MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

με αφορμή αυτό

«Dear Holly, I don’t have much time. I don’t mean literally, I mean you’re out buying ice cream and you’ll be home soon. But I have a feeling this is the last letter, because there is only one thing left to tell you. It isn’t to go down memory lane or make you buy a lamp, you can take care of yourself without any help from me. It’s to tell you how much you move me, how you changed me. You made me a man, by loving me Holly. And for that, I am eternally grateful… literally. If you can promise me anything, promise me that whenever you’re sad, or unsure, or you lose complete faith, that you’ll try to see yourself through my eyes. Thank you for the honor of being my wife. I’m a man with no regrets. How lucky am I. You made my life, Holly. But I’m just one chapter in yours. There’ll be more. I promise. So here it comes, the big one. Don’t be afraid to fall in love again. Watch out for that signal, when life as you know it ends. P.S. I will always love you»

Όχι, όχι, δεν υπάρχουν τέτοιοι άντρες.

Μόνο στα αμερικάνικα σενάρια που τα γράφουν γυναίκες για να μας κάνουν να ματώνουμε ισοβίως από ενοχές.

Θα μου πεις αν ξέρεις ότι θα φύγεις εσύ στον άλλο κόσμο δεν μπορείς να το παίξεις και υπεράνω και έξτρα λαρτζ και μεγαλόψυχος και όλα αυτά που στα απλά ελληνικά τα λέμε one of a kind;

Δεν ξέρω. Δεν νομίζω πως γνώρισα από κοντά κάποιον τέτοιον αλλά δεν θυμάμαι να αποχαιρέτησα και κανέναν για πάντα, οπότε ίσως η δική μου μνήμη είναι ελαττωματική.

Οι περισσότεροι της ράτσας μας είμαστε τόσο εγωιστές και τόσο κτητικοί που ακόμη κι όταν έχουμε σπάνιες αναλαμπές αληθινής αγάπης, φροντίζουμε να τις κρύβουμε άγαρμπα κάτω από συμπεριφορές τόσο ευτελείς κι ακραίες που βρωμάνε «εγώ» από μίλια μακριά.

Ναι, το ξέρω πως θα θέλαμε να είμαστε η εξαίρεση αλλά είναι βολικότερο, πιο ανώδυνο και -εν τέλει- γραμμένο στο DNA μας να είμαστε ο κανόνας.

Ναι, ήταν αμερικανιά. Ναι, μερικά κλισέ τα ‘χεις μάθει απ’ έξω κι ανακατωτά αφού τα ξανασυνάντησες σε άλλες τριάντα ταινίες. Ναι, ο αποδοτικός συνδυασμός συγκίνησης και γέλιου είναι εγγύηση για αποσυμπίεση αν νιώσεις ξάφνου πως σου έπεσε μια πολυκατοικία πάνω στο στήθος. Ναι, φατσούλες όπως η γλυκιά χήρα Hillary Swank και ο τρελλαμένος (πλην συντόμως μακαρίτης) Gerard Butler είναι εγγυημένα επιτόκια για να κεφαλαιοποιήσεις το χρόνο που αφιέρωσες για την ταινία ετούτη χωρίς να πιαστείς εντελώς κορόιδο. Χίλια «ναι» μπορώ να αραδιάσω, χίλια «ναι μεν αλλά» γιατί το ηλίθιο κυνικό αρσενικό μέσα μου δεν θέλει να αποδεχτεί την ήττα του από έναν ομόφυλό του που μόνο στο σενάριο και στην οθόνη υπάρχει. Γιατί δεν υπάρχουν Gerry Kennedy σήμερα, ίσως να μην υπήρξαν και ποτέ, μπορεί να ήταν κάτι σαν τους πτερόσαυρους που όλοι εικάζουν πως κάποτε πέταξαν αλλά δεν τους είδε και κανείς, ε ;

Όμως όσα «ναι μεν αλλά» κι αν βάλω για ασπίδα, όσα «σιγά μην» κι αν γυαλίσω για πανοπλία, πάλι μια αχίλλεια πτέρνα θα βρεθεί πάνω μου  για να ξαπλωθώ στον καναπέ μόλις πέφτουν οι τίτλοι του τέλους έχοντας ένα «πόσο θα ΄θελα να είχα κάνει έστω τα μισά κι εγώ»  καρφωμένο στο κεφάλι μου με τα μυαλά να λερώνουν πουκάμισο και ριχτάρια. Κι αντί να μείνω ξαπλωμένος εκεί, σαν θλιβερή φιγούρα του Ρομέρο, λέω να σηκωθώ και να προλάβω να κάνω έστω ένα-δυο. Ξεκινώντας από το να αφήσω πίσω ένα βιβλίο. Φιλόδοξο έως ματαιόδοξο αλλά why not? Και κάτι άλλο που θα το κρατήσω κρυφό ακόμη κι από μένα γιατί δεν μου έχω και πολλή εμπιστοσύνη όταν με βλέπω να μαλακώνει η ψυχή μου και θέλω να την βάλω πίσω στο ψυγείο ξανά.

