MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Bill “the butcher” Cutting : At my challenge, by the ancient laws of combat, we are met at this chosen ground, to settle for good and all who holds sway over the five points: us natives, born rightwise to this fine land, or the foreign hordes defiling it.
Crowd: Yeah

Priest Vallon : By the ancient laws of combat, I accept the challenge of the so called “natives.” They plague our people at every turn, but from this day out, they shall plague us no more. For let it be known, that the hand that tries to strike us from this land shall be swiftly cut down.
Crowd: Yeah

Eμείς θα μιλήσουμε ποτέ ; ή ως yeah-crowd θα μείνουμε καταγεγραμμένοι ;

(δεν είχα καμιά διάθεση να γράψω, όσοι θέλουν περυσινά σταφύλια* εδώ κι εδώ κι εδώ)

* το ίδιο οργισμένα και καθόλου ξινά

“Θα μπορούσα να γράψω μια ιστορία για κάθε δωμάτιο του Παρισιού και έτσι να βάλω στην άκρη τα χειρόγραφα μιας ολόκληρης ζωής αλλά βαριέμαι πια να ρίχνω κλεφτές ματιές στις ζωές των άλλων και να μην έχω λίγο χρόνο να κοιτάξω κατάφατσα τη δική μου για να σιωπήσω επιτέλους”

Ζαν-Γκιστάβ Μαλάντ (1844-1901)

Θεωρητικός της La Troisième République

(απόσπασμα από τα Απομνημονεύματά του, Εκδόσεις Οπισθογωνία , μετάφραση αγνώστου)

τριακόσια δέκα (310) ποστ-ς-

overdose

game over  ( never say goodbye, say “ciao” )

Αν έγραφα για τον Τζον Eλκάν- τον διάδοχο Aνιέλι στο Gruppo Fiat- ή τον Γιάννη Χαρούλη (τον κλώνο του Ξυλούρη εν έτει 2008, τι σου κάνει η κουφάλα η γενετική) , θα με περνάγατε για βλόγερ με ειδικές δεξιότητες.Και τέτοια ψηφοφορία για βλόγερς δεν έχει, οπότε τσάμπα το παράσημο.

Τα εξόχως προφανή λοιπόν και μερικά απολύτως προσωπικά.

Γεροί να ‘μαστε, να ανακαλύπτουμε κάρβουνα και διαμαντάκια και μέσα στο 2009.

Μπάρακ Ομπάμα

Το είπε και το Time, οπότε τι κάθομαι και γράφω αντί να κάνω ένα θεαματικό copy-paste ;

Ούτε ο έγχρωμος Κένεντυ είναι , ούτε οι εποχές είναι ίδιες, ούτε και οι άνθρωποι.

Αυτό που είναι όμως, είναι η εικόνα της χώρας του και απομένει να δείξει – με πράξεις ή παραλείψεις- αν οι επιφυλακτικοί η οι ενθουσιώδεις θα κερδίσουν το στοίχημα πως μια χώρα δεν αλλάζει από ένα πρόσωπο, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν θα πόνταρα πολλά, όχι γιατί το “yes, we can” δεν άγγιξε έστω μια γωνιά μου (ούτε λόγος για χορδή) αλλά γιατί πρέπει και αυτοί που κατά παράδοση κυβερνούν να του πουν “yes, you may”.

Ηγούμενος (ex) Εφραίμ

Θα ήθελα να πιστεύω πως δεν ήταν παρά ο πολιορκητικός κριός. Ή ο αποδιοπομπαίος τράγος όταν όλα βγήκαν στη φόρα. Ή έστω ο λάθος άνθρωπος στη σωστή θέση. Με βολεύει πολύ περισσότερο η αλήθεια που θέλω να φτιάξω και όχι αυτή που ψήνουν εντός του “κλαμπ των 300”, καθώς τα όρια ευθύνης και ανευθυνότητας είναι-κατ’αυτούς-δυσδιάκριτα. Oι συμμέτοχοι προτίμησαν να υποδυθούν τους ηλίθιους δείχνοντας με το δάχτυλο τον Ρασπούτιν του Αγίου Όρους ως υπεύθυνο όλων των δεινών, ενώ αυτοί απλά υπέγραφαν όσο εκείνος προσευχόταν.

