MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Είναι φορές που σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερα να ξάπλωνα στο τέλος ενός διάδρομου προσγείωσης. Συνήθως τα ηλίθια τα τρένα δεν αστειεύονται και σπάνια μπορούν να περάσουν έστω λίγα εκατοστά δίπλα σου. Ή θα πρέπει να ξαναφτιάξουν από την αρχή τις ράγες ή να κοντύνω λίγο. Πόσο ακόμη  «κόψε» μπορώ ν’ αντέξω όμως ; πάντα θα περισσεύει κάτι, φαίνεται πως έχω χάσει από καιρό το μέτρο.

Μη με κοιτάς που χαμογελάω. Πολύ κακή συνήθεια. Θα την κόψω κι αυτήν.

Να μη μιλάω  ; να μιλάω ; να κοιτάζω ; να μην κοιτάζω  ; Κι αυτά θα τα κόψω. Όλα. Μα όλα. Πες.

* ( lifespotters : those who are “lifespotters” make an effort to ’spot’ all of a certain type of life crossing in front of their eyes. This might be a particular day, a particular type of human being or all together. To this end, they collect and exchange detailed information about the movements of life and people involved, and become very knowledgeable about life’s peculiar journey which decided to watch only)

τα πάνω δεν ξέρω ποιός τα είπε ή τα σκέφτηκε, ας τα είπε όποιος θέλει, τα κάτω όμως είναι όλα δικά μου

much (comparative more, superlative most)

-a large amount of

little (comparative littler or less or lesser , superlative  littlest or least)

-small in size; not big; not large; tiny

-short in duration; not extensive; short; brief

-small in number

-small in amount or degree; not much

-of a certain amount; appreciable (usually prec. by a)

-being such on a small scale 

-not strong, forceful, or loud; weak

-small in consideration, importance, position, affluence, etc.

-endearingly small or considered as such

Παρότι μη άπληστος, πάντα ψάχνεις το πολύ γιατί μόνο αυτό μπορεί να σε γεμίσει, ξέρεις πως όχι ολοκληρωτικά αλλά φαντάσου να ‘χες βάλει ρότα για το λίγο. Κι όμως κάτι σε ξεσκίζει μέσα σου γιατί λες «αποκλείεται αυτό να είναι το πολύ, αν είναι δεν θα ερχόταν σε μένα, too good to be true» και άλλα τέτοια καθησυχαστικά αλλά ανεπαρκή. Και λες θα πάρω το λίγο, καλύτερα από το τίποτε και λιγότερο απαιτητικό από το πολύ. Που όμως δεν στο ζητάνε, στο δίνουν.

Μα ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει να φοβάται κανείς το διάφανο και ξεκάθαρο much , όταν ακόμη και για να μετρήσει τις παραλλαγές του little χρειάζεται μια ζωή ολόκληρη ..

(σχόλια κλειστά λόγω H1N1)

Έχω παραλείψει 24 Κεφάλαια για να φτάσω στο σημερινό αλλά τα αποθεματικά του βλογ δεν επαρκούν για πολλά-πολλά αυτό το Νοέμβρη.

Εν πάση περιπτώσει, σημασία έχει ο προορισμός και όχι τα μέσα, σωστά ;

Τα 24 Κεφάλαια που προηγήθηκαν βαριέμαι να τα γράψω εδώ - μεταμορφωμένα σε ποστ- αφού έτσι κι αλλιώς σημασία για τη βαθμολόγηση έχει το τελικό αποτέλεσμα και όχι οι πράξεις, σωστά ;

Πόσο μάλλον αν εξεταστής είναι ο Beckett αυτοπροσώπως που μάλλιασε η γλώσσα του να μου λέει «no need of a story, a story is not compulsory, just a life, that’s the mistake I made, one of the mistakes, to have wanted a story for myself, whereas life alone is enough»* .

