Μακράν, πολύ μακράν η καλύτερη εκδοχή. Η κατά Cake άποψη ήταν περισσότερο κυνική από όσο -νόμιζα πως- άντεχα και όταν προσπαθούσα να ψευτοτραγουδήσω την  πρωτότυπη γέμιζε το στόμα μου με φτερά, πούπουλα και στρας.

Η συνταγή είναι σατανικά πολύπλοκη στην απλότητά της : παίρνεις έναν λίγο gay, λίγο λα λα , λίγο «βάλτε τώρα που γυρίζει» ύμνο και τον αφήνεις γυμνό  για να αποκαλυφθεί στην πραγματική του διάσταση.

Το σημείο όπου ο Stipe λέει «δεν ξέρω τα στιχάκια παρακάτω» είναι θεμελιώδες για την κατανόηση του τι ακριβώς το «I will survive» αντιπροσωπεύει όταν του βγάλεις τα φτιασίδια :  την παραδοχή του όταν αυτός, αυτή, τα μυστήρια, δεν ξέρω ποιός, φύγει, δεν έχεις πια λόγια. Και να έχεις, άχρηστα είναι.

Κοίτα να δεις…τριανταδύο χρόνια ολόκληρα για να βρεις μια μετάφραση της προκοπής…

(η μούφα κεντρική ιδέα του ποστ είναι –ελπίζω- εμφανής, όσοι μισθοί κι αν μας αποχαιρετήσουν θα επιζήσουμε, όχι live αλλά survive, άν το ξαναπώ πενήντα φορές μπορεί να χαλαρώσω και να το πιστέψω)

Μarconi Union – sleepless

Τα παλικάρια είναι οι σαουντρακάδες (τι λέξη τε-ρά-στι-ε !) της γραμμής του ορίζοντα που είναι στριμωγμένη στις θεοσκότεινες γωνιές ενός ωραίου μυαλού , γιατί εκεί είναι η καλύτερη θέση της συναυλίας (σ.σ. αυτό πάρτο πίσω, σαν Ζήλος ακούστηκε, τραγικό).

Και τέκνα Manchester ,  μάλιστα , Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης.

Marsen Jules – coeur saignant

Γερμανός , καλός. Martin Juhls που το γαλλοποίησε , κακώς. Εδώ και λίγα χρόνια είμαι μη αντικειμενικός με οτιδήποτε γερμανικό. Αφού μπαίνω στα τρένα τους και χαμογελάω σε όποιον ανεβαίνει και κατεβαίνει, εντελώς ηλίθια και ανώριμη συμπεριφορά. Ας όψεται. Tιτλάρα, όχι ψιλοαρπαγμένη  , όχι well done αλλά να κολυμπάει στο αίμα. Αutobahn και ξερό pretzel. Σημειωτέον ότι ταυτόχρονα είναι και ύμνος θέρους, κάτι σαν all weather music , να χάνεσαι και στο άσπρο και στο μπλε. Αλλά το κόκκινο κόκκινο.

Brian Enο – golden hours

Ο Πάπας. Έχρισε μετά χίλιους καρδινάλιους. Πάπας όμως είναι μόνον ένας. Gloria ! Κιθάρα Robert Fripp. Ιn Excelsis Deo !

Swod – ja

Δυο Βερολινεζάκια που γράφουν μουσικές για την ώρα που φεύγει η μέρα. Ή για τη μέρα που φεύγουν οι ώρες. Μην αναλωνόμαστε με ανούσιες λεπτομέρειες. Εδώ και λίγα χρόνια είμαι μη αντικειμενικός με οτιδήποτε γερμανικό κλπ κλπ κλπ , μη σας ξαναπώ αυτό με τα τρένα, είναι ντιπ ξεφτίλα. Δεν έχω ιδέα τι άλλο λέει το voice sampling εκτός απ το «ja» , ελπίζω όμως στα καλύτερα, δεν είναι σίγουρο πως οι καταφάσεις ανοίγουν πάντα πόρτες.

Porcupine Tree – time flies

Τραγούδι για πενηντάρηδες , όχι ως απολογισμός αλλά ως παρακίνηση : but after a while you realize time flies, and the best thing that you can do is take whatever comes to you , όλα καλά αλλά αυτό το comes to you μου ακούγεται ως μετωπική. Μ’ αρέσει όμως , ο Wilson είναι σταθερή αξία , σαν το green των γκούντις (κόψε τα γκρίζα αγόρι μου).

