MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Μου το θύμισαν χτες, για άλλην εκδοχή αλλά κι αυτή καλή είναι.

Ουδείς είναι τόσο αφελής για να πιστέψει πως οι περικοπές θα περιοριστούν μόνο σε όσους έχουν εργοδότη το Κράτος, κι ας πέφτουν βροχή οι διαψεύσεις. Ζήτημα χρόνου είναι, ούτε καν timing. Xέστηκαν πια για το timing, όταν το μπουκάλι μπει μέσα σου δεν σκας για τα προσχήματα. Ούτε εσύ, ούτε το μπουκάλι. Άλλωστε για τους -τυχερούς- εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα από καιρό πια το θέμα δεν είναι τα ποσοστά αλλά η δυνατότητα απασχόλησης. Το να μη βρεθείς σε μια νύχτα άνεργος, για να λέμε τα πράγματα με ονοματεπώνυμο.

Λίγες βδομάδες πριν, φίλος καθηγητής στο Λύκειο είχε κατεβάσει μούτρα πιο χαμηλά κι από της Ντόρας γιατί οι ώρες που έπρεπε να διδάξει σε μια βδομάδα έγιναν 21 από λανθασμένο προγραμματισμό και κάποιες έκτακτες άδειες συναδέλφων του. Το ψυχολογικό του όριο ήταν οι 18, «αυτό λέει το πρόγραμμα, οποιαδήποτε επιπλέον ώρα αποβαίνει σε βάρος της ποιότητας του μαθήματος που κάνω και της απαραίτητης προετοιμασίας μου». Δεν είχα καμιά διάθεση για αντίλογο, χαμένος κόπος και λόγια εδώ και πάρα πολλά χρόνια , την τελευταία φορά (λίγο μετά την εποχή των παγετώνων) που από κεκτημένη ταχύτητα -παρά από διάθεση για διάλογο- του είπα «20 ώρες συν τα ρέστα τους τις εξοφλώ σε 2 μέρες, τι μου λες τώρα» η απάντηση ήταν φωτοκόπια , θαρρείς και όλους τους εκπαιδεύει η ΟΛΜΕ καλύτερα από ότι ο Pavlov τα σκυλιά του : «ας μη πήγαινες σε ιδιώτη να δουλέψεις, δεν κάνουμε την ίδια δουλειά, έτσι είναι αυτά».

Κάτι ανάλογο, σε χυδαιότερη μορφή ελέω των Υψηλών Προστατών τους , συμβαίνει και με τους δεκαεξατάχυτους υπαλλήλους της Βουλής των 300  : «τα θεσμικά ζητήματα στο Άβατο δεν ρυθμίζονται με νομοθετική παρέμβαση όπως των πληβείων αλλά με απόφαση του Προέδρου του Κοινοβουλίου» ( τα μισά λόγια δικά μου, τα μισά του Πετσάλνικου, η ουσία ολόκληρη : αν είχατε έναν προαγωγό για να σας βάλει εδώ μέσα , σας οφείλει και την ανάλογη προστασία , έτσι είναι αυτά ). Κι όλα αυτά στους χίλιους εξακόσους υπαλλήλους των τριακοσίων υπαλλήλων μας, γιατί έτσι βαυκαλίζονται δημόσια πως νιώθουν οι τριακόσιοι, “υπηρέτες του λαού”, χειρότερα κι από υπάλληλοί μας δηλαδή, άσχετα αν οι συγκεκριμένοι υπηρέτες πληρώνονται καλύτερα κι απ’ ότι ο Λουδοβίκος με την Αντουανέτα μαζί. Σκατά συνδικαλισμό είχαν οι εστεμμένοι στο Λούβρο τελικά. Ο,τι και να προτάξεις ως αντεπιχείρημα στις σαθρές δικαιολογίες του Προέδρου των Εκλεγμένων, ο κυνικός μέσα σου ψιθυρίζει στον έξαλλο εαυτό σου “μην ανεβάζεις και πίεση τώρα, πάντα έτσι είναι αυτά”.

