MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

«Δεν πήγε τίποτα λάθος. Εκφράζουμε τη λύπη μας, αλλά ο συγκεκριμένος συμπολίτης μας βρέθηκε παρά τη θέλησή του σε διασταυρούμενα πυρά».

Τάδε έφη Λευτέρης Οικονόμου, αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ.

Kαι το είπε οικειοθελώς, δεν τον πίεσε κανείς να το ξεστομίσει έτσι.

“Παρά τη θέλησή του”.

Και όλα σωστά να πήγαιναν, και στομάχι βοδιού να είχα , μη σου πω και ανακόντα , αυτό το «παρά τη θέλησή του» δεν χωνεύεται.

Ας μη τον στείλει σπίτι του για ανικανότητα.

Ας το κάνει για παρά φύσιν βιασμό των όσων ελληνικών μάθαμε στο σχολείο. Το δικό του θα παραήταν Κρυφό φαίνεται και η ύλη έμεινε στη μέση.

Οικειοθελώς & εκούσια ανίκανοι, απαίδευτοι, αμόρφωτοι.

(τι τα θες τα e-παναστατικά ρε γαμώτο, αφού σου ανεβάζουν το ζάχαρο και σου ρίχνουν την επισκεψιμότητα, χώρια που οι ζαρντινιέρες έχουν πολύ επιθετικές ορμόνες τώρα που κοντεύει η άνοιξη)

Να ετοιμάσω μια λίστα για το Μen24 , μια για το μάρκετ , μια για τα άσματα που θέλω εδώ και καιρό να κατεβάσω και δεν είχα καμιά διάθεση (πού ήταν κρυμμένη αυτή η Νatalie Walker ; )  κι όλα αυτά μέσα σε μισή ώρα .

Μετά ξυπνάνε οι άμαχοι και κάποια λίστα θα πεθάνει νέα.

Το ένα και μοναδικό νόημα της σημερινής ανάρτησης είναι «καλές & άγιες οι βιολογικές ανάγκες αλλά κάποια στιγμή πρέπει να αναλογισθούμε το καλό της πατρίδος και να σηκωθούμε για να ψηφίσουμε» , εγώ πάντως θα πάω να ψηφίσω τελευταίος γιατί θα την περιμένω πότε θα αποφασίσει να σηκωθεί για να μου δώσει - επιτέλους- να ξεφυλλίσω το περιοδικό και να καθαρίσω το καπάκι της λεκάνης γιατί σιχαίνομαι να καθήσω εκεί που ακουμπάει αυτή.

Tην επόμενη φορά που θα ανεβάσεις ποστ πασχαλιάτικά με suck, cock , come in your face , fuck και slag , δεν θα ξαναβρείς το βλογ σου εκεί που το άφησες.Κατάλαβες τσογλάνι ;

Δεν τα είπα εγώ, ο Owen τα πήρε στο κρανίο με την καργιόλα και ξέσπασε ο άνθρωπος

Αυτός ξέσπασε, εσύ τα ανέβασες

Ε κάπως έπρεπε να ξαλαφρώσω κι εγώ, τα χίλια δίκια είχε ο χριστιανός

Απαγορεύεται να ταυτίζεσαι με τους ήρωές σου, αποστασιοποιήσου, be cool , ένας απλός βλόγερ είσαι

Σοβαρά μιλάς τώρα ; εγώ και χαστούκι θα έριχνα αλλά δεν ήξερα αν έπρεπε να γράψω slap ή skelp

Slap , το skelp παραείναι brit και brutal

Είδες ; κι εσύ συμφωνείς πως τα ‘θελε η αλογομούρα, που θα μας πει “like you, but sweeter”

Άσε τα “μας” ρε μεγαλοπιασμένε, στον Owen το ‘πε.Και κόφτο με τα ζουμιά, Μεγάλη Πέμπτη είναι.

Καλά λές. Τέτοιες μέρες ακόμη και οι καργιόλες νηστεύουν από αυτό

Κόφτο γαμώτο ! Kόφτο ! Τέτοια ταύτιση πιά ;

Μα σκουπίδι τον έκανε, ψυχή δεν έχει αυτός δηλαδή ;

Άμα σε χαλάει η ειλικρίνεια,  να βλέπεις Mary Poppins τέτοιες μέρες

Μη μου πεις ότι κάνει γευσιγνωσία κι αυτή !

Κόφτοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο

Καλά ντε, μια σκηνή παίξαμε όλη κι όλη, δεν έβαλα κι εκεί που λέει “I don’t want to lie. I can’t tell the truth. So it’s over”.