Ντιμίτρι Μεντβέντεφ – Βλαδίμηρος Πούτιν

“Δεν μπορείς να ανεβάζεις τον Πούτιν κάθε χρόνο στο βάθρο” μου μήνυσε ο αρχισυντάκτης μου όταν του έστειλα τη φετινή λίστα.”Aπό τη στιγμή που αυτός μπορεί να γίνεται τη μια χρονιά Πρόεδρος, την άλλη πρωθυπουργός , την επόμενη τσάρος και κατόπιν – αν τον εξυπηρετεί θεσμικά- πατριάρχης, κάθε χρόνο Πούτιν θα σερβίρουμε εδώ μέσα” απάντησα , κλείνοντας το ενδεχόμενο ανασχηματισμού της λίστας.

Ο Μεντβέντεφ μπήκε στο top γιατί κάποιος πρέπει να κρατά ζεστή την καρέκλα μέχρι να επιστρέψει ο Βλαδίμηρος.

Ανδρέας Βγενόπουλος

Μπορούν αν θέλουν οι πράσινοι να του στήσουν και άγαλμα καταμεσής του νέου γηπέδου-Τσίπρα επιτρέποντος- θεωρώντας τον ως τον πρωτοστάτη της εκθρόνισης της κακής δυναστείας των Βαρδινογιανόφ. Mπορούν οι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να του κρατάνε μούτρα γιατί μήνυσε τον αρχηγό τους και οι του ΣΥΡΙΖΑ γιατί ζητάει ως και τη BMW F 650 του Αλέξη για λύτρα. Μπορεί οι άλλοι τραπεζίτες να βγάζουν σπυριά στο άκουσμα και μόνο της λέξης MIG. Όλα μπορούν. Εκτός από το να μη τον βάλεις μέσα στη λίστα, παρά την απεγνωσμένη του προσπάθεια να βγει από αυτήν επιλέγοντας το πιο mafia-like κούρεμα από καταβολής επιχειρηματικότητας στην χώρα αυτή.

Paul Krugman

Νομπελίστας Οικονομικών που είναι πιο διάσημος για την μακρόχρονη αρθρογραφία του στους New York Times, σαν να δίνουν δηλαδή Υπουργείο στον Τατούλη ελέω του βλογ του ή Πούλιτζερ στον Τράγκα για τις εκπομπές του στον Real.Ευτυχώς για όλους ο Krugman δεν ανήκει στην συγκεκριμένη συνομοταξία καθώς η ακαδημαϊκή προϊστορία του στο Γέιλ, το Στάνφορντ, το ΜΙΤ, το Πρίνστον  και η πίστη του στα πρότυπα ενός-εξ ανάγκης- κοινωνικού κράτους δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών για το σπουδαίο του ανδρός.Μας τα χάλασε λίγο διακηρύσσοντας σε υψηλούς τόνους πως “το 2009 θα είναι χρονιά-κόλαση” αλλά και ο αξέχαστος Γκαργκάνας τα ίδια δεν έλεγε κάθε χρόνο επί τόσα χρόνια ;

Κώστας  Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου

Ίσως να είναι καλά παιδιά ή μάλλον να “ήταν” γιατί άγιοι στην πολιτική- όπως απέδειξε δια της πλαγίας ο Εφραιμ- δεν υπάρχουν.Πέρα από την επί μέρους κριτική των όσων έπραξαν, δεν έπραξαν, συγκάλυψαν ή ενορχήστρωσαν καθένας στο δικό του μαγαζί, ο κοινός παρονομαστής είναι ένας : αν τους έλεγαν Κατσάμπα αντί των βαρέων ονομάτων που φέρουν στις πλάτες τους , αποκλείεται να ηγούνταν των κομμάτων τους και της χώρας (ο ένας, ο άλλος ετοιμάζεται αποδεικνύοντας την αξία της σιωπής).Κι εδώ που τα λέμε καλύτερα να τους έλεγαν Κατσάμπα αφού έτσι κι αλλιώς για τα πανηγύρια είμαστε.