Ας μην τρέφουμε υπέρβαρες αυταπάτες κι ας μη καλλωπίζουμε τις σκέψεις μας κάτω από τρεις στρώσεις μέικ-απ πολιτικής ορθότητας για να μη τρομοκρατήσουμε τους πέντε, δέκα , εκατό  ανύποπτους αναγνώστες και τους χάσουμε από πελάτες. Ουδέποτε ήμασταν united για να προκύψει θέμα divided, ειδικά τώρα. Ανέκαθεν παρτάκηδες ήμασταν. Το μόνο που θα μπορούσε σήμερα μέσα σ’αυτό το ξεχαρβάλωμα να λειτουργήσει -το λένε και τα εγχειρίδια παραγωγικότητας του καλού παρτάκια- είναι ένα together we fall but divided we stand. Έτσι είναι αυτά.

photo : Johan Willner

Την Κυριακή θάψαμε έναν συμμαθητή. Το χαρτί έγραφε «ετών 49». Την ώρα που άναβα το κερί και τον κοίταζα ήμουν σίγουρος πως μπήκα σε άλλο σπίτι. Σε λάθος κηδεία. Στο σωστό ήμουν όμως. Δεν έδωσα το χέρι μου στη μάνα του. Δεν ήθελα να τη διακόψω γιατί κάτι του ψιθύριζε και του σκούπιζε το μέτωπο. Δεν ξέρω τι του έλεγε. Κι ούτε θέλω να μάθω. Ούτε στη γυναίκα του μίλησα. Ο,τι λέξη ήξερα την ξέχασα. Τον γιο του τον ρώτησα «εσύ είσαι ο μεγάλος;». Mεγαλώνουν γρήγορα κι αλλάζουν. Μου απάντησε αλλά δεν είπα τίποτε. Έκανα μεταβολή. Το ασανσέρ έκανε ένα εκατομμύριο χρόνια να κατέβει στο ισόγειο. Χρειαζόμουν αέρα γιατί ήμουν σίγουρος πως είχα μπει σε άλλο σπίτι. Σε λάθος κηδεία. Ανάμεσα στα στεφάνια βρεθήκαμε κι άλλοι «ετών 49». Ζήτησα ένα τσιγάρο αλλά δεν το πήρα όταν μου το έδωσαν. Δεν θυμάμαι να είπαμε και πολλά. Ούτε στην εκκλησία είπαμε. Έφυγα γρήγορα, μόνος. Στο νεκροταφείο δεν πήγα γιατί ήξερα πως αν φτάσεις ως εκεί δεν μπορεί να λάθεψες στο μέρος. Στο σπίτι ανέβηκα με τα πόδια, είχε ήλιο και ένα φρέσκο αεράκι. Παράξενο όμως. Με τέτοιο βάρος στην πλάτη, με ξεχειλωμένο ΦΠΑ, με καθυστερημένους λογαριασμούς, με παχύσαρκες πιστωτικές κάρτες, με φροντιστήρια σε αναμονή, με απλήρωτα κοινόχρηστα, με ανθρωποφάγα δάνεια και παρ’ όλα αυτά ένιωθα ελαφρύς. Ούτε σαράντα κιλά. Όσο κι εκείνος.

Γιατί γράφεις ;

I’m only in it for the money

Για ποιόν γράφεις ; ποιοί πιστεύεις πως είναι οι πιστότεροι αναγνώστες σου ;

girls who keep goldfish   &   people who died

Δεν μπορείς να γράψεις κάτι χωρίς να έχεις τις εμμονές σου στενό κορσέ ; τι σόι κόλλημα είναι αυτό με τα ωραία πόδια και τα άσπρα πουκάμισα ; έχει όνομα αυτός ο ψυχαναγκασμός ;

legalized murder

Έχεις κάποιου είδους –ας πούμε- συμβουλή για όσους παίρνουν τα όσα γράφεις στα σοβαρά ;

don’t eat the yellow snow

Μετά από κοντά 900 ποστ, εξακολουθεί να σου δίνει καμιά ιδιαίτερη ικανοποίηση ένα διθυραμβικό σχόλιο ;

