MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Έτσι τον έβαλα τον τίτλο, για παγίδα, δεν έχω ιδέα ποιες ήταν οι πιο διάσημες και βαριόμουν να γκουγκλίζω νυχτιάτικα, με τα σκοτάδια μπορεί να πέσεις πάνω σε καμιά πολύ μοβόρα και άντε μετά να τους πείσεις πως δεν είσαι ατρύπητο donut ή γαμημένο γουρούνι (από μια ηλικία και μετά όλα τα γουρούνια γαμημένα είναι, να ξέρουμε τι λέμε κιόλας).

Δηλώνω επίσης πως η κουζίνα μου (το αγαπημένο μου δωμάτιο), η κρεβατοκάμαρα (το κάποτε αγαπημένο μου δωμάτιο), και το Lenovo μου (το αγαπημένο μου pet) , εξοφλήθηκαν τοις μετρητοίς, τα δε έπιπλά μου είναι χρηστικά και ανθεκτικά και όχι απλά χαριτωμένα.

Δεν θα μας ξεφτιλίζουν εμάς στα καλά του καθουμένου για να απαγγέλλουν στιχάκια της RAF. Δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια. Αυτοί μόλις που ξεκίνησαν το δεύτερο γύρο, εγώ πάω να χτυπήσω τον τρίτο τώρα. Διπλό.

Για να ξέρουμε τι τρώμε κιόλας.

Υ.Γ. αν πιστέψουμε αυτά που λένε, τύφλα να ‘χει το Matrix..

Στην αγορά της Μπελβίλ, τρεις γυναίκες ανταλλάσσουν ύβρεις στα γαλλικά και τα αραβικά διεκδικώντας την ίδια σακούλα με πράσα.

Γύρω τους, πάνω από δέκα άτομα κάθε ηλικίας, συγκεντρώνονται για τον ίδιο σκοπό: να μαζέψουν ό,τι μπορέσουν πριν καταφθάσει το συνεργείο καθαρισμού.

Όμως, τα χωράφια και οι λαϊκές αγορές δεν είναι πια οι μοναδικές πηγές εξεύρεσης τροφής για τους «συλλέκτες τροφίμων».

Κάθε απόγευμα, κόσμος μαζεύει φρούτα, αβγά και γιαούρτια ληγμένα από τους κάδους που βρίσκονται πίσω από τα σούπερ μάρκετ.

Μια νεαρή γυναίκα στη εργατική συνοικία της Μπελβίλ, φορώντας μια μακριά μαύρη ζακέτα και ένα λευκό καπέλο, βρίσκει ένα κουνουπίδι και μερικά μισοστιμμένα πορτοκάλια και τα βάζει μέσα στην τσάντα της. «Αυτό θα είναι το δείπνο μου» λέει η γυναίκα.

Λίγο πιο κάτω, ένας ηλικιωμένος με μαύρο μπερέ ανασύρει δύο μάνγκο από τον πάτο ενός χαρτοκιβώτιου.

(από in.gr)

…………………………………………………………………………………………………………….

Πριν από μερικά χρόνια, η Μαντόνα έδωσε την αληθινή διάσταση των «Nobu» δηλώνοντας ότι «μπορείς να καταλάβεις πόσο fun έχει μια πόλη από το αν έχει ”Nobu” ή όχι».

Το Παρίσι έχει Nobu. Για fun ρωτήστε τους από πάνω.

υ.γ. στην Αθήνα δόξα τω Θεώ όλα καλά, δεν έχουμε Nobu (έχουμε Matsuhisa) και δεν έχουμε κάδους (τους κάψαν όλους το Δεκέμβρη).Tους φτωχούς δεν άρχισαν να τους καίνε ακόμη αλλά αν λείψει το fun, καλό είναι να φυλάγονται.

Μπρος στο “London to Brighton” του 35χρονου Paul Andrew Williams, ο Ολιβερ Τουΐστ του 25χρονου Charles Dickens μοιάζει σαν νεραιδοιστορία. Κι ο Fagin σαν την Αγία Τερέζα μπρος στον –κάθε- Duncan Allen.

Η ταινία τσούζει, χειρότερα κι από ένα κιλό αλάτι πάνω σε ανοιχτά ράμματα. Τι ράμματα, ξυρισμένο στέρνο που χάσκει περιμένοντας νυστέρι δε λέω καλύτερα; Το Funny Games του Haneke μου είχε ανοίξει τρύπα στο στομάχι, τούτο εδώ μου έφαγε ωμά όλα τα σωθικά και τα ‘φτυσε καταγής.

