MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Είμαι ανίκανος να ζήσω χωρίς ωραία πράγματα να με περιτριγυρίζουν .

Μουσική , εικόνες , άνθρωποι , γεύσεις , λέξεις , μυρωδιές .

Είμαι ολιγαρκής. Μπορώ να ζήσω και μόνο με ένα κάθε φορά . Όχι ότι θα πενθήσω αν συνωστίζονται όλα μαζί .

Όσα αγαπάω είναι εξωφρενικά ακριβά κι ας μη δίνουν άλλοι δεκάρα γι αυτά γιατί δεν τα ξέρουν ή γιατί δεν μπορούν να τα αξιολογήσουν όπως εγώ . Αυτό είναι καλό, δεν ανεβάζει την ζήτηση και τις τιμές , γεγονός εξαιρετικά ενθαρρυντικό καθώς δεν τα καταφέρνω καλά στην πλειοδοσία με πιο όμορφους , πιο έξυπνους , πιο γρήγορους και πιο πεινασμένους από μένα .

ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Μεγάλωσα , το παραδέχομαι.

Αντί να πιάσω στα χέρια μου την πρώτη που θα βρω μπροστά μου, κάθομαι με τις ώρες και παρατηρώ τις ατέλειές της, λέγοντας “όχι αυτήν, δεν θα κάνει μεγάλη ζημιά”. Το ιδανικό άλλοθι των άτολμων φλώρων που γράφουν μετά τρεις χιλιάδες λέξεις μονοκοπανιά για την αξία του να ‘σαι διά βίου μάχιμος.

H αέναη αναζήτηση της τελειότητας δεν σταματά παρά μόνο τη στιγμή που η πρώτη τυχαία, μια τιποτένια που ούτε δεύτερη ματιά θα καταδεχόμουν ως τότε να της ρίξω, έρθει κατευθείαν πάνω μου.

Γιατί οι απέναντι το έχουν από καιρό καταλάβει πως η τέλεια πέτρα δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνον ο κατάλληλος στόχος.

………………………………..

ήχος : Fragment του Max Richter

εικόνα : Hand & Stone του Paul Louis Villani

λόγια : έλα ντε…

Μόλις ακούμπησα τη φλυτζάνα με το τσάι, έκαιγε, την άφησα. Έριξα μια γρήγορη ματιά στους επικήδειους. Μας βαρέθηκα. Πήγα στην αλληλογραφία, μπας και…

Το μήνυμά του έλεγε “καμμιά φορά γράφω κι ας μην έχω παιδιά”.

Δυό γραμμές του έστειλα :

“Τα παιδιά δεν είναι προαπαιτούμενο.

Το θέμα είναι να μην έχεις σκοτώσει εσύ ο ίδιος το δεκαεξάχρονο μέσα σου”

Ακόμη μια φορά είπα μισή αλήθεια.

Το δικό μου δεκαεξάχρονο έχει ήδη αποσυντεθεί. Kαμιά ξένη σφαίρα δεν με πρόλαβε, την πρόλαβα εγώ.

Δυό δάχτυλα έμειναν μόνο ενθύμιο πάνω μου, αυτά που κάνουν τα δικά τους όταν πληκτρολογώ και ενοχλούν τα άλλα που θέλουν να γράψουν “καθωσπρέπει”.

Το μόνο που ελπίζω από δω και μπρος είναι να μείνουν ζωντανά- τέλος πάντων- μέχρι να σταματήσω να μιλάω, να σκέφτομαι, να γράφω, να θυμώνω, να επικοινωνώ. Ακόμη κι αν δεν βρίσκουν πληκτρολόγιο να διαμαρτυρηθούν, τα μάτια –αυτά που εθελοτυφλούν στα όσα χυδαία συμβαίνουν τριγύρω- μπορούν να μου τα βγάλουν ωραιότατα. Εκδίκηση που πρώτος εγώ θα χειροκροτήσω, ο πρώτος και καλύτερος μάρτυρας υπεράσπισής τους θα ‘μαι.

“δυό μάτια ήταν όλα κι όλα κύριοι ένορκοι, αυτός κάθε χρόνο έτρωγε τελετουργικά κι από ένα κομμάτι του και ούτε μισή τύψη ένιωσε, θαρρείς και μισούσε κάθε τι που τον γύρναγε πίσω στην εποχή που ένιωθε δυνατός και αθάνατος, τώρα ξυπνάει και σκέφτεται πόσα έμειναν στο βιβλιάριο, τρέμει στην ιδέα του πόσες μέρες του έμειναν να ζήσει ακόμη κοιτώντας το ημερολόγιο ο μελλοθάνατος, χάρη του έκαναν που του ξερίζωσαν τα μάτια μπας και σταματήσει να μετράει κάθε μέρα τα βήματα στο πράσινο μίλι του ή τις γρατζουνιές πάνω στο μαύρο μεταλλικό χρώμα, χάρη του έκαναν σας λέω”.