we are all prostitutes

Tι νομίζεις ότι θα λένε για σένα μόλις σταματήσεις να γράφεις ;

the man who invented himself

Πότε λοιπόν θα σταματήσεις ; τι περιμένεις ;

the word I was looking for

(υποβολείς : Frank Zappa , The Pop Group , The Jazz Butcher , Jim Carroll Band , The Mothers of Invention , Robyn Hitchcock , χωρίς την πνευματική κληρονομιά των οποίων ακόμη θα έψαχνα πνευματώδεις απαντήσεις σε ανόητες,χιλιοπαιγμένες και -εν τέλει- άνευ σεξ απήλ ερωτήσεις, thanks puppets)

Ξύπνα ! ξύπνα γαμώτο ! άκου ! άκου τα βήματα…κάποιος μπήκε στο σπίτι

Καιρός ήταν…

Το πρωτάκουσα όταν βγήκε.

Οκτώβριος , 1990.

Και τρομαγμένος είπα «λες να ;»

Μα αμέσως αποφάνθηκα πως «όχι» , I would never being boring or bored.

Τελεία και παύλα, αυτά δεν με αφορούν, αφορούν άλλους, εμένα όχι.

Ξεφύσησα ανακουφισμένος και συνέχισα.

Aπό τότε πέρασαν κοντά είκοσι χρόνια. Από δίπλα μου, από πάνω μου, από μέσα μου.

Τα – ας πούμε – είδωλα πέθαναν ζωντανά , τα amends τα είχα πάντα πάνω μου αλλά ανακάλυψα κάποια στιγμή πως η τσέπη είχε ξηλωθεί , σε όσους μπορούσα να πω μια κουβέντα παραπάνω για να ελαφρύνω την ψυχή μου έκλεισα το στόμα μου – δική μου η ευθύνη και δεν μετανιώνω - , τα rented rooms έγιναν τετράστερα και πεντάστερα με τα λεφτά των άλλων, πολλά πρόσωπα ξεθώριασαν , μερικά ξάσπρισαν απ τον καιρό και το χώμα , ούτε θυμάμαι πού καταχώνιασα φωτογραφίες και γράμματα,  ο καθρέφτης άρχισε να μου δείχνει κάποιον που δεν γνώριζα , ο χρόνος συρρικνωνόταν συνέχεια , το νούμερο στα ρούχα γινόταν όλο και μεγαλύτερο, οι προσκλήσεις όλο και λιγότερες , η ανία όλο κι ελκυστικότερη , γεύση από στόματα δεν θυμόμουν πια , ούτε λόγος για αγαπημένες μυρωδιές καθαρού ιδρώτα , το λούστρο του “you’d be sitting somewhere here with me” δεν μου φαινόταν γνήσιο, ο χρόνος που ήθελα να ξοδέψω για μένα στένευε όλο και περισσότερο γιατί οι ενοχές όλο και περίσσευαν, ξέχασα πώς ανοίγαν πόρτες , δεν θυμόμουν πού στην ευχή είχα κρεμάσει τα κλειδιά, δεν ζήλευα αυτό που έβλεπα να μεγαλώνει μέσα μου και να με τρώει , κάγχαζα όλο και πιο συχνά με το “always rely on a friend” , τα αγαπημένα άσπρα πουκάμισα άρχισαν να φθείρονται στο γιακά και τα μανίκια , είκοσι χρόνια μετά, σήμερα ξανά το χαστούκι του “I never dreamt that I would get to be the creature that I always meant to be” πήγε να με ξυπνήσει αλλά προτίμησα ν’αλλάξω πλευρό και να κάνω πως δεν βλέπω. Πήρα κι ένα υπνωτικό που έγραφε πάνω του «young at heart». Το είχα πρόχειρο γιατί βόλευε, placebo αλλά τη δουλειά του την έκανε κουτσά-στραβά. Όπως κάνει και σε τόσους άλλους, φτηνή αποχαύνωση, σαν όπιο κι αψέντι μαζί που δεν σ’ αφήνουν να αγχωθείς με την ησυχία σου, μήπως και προλάβεις να σώσεις κάτι. Κάτι που πραγματικά θα σου λείψει αν δεν είναι εκεί.