Δημήτρης Παπαιωάννου

Ο Εθνικός Alternative Entertainer (σιγά μην πονοκεφαλιάζω για το πώς μεταφράζεται το “χορογράφος, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης” ) όχι μόνο τη Μήδεια Β , αλλά και την Γκόλφω να ανέβαζε θα έκανε sold out από τη στιγμή που θεωρείται πλέον-δικαίως ή αδίκως ας το κρίνουν οι θεσμικά ειδικοί, εγώ ένας απλός βλόγερ είμαι- ως ένα από τα τοτέμ της πολιτιστικής ζωής της χώρας.Λένε-οι ειδικοί πάλι-πως η τέχνη χάνει μεγάλο κομμάτι της αξίας της όταν γίνεται προϊόν μαζικής κατανάλωσης και μείζονος εμπορικής απήχησης και αυτό νομίζω πως ο Παπαιωάννου έχει τη δυνατότητα να το χαλιναγωγήσει πριν γίνει η εγχώρια Μαντόνα, θου Κύριε φυλακή τω βρωμοστόματί μου.

Γιώργος Αυγερόπουλος

Όχι γιατί μέσα στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος αλλά γιατί ο Αυγερόπουλος είναι 100% αρτιμελής και παίζει “εν ου παικτοίς”.Tα – ντρέπομαι να τα αποκαλέσω έτσι ξερά- ντοκιμαντέρ του είναι εργάκια τέχνης, δουλεμένα με ψυχή και σώμα.Ακατάλληλα για την ξέκωλη εγκεφαλικά ελληνική τηλεόραση για την οποία οι Αυγερόπουλοι είναι ξένο σώμα εξ ου και η εξορία του “Εξάντα” σε ζώνες που μόνο τα βαμπίρ κυκλοφορούν στους δρόμους και στους καναπέδες.Eκτός των άλλων δεν έχει την πόζα και το υφάκι του Kούλογλου και είναι φίλος φίλης μου. Δώδεκα πόντοι και λογαριασμό δεν δίνω.

Xίλαρυ Κλίντον

Δεν κατάλαβα το υφάκι με το οποίο –σαν να- λέτε “τι μας λέει τώρα ο παπάρας”.

Σας λέω τα αυτονόητα. Και δεν έχω την παραμικρή διάθεση να επιχειρηματολογήσω.

Κωνσταντίνος Πιλάβιος – Χρήστος Τριανταφύλλου

“Tι είναι αυτό ;” “Ποιοι είναι αυτοί ;” .

Aν έγραφα για τον Νίκο Περράκη (δεν τολμώ να πληκτρολογήσω Τεο) και την Ελένη Καραίνδρου (εντάξει, ορμονική αδεία), κανείς δεν θα ρώταγε.

Τώρα ρωτήστε.Έχω απαντήσεις.

Ο Κωνσταντίνος ζει εδώ και ο Χρήστος εδώ. Μερικές φορές ζουν και οι δυο μαζί σε έναν τόπο που δεν έχει καμία μα καμία σχέση με τη φτήνια που μας περιτριγυρίζει.

Για να δανειστώ λόγια του Χρήστου-που γεννά μουσικές σπάνιες- αυτό που ρίχνουν καταπάνω στο βαλκανικό μπαρόκ μας είναι “Everything that can break your mind!”.

Eλπίζω να καταφέρουν- οι δυό τους και άλλοι όμοιοί τους , men of the year κι αυτοί- να κάνουν κομμάτια αυτή τη θολή βιτρίνα που δεν μας αφήνει να δούμε τι όμορφο ζει εκεί έξω.

Το ανώνυμο 16χρονο

Καλό είναι το χαΐδεμα αυτιών αλλά όταν η οργή τους μεταλλάσσεται σε ξύλινη γλώσσα, δεν ξέρεις από τι να προφυλαχτείς.Από την τυφλή αντίδραση των “νοικοκυραίων” απέναντι στα δικά τους –στην ουσία- παιδιά κι εγγόνια ή από την αφυδατωμένη μάσκα του ενήλικα που φοριέται, άτσαλα, πάνω από μια φρέσκια φάτσα που πετάει σπίθες ;

Τόσοι νέοι άνθρωποι θέλουν ηγέτες. Γιατί ; (το έκλεψα ακέραιο από δω )

Μα γιατί ; Aφου μας βλέπουν πως εμείς, οι της απόσυρσης, χορτάσαμε από δαύτους.