Ουπς ! αυτό πόνεσε…real splatter…

Τα 100 καλύτερα ποστ(ς) στον κόσμο είναι αυτά που δεν έγραψα ακόμη. Μετά αρχίζουν αυτά του kopoloso ως το 199.Πρέπει να μπει και κανείς άλλος στο τοπ-200 ώστε να εξασφαλίσουμε το αντικειμενικό και αδιάβλητο της επιλογής.

Βρήκα καμιά δεκαριά παμπάλαιες κασέτες μου από τότε που παίρναμε εναλλάξ με τον αδερφό μου το Renault 10 – και το επέστρεφε πάντα χωρίς βενζίνη- .Ελπίζω οι κασέτες να μην είναι δικές του γιατί θα αναγκαστώ να τις πετάξω. Οι μόνες καλές κασέτες που είχε ήταν αυτές που του έγραφα εγώ.

Νομίζω πως τα μαλλιά μου θέλουν κόψιμο. Είναι το μόνο πράγμα πάνω μου που μακραίνει ακόμη. Ο εγωισμός μου, τα νύχια μου, η αυτοεκτίμησή μου, το ύψος μου, τα θέλω μου, η όρασή μου, τα πρέπει μου, όλα φθείρονται, αμβλύνονται και συρρικνώνονται όσο περνά ο καιρός.

Μαζί με τις κασέτες βρήκα κι ένα πουλόβερ που έχει το χρώμα των ματιών μου. Εντελώς βαρετό. Να θυμηθώ να το δώσω στον πρώτο φτωχό που θα χτυπήσει την πόρτα μου τώρα το Πάσχα. Είμαι σίγουρος πως βγαίνοντας από το σπίτι θα το δω πάνω στον κάδο με τα σκουπίδια. Ακόμη και οι φτωχοί δεν έχουν την ανάγκη μου.

Έχω παρατηρήσει πως όταν ξεκινάω τη μέρα μου χαμογελαστός καταλήγω με τα μούτρα στον υπόνομο (το πάτωμα είναι πολύ ψηλά). Aντίθετα, όταν βγαίνω από το σπίτι συννεφιασμένος υπάρχουν πολλές πιθανότητες να καώ από τον ήλιο στη διάρκεια της μέρας. Αυτές οι εναλλαγές του καιρού πολύ με εκνευρίζουν.

Μπορεί ο Λεοπόλδος Ρίττερ φον Σάχερ-Μαζόχ να ήταν γάτος αλλά τα πέταλα τα φοράω εγώ για παράσημα. Πολύ αμφιβάλλω αν υπάρχει δεύτερος στον κόσμο που έχει αναγάγει σε επιστήμη και οξυγόνο της ζωής του το Kalt/Heiß. Τη σάουνα την κουβαλάω πάνω στην πλάτη μου για να μη χάνω χρόνο.

Όταν γράφω ποστ βαριέμαι. Το ίδιο και όταν δεν γράφω. Δεν ξέρω ποιο είναι περισσότερο εμφανές.

Σήμερα στο σουπερμάρκετ την ώρα που διάλεγα γιαούρτια, μια νέα γυναίκα με ακούμπησε στο μπράτσο και είπε – με φωνή χαμηλή- “μπορώ να ζητήσω ένα αυτόγραφο από τον διάσημο Κ.Κ.Μοίρη;”. Προς στιγμήν ταράχτηκα γιατί εκείνη την ώρα ήμουν μόνος μου αλλά πήγε η καρδιά μου στη θέση της όταν διαπίστωσα πως μιλούσε στον άλλον που είχε μπει μέσα στα ρούχα μου. Τελικά αυτό το παιδί είναι πολύ ηλίθιο.

Μου αρέσει πάρα πολύ η Μεγάλη Εβδομάδα. Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός μου αγόραζαν παντελόνια Rex αντί Levi’s και έλεγα κι ευχαριστώ από πάνω. Αυτές οι μέρες πάντα με έκαναν ανώτερο άνθρωπο. Τώρα δεν αγοράζω πια Levi’s γιατί δεν βρίσκω το λόγο να μου πω μετά ευχαριστώ.

Κανείς δεν μου πήρε φέτος λαμπάδα. Πολλοί όμως μου τα ‘καναν τσουρέκια. Δεν θα παραπονεθώ, κάπως πρέπει να τηρούνται και οι παραδόσεις.