Δεν υπάρχει Gerry Kennedy. Είναι φανταστικό πρόσωπο. Όλοι οι Gerry που πεθαίνοντας βρίσκουν τρόπους να κάνουν αυτήν , αυτούς που μένουν πίσω να χαμογελούν και να θέλουν να συνεχίσουν να ζουν δεν υπάρχουν. Εδώ δεν ξέρω καλά καλά αν υπάρχω εγώ κι αν θα νοιαστεί κανείς να ανοίξει όσα θ΄ αφήσω πίσω φεύγοντας ή θα πει «το διαβάσαμε αυτό το βιβλίο, τώρα μπορεί να μπει για στήριγμα κάτω απ΄ το σπασμένο πόδι του καναπέ». Ακόμη κι αυτό όμως δεν θα με πειράξει. Ευκαιρία να φανούν -επιτέλους- χρήσιμες οι λέξεις που τόσες, ατέλειωτες φορές ήταν αιτία πολέμου για μένα και γι αυτήν. Να θυμηθώ μόνο να βγάλω το βιβλίο με ένα γερό hard cover για να μπορεί να ξαπλώνει άφοβα στον σακατεμένο καναπέ, φορώντας το αγαπημένο μου άσπρο πουκάμισο και το φριχτό μου μποξεράκι. Τι κι αν δεν ξαπλώνει μόνη. Εγώ σταματάω, όχι ο δρόμος.

34) Να βρω ένα τζίνι που θα μου εκπληρώσει 5 ευχές. Μια από αυτές θα είναι -μα τι άπληστος !- να συναντήσω άλλο ένα τζίνι που θα μου εκπληρώσει 5 ευχές, οπότε αυτομάτως πήγαμε στις 9. Και πάει λέγοντας. Τις μισές ευχές θα τις χαρίσω σε άλλους γιατί είμαι πολύ καλός άνθρωπος. Καθόλου άσχημα. Αν το τζίνι μοιάζει και της Barbara Eden αγγίξαμε την τελειότητα.

47) Να φτάσω ογδόντα, έστω εβδομήντα, εξηνταοκτώ και τελευταία προσφορά, και να καθίσω σ’ένα μπαλκόνι απέναντι από τη θάλασσα αργά το απόγευμα φορώντας την ίδια χακί βερμούδα και το ίδιο μαύρο τι-σερτ που φορούσα έναν αρχαίο Αύγουστο, πίνοντας κρασί κι ακούγοντας Slut. Εντάξει, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα μοιάζω σαν νεόπτωχος Armani αλλά θα με συγχωρέσω για το στυλιστικό έγκλημα. Για Μηχανή του Χρόνου τα χρειάζομαι τα παλιόρουχα, όχι για εξώφυλλο στο Oldman’s Bazaar.

52) Nα πατήσω stop στο ασανσέρ, να κολλήσω πάνω της και να εύχομαι να ξαναλειτουργήσει όταν το πάρουμε -θέλοντας και μη- απόφαση πως όντως στα είκοσι είναι αλλιώς εκεί μέσα. Κλισέ του κερατά αλλά τόσο σινεμά έχω δει, να μη κάνω μια ρημάδα απόσβεση;

Στο MEN24 χώρεσαν - προσεχώς-  τα 24 (συν ένα δώρο, χωρίς προσφορές δεν είναι χαϊβάνια οι αναγνώστες να στρώσουν κώλο να διαβάσουν)

Εδώ θα χωρέσουν (σε μια, δυο, τρεις ; δόσεις) καμιά εξηνταριά…μπορεί και λίγα παραπάνω, κάθε μέρα η απληστία μου υπενθυμίζει την παρουσία της, θαρρείς και ήταν ποτέ λιτοδίαιτη ή διακριτική.

