MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Νομίζω πως η πραγματική αξία του «Up in the air» κρύβεται στον αντίποδα της σταδιακής μεταμόρφωσης του Clooney.

Το πώς δηλαδή θα μπορέσεις από οπαδός της συμβίωσης - όπως κι αν αυτή τη μεταφράζει καθένας, ο,τι κι αν αυτή συνεπάγεται- να μεταλλαχθείς σε έναν κυνικό ταξιδιώτη που μαζεύει εικόνες και μίλια διαδρομής χωρίς να σε αγγίζει τίποτε. Aπρόσβλητος από κάθε συναισθηματική ίωση. Ως το τέλος. Μέχρι ν’ ακούσεις το final call πριν το όνομά σου. Xωρίς ούτε ένα αγαπημένο χαμόγελο μέσα στο backpack σου.

Ναι, αυτό το reverse story θα ήθελα να το δω, ακόμη κι αν δεν κρύβει μέσα του ούτε μισό γραμμάριο πρωτοτυπίας. Ίσως γιατί τελικά το μυστικό είναι να δεθείς πάνω στο κοινότυπο, αφού αυτό σε κάνει να νιώθεις περισσότερη ασφάλεια όταν -αναπόφευκτα- κάποια στιγμή αρχίσουν οι αναταράξεις.

Έλα αγόρι μου , μην είσαι τόσο ντροπαλό και κρύβεσαι , δεν ξεπάγιασες εκεί μέσα ; σου έφερα καινούριες μπαταρίες από κείνες που σου αρέσουν , μόλις βγήκα μυρωδάτη απ’ το μπάνιο , χτενίστηκα , βάφτηκα για χάρη σου , δεν θα μιλάω πολύ , κατέβασα το τηλέφωνο για να μη μας ενοχλήσει κανείς , έχω έτοιμο το χάπι για την ημικρανία για να μη σε αφήσω μόνο ούτε λεπτό μετά , πήρα τη μάνα μου να της πω ότι δεν θα μπορέσω να περάσω από κει σήμερα το βράδυ, έκλεισα την τηλεόραση για να μην τρέχει το μυαλό σου αλλού , έβαλα Γκαραβέλα στο Love Radio , καίω , τι σκατά θέλεις ακόμη από μένα ;

Όταν άνοιξε τα χαρτόνια και τον έβαλε στη πρίζα, το πρόσωπό της φωτίστηκε.

Kαι το μέσα της φωτίστηκε.

“Η καλύτερη αγορά που έκανα εδώ και χρόνια” , σκέφτηκε πολύ χαμηλόφωνα, σα να φοβόταν μη ξαναμπεί ο προτζέκτορας στο κουτί του και ταξιδέψει πίσω στον προηγούμενο ιδιοκτήτη του.

Έλαμπε από αγωνία, προσμονή, περιέργεια. Καιγόταν, γι αυτό έμοιαζε να λάμπει, καιγόταν ζωντανή.

Πώς να ήταν άραγε πριν από τριανταπέντε χρόνια ;

Πόσο χρώμα είχε μείνει πίσω ;

Πόσες ρυτίδες λιγότερες ;

Πόσες άσπρες τρίχες λιγότερες ;

Πόσα γέλια περισσότερα ;

Πόσα ζευγάρια μάτια λείπουν ;

Έβαλε ένα ποτήρι κρασί και μια βότκα να παγώνει στην κατάψυξη. Χρειαζόταν πολεμοφόδια για να μη πέσει κάτω με το πρώτο καρέ. Oι μπομπίνες, δυο συρτάρια ολόκληρα, ήταν στοιβαγμένες η μια πάνω στην άλλη δίπλα της. Μια ζωή πολυόροφη.

Φόρεσε τις μπλε φόρμες της , έπιασε τα μαλλιά της πίσω , κατέβασε το τηλέφωνο, έβαλε τη δόνηση, άναψε τσιγάρο και κάθισε στον καναπέ, σε εκείνη τη γωνία του που περίμενε στωϊκά να γεμίσει. Κάποια στιγμή.Mα αυτό ήταν το τελευταίο που την απασχολούσε τώρα.

Έσβησε το φως.Για τρία δευτερόλεπτα φαινόταν μόνο το κόκκινο της κάφτρας.