Πέρα από το –σχεδόν- προφανές και “διδακτικό” της τέλος, καμιά κάθαρση δεν φαίνεται στον ορίζοντα και δεν πα’ να βγήκε λαμπρός ήλιος-με δόντια, έστω- πάνω απ το Μπράιτον, είτε στην Αγγλία είναι, είτε σε μια εργατική πολυκατοικία έξω απ τις Βρυξέλλες, είτε σε ένα κωλόμπαρο της Μπανγκόκ, είτε σε ένα ταξί που μεταφέρει αγίνωτη σάρκα σταματημένο στα φανάρια της Μητροπόλεως. Ή του Ψυχικού. Ή της Βέροιας. Σιγά τη διαφορά, οι παραλήπτες ίδιοι είναι παντού. Η ίδια γαμημένη φάτσα, η ίδια γαμημένη ράτσα, η ίδια γαμημένη μυρωδιά αντρίλας.

Για κάθε δεκατριάχρονη Joanne που έμεινε περίπου όρθια, αναλογούν άλλες χίλιες που είναι πεταμένες σε κρεβάτια, πατώματα, βρώμικους καναπέδες, τουαλέτες, ακριβές μεζονέτες, σε πίσω καθίσματα αυτοκινήτων που μυρίζουν γνώριμη κολώνια πάνω σε ψοφίμι. Πεταμένες και-γιατί όχι;-πεθαμένες. Πόσα είναι αυτά που αντέχουν να σέρνουν πίσω τους τέτοιο βάρος ήδη από τα εννιά , τα δέκα, τα δώδεκα, τα δεκαπέντε χρόνια τους ; Κορίτσια κι αγόρια. Παιδιά χωρίς φύλο. Γιατί είναι παιδιά. Σκέτο παιδιά. Που το μόνο που μπορούν να φωνάξουν όταν πονέσουν –γιατί θα πονέσουν- είναι “μαμά”.

Και κανείς δεν θα ναι εκεί, δίπλα τους. Εκτός από τη γαμημένη ράτσα των Duncan Allen.