Και σαν ξύπνησα και είχα ακόμη καρφωμένη τη φωνή του Tennant στο κεφάλι μου , είπα ξανά « λες να ; λες να ; »

Kαι τώρα τρόμαξα αληθινά.

Τρόμαξα αληθινά γιατί την απάντηση την ξέρω. Aφού εγώ έγραψα την ερώτηση. Λέξη προς λέξη, επί είκοσι χρόνια.

Παρά το ότι είπαν χίλιες φορές “δεν πρόκειται” , νομίζω πως αν μετά το Δώρο Πάσχα και το Επίδομα Αδείας μπορέσουν να εξαφανίσουν και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους και μερικές δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους – γιατί κάποιος μαλάκας πρέπει να μείνει πίσω να δουλεύει - , η παράσταση θα είναι επιτυχημένη.

Το μόνο που με προβληματίζει είναι πως με τη ντομάτα στα 2,50 € και τα λεμόνια στα 2 € , η σκηνή θα μείνει καθαρή.

Bέβαια είναι μια παρηγοριά να σκέφτεσαι πως υπάρχουν πάντα τα αγγούρια με 0,50 €  ..

αυτό το βλαμμένο το κοριτσάκι με κοιτάζει πάρα μα πάρα πολύ περίεργα κάθε φορά που ανοίγω το λαπτοπ

δεν ξέρω γιατί, ελπίζω να μην έχει προσωπικά μαζί μου

κάτι μέσα μου λέει πως θα περάσω ένα πολύ άσχημο σαββατοκύριακο

εκτός κι αν δεν ανοίξω ούτε στιγμή το λαπτοπ

που μου ακούγεται όλο και πιό ελκυστικό ως ιδέα

Εντάξει, δεν βρήκα θέση στην πτήση που πήρες για να πας πίσω, στο σπίτι σου.

Και λοιπόν ;

Πίστευες πως θα περιμένω την επόμενη ;

Στο είπα και δεν με πίστεψες , ούτε ώρα χαμένη.

Ούτε ώρα.

Bρέχει εδώ πάνω ;

Και λοιπόν ; πίστευες πως θα λιώσω ;

Μπορώ να σκαρφαλώσω πάνω κι απ’τα σύννεφα.

Στο είπα και δεν με πίστεψες , ούτε λεπτό χαμένο.

Ούτε λεπτό.

(αυτά σκέφτηκα όταν είδα τη φωτογραφία ακούγοντας ταυτόχρονα το a thousand paper cranes των Mono, ένα τεράστιο αεροπλάνο - γεμάτο ανθρώπους και τις σκέψεις τους- που πετάει βόρεια και ένα τόσο δα οριγκάμι να αγκομαχά από πίσω, φωνάζοντας – με όση δύναμη του απέμεινε – «έι , είμαι κι εγώ εδώ , έρχομαι κι εγώ εκεί πάνω που πάτε , μη τρέχετε τόσο πολύ , ένα κομάτι χαρτί είμαι» )

Oldboy (2003)

There will be blood (2007)

Das leben den anderen (2006)

Le fabuleux destin d’Amélie Poulain (2001)

Ils / Them (2006)

Lost in translation (2003)

Closer (2004)

London to Brighton (2006)

25^th hour (2002)

In Bruges (2008)

Phone Booth (2002)

Caché (2005)

21 grams (2003)

Eastern Promises (2007)

Sweet Sixteen (2002)

The Departed (2006)

No Country for old men (2007)

Amores perros (2000)

Crash (2004)

The Return / Vozvrashcheniye (2003)

Love actually (2003) προσθήκη στο και 5 , πού έτρεχε ο νους μου ;

1.Όχι με αξιακή κατάταξη, απλά σε τυχαία παράθεση, ακόμη πιο τυχαία όμως μου έρχεται πάντα στο μυαλό το κορεάτικο

2.Η μνήμη μου είναι ατελής, ξέχασα άλλες είκοσι (εδώ ξέχασα ως και το deadline)

3.Δεν είμεθα πωληταί μούρης εδώ, ότι είδαμε αυτό γράφουμε , αν έγραφα για ότι διάβασα ή ότι μου είπαν πως είναι καλό , θα τέλειωνα κατά το Πάσχα….