Αρι Φόλμαν

Ο Άρι είναι ο ισραηλινός σκηνοθέτης του Waltz with Bashir.Οι τρίχες μου- όσες καλόψυχες αντέχουν ακόμη τη συμβίωση μαζί μου- με ευγνωμονούν που κατόρθωσα να τους αποδείξω πως είναι ακόμη ζωντανές, μένοντας όρθιες και στα 90 λεπτά του Waltz. Μαθήματα ιστορίας, λέει. Κι ο Φόλμαν παίρνει την ιστορία και τη βγάζει βόλτα χωρίς ούτε ένα ρούχο μπρος στα πεινασμένα μάτια μας. Δεν έχω άλλες λέξεις. Αυτό δεν είναι σινεμά, είναι κάτι άλλο αλλά σινεμά δεν είναι. Δεν έχω λέξεις. Ο Άρι όμως είχε και λέξεις και εικόνες και cojones και γι αυτό βρίσκεται σήμερα εδώ, ανάμεσά μας.

Οι απόντες

Όχι, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν μπήκε στους Άντρες της Χρονιάς. Αφήνω την άγρια  ικανοποίηση της επιδερμικής συγκίνησης για  τους e-παναστάτες της γραφίδας και του πληκτρολόγιου που έχασαν το μέτρο και χρησιμοποιούν ακόμη το νωπό του αίμα για μελάνι.

Ούτε και ο Άλεξ Μεσχισβίλι είναι. Απ’ ότι φαίνεται πάψαμε να ντρεπόμαστε. Ο,τι δεν είναι στην TV, απλά δεν υπάρχει.

…………………………….

προβάλλεται και στο multiplex ΜΕΝ24

Πρώτα πατήστε το κουμπί, μετά συνεχίστε το διάβασμα.

Αν βρεθεί έστω ένας που να ισχυριστεί πως τα Χριστούγεννα θα τα περίμενε με ανυπομονησία ακόμη κι αν δεν είχαν αργίες, είναι μεγάλος ψεύτης.

Αν βρεθεί έστω ένας που να ισχυριστεί πως τα Χριστούγεννα θα τα περίμενε με λαχτάρα ακόμη κι αν δεν κρύβαν τον 14^ο μισθό στην κοιλιά τους, είναι πάρα πολύ μεγάλος Μυνχάουζεν.

Αν έδιναν 14^ο μισθό ανήμερα της Υπαπαντής (ιδέα δεν έχω πότε είναι αλλά μου αρέσει το όνομα) , όλοι θα περίμεναν με λαχτάρα όχι τα Χριστούγεννα αλλά την Υπαπαντή – το λες και γεμίζει το στόμα σου ρε γαμώτη μου-.

Η δεύτερη μεγαλύτερη συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων μετά τον Αύγουστο γίνεται Ιανουάριο. Βάσιμα υποθέτω πως οι υπερβολικά ανόητες προσδοκίες που-ασφαλώς- ποτέ δεν επαληθεύονται είναι η αιτία.

Δεν θέλω άλλα “χριστουγεννιάτικες προσφορές” έντυπα με τιμές που τελειώνουν σε 9 και ειδικά σε 99. Είναι σαν να στο δίνουν και τυπωμένο το “είσαι μαλάκας”. Δηλαδή δεν υπάρχει τηλεόραση που να πουλιέται 753 ευρώ ; ή 699 ή 799 ή τίποτε ;

Tα περιοδικά με τις προτάσεις δώρων – εκείνα τα σαχλά “έως 50 ευρώ “ , “έως 200 ευρώ” , “ έως 100.000 ευρώ”- πρέπει να τυπώθηκαν ήδη από το περασμένο Πάσχα. Αλλιώς δεν μπορώ να καταλάβω σε ποιους απευθύνονται και προς τι η τόση σπατάλη χαρτόμαζας.

Όταν βλέπω στους δρόμους αγιοβασίληδες σκέφτομαι ότι από κάτω τους κρύβεται ένας πολύ φτωχός άνθρωπος. Ποιοι διεστραμμένοι παίζουν με την ανέχεια και ντύνουν ανθρώπους στα κόκκινα για να κάνουν την ψυχή μας μαύρη ;

Mέχρι στιγμής δεν έχω δει αγιοβασίλη (κομπλέ, όχι μόνο σκούφο) να ζητιανεύει στα φανάρια. Χρήζει σημειολογικής ερμηνείας το θέμα.