Εκείνο το πρωινό που η λεκάνη θα βαφτεί κόκκινη και το χαρτί κόκκινο και τα πόδια σου θα τα νιώσεις να κόβονται και “όχι , δεν είναι αιμορροΐδες” και “σας το είχα πει, καθυστερήσατε πολύ για την κολονοσκόπηση” , εκείνην ακριβώς τη στιγμή ξεκινά μια θαυμαστή περιπέτεια που θες δεν θες θα την πας ως το τέλος – ή θα σε πάει αυτή εκεί - με κομμένη την ανάσα.

Σκέτος Γκοντάρ έγινα σήμερα, το πρώτο νουβελ-βαγκ βλογ στην ιστορία των ενδοσκοπήσεων.

Κάποτε ήσουν πιο υπομονετικός μαζί μου, λιγότερο επικριτικός, δεν ήξερες αυτοσαρκασμός τι πάει να πει, άντεχες περισσότερο τις μεγάλες μέρες , δεν εγκατέλειπες – έστω διακριτικά- όταν η νύχτα τράβαγε σε μάκρος , ορκιζόσουν πως – όταν κι αν-  θα παντρευτείς χωρίς γραβάτα, φορώντας ένα τζην και ένα ανοιχτό πουκάμισο, στο σπίτι δεν θα μπαινε παρά ένας καναπές για κείνη και για μένα κι ένας για τους φίλους μας , ήσουν σίγουρος πως τα χρόνια θα κυλούσαν με ωραίες μουσικές , με τεράστιες αγκαλιές , με γέλια που θα ακουγόταν δέκα λεωφόρους παρακάτω, πάνω σε ένα 2CV , άντε Punto αν όλα ερχόταν βολικά, με ένα μισογεμάτο ποτήρι στο χέρι κι ένα τσιγάρο στο άλλο μέχρι να σου κολλήσουν στη μούρη την αξονική απ το συκώτι και μείνεις μετεξεταστέος στην σπειρομέτρηση αλλά αυτές οι μέρες δεν θα ρχόταν ποτέ γιατί αυτά τα παθαίνουν μόνο οι κωλόγεροι κι εσύ ποτέ δεν θα καταντούσες τέτοιος , έκανες σχέδια πως θα γυρίσεις όλο τον κόσμο (η ως εκεί που θα πέρναγε η κολοβή πιστωτική σου κάρτα τέλος πάντων) με ένα σακίδιο στην πλάτη, ορκιζόσουν πως όταν – κι αν-  γεννήσει θα είσαι δίπλα της, θα της σκουπίζεις με το μάγουλό σου τον ιδρώτα και θα της κρατάς το χέρι , εσύ μόνος σου –έλεγες-  θα κόψεις τον ομφάλιο λώρο και ίσως βουρκώσεις μια σταλιά μοναχά όταν βγάλει “αυτό” από μέσα της, ένα αμήχανο βούρκωμα μόνο, μη σε πάρουν και για εντελώς σοφτ χαρακτήρα ο γιατρός και οι μαίες, μα ούτε κι αυτό το δάκρυ κατάφερες να βγάλεις…

“Έτσι” έλεγες “θα γίνουν τα πράγματα, κάπως έτσι”.

Ποτέ δεν με είχες προειδοποιήσει αισιόδοξο τσογλάνι πως θα ρχόταν μια μέρα που ο μόνος ομφάλιος λώρος που θα έκοβα με τα ίδια μου τα δόντια θα ήταν αυτός ο πολύτιμος που με ένωνε μαζί σου.

Και τώρα τι κάνουμε ;

Θα ‘ρθεις ή θα το πάω μόνος ως το τέλος ;

Κι όμως, μπορούμε να μείνουμε για πάντα φίλοι. Τι σημασία έχει ποιος θα έχει το σώμα μου; Ολόκληρο το μυαλό μου, η μισή καρδιά μου, το 1/3 των χρόνων που έζησα, δικά σου θα ‘ναι για πάντα.

Του είπε.

Ολόκληρο, μισή , 1/3.

Αυτός έβγαλε αριθμομηχανή.

Χτύπησε αμήχανα μερικά νούμερα και πάτησε το πλην.

Τα άλλα τρία αριθμητικά σύμβολα προτίμησαν να σιωπήσουν, σε ένδειξη συμπαράστασης στην ακέραια οδύνη του.