Δεν θα γράψεις κάτι σήμερα ;

Όχι

Υπάρχει λόγος ;

Πάντα έχω ένα λόγο πρόχειρο

Και γιατί ανεβάζεις ποστ ; άστο άδειο

Δύσκολο γλυκέ μου, πρώτα βγαίνει η ψυχή, μετά το χούι

Φταίει κι ο Δεκέμβρης ;

Ίσως κι αυτό

Μα δεν μπήκε ακόμη

Πώς δεν μπήκε, άκουσα τον Γαιτάνο σήμερα στο ραδιόφωνο

Αυτός ανθίζει το Πάσχα

Καλά λες , τότε ο Σαντικάι θα ήταν

Δεν το πήραν φαντάρο ακόμη αυτό ;

Τι κακός που είσαι ρε πούστη μου

Δεν κρύβεται, έ ;

Στάζεις χολή, όλα σου φταίνε τελευταία

Όχι τελευταία, εκ γενετής όλα μου φταίνε

Χρειάζεσαι υδραυλικό ή ξεκούραση

Ένα καλό μασάζ στην πλάτη θέλω, κύρτωσα πάνω στο πληκτρολόγιο

Να πας στους γείτονες, έχουν βαριά χέρια αυτοί

Με 200 ευρώ τη βραδιά ; Μπάνσκο λέει η πινακίδα στην είσοδο, όχι Άσπεν

Κι ευχαριστώ να πεις αν βρεις με τόσα

Βρήκε ο kopoloso, αυτό

Επίτηδες το ‘κανε το χτήνος !

Eίπε πως είναι φτυστό το Overlook Hotel και έστειλε προκαταβολή

Μη χαθεί το κελεπούρι

Ε λίγο το χεις να κυνηγιέσαι στους διαδρόμους με τον Jack ;

Και να σε προσπερνάνε στους διαδρόμους τσογλανάκια με τετράτροχα ;

Γαμώ !

192 λέξεις ως εδώ…δεν φτάνει ;

Τρελός είσαι ; τώρα που σφίξαν οι κώλοι ;

Θα βγαίνει και αίμα απ τα ασανσέρ ;

Στον όροφο με τις σουίτες ναι, στους φτηνούς θα βγαίνει τραχανάς

Τεφαρίκι πράμα !

Kαι room service θα κάνουν τα διδυμάκια

Οι αδερφοί Κατσιμίχα ;

Όχι ρε παπάρα, αυτοί έντεχνοι είναι , όχι grooms

Α ρε τυχερέ , αν έχεις τέτοιους φίλους τι να τον κάνεις τον Κιούμπρικ

Το θέμα είναι πως θα μπάσουμε τον κασμά στο ξενοδοχείο

Να τον κάνεις τι τον κασμά ρε ;

Όταν ο άλλος θα βγάλει τσεκούρι , εγώ τι να βγάλω ρε μαλάκα ; τα κλειδιά ;

Σίγουρα για μασάζ ήθελες να πας;

Ναι ρε, είναι θεματικό ξενοδοχείο

Φαντάσου τι θα γίνει όταν μπεις στο μπάνιο δηλαδή

Μαλάκας είμαι ; την είδα την προκοπή της ξανθιάς , άπλυτος θα κάτσω, δυο μερούλες είναι

Θα βρωμάς όμως

Στην ανάγκη παίρνω τον kopoloso και πάμε στη σάουνα

Mην είσαι παπάρας, είδες τι έπαθε ο Βίγκο Μόρτενσεν

Αυτός στα χαμάμ ήτανε ρε

Δεν έχει σημασία, πλακάκια είχε κάτω

Καλά λες, καλύτερα ασβός

Σ’ αφήνω τώρα

Σβήσε τα φώτα, θέλω να κοιμηθώ λίγο

Δεν θα γράψεις ποστ τελικά ;

Eίπα όχι

Καληνύχτα

Όνειρα γλυκά

Κάντα σκέτα, 130 πήγε το ζάχαρο

Όνειρα

Πουλιά μου ταξιδιάρικα

Άστα διάλα ρε…..

………………………………………

προσπαθώ να ξεχάσω το αίμα στην Ινδία αλλά βγαίνει και βγαίνει και βγαίνει απο κάθε χαραμάδα του ποστ, όσο άρρωστος και να ‘σαι αποκλείεται να το γραφες ,να το σκηνοθετούσες και να το παιζες αυτό αν δεν ξεχείλιζε από φανατίλα κάθε πόρος σου…

Τα απέθαντα-αντίθετα με τους Χιώτες- κυκλοφορούν σε τριάδες.