Δεν έχω δει –επίσης- αγιοβασίλη με τυπωμένο το όνομα του χορηγού στη στολή. Μπρος-πίσω. Υπάρχουν άραγε ιερά και όσια για το μάρκετινγκ ;

Είναι εντελώς μα εντελώς pathetic να γράφεις για αγιοβασίληδες.

Oι λίστες των Χριστουγέννων με εκνευρίζουν, γι αυτό  ίσως γράψω μία για να τις ξεφωνίσω.

Zητούνται άλλοι πέντε που δεν τους αρέσουν τα Χριστούγεννα για να ανταλλάξουμε απόψεις (ελλείψει δώρων).

Τα ξαναλέμε σύντομα.Καλά να περάσετε μ’αυτούς που αγαπάτε.

…………………………………………………

ωραιοτάτη εορταστική εικονογράφηση : Βiljana Djurdjevic

Κοίτα.

Αριστερά και μετά δεξιά και μετά πάλι αριστερά μέχρι να πεις “φτάνει”.

Πάνε κοντά τρεις δεκαετίες. Μια γενιά ολόκληρη.

Πολλά είδαν τα μάτια μου, ακόμη περισσότερα άκουσαν τ’αυτιά μου.

Λίγα με εκπλήσσουν πια, ακόμη λιγότερα μ’ανατριχιάζουν.Έτσι με βολεύει να πορεύομαι.

Δεν το λέει όμως η ψυχή μου να πω “φτάνει, χόρτασα”. Ξέρω πως αν το ξεστομίσω-έστω και ψιθυριστά- θα κόψω το σκοινί που με κρατάει δεμένο πίσω. Και όρεξη να χαθώ δεν έχω καμία.

Εικοσιεφτά  χρόνια.

Και μόνο που το λες ακούγεται τρομακτικό. Ως και ο αέρας που κουβαλάει μέσα του τις λέξεις δεν είναι ο ίδιος. Ούτε κι εγώ. Ούτε κι εσύ.

Strange overtones πράγματι.

Εκατονοκτώ λέξεις για να πω “γερνάμε” .Όσο μεγαλώνει κανείς, τόσο περισσότερο μεικ-άπ χρειάζεται…

…………………………..

Οbama ; εδώ ψάχνω να βρω σε ποιό δρόμο μου ‘πεσαν κι έχασα εικοσιεφτά χρόνια κι εσείς μου μιλάτε για τα μελλούμενα ; άλλωστε (δεν) γράφονται τόσα και τόσα δεξιά κι αριστερά , δυο   κλικ  δρόμος..

Aκόμη δεν μπορώ να το χωνέψω πως με είπε καργιόλα. Τι σκατά έκανα ; Mόνη ήμουν χτες, μόνη και σήμερα, μόνη κι αύριο που θα γυρίσω πίσω. Αυτός δεν είναι ποτέ εκεί όταν τον χρειάζομαι και έχει μούτρα να με κοιτάει κατάματα κι από πάνω. Ξέρω τι θα τον πονέσει όμως τον μαλάκα , θα του τα εξιστορήσω όλα με λεπτομέρειες. Μα όλα. Τίποτε δεν θα κρύψω. Κι όχι μόνο αυτό. Θα αφήσω την μυρωδιά των άλλων πάνω μου. Τις δαγκωματιές τους πάνω στο σώμα μου θα τις κάνω tattoo. Θα του δείξω τα σημάδια που αφήσαν τα δάχτυλά τους πάνω στα πόδια μου. Θα τον αγγίξω με τα χείλια μου που θα έχουν ακόμη την γεύση τους. Ως και τις ξεσκισμένες από τα δόντια τους κάλτσες μου θα του πετάξω στη μούρη. Τα βογγητά μου θα ξέρει πως τ’ άκουσαν και τα δικά τους αυτιά, το “μωρό μου χύνω” δεν θα’ ναι πια μόνο δικό του προνόμιο.

Και θα τ’ ακούσει άλλη μια φορά όλα αυτά για να μου πει τι ;

τι ;

τι ;

“εγώ σε θέλω όπως είσαι , έστω μια μέρα το χρόνο είναι αρκετή, φτάνει να ‘μαστε μαζί”

Δεν μπορώ να το ξανακούσω αυτό το “μαζί”  γαμώτο, αυτός ο εφιάλτης δεν έχει τέλος ; αυτό το σκυλάκι ως πότε θα σέρνεται στο κατόπι μου ; δεν αντέχω να ξαναδώ αυτή την ουρά να κουνιέται συγκαταβατικά πέρα-δώθε περιμένοντας ένα κόκαλο όταν οι άλλοι έχουν τη σάρκα , είμαι γυναίκα ρε γαμώτο, όχι η φιλοζωική.

