε άλλη φορά. Καθένας ξέρει τους λόγους. Εγω που ήμουν εκεί, αν με ρωτήσεις να σου πω γιατί ήμουν θα σου πω δεν ξέρω. Και δεν με νοιάζει να μάθω. Σημασία έχει να είσαι εκεί, αυτά τα είπαμε.

Το να μετράς άσπρες τρίχες, ανεπιθύμητα κιλά, ρυτίδες, άδεια κρανία, στομάχια, γυαλιά πρεσβυωπίας και διάμετρο περιφέρειας δεν έχει νόημα. Μερικά μάτια γυαλίζαν ωραία ακόμη και αυτό ναι, είχε αξία. Δεν ξέρω αν ήταν από τους φακούς επαφής ή από κανένα αδέσποτο δάκρυ μα είναι αργά για δάκρια. Στέλλα ανάμεσά μας δεν υπήρχε, αν δε με γελά η μνήμη μου, υπήρχαν όμως πολλές, πάρα πολλές ανώνυμες.

«Θύμησέ μου ποιά είσαι».  

Δεν ξέρω τι αθώα ψέματα και πόσες ένοχες αλήθειες ειπώθηκαν σε κάθε τραπέζι, σε κάθε πηγαδάκι, σε κάθε γωνιά. Καθένας και καθεμιά θα είχαν τους λόγους τους. Πιάσαμε πενήντα κι ακόμη να μάθουμε να αγαπάμε τις αλήθειες περισσότερο από εμάς. Ίσως να μη μάθουμε ποτέ. Αν διαλέξεις να κοιμάσαι αγκαλιά με το ψέμα σου και να μπαίνεις μέσα του μια φορά την εβδομάδα δύσκολα αλλάζεις πλευρό, ίσως να μη μπορέσεις να κλείσεις μάτι μετά. Τα περισσότερα πιάτα μείναν ανέγγιχτα, τα ποτήρια όμως δεινοπάθησαν. Αντίδοτο σ’ αυτά που βλέπαμε; σ’ αυτά που περιμέναμε και δεν είδαμε; σ’ αυτά που θα ξαναβλέπαμε μετά; σε όσους δεν θα ξαναδούμε το 2014; Δεν ξέρω.

«Καλά κρατιέσαι».

Για πενήντα. Αυτό δεν ειπώθηκε αλλά εξυπακούεται. Η μαγική λέξη «κρατιέσαι». Την λες μόνο σε άντρα. Κρατιέσαι. Δεν είσαι πάνω στο καράβι, πόσο μάλλον πρώτη θέση, δεν είσαι Τζακ Σπάροου, δεν είσαι όμως και εξαφανισμένος στα αμπάρια. Ανεβαίνεις πού και πού κατάστρωμα για λίγο ρούμι με μέντα και δυόσμο. Να δεις τι γίνεται εκεί έξω και πώς προχωράει το καράβι, ερήμην σου. Να νιώσεις το αεράκι στο μέτωπο -δεν λέω μαλλιά, πολλά κεφάλια πήραν διαζύγιο μαζί τους- , να αφήσεις τη δροσιά μιας κατά τα άλλα ζεστής νύχτας να τρυπώσει κάτω από το άσπρο πουκάμισο και να πάει προς τα κει που άφησες παρκαρισμένη την καρδιά σου να δει πόσα ντουπ αντέχει να κάνει ακόμη πριν χρειαστεί το χάπι της. Της πίεσης, της χοληστερίνης, του ζάχαρου, της βιασμένης στύσης. Ή βιαστικής. Δεν ξέρω.

Κάποιες βέρες που ήξερες πως υπήρχαν δυο χρόνια πριν, αυτή τη φορά δεν ήταν στη θέση τους. Μερικές τρύπες στη ζώνη που δεν υπήρχαν δυο χρόνια πριν, αυτή τη φορά βρήκαν θέση. Πολλές τρίχες που συγκατοικούσαν μαζί μας δυο χρόνια πριν, αποφάσισαν να μας εγκαταλείψουν. Ευτυχώς δεν είδα βαμμένους ανάμεσά μας. Κάτι είναι κι αυτό. Να μη μας κοιτάνε αμήχανα πάνω από τα μάτια οι γυναίκες όταν μιλάμε μαζί τους αλλά μέσα στα μάτια. Θα ήταν ικανές να δουν κάτι εκεί μέσα; Δεν ξέρω.