The Divine Comedy – a lady of a certain age

Γι αυτή τη σπάνια τρούφα ήδη ξανάγραψα, δεν είναι πρέπον να κάνω κόπι-πέιστ, πολλή πίκρα, πολλή εμμηνόπαυση, πολύς Νeil Hannon. Όταν το ηχογραφούσε ήταν – λέει- γριπωμένος εξ ου και η βουλωμένη μύτη και η τέλεια φωνή-αντιβίωση. Πάντα τέτοια, όταν οι ιοί συμβάλλουν στην τέχνη η επιστήμη σηκώνει τα χέρια.

Bassment – in my sleeping

No mercy. Γκουγκλίστε όσο θέλετε, άσκοπα θα ξημερωθείτε, ούτε οι ίδιοι ξέρουν αν ηχογράφησαν δισκάκι (ηχογράφησαν, το Nothing). Φωνή σαν πρωτοξάδερφο του Bono αλλά στο πολύ πονεμένο του, μπλιμπλίκια, ηλεκτρονικό τοιχάκι από πίσω, μια χαρά να το ακούς οδηγώντας όταν οι ψιχάλες σου κάνουν το άρτι πλυμένο αυτοκίνητο σαν λεπρό.

Bloc Party – letter to my son

“And you looked so right in that red dress” .

Και μόνον ο τρόπος που ο μαυρούλης τραγουδάει αυτό το στιχάκι , με έκανε να το υιοθετήσω για το mp3 της βόλτας στο βουνό. Κele Okereke for president ! Σάμπως καλύτερος αποδεικνύεται ο άλλος ;

Yello & Billy McKenzie – moon on ice

Oι τρελάρες το έφτιαξαν σαν ελβετικό αεροπλάνο -ιδέα δεν έχω αν βγάζει πετούμενα η Ελβετία αλλά δεν μου ‘βγαινε η ατάκα - , ο μακαρίτης το απογείωσε. Μου λείπει η φωνή σου ρε Billy, πόσο μου λείπει η φωνή σου (αυτό το ξανάπα νομίζω αλλά μου αρέσει και το ξαναγράφω γιατί δεν μου πληρώνω πνευματικά δικαιώματα, στο τέλος θα πεθάνω στην ψάθα).

Xρήστος Τριανταφύλλου – sex, lies & videotapes theme (SLV theme)

Δεν τον ήξερα, δεν με ήξερε , του έστειλα μέιλ «έχω ζαλιστεί μ αυτό που άκουσα στο my space, πού μπορώ να βρω το δισκάκι σου ;» και μου έστειλε αυτό κι άλλα δυο μαζί μ’ ευχαριστώ (!!) και ήταν σαν να μου χάρισαν ένα διαστημόπλοιο και τον ουρανό μαζί γιατί τα διαστημόπλοια είναι άχρηστα όταν είναι παρκαρισμένα. Τα άστρα τα ΄χει κρατημένα ο ίδιος και τα πετάει πάνω μας σαν φωσφοριζέ κομφετί όταν πέφτει το φως (τι έγραψες τώρα τρισμέγιστε !!) , το παλικάρι το ‘χει.

Ugress – waves of wrath

Κυματάκι, κύμα, κυματάρα, τσουνάμι, μας πήρε και μας σήκωσε, να τι παιδιά βγάζει η Νορβηγία , δεν είναι μόνον οι Madrugada -πλύνε το στόμα σου καλέ μου- , αυτή είναι wrath, όχι η άλλη του Στάινμπεκ με τα σταφύλια (μα κανείς δεν έπιασε το πανέξυπνο αστείο ; ).

The Jazz Butcher – party time

Αλβιών στα καλύτερά της, μαύρο χιούμορ, τίτλοι άλμπουμ και τραγουδιών για ένα στρέμμα Όσκαρ έκαστο (in bath of bacon , Christmas with the Pygmies ) , εντάξει , δεν δίνουν αγαλματάκια στις μουσικές αλλά για τον Pat Fish μπορούν να κάνουν μια εξαίρεση. Και δυο ενδεχομένως. You always act so stupid , you always talk so dumb , but this is partytime and you’ve got to say its better than a war. Πες τα Fishόστομε..έστω και μέσα από ένα iPod σε μια στάση λεωφορείου.