Tι σκατά άντρας είναι αυτός ρε πούστη μου ; ούτε ένα σκαμπίλι ; μια μελανιά ; μια φωνή ; ένα τράνταγμα ; μια πόρτα που να κλείσει με βροντή ; ένα “άντε γαμήσου παλιοπουτάνα, άντε γαμήσου” ; σε ποια κόλαση έχω μπλέξει ρε γαμώτη μου ;

Σε ποια κόλαση ;

…………………………………………………………………………

Do you remember a girl that’s been in such an early post ?

………………………………………………………………………….

ζητώ ταπεινά συγγνώμη για την μη πολιτικά ορθή λέξη “χύνω” αλλά τα “έρχομαι, τελειώνω,σβήνω,πάρτα” δεν είναι ίδιον μιας γυναίκας αυτής της κλάσης, ευχαριστώ για την κατανόησή σας

Eπίτηδες άφησα να περάσουν δυο ολόκληρες εβδομάδες από τη μέρα που κάτι κουρασμένα-μα πολύ κουρασμένα-μειράκια (ούτε ως ευφυολόγημα στέκει το “παλικάρια”) αποφάσισαν να συνεορτάσουν το μνημόσυνο των τριάντα χρόνων της αποφοίτησής τους.Άντρες.Μόνοι.

 Ας αφήσουμε θολό το “αποφοίτησης από τι;” ώστε να διεγείρουμε τα αντανακλαστικά του μ.α. (=μέσος αναγνώστης).

Δεν έχω πολλά να γράψω καθώς δεν θυμάμαι και πολλά. Δεν είναι ο χρόνος που πέρασε από τότε, είναι η εξ ανάγκης επιλεκτική μνήμη. Η τελευταία αναβάθμιση της RAM είναι πια μακρινή ανάμνηση.

To μακροσκοπικό του όλου τελετουργικού παρουσίαζε ελάχιστο ενδιαφέρον. Ποιός κάθεται σήμερα να μετρά τρίχες ή ρυτίδες στον απέναντι όταν αυτές ήταν επιμελώς καλυμμένες πίσω από τα διπλοπαρκαρισμένα στην είσοδο 4X4, βαυαρέζικα δίλιτρα και καταπράσινα υβριδικά.

Κατά τη διάρκεια της τελετής λειτούργησαν στην εντέλεια τα –διόλου σκουριασμένα- υπερτροφικά κοινωνικά status ορισμένων κατ’ εξακολούθηση αδιόρθωτων που επέβαλλαν ακόμη κι αυτή τη μέρα διόγκωση του εγώ, ασθένεια αντίστοιχη με τη διόγκωση προστάτη ή ήπατος. Έμαθα πως από τις τελευταίες μπορείς να γλιτώσεις, από τα νύχια της πρώτης όμως δεν ξεφεύγεις όσες δεκαετίες κι αν περάσουν.

Συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά πως οι άντρες είμαστε εντελώς βαρετά υποκείμενα αν δεν μυρίζουμε αίμα ανακατεμένο με οιστρογόνα, με αποτέλεσμα λίγο μετά τα μεσάνυχτα να λειτουργήσουν τα DNA αλάρμ και η ωραία ατμόσφαιρα να συνεχιστεί εκεί όπου αυτή η νύχτα μένει ως την ώρα που θα χαράξει, ποτισμένη με δυο φιάλες γουίσκια , μερικές ψόφιες εγκεφαλικές στύσεις και την – αναπόφευκτη- υπόμνηση πως ότι και να κάνεις, όπως και να το βαφτίσεις, όσο καλό ξύρισμα κι αν επιστρατεύσεις, όσα σινιέ και να φορέσεις κατάσαρκα, όσα κιλά ABS, ESP , ASR κι αν σε περιμένουν απ’ έξω, ένα μνημόσυνο δεν είναι παρά μια τελετή που δεν θα ξαναγυρίσει πίσω τίποτε από όσα έφυγαν.