Σε λίγο θα λυνόταν κάθε απορία της…”πόσο όμορφη ήσουν μαμά ;”

Αφού δε λέει να ξημερώσει σήμερα , ιδανική μέρα για χουζούρια με την Kατρίν κάτω από το πάπλωμα. Τα αγοράκια. Παραβλέποντας βέβαια το γεγονός πως είναι 17. Ούτε ποιητική αδεία καταπίνεται αυτό.

Οι άλλες ας βολευτούν με τον Castelnuovo που είναι εικοσάχρονο τεκνό, άρα πλήρως εκμεταλλεύσιμος.

Ελπίζω μη συνεχιστεί αυτή η κατάσταση ως αύριο , γιατί δεν βλέπω να με πιστεύει κανείς αν πω ότι άργησα γιατί ήθελε η Ντενέβ να της φτιάξω πρωϊνό.

Τελικά σώζει Κυριακές αυτός ο Ντεμί …παραβλέποντας το οτι γαλλικό μιούζικαλ ισοδυναμεί με αμερικάνικο coq au vin (διαλεγμένα υλικά μα πάσχουσα εκτέλεση),  το μόνο χρώμα σήμερα ήταν στο γυαλί και στο σάουντρακ.

Φοβάσαι μέσα στα τούνελ ;

Όχι , εσύ ;

Ούτε κι εγώ , μια κλειστοφοβία όμως την έχω

Στα τούνελ ;

Όχι, το βράδυ που πέφτω για ύπνο νιώθω πως με το που κλείνω τα μάτια μου το ταβάνι αρχίζει να κατεβαίνει ύπουλα προς εμένα

Κι εγώ αυτό νόμιζα αλλά όχι

Τι όχι ;

Δεν είναι το ταβάνι που κατεβαίνει, είναι το πάτωμα που σκαρφαλώνει

Δεν το σκέφτηκα αυτό

Πρόσεξέ το, θα δεις πως έχω δίκιο …δε μου λες , στον αξονικό ήταν χειρότερα ;

Δεν νομίζω, εκεί τουλάχιστον άκουγα μια φωνή να λέει «αναπνέετε-μην αναπνέετε»

Nαι, αλλιώς είναι να σου μιλάνε όταν πνίγεσαι

Είναι και το άλλο..

Ποιο ;

Αν ξυπνήσω ιδρωμένος τα ξημερώματα, η πόρτα της κρεβατοκάμαρας στέκεται ακριβώς δίπλα μου και με κοιτάζει

Μόνο σε κοιτάζει ;

Ναι , μόνο , με το που σηκώνομαι τρέχει και μπαίνει στη θέση της

Τυχερός είσαι, εμένα κάθε φορά που ξυπνάω τη νύχτα ο καθρέφτης στο μπάνιο με κάνει κομμάτια , μια ώρα σφουγγαρίζω αίματα μετά

Γιατί δεν αλλάζεις καθρέφτη ;

Μ’ αυτόν μεγάλωσα, με κομματιάζει τρυφερά , δεν ξέρω πόσο μεγάλο κακό είναι ικανός να μου κάνει ένας καινούριος

Περίεργα σπίτια έχουμε

Αφού δεν είμαστε εμείς μέσα

Αυτό να μου πεις

Η τραγική όσο και ανεξήγητη απώλεια του αγέννητου κειμενο/αρθρογράφου τους έχει καταρρακώσει την 1 (CEO του 24) και τον 2 (Chairman του 24), φθείροντας τόσο το επιχειρηματικό τους e-project όσο και την εύθραυστη ψυχική τους ισορροπία , η οποία στοιχειώνεται από εφιάλτες και δαίμονες του παρελθόντος τους μετά από οντισιόν καμιάς χιλιάδας κειμενο/αρθρογράφων που απορρίφθηκαν ως βάνδαλοι της πληκτρολόγησης ®©. Προσπαθώντας απεγνωσμένα να επαναφέρουν το project τους σε κερδοφορία , το ζευγάρι αποφασίζει να υιοθετήσει ένα παιδί που έχει το αμφιλεγόμενο χάρισμα να παίζει με τις λέξεις.  Στο τοπικό blogoτροφείο , τόσο ο 2 όσο και η 1  έλκονται ανεξήγητα από ένα νεαρό αγόρι , τον Κ.Κ.Μοίρη (24+1).