Robin Guthrie – όλο το Carousel κι όλο το Songs to help my children sleep κι όλο το Angel Falls κι όλο το Εverlasting , κόφτο , έχουν κι άλλοι ψυχή για να τους ρουφήξει το πορτάκι του cd-player είπαμε….

Κι αν έπρεπε να διαλέξεις ένα ; μόνο μια μουσική ; ένα μόνο ;

Tην Κυριακή, θα σου πω την Κυριακή.

Πάντως αν αυτό ήταν playlist για ραδιόφωνο, θα είχες απολυθεί on air.

H ζήλεια θα σε φάει, ψωριάρη.

Αντί για τη ζήλεια, γίνεται να με φάει αυτή;

Μ’αυτά που ακούς εσύ, ούτε η Βέρα Λάμπρου θα καταδεχτεί να σε φάει.

Όταν με ξαναπιάσει το δημιουργικό μου , θα πάω για το μέρος βου. Πάντως ότι και να σκεφτώ να γράψω , το φιδάκι ο kopoloso το γράφει πρώτος και καλύτερα και με συγχύζει. Πολύ.

(ναι, το ξέρω πως δεν έχει παρά μόνον δυόμιση links αλλά φτάνουν και περισσεύουν, τα υπόλοιπα βγήκαν βόλτα και δεν επέστρεψαν στο σπίτι ακόμη, κάστανο για κάστανο δεν θ’ άφησαν)

Waldgerumque  - Van Dwaling En Licht

Άν ο Phil Spector έβαλε το πρώτο τούβλο στο wall of sound του, αυτοί σήκωσαν το ντουβάρι όσο οι twin towers (πριν πέσουν). Ιδέα δεν έχω πώς λέγεται αυτό που παίζουν (κάτι πήρε το αδιάκριτο αυτί μου για ambient black metal) και – για να πω και τη μαύρη αλήθεια- δεκάρα δεν δίνω για να μάθω. Μου αρκεί ο,τι ακούω. Οι λεβέντες είναι από την ορεινή Ολλανδία και δεν νιώθουν από ανηφόρες και στροφές 180 μοιρών, οπότε μην επιχειρήσετε ιδανικές διαδρομές με s-άκια και ανεβοκατεβάσματα δεύτερης-τρίτης-τέταρτης. Το πιθανότερο είναι, εκεί στο 2:12 να μείνετε με το λεβιέ στο χέρι απ την τρομάρα. Προειδοποιώ ως παθών : τα μάτια και τα μυαλά στο δρόμο. Κυριολεκτικά.

Destroy all dreamers - Victoire sur le Soleil

Στον Καναδά βουνά έχουν αλλά έχουν και όρια ταχύτητας αντίθετα με την γαλαντόμο χώρα που μας φιλοξενεί. Τη μουσική τους οι D.a.D. την ονομάζουν shoegazing, σαν να λέμε “εμείς παίζουμε χαζεύοντας το πάτωμα και τα καλώδια στη σκηνή κι εσείς απέναντι κάνετε ο,τι τραβάει η ψυχή σας”. Η ψυχή μας τραβάει φορτωμένη πέμπτη, μετά έκτη , μετά cruise control στα 160, μετά οι πινακίδες με τα χιλιόμετρα δεξιά θα αδυνατίζουν όπως ο Christian Bale στο The Machinist. Διακόσια χιλιόμετρα για τον προορισμό, εκατονπενήντα, εκατό, σαράντα….να δεις που μόλις θα φτάσεις θα κάνεις μεταβολή για να γράψεις κι άλλα χιλιόμετρα, παρέα με τέτοιες κιθάρες δεν σε παρεξηγώ. Το λογαριασμό από τα πρόστιμα στείλ’τον στο 24. Σαν τα δώρα των διαγωνισμών του ημετέρου freddo, θα έχεις λαμβάνειν (inside joke).