«Ποια είναι αυτή η ξανθιά με τη γυμνή πλάτη;»

Συγκίνηση; Κι αυτό δεν το ξέρω. Αν ναι, καθένας ξέρει τους λόγους. Ήθελα να δω κάποιους που δεν τα κατάφεραν να είναι εκεί, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω αν είχα -τόσο καιρό μετά- να πω κάτι πέρα από τα απολύτως τετριμμένα και τυπικά μαζί τους. Άντρες, κυρίως. Με τις γυναίκες περιορίζεσαι στο manual. Kάποιες -σχετικά αδιάφορες τότε- ήταν πολύ καλύτερες προχτές, φαινόταν πως φορούσαν πάνω στο δέρμα τους θαυμαστές ιστορίες που έζησαν στα τριάντα τους, στα σαράντα, στο χωλ των πενήντα. Δεν νομίζω πως ήταν διατεθειμένες να μοιραστούν με οποιονδήποτε από εμάς αυτές τις ιστορίες που αφορούσαν αγαπημένους τους απόντες. Ήταν ξεκάθαρο, άλλωστε, για όποιον μπορούσε να δει κάτω από το μεικ-απ ή τα καλοχτενισμένα μαλλιά πόσες διπλανές θέσεις παρότι γεμάτες ήταν άδειες περιμένοντας κάποιον άλλον. Ακόμη κι αυτή τη μέρα, που υποτίθεται ανήκε αλλού. Καθεμιά ξέρει τους λόγους.

Περασμένες δυο, καμιά εικοσαριά πήγαμε για λίγο οινόπνευμα ακόμη, γυναίκες κι άντρες. Το χαμηλό φως μαλάκωνε τις ατέλειες και την κούραση απο το προχωρημένο της ώρας, αν και λείψανα δείχναμε λίγο πιο όμορφοι. Οι πέντε πιτσιρικάδες στη σκηνή (ή μήπως ήταν τέσσερις; είχα πιεί λίγο παραπάνω, ομολογώ)  έπαιζαν -μια χαρά- το “blister in the sun” όταν κόντευε τέσσερις, σε λίγες ώρες ο ήλιος θα ανέτειλε, καλό ήταν να μας βρει στα κρεβάτια μας. Άλλωστε οι εποχές που ξυπνούσαμε σε ξένα σπίτια ήταν μακρινές. Άν υπήρξαν και ποτέ. Δεν θυμάμαι.

«Θύμησέ μου ποιος είσαι»…

Πολύ ξεχειλωμένα ήταν τα τελευταία σου ποστ. Ο λόγος;

Είναι επειδή δεν είχα τίποτε απολύτως να πω και σε κανέναν. Όσα λιγότερα θες να πεις και όσοι λιγότεροι σ’ ακούνε, τόσο περισσότερο απλώνεις τα πόδια σου. Από αντίδραση, από πείσμα, από ένα ιδιότυπο γινάτι.

Κανένα καλό τραγούδι άκουσες τελευταία;

Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Δεν θυμάμαι. Ίσως αυτό που άκουγα ξαπλωμένος σε ένα πάρκο, την ώρα που έπεφτε το φως, ανάμεσα σε αιωνόβια κτίρια και πιτσιρικαρία που χόρευε αλύπητα αλλά -δυστυχώς για μένα- δεν με ποδοπάτησε. Άλλο δεν μου κόλλησε στο μυαλό. Έμαθα όμως να πατάω skip σε όσα εξακολουθούν να μου θυμίζουν κάτι. Από αντίδραση, από πείσμα, από ένα ιδιότυπο γινάτι.

Ούτε για βιβλία να ρωτήσω;

Oύτε. Διαβάζω πολλά  μα λίγα καταλαβαίνω, το μυαλό μου τρέχει σε εναλλακτικά σενάρια, άλλα αραδιάζει ο συγγραφέας, άλλη πλοκή φτιάχνω εγώ, πώς να τελειώσεις βιβλίο έτσι; Έγραψα και γι αυτά λίγες λέξεις, ξεμπέρδεψα, θα το διαβάσεις το ποστ με το που θα μπει ο Σεπτέμβρης και θα μου πεις αν είχα δίκιο. Όχι και πως το ‘χω καημό να με δικαιώσεις δηλαδή, μπορώ κάλλιστα να αυτοδικαιωθώ.