Αυτή την 1000% αληθινή τρομαχτική ιστορία ξεριζωμένη από τα σπλάχνα της ζωής, μοστράρει ο λωποδύτης Ζομ Κολέτ Σερά ως – και καλά – δημιούργημά του με τίτλο «Τhe Orphan» που προβάλλεται χωρίς ντροπή στις σκοτεινές αίθουσες.

30-

Aπίστευτα είναι ! εδώ, μαζί σου, στα γενέθλιά μου !

Θα ερχόμαστε κάθε χρόνο, κάθε τέτοια μέρα , στο υπόσχομαι

Και πού θα αφήνουμε τα παιδιά ;

Άσε πρώτα να έρθουν με το καλό

Πάμε τώρα να κάνουμε ένα ; ας γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, τώρα

Τώρα ; ακόμη δεν βγήκαμε, άσε να γεμίσουν τα μάτια μας και το βράδυ που θα γυρίσουμε θα κάνουμε δύο

Aυτή δεν είναι πόλη, η χώρα των θαυμάτων είναι. Κοιμάμαι, έ ; τσίμπα με

Το βράδυ στο κρεβάτι, όσες μελανιές θέλεις

40+

Τα εισιτήρια τα έχεις ;

Έτοιμα όλα. Την μπαταρία την φόρτισες ;

Ναι , καίει ακόμη , έχω και τρία DVD εφεδρικά. Φεύγουμε ;

Μισό λεπτό να βγει ο μεγάλος απ’ το μπάνιο

Ο άλλος που είναι ;

Κάτω, τρώει πρωινό

Σαν το τέταρτο μικρό γουρουνάκι θα γίνει

Μη γίνεσαι λύκος γαμώτο, παιδιά είναι, χαίρονται πρώτη φορά στη Euro Disney

Xαίρονται τρώγοντας ; έτσι όπως πάει θα το χάσουμε το τρένο ή θα το φάνε κι αυτό

Θα πάρουμε το άλλο

Ναι και μετά θα κλαίγονται γιατί μείναμε μόνο δέκα ώρες, άντε τελειώνετε γαμώτο

50φευγα

Θα πάμε φέτος ;

Aφού το ξέρεις πως είμαστε στριμωγμένοι

Ας το αφήσουμε για του χρόνου

Ναι, του χρόνου καλύτερα

Μου αρέσει που συνεννοούμαστε

Ε τι ; παιδιά είμαστε ;

Πήρε κανένα τηλέφωνο ;

Τρελή είσαι ; στο Παρίσι με το αίσθημα πρώτη φορά και θα σκέφτεται να πάρει εμάς τηλέφωνο με το που προσγειώθηκε ; αν δεν πάρει ως το απόγευμα, θα πάρω εγώ

Έτσι έκανες κι εσύ ;

Γιατί ; είχε κινητά τότε ;

Αυτό να μου πεις

Μου αρέσει που συνεννοούμαστε

60κατι

Δεν κρατάω παιδιά , πάει τέλειωσε

Και τι θες να γίνει δηλαδή ; θέλουν στην επέτειό τους να είναι πάνω

Κι εμείς άνθρωποι είμαστε ακόμη γαμώτο, κι εμείς έχουμε “θέλω”

Eίχαμε, υπάρχουν κι άλλα που έχουν σειρά

Έ-χου-με !

Πάρτο απόφαση και βάλε επιτέλους τα θέλω σου πίσω από των άλλων

Κάνε μου τη χάρη

70τέλος

Συγγνώμη που δεν σε ξαναπήρα ποτέ μαζί μου από τότε. Να περπατήσουμε τους δρόμους που μας θυμούνται τριαντάρηδες. Να σε κοιτάξω μέσα στα μάτια όπως τότε. Να πιάσω το χέρι σου και να σε τραβήξω πάνω μου, ανάμεσα στον κόσμο, για να μη σε κλέψει κανείς. Να μπω μέσα στα μαλλιά σου κι εκεί να τριγυρίζω μέχρι ν’ ασπρίσουν. Συγγνώμη που δεν ήσουν ποτέ εκεί. Συγγνώμη που έφυγα μόνος πριν από σένα…