Ο Brendan Gleeson και ο Colin Farrell κατεβαίνουν χριστουγεννιάτικα -σιγά την οικονομική κρίση που χτύπησε τους εγγλέζους δηλαδή - από το τραίνο στο σταθμό της Μπρυζ και φτάνουν στην πόλη αφού πρώτα διασταυρώθηκαν με ένα τσούρμο χοντροκωλαράδες τουρίστες και πεντέξη τηλεφωνικούς θαλάμους που για καλή μας τύχη δεν συγκίνησαν τον Κόλιν για να κλειδαμπαρωθεί μιάμιση ώρα μέσα σε έναν από δαύτους και να ξανάχουμε μια απ’ τα ίδια, φτάνουν στο ξενοδοχείο που το ‘χει μια έγκυος με ψεύτικη κοιλιά γιατί σιγά μην βάζαν αληθινή εγκυμονούσα για ηθοποιό , να της σπάσουν τα νερά να έχουν κι άλλα στα καλά του καθουμένου να της πληρώνουν βαρέα και ανθυγιεινά, αντί για δυό δωμάτια η έγκυος τους δίνει ένα γιατί τους έκοψε για φτωχομπινέδες έτσι όπως ήταν ντυμένοι, ευτυχώς το δωμάτιο έχει δυο κρεβάτια γιατί ο Γκλίσον δεν έχει δα και το σουράτι του Τζούμα και θα τον έλιωνε τον Φάρελ αν στραβοκοιμόταν, μετά κατουράνε γιατί τόσες ώρες στο τραίνο ήταν χαλασμένο το WC και βγαίνουν να παίξουν τους τουρίστες αλλά ο μικρός όλο fuck και fuck και fuckin είναι και το βουλώνει μόνον όταν πίνει μπύρες, ο Γκλίσον που κατά βάθος είναι art victim κοιτάει σαν γιαπωνέζος που του έκλεψαν την ψηφιακή δεξιά κι αριστερά, μετά νυχτώνει κι αντί να πάνε να χωθούν κάτω απ τα στρώματα γιατί ωραία ωραία αυτή η Μπρυζ αλλά έχει και ένα ψοφόκρυο και το μοιράκιο ο Φάρελ δε λέει να βάλει ένα πουλοβεράκι αλλά πνευμονία δεν αρπάζει (μετά αρπάζει κάτι άλλο αλλά μη τα πούμε όλα και μας πείτε και movie poopers), μετά λοιπόν δεν πάνε για ύπνο αλλά ο Κόλιν το ρίχνει στα γκομενιλίκια θαρρείς και είναι ο Μεγαλέξαντρος και ευτυχώς δεν πέφτει πάνω σε καμιά Σκοπιανή αλλά σε μια Βέλγα (όχι την Krotkaya, φιλάω σταυρό) που πουλάει χασίσια και κόκες σε χαζοτουρίστες που ξέχασαν να πάρουν τη δική τους πρέζα φεύγοντας απ’ το σπίτι τους και τώρα θα την πληρώσουν χρυσή οι ηλίθιοι, μετά γυρνάνε στο ξενοδοχείο και η έγκυος (που δεν γέννησε ακόμη) τους δίνει ένα μήνυμα που έχει όλα τα fuck και fuckin του σύμπαντος μέσα του, συμπεραίνουμε πως αυτός που ρίχνει τα μπινελίκια είναι κάποιος που συνηθίζεται να αποκαλούμε “αφεντικό” γιατί τους λέει να παλουκωθούνε μέσα την άλλη μέρα και να μη τρέχουν για μπύρες και Βέλγες  μέσα στο ψοφόκρυο και την υγρασία κι αυτοί υπακούνε , δηλαδή ο Γκλίσον υπακούει ενώ ο Φάρελ που έχει σώες τις ορμόνες του βγαίνει με τη Βέλγα για φαγητό κι αντί να φάει κανένα μύδι με τηγανητές πατάτες  πλακώνει στις μπούφλες έναν Καναδό που είπε fuckin unbelievable και δεν σφαλιαρίζει μόνο τον καναδό αλλά μπουφλίζει και τη γυναίκα του και όλοι λέμε “καλά της έκανε της μαλάκως” που την ενοχλούσε ντεμέκ το τσιγάρο της Βέλγας και μετά βγαίνει η Βέλγα που πήγε στο WC τάχα μου για κατούρημα αλλά μάλλον για να πάρει καμιά μυτιά και τα παίρνει στο κρανίο που βλέπει σαβούρντα την γκόμενα αλλά κατά βάθος γουστάρει τον Κόλιν γιατί στην επόμενη σκηνή κρεβατώνονται και ξαφνικά πετάγεται ένας Βέλγος κάτω απ το κρεβάτι και πάει να πουλήσει τσαμπουκά στον Φάρελ αλλά τι να καταλάβει ο Μακεδόνας από φλώρους, τον πυροβολάει με άσφαιρα και τον αφήνει σαν τον Κύκλωπα, την ώρα που πίσω στο ξενοδοχείο ο Γκλίσον αναλαμβάνει να λύσει ένα στριμόκωλο ζήτημα και κάποια στιγμή εκεί που πάμε να πούμε “ω ρε πούστη μου!” όλοι μαζί – εκτός απ τον Κύκλωπα και τη Βέλγα- βρίσκονται σε ένα δωμάτιο με έναν νάνο, δυό πουτάνες εισαγωγής (απ το Άμστερνταμ), τρεις σαμπάνιες και μισό κιλό κόκα, τύφλα να χει ο Ντέιβιντ Λυντς δηλαδή, πατάμε μισό λεπτό το pause για να φάμε έναν κουραμπιέ ελλείψει άλλης άσπρης σκόνης στο σπίτι, για τέτοια λιγούρα μιλάμε,  μετά ξανά το play , ξημερώνει κάποια στιγμή η άλλη μέρα, γίνονται διάφορα που δεν είναι της παρούσης και στο σταθμό έρχεται κι ο Ralph Fiennes για να δέσει το γλυκό, φοράει ωραίο κοστούμι, σένια γραβάτα και ακόμη καλύτερο παλτό αλλά από σκατόγλωσσα άλλο πράμα, και οι παρέες του σκατά είναι δηλαδή, ειδικά ένας Γιούρι που τάχα μου έχει αντικερί αλλά μέσα στο μαγαζί βουνό τα Uzi και τα Kαλάσνικοφ , τέτοια πράματα στη Μπρυζ και εδώ το κόβω γιατί δεν το ‘χει και πολύ ο Ρέιφ να με ανεβάσει και μένα στο καμπαναριό να δούμε παρέα τα αξιοθέατα μέσα στην ομίχλη και έχω και μια άλφα υψοφοβία και άμα γίνω εγώ καταδότης για το τέλος της ταινίας προκειμένου να βγει ένα ψωροπόστ ,να μη σώσω να πάω σ’αυτή την Μπρυζ που ήταν όντως fuckin’ unbelievable , really fuckin’ unbelievable….