French Teen Idol – (un)told prejudices

 

Ένα πιάνο που παίζει το ίδιο οριακά μονότονο μοτίβο, υποτυπώδη κρουστά στα όρια της ύπνωσης επί 5 λεπτά. Με τον Edward Norton όμως να ρίχνει όλα τα fuck της 25ης Ώρας μαζεμένα, σιγά μη βαρύνουν τα βλέφαρα. Εγγυημένο τονωτικό ακόμη κι όταν δέκα καφέδες έχουν αποτύχει να σε κρατήσουν όρθιο. Παρά το παιχνιδιάρικο όνομα, δεν έχουμε να κανουμε με έναν ακόμη κλώνο των Air ή των Μ83 αλλά με έναν βέρο Ρωμαίο, τον Andrea Di Carlo που σαμπλάρει αλύπητα ο,τι βρεθεί στο δρόμο του. Για αλκοτέστ μην άγχεστε, ακόμη κι αν έχετε πιεί τη μισή Βουργουνδία θα βρουν μέσα σας περισσότερα fuck παρά αλκοόλ και γι αυτά δεν προβλέπει μαστίγωμα ο Κ.Ο.Κ., οπότε από αμηχανία μπρος στην μη προβλεπόμενη περίπτωσή σας θα σας αφήσουν να συνεχίσετε το δρόμο σας, μετρώντας χιλιόμετρο και fuck.

 

Moto Boy – blue motorbike

E ναι , μπορεί να έχουμε σελίδα Auto 24 αλλά ρατσιστές με τα δίτροχα δεν είμεθα. Καθώς ενδέχεται λοιπόν να μας διαβάζουν και easy riders, να η απάντησή μας. Ούτε Hawkind, ούτε Motorhead, ούτε southern rock , ούτε καν – έλεος- Steppenwolf και Route 66, εδώ κοντεύει να μας καταπιεί η Routine 365, οι ηρωισμοί αλλού. Γλυκούλης, αρκούντως σκανδιναβός , μια χαρά παρέα για ευθείες, ευθείες, ευθείες και μερικές στάσεις για κατούρημα. Είπαμε να καταπιούμε χιλιόμετρα, είπαμε blue, μη μπλαβιάσουμε όμως κιόλας από το σφίξιμο. Ας φτάσουμε στο μωρό μας μισή ώρα αργότερα αλλά ανακουφισμένοι, στεγνοί και αξιοπρεπείς, δεν χάθηκε δα κι ο δρόμος.

Pet Shop Boys – Did you see me comin’ ?

Φωτεινό σαν ζαχαρωτό και γλυκό σαν πορτατίφ, τραγουδάκι που σε κάνει να θέλεις να μπήξεις ακόμη βαθύτερα το πόδι στο πεντάλ, κάθε φορά που το ακούω μου θυμίζει εκείνες τις διαφημίσεις με την αθάνατη σέβεντις ελληνική οικογένεια στο πίσω κάθισμα να κουνάει τα χαμογελαστά κεφάλια της (έχει πολλά, σαν τη Λερναία Ύδρα) πέρα-δώθε όπως το σκυλάκι της πλαφονιέρας, έτοιμη να φτάσει σε οργασμό επειδή βγήκε εκδρομή μια ωραία Κυριακή που ο ήλιος έλαμπε, το πορτοφόλι ήταν ταϊσμένο, τα ρούχα καθαρά και σιδερωμένα, τα μαγιώ φορεμένα κάτω από φούστες και παντελόνια, οι κεφτέδες αναπαυόταν μέσα στο τάπερ και οι μπύρες Henninger κρύωναν στα ψυγεία τους περιμένοντας λαίμαργα λαρύγγια. Eντάξει, η βόλτα ως τη Ραφήνα ή την Αρετσού (για τα καρντάσια) δεν ήταν ακριβώς Pacific Coast Highway αλλά – με το χέρι στην καρδιά- ποιος από σας ήταν γεννημένος τότε για να θυμάται πόσο αληθινά ατέλειωτοι ήταν οι δρόμοι το 1970 ;

* πρεμιέρα στο MEN24 (χωρίς τα fuck)

 

 

Μπρος σ’ αυτό, το Nightclubbin του Iggy είναι σαν απογευματινή έξοδος για τσάι κυριών.