Όσα δεν χώρεσαν είναι πολλά. Ευτυχώς. Σημαίνει πως θα πεινάω ακόμη.

(άθλος ! ούτε μια εικόνα, ούτε μισό λινκ , σχεδόν συλλεκτικό ποστ)

Ναι ρε γαμώτο, είναι τα γενέθλιά σου αύριο κι εγώ γονατισμένος από το άγχος να θυμηθώ να πάρω τελευταία στιγμή το δώρο που σου ‘ταξα γύρισα όλη την πόλη ψάχνοντας κι αποκοιμήθηκα στο μετρό και το ξέχασα κάπου εκεί μέσα και ποιος ξέρει σε τίνος χέρια θα βρίσκεται τώρα , αναπάντεχος πρωτοχρονιάτικος λαχνός , θα το χαίρεται πια μια άγνωστη ,  χρήματα για άλλο δώρο δεν έχω και όλα τα μαγαζιά σβήσαν τα φώτα τους μα μπορώ να σου δώσω δυο-τρεις υποσχέσεις που δεν κοστίζουν μια περιουσία , θα κόψω μαχαίρι το κάπνισμα , θα βάζω περισσότερα παγάκια και λιγότερο οινόπνευμα στο ποτήρι , ίσως χτυπήσω κι ένα tattoo με το όνομά σου αν ξεπεράσω τη φοβία μου με τις ηπατίτιδες που ζουν επάνω στις βελόνες , θα έρχομαι στο σπίτι πιο νωρίς και δεν θα σφίγγεται το στομάχι μου όταν δεν θα σ’ ακούω ούτε μια φορά να μου λες πως σου έλειψα , θα σου δώσω και χρόνο, όσο θες , όσο θες , αλήθεια σου λέω, μπορώ να ορκιστώ κιόλας , θα βρω και θα σου φέρω όσο χρόνο θες , αυτόν έψαχνα για δώρο όλη μέρα σήμερα , έτσι κι αλλιώς κλεμμένος θα είναι. Χώρια που - τώρα που θυμάμαι καλύτερα- ούτε και σπίτι έχουμε για να τον βάλουμε μέσα αλλά θα ψάξω να τον βρω γιατί στο υποσχέθηκα.

Αυτά ήταν τα καλύτερα στιχάκια της χρονιάς που έφυγε. Αυτός ήταν ο πιο σπουδαίος δίσκος της χρονιάς που τέλειωσε. Κι αυτός στη φωτογραφία είναι ο πιο άντρας της χρονιάς που μας άφησε. Richard Hawley , είσαι μεγάλη μούρη αγόρι μου. Κι ας μην αξιώθηκες ούτε ένα Editorial να γράψεις για το πώς πηδάνε τα σωστά αρσενικά , πόσα Corneliani πρέπει να εκτρέφεις στη ντουλάπα , πώς τρώγεται το καλό το beluga ή πώς δένουν τον κόμπο της γραβάτας για να ταιριάξει με τα δερμάτινα καθίσματα του τρίλιτρου. Mόνο για τσαλακωμένους και σπασμένους έγραφες και περίμενες να πουλήσεις τραγουδάκια, μα τι σόι μπλε ον είσαι σύ ; ποιός είναι ο πλανήτης σου ; τι διάολο νομίζεις πως κάνεις τριγυρνώντας ανάμεσά μας ;

Kι άκου να σου πω , με το που θα σταματήσουν να χαίρονται όλοι επειδή άλλη μια χρονιά πέρασε πάνω απ’ το τομάρι τους και ο ήχος από τον φελλό των Cristal ή -έστω-  των Cair καταλαγιάσει , θα τα πούμε ένα χεράκι οι δυο μας. Να μου εξηγήσεις αυτό το give some time πως το καταφέρνεις …εντάξει ;

Τώρα που πέρασα τις ιώσεις με τα t-shirts των Depeche κι από το μαύρο μπλουζάκι Power in the darkness δεν έχει μείνει ούτε κλωστή (χώρια που ούτε το δεξί μου χέρι θα χώραγε μέσα του), το ‘χω καημό να βρω ένα στέκι που θα παίζει νυχθημερόν -αν και η νύχτα μόνον αρκεί, με κάποιο τρόπο πρέπει να βγάζω τα προς το ευ ζην στη διάρκεια της μέρας - όλα τα άπαντα των πιονέρων λαουντζιέρηδων. Όσων δηλαδή χωρίς καμιά ντροπή έβγαζαν έναν δίσκο κάθε έξη βδομάδες, αφού αρκούσε ένα καλό ξεπατίκωμα των χιτς της εποχής και μια βδομάδα στο studio. Να σημειωθεί πως την εποχή εκείνη τα studios δεν έβαζαν πινακίδα fully booked απ’ έξω καθώς για να πας να ηχογραφήσεις δεν αρκούσε να χεις βυζί που κοιτά τον Κρόνο ή κοιλιακούς σαν πλακόστρωτο στο Εδιμβούργο. Κλείνει η παρένθεση.