Ή είμαστε γαλαντόμο βλογ ή δεν είμαστε.

Φαντασθείτε τι προσφορές έχουν να δουν εδώ μέσα τα ματάκια σας αν φτάσουμε σώοι & αβλαβείς ως τις εκπτώσεις.

Θα βογγήξουν απο αναδουλειές τα Harrods.

Καλό γουίκεντ μπέιμπις.

Δυο απέθαντα απέδρασαν από το βλογ του kopoloso και τρύπωσαν εδώ.

Εντελώς απρόσκλητα αλλά έτσι είναι τα απέθαντα, ξεπηδάνε από ραδιόφωνα, από ανοιχτές μπαλκονόπορτες, από μερακλίδικα αυτοκίνητα, από επαρχιακά καφέ, από ξεχασμένες ανοιχτές τηλεοράσεις.

Δεν θα τα βρεις, θα σε βρούνε αυτά.

Μετά οι μέρες σου και οι νύχτες σου δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιες.

Καλύτερα να μου ‘στελνε μια λεγεώνα Θεοκτίστες παρά αυτά τα δυο….φίλος, σου λέει μετά….

Σύμφωνα με κάποιους γκουρού του μάρκετινγκ –από αυτούς που ζηλεύουν θανατερά τον μειλίχιο Kotler αλλά απευθύνονται στο υποψιασμένο ή ανυποψίαστο ακροατήριό τους σαν να ναι εξορκιστές - , το τρίπτυχο γύρω απ το οποίο περιστρέφεται η σχέση πωλητή-αγοραστή είναι όλο κι όλο αυτό :

Πείνα

Sex

Θάνατος

Ο,τι έχει σχέση μ’αυτά , μπορείς -λένε-να το πουλήσεις ακόμη και σε κάποιον που δεν είναι διατεθειμένος να αγοράσει. Και τίποτε-φωνάζουν, μήπως και δεν τους δώσουμε την πρέπουσα σημασία- δεν υπάρχει στον κόσμο  που να μην κρύβει έστω και μια από αυτές τις πρώτες ύλες εντός του.

Αυτό είναι μια εξαίσια αφορμή για ν’ ανοίξουν πληγές και ν’ αρχίσουμε να ρίχνουμε φτυαριές λέξεις μέσα τους αντί γι αλάτι. Ούτε να το σκεφτείτε όμως. Μου φτάνουν τα δικά μου, δεν θα τρέχω να βρίσκω γάζες και betadin για όλους, χώρια που τσάμπα θα πάνε τα παραφαρμακευτικά γιατί εκεί που λες “εντάξει, δεν τρέχει πια” εκεί αρχίζει να μυρίζει η κακοφορμισμένη σάρκα, το ‘χει πει κι ο πτωχός ποιητής άλλωστε πως it ain’t over till it’s over οπότε τι απομένει να προσθέσει ένας παρτ τάιμ βλόγερ παρά μόνο την –αχρείαστη, έτσι κι αλλιώς- συναίνεσή του.

Πείνα

Sex

Θάνατος

Μια ματιά ρίξτε μόνο σε ο,τι (μη ανήκον σε κομματικό σκυλολόι) κυκλοφορεί στη βλογόσφαιρα. Και μετά το συζητάμε αν βρείτε μέσα κάτι άλλο. Είτε με τριάντα λέξεις, είτε με δανεικά γιουτούμπια, είτε με χιλιοφορεμένα λινκς, είτε με πεντακόσιες λέξεις , είτε με σαράντα σχόλια ουρά, με ένα ή με έρημη από σχολιαστές και αναγνώστες την αποβάθρα, τα τραίνα που γυρνάνε πέρα-δώθε , πρωί-βράδυ , είναι γεμάτα με πείνα, sex και θάνατο και περιμένουν να δουν ποιος θα ναι αυτός που θα πατήσει το κουμπί να ανοίξει την πόρτα για να κατέβει ή ν’ ανέβει. Μέχρι την επόμενη στάση. Μια ιδιότυπη σέχτα συρμών που ζει στο φως και μακριά απ’ αυτό, που ώρες ώρες νομίζει πως είναι το κέντρο του (κάτω ; ) κόσμου όταν  οι περισσότεροι απλά αγνοούν τα αδιάκοπα πηγαινέλα του.