……………………………………………

“In Bruges” του Martin McDonagh , για να μάθουν οι δικοί μας τι θα πει σενάριο και σκηνοθεσία και να μη πνίγονται μέσα σε μια κουταλιά –θολή- κουλτούρα.

Κι όσο για τους Gleeson, Farrell, Fiennes , hats off !

Mια 100% “ανδρική” ταινία, αγγλικό σινεμά στα ντουζένια του.

Αυτός είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να ξεκινήσει καλά μια βδομάδα.

Υποθέτω και για να τελειώσει.

Αλλά δεν είναι-αλοίμονο-αποδεκτός από το νόμο.

Δεν τις αντέχω τις Δευτέρες που ξεκινάνε με κατεβασμένα μούτρα και ξινισμένες καλημέρες. Μόνον οι μισάνθρωποι κρύβονται πίσω από σουφρωμένα στόματα και σκοτεινά μάτια, θαρρείς και  τους χρωστάει ολόκληρος ο κόσμος κεφάλαιο και τόκους μαζί.Τέτοιος δεν είμαι (όχι ακόμη) αλλά τόσο μεγάλο στομάχι για να χωνέψω τα πάντα δεν έχω.

Δεν ξέρω τι έπαθαν οι άνθρωποι, εντάξει, το ξέρω καλά πως ο μικρόκοσμος της επαρχίας είναι συχνά-πυκνά μίζερος και κακιασμένος, ζηλόφθονας και επιδειξιομανής αλλά τουλάχιστον έκρυβε μέσα στα τριάρια του –που μύριζαν τηγανητά ψάρια ανακατωμένα με τα άπαντα του Hondos Center- δίποδα που μπορούσαν να επικοινωνήσουν και με άλλους τρόπους πέραν της σιωπής ή της e-νοηματικής. Τώρα χάνεται κι αυτό και μένουν μόνο οι μυρωδιές από τα κλειδωμένα σπίτια, εκεί που αυξάνονται και πληθαίνουν οι αυτοεξόριστοι μέσα στα ίδια τους τα ντουβάρια. Οι εκουσίως έγκλειστοι, oι ναυαγοί της μεζονέτας.

Εδώ και μήνες θέλω να το γράψω αυτό και μου ‘ρθε μόλις προχτές βράδυ, την ώρα που έπεφταν οι τίτλοι του In Bruges. Ανέκαθεν μου ήταν βαριά αντιπαθείς οι αυτοεξόριστοι, ειδικά όσοι επέλεξαν να πληρώνουν στεγαστικό για να βάλουν ακόμη καλύτερα κάγκελα ή ακριβότερους μπιντέδες στις φυλακές τους. Μαζί τους δεν χωράνε ημίμετρα, είναι αλεξίσφαιροι στις λέξεις.

Άλλον δρόμο – και τρόπο- όμως δεν έχω. Θέλω να πάρω ένα 45ρι (με cd παστρική δουλειά δεν γίνεται) και να τους ξαπλώσω όλους αυτούς. Kι αν με συλλάβει η μικροαστική αστυνομία για διατάραξη οικογενειακής γαλήνης (σε περίπτωση που κάποιος παπάρας δει τη φωτογραφία του εδώ μέσα) και με σύρουν σε κανένα δικαστήριο, θα απολογηθώ ατάραχος με τα λόγια του Ray χωρίς να παραλείψω ούτε ένα fuck :

Because at least in prison and at least in death, you know, I wouldn’t be in fuckin’ Bruges. But then, like a flash, it came to me. And I realized, fuck man, maybe that’s what hell is: the entire rest of eternity spent in fuckin’ Bruges.