Σ αυτό το στέκι θέλω να συναντώ μόνον ανθρώπους της παράξενης συνομοταξίας μου, κάποιους δηλαδή που να αντιπαθούν βαθιά την πόζα, το επιμελώς ατημέλητο, το λυσσαλέο σινιέ , το show off , το βαμμένο μαλλί, την κοτσίδα πίσω απ’τη φαλάκρα , τις γραβάτες που φτάνουν ως το φερμουάρ , τα φθαρμένα τζιν που παίζουν το ρόλο του casual -που δεν είναι- chic , τα βελούδινα σακκάκια πάνω από γιγαντιαίες κοιλιές , τα ανοιχτά πουκάμισα ως τη βάση του στέρνου, τα ανοιχτόχρωμα κοστούμια καταμεσής του χειμώνα, τα άσπρα παντελόνια πάνω σε γέρικους κώλους που στριμώχνονται μέσα σε μαύρα βρακιά, τα manu-chao κασκόλ που ειναι τυλιγμένα σαν ανακόντα στον πλισέ  -ήντα λαιμό τους , όσους μιλάνε ασταμάτητα για τα πάντα στους πάντες ,  αυτά δεν τα αντέχω ,  θέλω να συναντώ κάποιους νορμάλ ανθρώπους που δεν βγαίνουν για να στεγνώσουν μέσα σε μια νύχτα όλη την παραγωγή των χάϊλαντς αλλά ούτε και να αφήσουν για ντεκόρ ένα ποτήρι με νερουλιασμένη βότκα μπροστά τους που θα μένει ανέγγιχτη μέχρι να - νομίσουν πως θα- τους κοιτάξει κάποια , οπότε και σηκώνεται (το ποτήρι, ελλείψει άλλου πρόθυμου ή ικανού να ανυψωθεί) με τελετουργικό τρόπο για να βρέξει τα χείλια με -τάχα μου-νόημα. Κλείνει κι αυτή η παρένθεση.

Το μέρος αυτό θα έχει , ασφαλώς , γυναίκες. Κανονικές . Ας το γράψω πιο εμφατικά για να γίνει σαφέστερο : κα-νο-νι-κές. Από αυτές που δεν έχουν διαγράψει το αντίθετο φύλο με το εξαιρετικά βολικό σφουγγάρι «μα δεν υπάρχουν πια αρσενικά σήμερα». Αυτές να καθίσουν στον καναπέ τους και να βλέπουν ντιβιντί με τον Μπρόσναν, τον Κλούνι, τον Κασέλ κι αν είναι πολύ σιτεμένες -κινηματογραφικά εννοώ- με τον Κόνερι, τον Γκραντ ή τον Μπόγκαρτ.Το 40, το 50 και το 60 τους έφτιαχναν αλλιώς, πράγματι. Κι αυτές το ίδιο. Με μαλλί βιντάλ σασούν, με ταγιέρ ή με τους ώμους έξω,  με γόβες, με ζαρτιέρες, με σουτιέν σπούτνικ. Καλοί οι αφορισμοί αλλά δεν είμαστε τόσο άγιοι να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο. Βαρέθηκα να κλείνω παρενθέσεις σήμερα.