(αν μπορούσε κανείς της κλάσης μου να υποψιαστεί τί ακούγεται μέσα στο αυτοκίνητο, θα ψέκαζε με αγιασμό τις λαμαρίνες και θα πετούσε σκόρδα στο παρμπρίζ, τι Σάββατο κι αυτό…από Δευτέρα αναστάσιμο πρόγραμμα για να μη μας κάψει ο Θεός)

ήρθε η άνοιξη γαμώτο !!!

ώρα για βόλτες και για ουρανό που δεν σου παγώνει το αίμα

φτάνουν τα πολλά λόγια…

(είναι

το

δικό

μου

ευχαριστώ

για

τις

ώρες

που

ξοδέψατε

εδώ

μέσα

ολόκληρο

χειμώνα)

Τη μέρα που πρωτόδα το εξώφυλλο (βινύλιο με τα όλα του) στο μπαρ του Αλέκου, Loris με τ’όνομα, η ζήλια με έσκισε στα δύο. Το τρίτο κομμάτι ξεριζώθηκε από πάνω μου μόλις έσταξαν οι πρώτες στροφές του I.G.Y.  Το ψάχνω ακόμη.

Τότε - που ήμουν νέος και παρορμητικός- έβαλα σκοπό στη ζωή μου να γίνω ασπρόμαυρος ραδιοφωνικός παραγωγός, με τρεις γκόμενες (άγνωστες, μοιραίες και ανέραστες μέχρι να με γνωρίσουν, άρα γκόμενες) να παρκάρουν τα άνευ wonderbra στήθη τους στον ώμο μου την ώρα που θα αλλάζω δισκάκια, να φυσάω τον καπνό από τα Lucky Strike βαθιά μέσα στο μικρόφωνο ώστε η φωνή μου να βγαίνει κάτι μεταξύ Tom Waits, Jeremy Irons και Aλέκας Κανελλίδου, να λύνω πονηρά τον κόμπο της μαύρης γραβάτας όσο το ποτήρι μου θα γεμίζει και θα ξαναγεμίζει με όποιο bourbon είχε επιζήσει από την προηγούμενη νύχτα (πήγε να το κάνει κι ο Πετροκωστόπουλος αυτό αλλά ούτε το class είχε, ούτε Aλέκο).

Και μετά να ρίχνω μπόμπες μέχρι το ξημέρωμα : και Bikini girls with machine guns των Cramps και Lalo’s bossa nova του Schifrin, και El amore es mas fuerte του Ulises Butron με κερασάκι το Nitro του Dick Dale και πυροσβεστήρα Doobie Brothers με το Long Train Runnin’ και ξοπίσω του αμολημένο –και πεινασμένο- μισό κιλό Hey Joe απ’ τους Medeski, Martin & Wood (τύφλα να ‘χει η playlist που ψάχνει η diVa για το e-παρτάκι της).

Όλα τα είχα στρώσει στην εντέλεια. Ακόμη και το δίσκο θα μου δάνειζε ο Αλέκος, πράγμα σπανιότερο κι από το να σου δανείσουν άτοκα ο Σάυλωκ κι ο Βγενόπουλος  μαζί.

Η ζωή όμως φέρθηκε πιο ύπουλα απ’ ότι η  Σαλώμη στον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Πρώτα μου έδωσε στο χέρι τον ώμο που προόριζα για πάρκιν. Ελαφρά αρθριτική ακαμψία λόγω μανιακής πληκτρολόγησης που οδήγησε σε ψευδονέκρωση (ακόμη και η μακαρίτισσα Αν Νικόλ να έγερνε πάνω μου ούτε που θα ‘παιρνα χαμπάρι).

Ψεύδιζα ελαφρά και ίδρωνα κατακλυσμιαία όταν με περιτριγύριζαν σε κλειστό χώρο άγνωστες και μοιραίες, οπότε αποφάσισα : ή μικρόφωνο ή γυναίκες (και διάλεξα να μείνω στεγνός).

Μετά έκοψα μαχαίρι το τσιγάρο γιατί δάκρυζα όσο έπαιρνα μέσα τον καπνό και αυτό κατέστρεφε το απαράμιλλο στυλ μου (και λέρωνε το αγαπημένο άσπρο μου πουκάμισο).