Βάλτε “σπίτι” εκεί που λέει “Bruges” και καλή βδομάδα να ‘χουμε. Ξαλάφρωσα λιγάκι…

Υ.Γ. αύριο λέω να ντυθώ Δανίκας και θα μιλήσουμε γα το In Bruges ως άντρας προς άντρες (οι κυρίες μπορούν-αν επιθυμούν- να μείνουν στο δωμάτιο)

μη με προκαλείτε κι άλλο….ακόμη στον αφρό είμαστε, πού να βουτήξουμε βαθιά….

lean back & enjoy

( τον Αλκίνοο τον στρίμωξα με βαριά καρδιά, τον συμπαθώ γιατί μοιάζει το ξαδερφάκι μου αλλά το καθήκον είναι πέρα και πάνω από τις συγγένειες )

Τα απέθαντα-αντίθετα με τους Χιώτες- κυκλοφορούν σε τριάδες.

Ή είμαστε γαλαντόμο βλογ ή δεν είμαστε.

Φαντασθείτε τι προσφορές έχουν να δουν εδώ μέσα τα ματάκια σας αν φτάσουμε σώοι & αβλαβείς ως τις εκπτώσεις.

Θα βογγήξουν απο αναδουλειές τα Harrods.

Καλό γουίκεντ μπέιμπις.

Μισό μέτρο πίσω από την ταμειακή μηχανή , στο μεγαλομπακάλικο.

Προηγείται γυναίκα αγνώστου ηλικίας και-παρολίγον-αγνώστου φύλου, μόνον εκ της φούστας συμπέρανα ασφαλώς πως δεν ανήκει στην συνομοταξία μου. Καταγωγή γνωστή (με κάποιον μάλωνε στο κινητό όσο περίμενε μπροστά μου να ‘ρθει η σειρά της) , κάπου νότια της Μόσχας , ανατολικά του Κιέβου και δυτικά της Τασκένδης.Και τόσο που το οριοθέτησα, πάλι καλά.

Έχει απιθώσει μπρος στην ταμία πέντε σακκούλες με πρασινάδες μέσα, δυό δάχτυλα παστουρμά (λεπτά δάχτυλα, εφτάχρονου) τυλιγμένα στο μεγαλομπακαλόχαρτο – ξέρω πως ήταν παστουρμάς γιατί μύριζε ως την έξοδο- , ένα χυμό σε χάρτινο περιτύλιγμα, ένα κουτί αλμυρά μπισκότα και ένα πλαστικό κεσεδάκι με άγνωστο περιεχόμενο, υπέθεσα – κοιτώντας τάχα μου αδιάφορα- πως θα ‘ταν μια από αυτές τις αηδείς “αλοιφές” με τις οποίες συμπληρώνουν τα μεσημέρια του σαββατοκύριακου όταν το φαγητό είναι λίγο, άγευστο ή απλά αόρατο. Και είχα δίκιο, εντέλει.

Τις υποθέσεις μου τις διέκοψε η φωνή που έλεγε “εικοσιπέντε και τριάντα”.

Έψαξε – ή έκανε πως ψάχνει- το πορτοφόλι στην τσάντα της που ήταν πιο λιπόσαρκη κι από πρόσφυγα της παλιάς καλής Μπιάφρας.Δεν το βρήκε και ακούμπησε την τσάντα πλάι στις άδειες σακκούλες που περίμεναν ανεφοδιασμό.Τα χέρια της μπήκαν μέσα για κανένα λεπτό και όταν ξαναβγήκαν στην επιφάνεια να πάρουν αέρα κρατούσαν ένα εικοσάρικο.”Αυτό έχω” είπε, με φωνή που δεν μπόρεσα να ξεδιαλύνω αν ήταν νόθο παιδί ανακούφισης, ντροπής , θριάμβου ή έκπληξης.

“Αυτό” δεν ήταν αρκετό. Κάτι έπρεπε να μείνει πίσω, να θυσιαστεί για να επιζήσουν τα υπόλοιπα. Η ουρά πίσω μου μεγάλωνε, ήδη ήμασταν τρεις.

Πρώτα θυσιάστηκαν τα μπισκότα. “Δεν φτάνει” είπε η ταμίας, “αυτά κάνουν ένα και δέκα”.

Mετά ο χυμός. Μικρός ο φόρος αίματος, ήθελε κι άλλο, ενενηνταπέντε λεπτά σύν ένα και δέκα μας κάναν δύο ευρώ και πέντε λεπτά.

Έριξε μια ματιά στις σακκούλες και έπιασε την λιγότερο φουσκωμένη.”Ογδόντα λεπτά κάνουν τα αγγουράκια, διαλέξτε κάτι άλλο ακριβότερο”.