Εκεί λοιπόν, σ αυτή τη Shangri-La που ονειρεύομαι, θα έχει μια ορχήστρα που θα παίζει όπως έπαιζε ο Mantovani, o Les Baxter, o Jackie Gleason, o Bert Kaempfert, o Percy Faith. Ίσως και κάποιον να τραγουδάει με το στυλάκι του Andy Williams, του Dean Martin , του Tonny Bennett , του Al Martino, έστω κάποιον με την φαβορίτα αεροπλανοφόρο όπως ο Engelbert Humperdinck ή το παντελόνι-αερόσακο σαν του Tom Jones. Mη πω σαν τον Al Jolson και βουτήξουμε τόσο βαθιά, ας αρκεστούμε στο πλατσούρισμα, ποστ είναι, όχι διδακτορική διατριβή. Sinatra δεν λέω, μερικά πράγματα ούτε στα όνειρά σου μπορείς να τα πληρώσεις. Γυναίκες δεν θα τραγουδάνε. Στην αρχή, μέχρι να το κάνουμε στέκι , για να μπορούν τα παλικάρια να λένε ωραία σεξιστικά ανάμεσα στο Please release me , το Man without love και το Quando,Quando,Quando χωρίς να τους τρώει το άγχος αν το μαγαζί θα κολλήσει τη ρετσινιά του politically correct. Mετά, που θα του -και θα μας- βγει το μάτι, θα ανέβουν στη σκηνή και ωραίοι ποδόγυροι, που ξέρουν να ισορροπούν σε ένα ξεγυρισμένο 12ποντο και δεν τους φεύγει η ψυχή αν φύγει ένας πόντος από το μαύρο τους νάϊλον, από τον αστράγαλο ως τη μέση της γάμπας. Γι αυτό-άλλωστε-υπάρχουν οι πόντοι, για να κάνουν βόλτες πάνω στα ωραία πόδια τους. Τις παρενθέσεις και τα φετίχ μου μέσα.

Σ’ αυτόν τον ιερό χώρο που σέβεται τον εαυτό του και τους θαμώνες του και δεν θα είναι μεγαλύτερος από ένα γήπεδο τένις αλλά ούτε και μικρότερος από ένα γήπεδο squash, ώστε να βλέπεις με μια σχετική -δήθεν αδιάφορη- άνεση τι διαδραματίζεται μέχρι και στο τελευταίο τραπέζι στην απέναντι γωνία , θα μπορώ να βάλω το μαύρο μου κοστούμι, το άσπρο πουκάμισο, τη μαύρη γραβάτα, θα καθίσω τέταρτο τραπέζι πίστα (το πρώτο είναι για τους επιδειξίες *, τους νεόπλουτους, τους μύωπες και τους κουφούς) , θα μου φέρουν το ποτό μου χωρίς καν να χρειαστεί να το ζητήσω και δεν θα φοβάμαι πως θα με περάσουν για λυμπεροκωστόπουλο ή για τον Μr Pink. Είπαμε, από αυτό το μέρος θα έχει πρώτα εκλείψει η μούρη , το δήθεν και το - με ακάλυπτες επιταγές πληρωμένο- λαιφστάιλ και μετά θα ανοίξει τις πόρτες του στους κανονικούς παράξενους.

Θα μου πει κανείς «μα καλά ρε παπάρα, κι ο Steve Buscemi μουράτος και δήθεν;». Σωστά. Όχι . Mα προτιμώ στο διπλανό τραπέζι να τα πίνει ο Μr White, την ώρα που τα παγάκια στα ποτήρια θα κάνουν πέρα-δώθε (το «λικνίζονται» είναι εντελώς φλωρέ) στο ρυθμό του Perfidia. Κι εγώ -για σπάσιμο- θα αφήσω το ποτήρι αννέγιχτο, θα βάλω στην τσέπη τη γραβάτα και θα πεταχτώ στο διπλανό μαγαζί όπου ένα τάγμα συνωμότες , καθείς με τις ωραίες ουλές του , θα προσκυνάμε τον Richard Hawley. Γιατί το αίμα μαρτίνι δεν γίνεται.

Nα ευχηθώ από τώρα γιατί είμαι παιδί που ξεχνά : Καλή Χρονιά , κορίτσια & αγόρια. Αφήστε τις ζυγαριές του λίγο , τις μεζούρες του πολύ , καν’τε το δυνατά κι ας καούμε. Tomorrow never knows. 