* Texts for Nothing (1955)

Back in the day you had been part of the smart set
You’d holidayed with kings, dined out with starlets
From London to New York, Cap Ferrat to Capri
In perfume by Chanel and clothes by Givenchy
You sipped camparis with David and Peter
At Noel’s parties by Lake Geneva
Scaling the dizzy heights of high society
Armed only with a cheque-book and a family tree

You chased the sun around the Cote d’Azur
Until the light of youth became obscured
And left you on your own and in the shade
An English lady of a certain age
And if a nice young man would buy you a drink
You’d say with a conspiratorial wink
“You wouldn’t think that I was seventy”
And he’d say,”no, you couldn’t be!”

You had to marry someone very very rich
So that you might be kept in the style to which
You had all of your life been accustomed to
But that the socialists had taxed away from you
You gave him children, a girl and a boy
To keep your sanity a nanny was employed
And when the time came they were sent away
Well that was simply what you did in those days

You chased the sun around the Cote d’Azur
Until the light of youth became obscured
And left you on your own and in the shade
An English lady of a certain age
And if a nice young man would buy you a drink
You’d say with a conspiratorial wink
“You wouldn’t think that I was sixty three”
And he’d say,”no, you couldn’t be!

Your son’s in stocks and bonds and lives back in Surrey
Flies down once in a while and leaves in a hurry
Your daughter never finished her finishing school
Married a strange young man of whom you don’t approve
Your husband’s hollow heart gave out one Christmas Day
He left the villa to his mistress in Marseilles
And so you come here to escape your little flat
Hoping someone will fill your glass and let you chat about how

You chased the sun around the Cote d’Azur
Until the light of youth became obscured
And left you all alone and in the shade
An English lady of a certain age
And if a nice young man would buy you a drink
You’d say with a conspiratorial wink
“You wouldn’t think that I was fifty three”
And he’d say,”no, you couldn’t be!

Aυτό είναι το ωμότερο – και πιο βαθιά πολιτικό-  ποστ που γράφτηκε ποτέ. Ο Neil Hannon είναι ο σπουδαιότερος βλόγερ όλων των εποχών. Φθινοπώρου συμπεριλαμβανομένου.

Ναι, ρούφα την , σταγόνα μη μείνει στον πάτο, στο τέλος βγάλε το καλαμάκι και γύρνα το κεφάλι σου να βλέπει τον ουρανό και άσε το ποτήρι να στεγνώσει πάνω στα χείλια σου, ναι, το ξέρω πόσο επώδυνο είναι το αυχενικό και πως εδώ και χρόνια μόνο ξαπλωμένος μπορείς να δεις ουρανό αλλά τι διάολο, μια σταγόνα είναι αυτή, δεν θα μείνει τίποτε μέσα στο ποτήρι, ας πονάει κι ας ζαλίζεσαι, θα έχεις καιρό μετά για να φροντίσεις τον πόνο, τώρα κοίτα αυτή τη σταγόνα να βάλεις μέσα σου, πληρωμένη είναι, με ατέλειωτες μέρες, με ξενύχτια , με λόγια που ειπώθηκαν κι άλλα που μείναν πεισματικά αγκαλιά μόνο με το μυαλό σου, την πλήρωσες σου λέω αυτή τη σταγόνα, μην αφήσεις να σου την πάρει κανείς άλλος, ούτε καν αυτό το γαμημένο το ποτήρι, ρούφα δυνατά σου λέω, έχουν ακόμη αέρα τα πνευμόνια σου, ανάσα μπορεί να μη βγαίνει εύκολα αλλά μπορεί να βρει το δρόμο να μπεί, έλα, άλλη μια, για τα λάθη σου, για τα ναι σου, για τα όχι σου, για τις παλιές αγάπες, για τις μέρες που πέρασαν , για σένα.

Κάντο για σένα.Κάνε επιτέλους κάτι και για σένα.

Κάτι αξίζεις κι εσύ.

Μια μέρα ακόμη. Πιες την. Πληρωμένη είναι. Αίμα και χολή έφτυσες γι αυτήν. Δεν έχει άλλη μετά.

“…a grin without a cat! It’s the most curious thing I ever saw in all my life!”

( όπως έλεγαν και οι Jefferson Airplane “Go ask Alice , I think she’ll know”)

- comments closed για να επικεντρωθούμε στην ουσία του διαλόγου/ποστ -