Είναι απίστευτο αυτό το μετρό. Τόσες χιλιάδες βαγόνια για μια τόσο μικρή πόλη, εκεί που και με τα πόδια μπορείς να φτάσεις γρηγορότερα…

(κείμενο γραμμένο για μένα)

Λένε πως χίλιες φορές καλύτερα να ‘σαι taxi driver παρά βλόγερ.

Γυρνάς στην φωτισμένη άσφαλτο τη νύχτα, βάζεις στο πίσω κάθισμα (στο μπροστά δεν βάζω ούτε τον καλό μου εαυτό) o,τι φρούτο βγάζει ο μπαξές, μιλάς σε όσους θες, παίζεις το μουγκοθόδωρο σε όσους θέλουν σώνει και καλά να σε βλέπουν σαν μπάρμαν, βάζεις τις μουσικές που λαχταράει η ψυχή σου, πιάνεις κουβέντα μαζί σου όταν δεν υπάρχει ψυχή στους δρόμους, αν είσαι τυχερός παίρνεις κούρσα τον Vincent που βγήκε για μια γρήγορη λάντζα (και καταλήγεις να σε φιλμάρει ο Mann) , σταματάς για έναν άθλιο καφέ εκεί που κοιμούνται τα ΚΤΕΛ περιμένοντας το πρώτο φως για να αμοληθούν σε πόλεις που κρύβουν μέσα τους ιστορίες που ως κι ο Παζολίνι θα ντρεπόταν να υπογράψει , αναβοσβήνεις τα φώτα στον μπροστινό τζιτζιφιόγκο που μια γέρνει αυτός στον ώμο της ξανθιάς και μια αυτή χαμηλά στα πόδια του-μάλλον θα χει αυτόματο κιβώτιο για να μη χάνει το ρυθμό- σα να του λες “σε βλέπω αλλά δεν σε ζηλεύω, ξέρω πόσο ακριβά την πλήρωσες” , βγαίνεις έξω στην ανισόπεδη όταν η πρώτη ψιχάλα χτυπήσει το παρμπρίζ για να πάρεις μιαν ανάσα πριν ξημερώσει και παραδώσεις σώμα, πνεύμα και λαμαρίνες.

Ιt starts like any other night και πάντα έτσι τελειώνει, μετρώντας βρώμικα χαρτονομίσματα και ιδρωμένα κέρματα, δεν υπάρχει καμιά ποίηση στη βάρδια ενός ταξί που υπήρξε έμπνευση για τόσους και τόσους ενώ η πραγματική τέχνη κρύβεται μόλις είκοσι μέτρα κάτω από τα πόδια σου.

Λέω πως χίλιες φορές καλύτερα να ‘σαι βλόγερ παρά ο Λίον Κάουφμαν…

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο ανώδυνα θα συνεχίσουμε να συζούμε Robert.

Κοντεύουν τριάντα χρόνια.

Τώρα θα δούμε τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων.

Mέχρι χτες είχε μπαταρίες ο φακός. Απο δω και πέρα μόνο σπίρτα.

Ευχαριστώ για τη φωτογραφία, κι ας με κοιτάς λίγο άγρια.Το υποψιαζόμουν αλλά ήταν πέρα από τη φαντασία μου. Αύριο σου στέλνω και μια δικιά μου. Θαρρώ πως φοράμε το ίδιο νούμερο κελεμπία. Για μαλλί μη το συζητάς, όσο και να το ξύσω ούτε σαν τα φρύδια σου θα ‘ναι. Η άλλη δεν μ αφήνει να βάλω χέρι στα κραγιόν της και η μικρή έχει καλά κρυμμένα τα μολύβια για τα μάτια. Ήττα με κατεβασμένα τα χέρια, χαμένη υπόθεση η αυτοδυναμία εν οίκω κι ο μεγάλος αρνείται να συνεργαστεί. Τσιπρόπαιδο…

Πρέπει να σ αφήσω τώρα για χάρη ενός Ariel, μιας Fanta , ενός Noxzema , καναδυό 2% , ενός Λέοντος και μερικών Librax. Γιατρειά δεν υπάρχει γι αυτό….

- είσαι σίγουρος πως αυτός είναι ο δρόμος που μας είπαν ;

- αυτός είναι , ακριβώς όπως μας υποσχέθηκαν : “ούτε μια ψυχή”

- φτάσαμε λοιπόν

- σχεδόν, έχει κι άλλους τέτοιους δρόμους μπροστά μας

- ώρα να ανοίξουμε το σάκκο μ’ αυτές που έχουμε στριμωγμένες εκεί μέσα

- κάν’το , καν’ το , μπας κι αποκτήσει μια ζωντάνια τούτη δω η κόλαση..

(lonely devil talking to himself)