* άστο όπως είναι

Γεια

Nαι , γεια

Καλά ήταν

Καλά

Να προσέχεις

Θα προσέχω

Εγώ να προσέχω ;

Βλαμμένο είσαι ; γιατί να μη προσέχεις ;

Θα σε θυμάμαι

Αυτό δα έλειπε να μην , θα βρεις κι άλλη σαν εμένα ;

Εσύ ;

Δεν έχω λόγο να με θυμάμαι εγώ, μαζί μου θα είμαι

Όχι εσένα , εμένα θα με θυμάσαι ;

Έχεις ανάγκη από τη μνήμη μου ;

Ο,τι δώσεις καλό είναι

Δηλαδή θες να σε θυμάμαι ;

Ψυχή δεν έχω εγώ ; θέλω

Καλά τότε , θα σε θυμάμαι , όταν με αγγίζει ο άλλος θα σε θυμάμαι

Α όχι τότε , όταν είσαι μόνη να με θυμάσαι , δεν τον μπορώ τον συνωστισμό

Όταν είμαι μόνη θα θυμάμαι ακόμη και την εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας που έκανα , εσένα όχι

Γιατί ρε ; καλύτερη ήταν η σκωληκοειδής σου απόφυση ;

Πονούσε λιγότερο ρε ηλίθιε

Α!

Κατάλαβες τώρα ;

Περίπου , πάλι εγώ έφταιξα δηλαδή ;

Εσύ. Πάντα εσύ. Για όλα εσύ. Μόνον εσύ.

Ε κάποιος έπρεπε να κάνει και κάτι σ’ αυτή τη σχέση

Δεν το βουλώνεις τώρα ;  πάντα εσύ θες την τελευταία λέξη ;

Eσυ το λες αυτό ; που έστελνες sms στις 5 το πρωί για να ‘σαι σίγουρη πως δεν θα απαντήσω ;

Απαντούσες στις 6μιση

Δεν είχα ύπνο αφού, τι να κανα ;

Τίποτε. Μια φορά ,  έστω μια φορά ρε πούστη μου δεν μπορούσες να μην απαντήσεις ;

Μα αν δεν απαντούσα μου έστελνες κι άλλο μήνυμα και μου ‘γραφες «τι έγινε ; ούτε ένα sms ; ούτε ένα τηλεφώνημα ;»

Ε ναι, δεν μου αρέσει να μιλάω στα ντουβάρια

Είμαι ντουβάρι εγώ ;

Μην χρησιμοποιείς ενεστώτα. «Ήμουν» να λες , τώρα μόνον «ήμουν» , για τέτοιες περιστάσεις φτιάχτηκε ο αόριστος. Άντε , γειά τώρα

Γεια , καλά ήταν

Ναι , καλά αλλά κόφτο , οι αληθινοί άντρες σαν τον Γκρέγκορυ Πεκ δεν βγάζουν κιχ όταν χωρίζουν

Σιγά μην είσαι η Όντρει Χέπμπουρν εσύ

Ε σκάσε πια , τον ατέλειωτο θα ‘χει αυτό το ποστ ; έλεος !

Υπάρχει -μεταξύ άλλων- το kinky, το dirty, το religious, το mercy, το s&m, το anal, το oral, το phone, το extra-terrestrial και –πάνω απ’ όλα- το blue. Από εδώ μέσα θα μάθετε τα πάντα γι αυτό πριν μάθει αυτό τα πάντα για σας.

Το blue sex είναι ακριβώς αντίθετο απ’το cheerful sex (θα ψάξω τα συρτάρια να θυμηθώ τι ακριβώς ήταν αυτό και να σας το περιγράψω κάποια μέρα που δεν θα βρίσκω σοβαρό θέμα ν’ ασχοληθώ μαζί του για να ικανοποιήσω τον αρχισυντάκτη μου).

Δεν χρειάζεται να είσαι εσύ blue άνθρωπος για να το κάνεις, αρκεί ένας από τους δύο που εμπλέκονται (δύο, στο ΜEN 24 μιλάμε μόνο για moderate καταστάσεις) να είναι –ή έστω να νιώθει- blue. Αν και οι δυο νιώθουν έτσι, αναφερόμαστε σε dark blue sex το οποίο είναι μια εντελώς kinky διάσταση του φαινομένου.

To blue sex είναι ανίατη νόσος που χτυπά μετά από μακρόχρονη καθημερινή συμβίωση και ξεκινά σαν ένα απλό κρυολόγημα με διάγνωση cheerful sex ( το βρήκα ! ). Ένας από τους δύο ιούς να λείψει (”μακρόχρονη”, “καθημερινή”) η νόσος είναι ιάσιμη, υπό προϋποθέσεις.

To blue sex δεν συνεπάγεται εξ ορισμού οργασμό. Προϋποθέτει όμως σιωπηρή συναίνεση επ’αυτού. Συνήθως πετυχαίνει αλλά η μέτρια ένταση είναι ενδεικτική των καλών αλλά χλιαρών προθέσεων.