Xωρίς αυτό να είναι μομφή, κάθε άλλο, από ένα χρονικό σημείο κι έπειτα η μουσική των Yello μου θύμιζε το Ιδανικό Σάουντρακ (Ι.Σ.) ενός σινιέ κωλάδικου -όπως και να το βαφτίσεις, strip show , nude show , men only , pole dancing , δεν παύει να είναι ένα κωλάδικο- γεμάτου με άντρες κάθε ηλικίας που φοράνε ακριβά ή λιγότερο ακριβά κοστούμια, με τις γραβάτες χαλαρές στο λαιμό ή χωμένες μέσα στις τσέπες. Το τελευταίο είναι η απόλυτη ήττα της γραβάτας αλλά δεν έχουν στόμα να μιλήσουν αυτές, αν είχαν δεν θα υπήρχε σπίτι όρθιο σήμερα.

Δεν θα αρχίσω τώρα τα ενοχικά, ποιες ξεντύνονται, γιατί ξεντύνονται, τι ζωή άφησαν πίσω στο σπίτι τους , πώς μας βλέπουν όλους τους κουστουμαρισμένους από κάτω, σε τελική ανάλυση κανείς άντρας δεν πηγαίνει για να κάνει κοινωνιολογική ανάλυση ή να τον δουν και να τον διαλέξουν σαν πρίγκιπα, για να δει , να βρέξει το στόμα του με λίγο οινόπνευμα και να διαλέξει αυτός  τον αποδέκτη του βρώμικου ψεύτικου χαρτονομίσματος πηγαίνει, μια , δυο, τρεις , πέντε , δεν είναι δα και για χόρταση. That simple.

Όπως μου έχουν διηγηθεί μερικοί τολμηροί , αυτό το χαρτονόμισμα συνήθως κατέληγε ανάμεσα στο κορδόνι και τη σάρκα πλαγίως. Τα πρωτάκια και οι πολύ παλιές καραβάνες δοκίμαζαν να το καταθέσουν κατάφατσα αλλά τέτοια κίνηση και πείνα δείχνει και γαϊδουριά , δεν είναι πρέπον από πλευράς υγιεινής να βάζεις βρωμόχαρτα εκεί που κάποιος άλλος θα ακουμπήσει το κεφάλι του -για να το θέσω κομψά- μετά το σχόλασμα. Μερικοί αισιόδοξοι επέμεναν στην παραδοσιακή μέθοδο του άνω διαζώματος που ερχόταν ωμό μπροστά στη μούρη σου αλλά εκεί ανάμεσα δεν στέκεται χαρτονόμισμα με τίποτε αν δεν το φτύσεις πρώτα (αλλά δεν είσαι στο πανηγύρι του χωριού σου, στο Pasha είσαι) ή αν δεν βάλει και τα δυο χέρια της η δικαιούχος για υποστυλώματα, οπότε η ικανοποίηση είναι στατικά ανάπηρη.

Ήθελα λοιπόν να καταλήξω στο ότι αυτοί που παίζουν μουσική σε τέτοια σαλόνια πρέπει να είναι παιδιά που σέβονται το έξυπνα φωτισμένο δέρμα που κυκλοφορεί στη στενή πίστα -για να πεθαίνει on the spot κάθε υποψία κυτταρίτιδας- αλλά και τους σκουροντυμένους θαμώνες ολόγυρα. Ποιός πάει, θα μου πεις, να ακούσει εκεί μέσα ; Κι όμως, αν αφήσεις έστω και μια αίσθηση παραπονεμένη , φεύγεις με την βεβαιότητα πως κάτι λείπει. Εκτός από τη γραβάτα που την φόρεσες, πάνω στο ωραίο σου θόλωμα, γύρω από το λαιμό της και δεν γύρισε ποτέ πίσω.