(οι – ασπρόμαυροι – παλιοί θα καθάριζαν με ένα χαστούκι ή ένα αντεγαμησουμωρηπουτάνα ή και με τα δυό μαζί αλλά δεν μας φτιάχνουν πια έτσι σήμερα, αντίθετα με αυτές που εξακολουθούν να βγαίνουν επί αιώνες από το ίδιο καλούπι)

Τι σχέση μπορείς να έχεις με μια γειτονιά δυό χιλιάδες τριακόσια δέκα χιλιόμετρα μακριά ;

Στην οποία δεν μεγάλωσες, δεν περπάτησες , δεν έκανες ποδήλατο , δεν πάρκαρες , δεν έψαξες να βρεις κορίτσι, φούρνο , σούπερ μάρκετ , βενζινάδικο , φαρμακείο ,δεν σε βρήκε ποτέ η νύχτα αλλά ούτε και το πρώτο φως, την ξέρεις όμως.

Αυτά έχει το google map , χτυπάς σαν σε παιχνίδι τριάντα κλικ στα τυφλά – ή έστω με βαριά μυωπία- και είσαι εκεί.

Που εκεί ; τι σημασία έχει ; εκεί. Σε μια γειτονιά του –κάθε- Rheindorf. Eκεί που μεγάλωσε ένας άνθρωπος με τον οποίον μπορεί κάποια στιγμή κάπου να διασταυρώθηκες, σε αεροδρόμιο, περιμένοντας το τραίνο, σε μια βρεγμένη πλατεία καλοκαιριάτικα, σκαλίζοντας ρούχα στα πανέρια των H&M , σε διπλανά τραπέζια του Früh ή στους καναπέδες ενός ξενοδοχείου. Και το μόνο που ίσως θυμάσαι από αυτόν ή αυτήν είναι ένα φευγαλέο βλέμμα για δευτερόλεπτα, μια ματιά που ποτέ δεν κατάλαβες αν ήταν άδεια ή όχι, αν εσένα στόχευε ή πέρναγε από μέσα σου σαν να ‘σουν αόρατος.

Δεν είχα σκοπό απ’ την αρχή να μιλήσω για αυτό, αφορμή ήταν, απλά σκέφτομαι αν θα βγάλουν άραγε ποτέ google map και για τα σώψυχα για να μη περιφερόμαστε άσκοπα δεξιά κι αριστερά.

Ως τότε θα κάνω βόλτες στο Rheindorf….πού ξέρεις, μπορεί να συναντήσω αυτό το ίδιο βλέμμα στους δρόμους του και να του πω “κοίτα με, τσίμπα με, δεν είμαι αόρατος”.

Τούτη την ώρα όμως στο Rheindorf η υγρασία απο το ποτάμι σε κάνει να μη βλέπεις ούτε ως τη γωνία απέναντι. Θα βάλω μουσική, η  μηχανή θα μείνει αναμμένη, θα ανάψω τα αλάρμ και θα περιμένω να καθαρίσει ο καιρός… 

Θα σκότωνα για να μάθω τι σκέφτεσαι έτσι διπλωμένος.Να ξέρω τι με περιμένει.Πόσο ακριβά να κοστολογήσω την ψυχή μου.

Τα χρόνια που ξέμειναν από καύσιμα ;

To άδειο στομάχι και σήμερα ;

Τα κόκαλα που κοντεύουν να αποχωριστούν το ένα από το άλλο ;

Τον βήχα που δε λέει να κοιμηθεί ;

Τη νύχτα που έρχεται αγκαζέ με το χιονόνερο ;

Τη μυρωδιά ενός αντηλιακού πάνω στο σώμα της ;

Το ιδρωμένο δέρμα της ;

Τον τελευταίο οργασμό της  ;

Tη γεύση από το αντίο της ;

Ελπίζω να τη δεις στον ύπνο σου σήμερα, γριά, άσχημη, ζαρωμένη, μόνη, κλαμμένη, σκυλομετανιωμένη. Αλλά είμαι σίγουρος οτι δεν σε νοιάζει πώς θα είναι, αρκεί να τη δεις ξανά. Aρκεί να γύρναγες πίσω, έστω για μια ώρα.

Όμως κρυώνεις.Και τελειώνεις.Πίσω δεν έχει.Μονάχος θα φύγεις τώρα που τα “αν” στέρεψαν.

Αλοίμονο στους νέους, ιδέα δεν έχουν για το πώς θα γραφτεί η τελευταία σελίδα ερήμην τους..

(την άλλη φορά θα βάλω φωτογραφία μιας Ferrari , αυτές οι αντίκες με χαλάνε)