To blue sex σπανίως, έως ποτέ , καταφεύγει σε βοηθήματα. Dildo με ψυχολογικά προβλήματα ή με λοίμωξη ανίας δεν γεννήθηκε ακόμη.Tο bondage θα μπορούσε να ήταν μια κάποια λύση αλλά όταν πρέπει να τελειώνεις νωρίς για να ρίξεις και μια ματιά στα documentaries του Σκάϊ, ποιος κάθεται να λύνει κόμπους μετά.

To blue sex είναι το άλλοθι των εντελώς παντρεμένων - με την διασταλτική ερμηνεία της λέξης- ώστε να επιχειρήσουν το οut of the blue άλμα, το οποίο αποδεικνύεται- πολλάκις- πάνω από τις δυνάμεις τους καθώς η επάρκειά σου σε 25ρα πισίνα δεν συνεπάγεται ικανότητα διάπλου της Μάγχης ή του Γιβραλτάρ, έστω (to name a few).

Το blue sex είναι σαν ένα – καλό- club sandwich. Όση τέχνη και να βάλεις, όσο και να πεινάς, δεν είναι παρά ένα club sandwich.Αυτή η αποστειρωμένη, οικεία και άνευ εκπλήξεων γεύση είναι που αναδεικνύει τα αμφίβολα – πλην όμως αιχμηρά- γευστικά χαρακτηριστικά του junk food μιας καντίνας στη μέση του πουθενά. Εκεί που ενδέχεται κάποια μεγάλη ή μικρή νύχτα να σφάξεις στο γόνατο τον καθωσπρέπει εαυτό σου.

To blue sex συνήθως συνοδεύεται από προσεκτικά διπλωμένα εσώρουχα –ο καθένας στη δική του πλευρά- , διακριτικά βογγητά , αγγίγματα που δεν θα γεννήσουν μελανιές και την απαραίτητη υπόμνηση “να μη γίνει χάλια το σεντόνι που μόλις χτες αλλάχτηκε”. Nιώθεις σαν συστατικό μιας συνταγής για κέικ που αν κάτι μπει παραπανίσιο θα βγει για πέταμα. Αναρωτιέμαι πόσο συναρπαστικό είναι να φτιάχνεις κέικ με ευλαβική προσήλωση στη συνταγή, κάθε τρεις και λίγο.

Για το blue sex ΔΕΝ μπορεί να γράψει ο κάθε τυχάρπαστος που μπορεί και αραδιάζει ωραία εκατό φρεσκοπλυμένες λεξούλες. Δεν γράφεις για τα σαγόνια του καρχαρία αν δεν κολύμπησες , χωρίς κλουβί, ανάμεσά τους. Ξηγημένα πράματα. Το να γράφει για blue sex ένας 25ρης ή 30ρης ή ακόμη και 35ρης είναι Η Υπέρτατη Ύβρις.

Το blue sex είναι καταφύγιο όταν νιώθεις πως όλα τριγύρω σου καταρρέουν. Προσφέρει μιαν ακαθόριστη – αλλά εντελώς παροδική- αίσθηση ασφάλειας, ώσπου να συνειδητοποιήσεις ξανά πως το δωμάτιο είναι τόσο στενό και το ταβάνι τόσο κοντά σου που ακόμη κι αυτό που ο Μπορίς Βιάν στον “Αφρό των Ημερών” περιέγραφε ήταν Βερσαλλίες μπρος στο δικό σου.

To blue sex θέλει να κρατά σφιχτά απ’ το χέρι την αγάπη σαν άλλοθι. Ενδεχομένως και κάποια ξέφτια έρωτα. Μπορεί και κάποιες ματιές που ακόμη γυαλίζουν πάνω στο θαμπό δέρμα. To βαρύ καρύκευμα όμως της συνήθειας που μπαίνει από πάνω, τα πνίγει όλα. Χαίρομαι για όσους δεν πιστεύουν το we can’t stop time ή νιώθουν πως μπορούν να κάνουν surf πάνω απ’τα χρόνια. Χαίρομαι και τους λυπάμαι ταυτόχρονα αλλά θα είμαι εκεί να το απολαμβάνω όταν το κύμα θα περνάει από πάνω τους και δεν θα μπορούν να ξαναπάρουν ανάσα.

Το blue sex δεν χρειάζεται καν το sex για να ‘ναι τέτοιο. Είναι μονόχρωμα ύπουλο, σε είχαν προειδοποιήσει οι παλιοί αλλά τους γύρισες την πλάτη λέγοντας “αυτά δεν αφορούν εμάς”.