Στην παράταση το πάγκρεας με κέρδισε 3-0 σετ σε μισή ώρα οπότε τι γραβάτα να λύνεις πρόστυχα όσο πίνεις τσάι και αμίτες ;

Σα να μη φτάναν όλα αυτά, έφυγε από την πόλη κι ο Αλέκος.

Πήρε μαζί και τον Donald Fagen.

Aν με διαβάζει τώρα, θα καταλάβει τι δράμα περνάω με άδειες νύχτες και θα γυρίσει πίσω.

Εν ανάγκη ας στείλει μόνο του τον Donald…

Είναι κάποιες φορές που το πολύ το γράψε-γράψε το βαριέμαι κι εγώ και ο αναγνώστης και ο –δυνητικός- σχολιαστής κι όποιος άλλος βρεθεί στο διάβα μου.

Λες, λες, λες , λες, κάνεις , κάνεις , κάνεις, κάνεις και στο τέλος το ποτήρι πάλι μισοάδειο είναι. Ποτέ μισογεμάτο. Για γεμάτο ως τα χείλια ούτε λόγος.

Λέω να μιλήσει και κανένας άλλος σήμερα…

5  ,  4  ,  3  ,  2  ,  1  ……ίσως ένα νέο ξεκίνημα σε έναν άλλο τόπο  , να σαν κι αυτόν της εικόνας, να ήταν μια κάποια λύση, εκτός κι αν-όπως λέει ο ποιητής-οι πτήσεις θα ‘χουνε ακυρωθεί και μες στα τούνελ θα συγκρούονται τα τραίνα, την τύχη μου μέσα για frequent traveller…

……………………………………………………

ακούμε το a new career in a new town βλέποντας την εικόνα, δεν χρειάζεται να διαβάσουμε κα-μί-α λέξη , θα μπορούσα να κάθομαι σ’αυτό το πλακόστρωτο αιώνες (και να γκρινιάζεις επί αιώνες επίσης, αδιόρθωτε)

Eίμαι στις καλές μου σήμερα και μοιράζω e-σπιντάκια, ελλείψει άλλων πόρων.

Βρήκα στις τσέπες μου μια –ανάμεσα στις τόσες ακόμη – εξαιρετική απόδοση του “Αdagio for strings & organ” του Tomaso Giovanni Albinoni.

Μάλλον η πιο αγαπημένη μου, εσαεί.

Το “μάλλον” έγκειται στην - αναπόφευκτη ; - φθορά της συγκατοίκησης μαζί της επί 18 – ολογράφως : δέκα οκτώ- συναπτά έτη. Είμαι ανυπόφορος ακόμη και μετά από 18 ώρες συγκατοίκησης, απορώ λοιπόν με την υπομονή του Jack Walrath να σολάρει πάντα με την ίδια ανατριχιαστική τελειότητα αντικρίζοντάς με απέναντί του στην ίδια ακριβώς θέση του ίδιου καναπέ – έχει αλλάξει δυο φορές ταπετσαρία μα η ψυχή του έμεινε ανέγγιχτη, όπως και η εχεμύθειά του - .

Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα του φύγει μια νότα και θα την βρω την ατέλεια που ψάχνω. Είναι αδύνατον να μένει ψύχραιμος όταν με βλέπει να σβήνω φώτα, να βάζω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί που μένει παρθένο επί εννιά λεπτά (όσο διαρκεί η ιεροτελεστία) και να πατώ το play it again Jack κάθε φορά που χρειάζομαι ένα psychic dope.Τουλάχιστον τριάντα φορές το χρόνο δηλαδή, χώρια τις μέρες βαριάς κρίσης (αν τύχει και πέσει πάνω μου καμιά μονίμως μουρόξινη Παναγιωταρέα), τότε που παίρνει φωτιά το repeat για να ‘ρθω στα ίσα μου. Επί δεκαοχτώ χρόνια, ζωή να ‘χουμε να ξοδέψουμε και το δέκατο ένατο. Εξηντατριών χρόνων άνθρωπος είναι, θα λυγίσει φυσώντας.

Καναπέ έχετε. Ένα ποτήρι κάπου θα το χετε κρυμμένο. Διακόπτης για τα φώτα αποκλείεται να μη σας βρίσκεται. Πάρτε και τους Masters of Suspence. Με επιστροφή. Καλός, καλός αλλά έχει και όρια η γαλαντομία μου.

