MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Nα πας να δεις το Moon απόψε.

Τι είναι τούτο ;

Ταινιάκι του Ντάνκαν Τζόουνς , ένας αστροναύτης που πήζει χρόνια μόνος κι έρημος στο φεγγάρι γιατί τον είχαν μάλλον με Stage και δεν στείλαν κανέναν μόνιμο να δει ο παλιός τι θα πει  βερίκοκο ,ανακαλύπτει μια ωραία μέρα – μπορεί να ήταν και νύχτα, τι να σου πω – πως μόλις έφτασε εκεί κι ο νεότερος εαυτός του για να του κάνει παρέα με μοβόρες διαθέσεις.

Πόσο νεότερος δηλαδή ;

Tρία χρόνια.

Σιγά τα μεταφιλοσοφικά σενάρια. Εγώ αυτό το παίζω στα δάχτυλα κάθε μέρα, χτες ήπια μια μπύρα με μένα εικοσιδυό χρονών, κάπνισα ένα purito ώμο ώμο με τον τριαντάρη, το βράδυ έπεσα στον καναπέ και με στρίμωξε ο εβδομηνταπεντάρης που έτριζε κιόλας, αύριο πρωί θα με ξυπνήσει ο δεκαεξάχρονος να πάμε να στηθούμε στην ουρά να αγοράσουμε το Borderlands. Τι να μας πούνε τα εγγλεζάκια, τι ξέρουν αυτοί οι liptonφλώροι από αληθινούς εφιάλτες.

Τι σχέση μπορείς να έχεις με μια γειτονιά δυό χιλιάδες τριακόσια δέκα χιλιόμετρα μακριά ;

Στην οποία δεν μεγάλωσες, δεν περπάτησες , δεν έκανες ποδήλατο , δεν πάρκαρες , δεν έψαξες να βρεις κορίτσι, φούρνο , σούπερ μάρκετ , βενζινάδικο , φαρμακείο ,δεν σε βρήκε ποτέ η νύχτα αλλά ούτε και το πρώτο φως, την ξέρεις όμως.

Αυτά έχει το google map , χτυπάς σαν σε παιχνίδι τριάντα κλικ στα τυφλά – ή έστω με βαριά μυωπία- και είσαι εκεί.

Που εκεί ; τι σημασία έχει ; εκεί. Σε μια γειτονιά του –κάθε- Rheindorf. Eκεί που μεγάλωσε ένας άνθρωπος με τον οποίον μπορεί κάποια στιγμή κάπου να διασταυρώθηκες, σε αεροδρόμιο, περιμένοντας το τραίνο, σε μια βρεγμένη πλατεία καλοκαιριάτικα, σκαλίζοντας ρούχα στα πανέρια των H&M , σε διπλανά τραπέζια του Früh ή στους καναπέδες ενός ξενοδοχείου. Και το μόνο που ίσως θυμάσαι από αυτόν ή αυτήν είναι ένα φευγαλέο βλέμμα για δευτερόλεπτα, μια ματιά που ποτέ δεν κατάλαβες αν ήταν άδεια ή όχι, αν εσένα στόχευε ή πέρναγε από μέσα σου σαν να ‘σουν αόρατος.

Δεν είχα σκοπό απ’ την αρχή να μιλήσω για αυτό, αφορμή ήταν, απλά σκέφτομαι αν θα βγάλουν άραγε ποτέ google map και για τα σώψυχα για να μη περιφερόμαστε άσκοπα δεξιά κι αριστερά.

Ως τότε θα κάνω βόλτες στο Rheindorf….πού ξέρεις, μπορεί να συναντήσω αυτό το ίδιο βλέμμα στους δρόμους του και να του πω “κοίτα με, τσίμπα με, δεν είμαι αόρατος”.

Τούτη την ώρα όμως στο Rheindorf η υγρασία απο το ποτάμι σε κάνει να μη βλέπεις ούτε ως τη γωνία απέναντι. Θα βάλω μουσική, η  μηχανή θα μείνει αναμμένη, θα ανάψω τα αλάρμ και θα περιμένω να καθαρίσει ο καιρός…