Κι εμένα δεν με αφορούν. Από το μυαλό μου τα έβγαλα, έτσι για να συμπληρώσω μερικές εκατοντάδες λέξεις και να μη μείνει το βλογ μονάχο του σήμερα…

( πρεμιέρα στο Men24 , πίνεται – ως τον πάτο- μαζί μ’ αυτό )

ήρθε η άνοιξη γαμώτο !!!

ώρα για βόλτες και για ουρανό που δεν σου παγώνει το αίμα

φτάνουν τα πολλά λόγια…

(είναι

το

δικό

μου

ευχαριστώ

για

τις

ώρες

που

ξοδέψατε

εδώ

μέσα

ολόκληρο

χειμώνα)

Όταν σε στενεύει το σώμα σου, λύση δεν είναι να βγεις από αυτό.

Ο μόνος δρόμος είναι να μπεις σε άλλο.

Αν αυτό λέγεται συνεύρεση ή δαιμονισμός (δεν μπορώ να γνωρίζω τι καπνό φουμάρει είς έκαστος των αναγνωστών) , απομένει να διερευνηθεί από τους επιστήμονες ευρέως φάσματος.

Ένα μικρό πρακτικό πρόβλημα-επιδεχόμενο ποικιλίας λύσεων-προκύπτει εάν είσαι γυναίκα οπότε ο όρος “μπαίνω σε άλλο σώμα” δεν είναι ανατομικά δόκιμος αλλά “Η Βίβλος των Εναλλακτικών Διεισδύσεων” ®© προσφέρεται για απαντήσεις.

Έχουν και οι εξωσωματικές περιπέτειες τις δυσκολίες τους. Ευτυχώς που δεν έχουν ποινικοποιηθεί – ή φορολογηθεί- ακόμη.

Ίσως την επόμενη εβδομάδα μπορέσω να σας περιγράψω μιαν τυπική έξοδο καθημερινής. Τα σαββατοκύριακα καλόν είναι να κάθεσαι στον κώλο σου. Κυριολεκτικά.

Ο κουμπάρος -και παιδικός φίλος- μου σήμερα πρότεινε να γράψω ένα βιβλίο με τον ευφάνταστο τίτλο memoirs of a salesman , σκόρπιες ανιαρές (κατά βάση) ιστορίες πασπαλισμένες με αεροδρόμια, ξενοδοχεία, ασανσέρ , εστιατόρια, ταξί , νοικιασμένα αυτοκίνητα, φρεσκοσιδερωμένα κοστούμια,  τιμολόγια , καφέδες , ευρυζωνικές συνδέσεις , second thoughts και μπόλικο σεξ. Ο,τι γράφω εδώ και μήνες δηλαδή, αν εξαιρέσουμε το τελευταίο.

Mπορεί να εξαφανιστώ για λίγες μέρες προσπαθώντας να ξανασυγκεντρώσω υλικό για το βιβλίο. Αν έχετε πρόχειρες σημειώσεις για business sex καταθέστε τις ως σχόλια. Δεν έχω μεγάλη βαλίτσα και ποτέ δεν πληρώνω υπέρβαρο στην επιστροφή.

Αυτά.

Τα πιο βαρυσήμαντα ποστ είναι αυτά που ξεχειλίζουν από ελαφρότητα γραφής.

Τότε η ίωση σοβαροφάνειας είναι – σχεδόν -  αναπόφευκτη.Την νιώθεις να έρχεται και δεν κάνεις τίποτε να τη σταματήσεις.

Στις περιπτώσεις αυτές η μόνη θεραπεία είναι να κρατήσεις -με νύχια και με δόντια- τα δάχτυλα μακριά από το πληκτρολόγιο , ένα ποτήρι Shiraz,  ενδεχομένως ένας συνομιλητής σπίρτο και ένα cd με ξεχασμένα τραγουδάκια.

Κι ένα καλό ξυραφάκι….

Aυτό το απίστευτο πλάσμα με έκανε να ξεχάσω τι ήθελα να γράψω σήμερα ( ήθελα ; ).

Nα σαι καλά ρε Antony.

Oι τέλειες μέρες μπροστά μας είναι.

Μπροστά.

Τόσο μπροστά που θα μας βγει η γλώσσα για να τις φτάσουμε και να περπατήσουμε διακριτικά στο πλάι τους…