Ταινίες; είδες ; πήγες θερινό;

Ντρέπομαι. Είδα μια με την Τόμσον και τον Χόφμαν, τίτλο δεν θυμάμαι, μου άρεσε. Μεσήλικες, μόνοι, χωρισμένοι, τσαλακωμένοι, ψάχνουν, ψάχνονται, περπατάνε, συζητάνε, καταμεσής του Λονδίνου, πλάι σε ποτάμια, μέσα σε πάρκα, δίπλα σε σιντριβάνια. Τι δουλειά έχω εγώ με τέτοια; Πάπια είμαι; Έπιασα πάτο στο πηγάδι νομίζω. Ψέματα, είχα και χειρότερο. Διπλό πάτο. Είδα το «Notebook» του μικρού Κασσαβέτη και άκουσα το δέρμα μου να λέει “wow” και είδα δυο τρίχες μου να σηκώνονται. Άει σικτίρ πια. Πρέπει να μπω επειγόντως για emotional tuning.

Και πολύ άργησες.

Ε άει σικτίρ πια…

Τελευταίο σαββατοκύριακο του Αύγουστου , θα ήθελα να γράψω « καλά ήταν και φέτος » αλλά ψεύτης δεν θέλω να είμαι , όχι δημόσια .

Σε μένα μπορώ να λέω όσα ψέματα θέλω κι ακόμη περισσότερα, είμαι εκπαιδευμένος σ΄αυτό.

Οι άλλοι δεν μου φταίνε σε τίποτε .

Από το Δεκέμβρη μέτραγα μια μια τις μέρες ως τον Ιούλιο .

Τον Αύγουστο , έστω .

Καλοκαίρι δεν ήρθε .

Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο η σοφία ξεχειλίζει από μέσα του .

Ποτέ δεν μετράς ερήμην των άλλων, είπαμε, οι άλλοι δεν σου φταίνε σε τίποτε .

Άλλο το δικό σου καλοκαίρι , άλλο το δικό τους .

Ένα πράγμα που μαθαίνεις με τον καιρό είναι να μη μετράς .

Τα καινούρια ημερολόγια δεν έχουν όλους τους μήνες τυπωμένους πάνω τους κι αν δεν τους λείπει μήνας , σίγουρα θα τους λείπουν μέρες .

Ακριβώς εκείνες οι μέρες που διάλεξες για να συναντηθείς με τον ήλιο, το νερό, τις ιδρωμένες νύχτες. 

Με ένα αεράκι που μπορεί να ερχόταν, μπορεί και όχι.

Με τον αφρό μιας μπύρας στο πάνω χείλος.

Με μια ξεχασμένη φέτα καρπούζι, μισοφαγωμένη.

Με έναν καφέ την ώρα που βγαίνει ο ήλιος.

Με απλωμένες πετσέτες που τις καίει η ζέστη.

Με μαγιώ πεταμένα στο πάτωμα.

Με ένα τσιγάρο που κράτησε όσο τρεις ρουφηξιές.

Με κινητό κλειστό, με κεφάλι άδειο, με μάτια γεμάτα.

Με μαύρα γυαλιά που μάθαν πια να κρύβουν τις ουλές που άφησε ο χρόνος.

Λέω “με”.

Με είδε, με άκουσε κανείς να λέω “χωρίς” ;

Θα ήθελα λοιπόν να γράψω « καλά ήταν και φέτος » αλλά αποφάσισα ούτε σε μένα να λέω ψέματα .

Με βαριέμαι όταν με βλέπω να επιμένω να μετράω με λειψά δάχτυλα λειψές χρονιές .

Με βαριέμαι όταν δεν σταματώ να τα βλέπω όλα μαύρα ή γκρι , από τη στιγμή που ο διακόπτης είναι μόνο ένα κλικ μακριά .

Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις πως δεν χρειάζεσαι δάχτυλα για ν’ ανάψεις φως , ακόμη κι ο αγκώνας σου είναι αρκετός .

Δεν χρειάζεσαι να περιμένεις καλοκαίρια για να μη τα δεις καν να φεύγουν .

Μπορείς να φύγεις εσύ πρώτος πριν έρθουν αυτά.

Κι απλά να πεις , αν ποτέ μετανιώσεις , « έκανα λάθος στο μέτρημα » .

Ένα ψέμα περισσότερο , ένα λιγότερο , τι σημασία έχει …

Από ένα σημείο και μετά, καταλαβαίνεις πως άσκοπα περιμένεις στην προβλήτα , άλλο πλοίο δεν έχει , του χρόνου ξανά , σε άλλη προκυμαία , σε άλλη παραλία , σε άλλο ημερολόγιο.

Θα το ξαναβρείς το καλοκαίρι, αλλού.