Την επόμενη φορά (κατά βάθος ελπίζω ολόψυχα να υπάρξει, φόβος ανακατεμένος με αυτοσυντήρηση) λέω πως είναι καλύτερα να σταματήσουμε να μνημονεύουμε στις συναντήσεις μας το αγνοούμενο ριφ.

Τρεις δεκαετίες είναι πολλές για να συνεχίζεις να ελπίζεις πως θα σε επιστρέψει στο παρελθόν αν το ξαναβρείς….

Αυτή την τελετή λήξης την παρακολούθησα αμήχανα. Την προηγούμενη με πυρετό και καλωδιωμένος. Κάθε επόμενη φορά και καλύτερα.

Τα κινέζικα τεχνικολόρ δεν τα συμπάθησα ποτέ μου. Ήρωες , στιλέτα , παλλακίδες και μηχανορραφίες στα παλάτια ουδέποτε υπήρξαν εύπεπτη τροφή για τα μάτια μου, πιο μέσα έτσι κι αλλιώς δεν έβρισκαν τρόπο να μπουν. Ωραίος ο πολιτισμός τους, να ζήσουν, να αυγατίζουν και να τον χαίρονται αλλά η Κίνα σήμερα έχει τόση σχέση με την ιστορία της (τις ιστορίες της, είναι φυγόπονο να θες να ξεμπερδέψεις με μια) όση τώρα η Ελίζαμπεθ Τέιλορ με τις σερβιέτες.

Aυτού του τύπου τα μαζικά υπερθεάματα έχουν ξεπεραστεί ήδη από την εποχή που ο Μπρέζνιεφ κουνούσε το χέρι του στα πλήθη που αυτόβουλα και με χαλαρή παρείστικη διάθεση γέμιζαν τις κερκίδες και τους αγωνιστικούς χώρους μετά από πρόβες που θα εξαντλούσαν ως και ντοπαρισμένο ρινόκερο. Σοσιαλιστικές γυμναστικές επιδείξεις, για μια στιγμή φοβήθηκα πως θα βγαινε από μια γωνιά η Γιαρμίλα Κρατοζβίλοβα να μου δαγκώσει το χέρι που γράφει τόσα άσχημα για τα ωραία εκείνα χρόνια που ακόμη στοιχειώνουν τον κάθε Γιμού.

Μέχρι που είδα το κόκκινο λεωφορείο να ξερνά από μέσα του αυτό που θέλαν να πουλήσουν οι Britons : top 10 – rock’n’ roll hall of fame – spicy boys- street art.

Όσο ίδρωνε ο Πέιτζ, τόσο ένιωθα την ανάσα μου να κόβεται νομίζοντας πως κι εγώ κι αυτός θα σωριαστούμε παρέα από στιγμή σε στιγμή. Όσο η Λιουις παρίστανε τον Πλαντ, τόσο πριονιζόταν τα αδύναμα γόνατά μου. Κι όταν το ξανθό κοντοκουρεμένο αγόρι με τα χρυσά παπούτσια κλώτσησε το τόπι, το ‘ξερα πια (σιγά το συμπέρασμα) πως καθείς πουλά ο,τι οι άλλοι θέλουν να αγοράσουν. Σε μια αγορά 1,3 δισεκατομμυρίων ψυχών, η μουσική και η αθλητική βιομηχανία είναι οι ιδανικοί πωλητές ονείρων ακόμη και σ’ αυτούς που δεν έχουν χρόνο και χρήμα ούτε καν πέντε ώρες ύπνου να αγοράσουν.

Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα, σειρά της Ινδίας. Έστω κι αν χρειαστεί να διοργανώσει αγώνες σε ουδέτερο, ασφαλές, αποστειρωμένο έδαφος, κάτι σαν Olympics Free Zone. Αποκλείεται οι χορηγοί του κάθε Ρογκ να μην προέβλεψαν ήδη κάτι τέτοιο.

Αν μάλιστα δω και τον Πέιτζ πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι να πιάνει τις νότες του Kashmir, θα τα έχω δει όλα στην βαρετή και επίπεδη παρα-ολυμπιακή ζωή μου.

Μα παίξτε κάτι καινούριο επιτέλους ρε γαμώτο…

(εκλιπαρώντας τις ιδέες να σταματήσουν για να με πάρουν)

you asked for it !