H oυρά πίσω μου μεγάλωνε, ήδη ήμασταν πέντε. Όταν οι ύαινες μυριστούν θάνατο, είναι ν’απορεί κανείς που το κουφάρι έχει παρέα ;

Διάλεξε και κατάλαβα πως το κανε με πολύ βαριά καρδιά. Άφησε πίσω την τυροκαφτερή- την αλοιφή του σαββατοκύριακου, αυτήν που ανακουφίζει από τους πόνους της στέρησης- και εισέπραξε ένα “είμαστε εντάξει, τρία και τριάντα κάνει αυτή”.Έδωσε το εικοσάρικο και απελευθέρωσε τις άλλες σακκούλες-ομήρους.Την ώρα που έπαιρνε την απόδειξη η ουρά μέτραγε ήδη έξη.

Ούτε ένας από τους έξη, και ειδικά ο πρώτος που ήταν στρογγυλοκαθισμένος σε  προνομιακή θέση στην αρένα, βρήκε τον τρόπο να βγάλει πέντε ευρώ από την τσέπη και να μην αφήσει τα λιοντάρια να βγουν στο χώμα που μύριζε ιδρώτα, αίμα και δημόσια ταπείνωση.

Δεν ξέρω τι σκέφτηκα αλλά ο,τι κι αν ήταν αυτό που μ’ έκανε να παρακολουθήσω αμήχανος, σιωπηλός, αμέτοχος και – εκ του αποτελέσματος- αδιάφορος τη σκηνή που εκτυλίχθηκε δυό πιθαμές μακριά μου, δεν ήταν πιο δυνατό από τις τύψεις που με ξέσκισαν μετά. Βολικός αερόσακος οι τύψεις, γλιτώνεις με αμυχές και καναδυό μελανιές. Απέξω. Γιατί μέσα σε τρώει, ευτυχώς υπάρχει στα σωθικά σου κάτι βρώσιμο, δεν είναι όλα σκάρτα και κατάλληλα μόνο για σαλάμια τρίτης διαλογής. Τόσο “κατώτερος των περιστάσεων” όμως, θαρρείς και δεν είμαστε εμείς αυτοί που συνδιαμορφώνουν αυτές τις “περιστάσεις”.

Πέντε ευρώ. Όσα πετάω, πετάμε για ενός ψύλλου πήδημα. Για πέντε ευρώ αναστήσαμε ξανά το Κολοσσαίο ανάμεσα σε κωλόχαρτα, ταμπλέτες για το πλυντήριο πιάτων, γιαούρτια, σερβιέτες και σπορέλαια.Κάτι μου λέει ,όμως, πώς δεν είναι μακριά ο καιρός που κι οι θεατές θα βρεθούν χαμηλά, ανάμεσα στα θηρία που δεν κάνουν διακρίσεις για το αν ήρθες από πάνω ή αν μέσα στην αρένα γεννήθηκες…

υ.γ. το τρίτο πρόσωπο και ο πληθυντικός είναι μια τελευταία απεγνωσμένη προσπάθεια να βρω συνένοχο στο έγκλημα

…μετά από αυτό με το οποίο μετωπικά διασταυρώθηκα :

Rebel at heart, not sure about my cause though *

Το σαββατοκύριακο θα μου δώσω ρεπό. Δεν το αντέχω να επαναστατώ καθημερινά, χώρια που τα επαναστατικά γουίκεντς δεν προσμετρώνται στα συντάξιμα.

( επιτέλους ένα ποστίδιο που δεν θα το διαβάσει κανείς…. μη μου πείτε πως κόψαμε εισιτήρια και σήμερα !!! )

……………………………………………….

* 53χρονος UK βλογερ ,  απλώνοντας καταγής το προφίλ του και δεκάρα μη δίνοντας για το πόσο τσαλακωμένο θα το ξαναφορέσει , όχι σαν μερικά μοιράκια, ονόματα δε λέμε….

Για έλα δω εσύ

Μη το παίρνεις αυτό το ύφος ρε μπαμπά

Έλα δω είπα, έχουμε να συζητήσουμε κάτι οι δυό μας

Μπα , ξέρεις και να συζητάς εσύ ;

Mη μου βγάζεις γλώσσα εμένα γιατί θα στην κάνω διχαλωτή

Σιγά, εδώ piercing δεν μ άφησες να κάνω, θα πληρώσεις και για εφέ ;

Μη μου βγάζεις γλώσσα είπα , δεκατριών χρονών σκατό

Και μισό

Σκατό ;

Όχι, δεκατριών

Καλά, λέγε τώρα, πού τα στειλες 30 sms ;

Εγώώώώώώώώώ ;

Eσύ

Εγώώώώώώώώώ ;

Μη μου γουρλώνεις εμένα τα μάτια !