Τώρα θέλω να το σβήσω αυτό το ποστ γιατί ενώ με προειδοποίησαν πως οτι πω μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου, εγώ αποφάσισα να με δώσω και γραμμένο, ποτέ δεν ήμουν καλός μαζί μου άλλωστε.

Θα το αφήσω να ζήσει όμως, δέκα λέξεις λιγότερες, δέκα περισσότερες, τι σημασία έχουν…

Ένα σπίτι. Με ωραία θέα. Ανοιχτόκαρδο μέσα, έτσι μου είπαν, αν και άσπρισα χωρίς να μάθω ακόμη τι θα πει να έχει καρδιά ένα σπίτι χωρίς ανθρώπους. Δεν ξέρω να σου πω την ιστορία του. Όση φαντασία κι αν -λένε πως- έχω, αυτό δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου.

Τα σπίτια αποκτάνε μια ιστορία -για να έχουν να την διηγούνται στα εγγόνια τους, έχουν και τα σπίτια οικογένεια- μετά που θα μπει ο πρώτος άνθρωπος μέσα τους. Εσύ, εν προκειμένω. Οι ιστορίες των άλλων που πέρασαν πριν από σένα έσβησαν με το βάψιμο μόλις μετακόμισαν αλλού. Δεν σε αφορούν, δεν υπάρχουν.

Όσο πιο λίγο θα μιλάς με το σπίτι, τόσο πιο πολλά θα είναι όσα θα έχει να διηγηθεί αυτό όταν κάποια μέρα φύγεις οριστικά από κει. Θα μιλάει εκείνο για λογαριασμό και των δυο σας. Και για λογαριασμό όσων ακόμη μπήκαν εκεί μέσα κοιτώντας σε στα μάτια. Στα μάτια, είναι βασικό αυτό. Πρώτα στα μάτια. Τα γέλια σας θα βάψουν τους τοίχους, το ίδιο και μερικά -αναπόφευκτα- δάκρυα. Το ίδιο και οι μυρωδιές των ανθρώπων που θα περάσουν από κει, για λίγο, για πολύ. Μέχρι να αποχωριστείτε εσύ κι αυτό, μη βάψεις. Πρέπει να κοιτάζεις τα σημάδια στους τοίχους για να ξέρεις πόση σοφία σε γέμισαν τα χρόνια που πέρασαν εκεί μέσα, μαζί του. Ένας φρεσκοβαμμένος τοίχος χάνει τη μνήμη του κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποφύγεις, δεν παίζει κανείς με τις μνήμες γιατί μπορεί να θυμώσουν και να σε εγκαταλείψουν μια μέρα. Ή μπορεί να θυμώσεις εσύ μαζί τους και να τις αφήσεις πίσω, να χάσουν το σπίτι, το δρόμο κι εσένα μαζί.

Το σπίτι είναι επιπλωμένο. Ένα στρώμα θα χρειαστεί να αλλάξεις μόνο. Ποτέ δεν κοιμάσαι σε στρώμα που δεν ξέρεις τι ράτσας όνειρα φιλοξένησε πάνω του. Τα δικά σου ποτέ δεν θα καταδεχτούν να στριμωχθούν μαζί με τα απομεινάρια από τα όνειρα των αλλωνών. Και έτσι πρέπει. Χρειάζεσαι χώρο για τα δικά σου, τώρα ξεκινάς, μη κάνεις τσιγκουνιές στα όνειρα, θα ‘ρθει κάποτε η μέρα που ούτε όνειρα θα μπορείς να κάνεις και τα στρώματα θα μένουν άδεια, όσα σώματα και να αφήσουν σημάδια επάνω τους.

Σ’ αυτό το σπίτι ξεκινάει μια καινούρια ιστορία, ολοδικιά σου. Κοίτα να την γράψεις αυτή την ιστορία με τα δικά σου λόγια ως το τέλος, μέχρι να ‘ρθει η σειρά της επόμενης. Και μετά της επόμενης απ’ αυτήν. Το ξέρω πως γράφεις καλά. Κι αν ποτέ χρειαστείς βοήθεια, μπορώ με μεγάλη χαρά να σου κάνω δώρο όσες λέξεις θες. Κι αν θες στις ανεβάζω ως επάνω. Να δω το σπίτι που θα σε μεγαλώσει και να του πω -με τις λέξεις αυτές- να σε προσέχει. Μόνο αυτό μπορώ. Λέξεις. Ως εκεί.