Mόνο μη περιμένετε άδικα να ακουστεί κλειδί στην πόρτα….πάλι σε λάθος σπίτι είστε…

Καλό σαββατοκύριακο.

Αν δουλεύει, φταίει αυτός.

Αν δεν πάρει μπρος, πάλι αυτός φταίει. Αυτό μου είπε, αυτό έκανα. Έσφαξα το snips στο γόνατο, χρονιάρες μέρες.

Καιρός για ανάπαυση, εκατό μέρες* και πάλι λίγες είναι…

* (τις νύχτες θα βαράω ντιτζεϊλίκια έξω απ’ το πριβέ club του Αθήναιου, μέσα δεν θα με σηκώνει το κλίμα και το dress code, χώρια που θα με φθονούν -για εντελώς ευνόητους λόγους- όλοι οι άρρενες θαμώνες)

……………………………………

έκανε κλικ ο dave martinidez

Ο Σάκης Αρναούτογλου είπε πως το καλοκαίρι τέλειωσε.

O Alex Turner (Arctic Monkeys) κι ο Miles Kane (Rascals) που μαζί κάνουν τους Last Shadow Puppets , λένε πως ο Σάκης είναι για τα μπάζα. Ή για την ΕΤ-3 , εν πάσει περιπτώσει.

Έχω την τάση, αρρώστια τη λένε άλλοι, να μη πολυπιστεύω τους δικούς μας. Όσες φορές πήγα να ακουμπήσω πάνω τους (όχι πολύ φανατικά, είναι αλήθεια) δεν μου φάνηκαν solid rock, λίγο έλειψε να σωριαστούν χάμω μαζί μου. Τις προάλλες για παράδειγμα, ωραία νύχτα, ωραία πλατεία, μέγα πλήθος (δεν λέω ωραίο, είδα και μερικές φάτσες που είναι αδύνατον να χωνέψω), ελεγχόμενο πάθος, Διονύσης στο μικρόφωνο – με μούτες, ατάκες και γκριμάτσες ίδιες κι απαράλλαχτες όπως δεκαπέντε χρόνια πριν- , μετά Παπακωνσταντίνου (ο καλός) καθισμένος στην καρέκλα επί σκηνής όπως η Πόλυ Πάνου πενήντα χρόνια πίσω, με τα τίμια τραγούδια του που-όμως-με κάνουν να νιώθω πως είμαι ακόμη είκοσι και  διασχίζω τον μεγάλο κάμπο κλεισμένος στο βαγόνι της 601 που κάνει τη διαδρομή Αθήνα-Αλεξανδρούπολη σε μια αιωνιότητα και μιάμιση μέρα (εγώ κατεβαίνω στη στάση αιωνιότητα, δεν έχω λόγο να φτάσω ως την Αλεξανδρούπολη).

Tριγύρω μου ο κόσμος κρατούσε το ρυθμό ημιεκστασιασμένος, οι πρώτες θέσεις κάτω από την εξέδρα στάζαν ιδρώτα και λαχτάρα σε αναμονή του χρησμού του βραχνού προφήτη τους.Αυτός μάλλον δεν τους χάλασε το χατήρι γιατί οι νότες κατηφόριζαν ως αργά εκεί που βρήκα καταφύγιο και τα ρεφρέν πηγαίναν κι έρχονταν, παραγγελιά στη νύχτα που τράβηξε σε μάκρος μέχρι που κόντεψαν μεσάνυχτα, ώρα που ακόμη και οι προφήτες, παλιοί και νέοι, την θέλουν την ανάπαυσή τους.

Ο Σάκης είπε πως το καλοκαίρι τέλειωσε.

Εγώ είμαι με τον Alex και τον Miles.

Μια ζωή εκτός τόπου και χρόνου, ακολουθώντας ψευδοπροφήτες που δεν μιλάνε τη γλώσσα μου, βρέξει-χιονίσει.

Αυτό είναι το ειδικό μου βάρος, μ’ αυτό μια χαρά πορεύομαι…

……………………………….

με αφορμή και την ωραία polaroid του gasireu