Eγώώώώώώώώώ ;

Κόφτο και λέγε , πού πήγαν 30 sms ;

Πόσες απαντήσεις δικαιούμαι ;

Μίλα παιδί μου κι άσε τα χαζά που σε μαθαίνουν οι κολλητές σου

Εμέναααααααααααα ;

Μίλα γαμώτο και χάνω την υπομονή μου.

Εγώ τρία έστειλα, τα άλλα δεν ξέρω τι απέγιναν.

Τρεις θα ναι οι ώρες σου αν δεν μου πείς πού τα στειλες.

Στην Ιωάννα, στη Σόνια και στην Ιωάννα.

Δεν μπορείς να πεις “δυό στην Ιωάννα” ;

Όχι, άλλη Ιωάννα αυτή.

Δυο Ιωάννες ;

Σπάνιο όνομα, έ ;

Μη μου βγάζεις γλώσσα εμένα

Καλά

Καλάθια

Σου είπα ντε, για τα άλλα ρώτα τον μεγάλο.

Ο μεγάλος είπε πως εσύ τα στειλες όλα

Εγώώώώώώώώ ;

Μη μου γουρλώνεις εμένα τα μάτια !

Eίπε η σουπιά τέτοιο πράγμα ;

Αδερφός σου είναι.

Μαλάκιο.Ένα και το αυτό.

Τι σκατόγλωσσα είναι αυτή ; οι Ιωάννες στα μαθαίνουν αυτά ;

Εμέναααααααααααα ;

Σωστά, τι να μάθουν στον προφέσορα.

Μ’ αγαπάς ;

Mην αλλάζεις κουβέντα, λέγε, πού έστειλες τα άλλα 27 ;

Μ’ αγαπάς ;

Έστω, τα 17

M’ αγαπάς μπαμπακούλη ;

Έστω ένα ακόμη ρε παιδί μου, πες μου πού για να μου πέσει η πίεση

Ένα ;

Ναι ένα , κομμάτια να γίνουν τα άλλα 26

Θα θυμώσεις ;

Καλού κακού πήγαινε στο δωμάτιό σου και φώναξέ μου το από κει.

Θα θυμώσεις πολύ ;

Κλείδωσε κιόλας.

Δεν μ’ αγαπάς.

Δεν είναι αυτό το θέμα μας, πες

Όχι, δεν μ’ αγαπάς.

Καλά , μην κλειδώνεις , πες

Στη Σακίρα

ΣΕ ΠΟΙΑΝ ;

Στη Σακίρα, τι σε ποιαν ;

Αυτήν που ξέρω ;

Μπα, ακούς και κανονική μουσική εσύ ;

Δεν θα με τρελάνεις εσύ, σε ποιάν Σακίρα έστειλες sms ;

Σ’ αυτήν

Πας καλά ; έστειλες στη Σακίρα sms ;

Ναι , γιατί ; εσύ γιατί έστειλες στον Αυτιά προχτές ;

Άλλο εγώ, δεν είναι αυτό το θέμα μας

Η Σακίρα σε πείραξε μετά

Και τι της έλεγες ;

Σε ποιαν ;

Τι σε ποιάν γαμώτη μου ; στη Σακίρα

Σαν τι να της πω δηλαδή ;

Sms δεν έστειλες ;

Ναι

Σκέτο ; ούτε “hi” δεν της είπες της κοπέλας ;

Τι hi ρε μπαμπά ; έστειλα Ηay Amores – κενό- το όνομά μου- και μετά στο 3310

Τι είναι το 3310 ;

Το τηλέφωνο για το διαγωνισμό

Ηay Amores

E ναι , είπα να στείλω 27 φορές για να χω καμιά πιθανότητα παραπάνω

Στο 3310 ;

Οui.

Αυτή τη Σακίρα δηλαδή.

Έχει κι άλλη ; με φοβίζεις

Χαρτζιλίκι έχεις ; θες ένα εικοσάρικο μωρό μου ;

Φέρε