Η βασική μου απορία – παρακολουθώντας σε τόσον καιρό - είναι γιατί έχεις τέτοιες ψυχικές μεταπτώσεις απόδοσης ; τη μια ρετιρέ, την άλλη στα ορυχεία , αυτό το kalt – heiß ούτε ο Haneke στο Funny Games του έβγαλε τόσο την ψυχή.
Όταν κάθομαι να γράψω , δεν ξέρω τι θα βγει. Αποφεύγω να κάνω υπερηχογράφημα ή παρακέντηση στο ποστ που έρχεται, έτσι οι πιθανότητες τερατογέννεσης δεν είναι αμελητέες. Ο,τι μου ‘ρχεται αυτό γράφω, αν είμαι στις μαύρες μου βγαίνει κωμειδύλλιο, αν η μέρα ήταν μια χαρά κι ανέφελη θέλω να ντυθώ Φράνσις Μπέικον.
Για να μη παρεξηγούμαστε, ούτε μια μέρα πίστεψα πως γράφω κάτι σοβαρότερο από φωτοτυπία όσων σκέφτομαι εκείνην ακριβώς τη στιγμή που πατάω το κουμπί copy.Και σιγά την αξία που έχει μια φωτοτυπία, άλλωστε συνήθως-αν όχι πάντα-σκέφτομαι με τις σκέψεις άλλων, γεγονός αγχωτικό ενίοτε γιατί ξεχνιέμαι βλέποντας τι έχουν στο μυαλό τους και πρέπει να βγω έγκαιρα πριν με κλειδώσουν μέσα. Κάθε βράδυ, ανεξάρτητα από το πού βρισκόμουν πριν, πρέπει να επιστρέφω σπίτι, έχω κι εγώ αυτήν την σπάνια homesickness που δεν μου επιτρέπει να απομακρύνομαι πολλές σκέψεις μακριά χωρίς καταστροφικές συνέπειες.
Ναι αλλά πώς θα σε πάρει ο αναγνώστης στα σοβαρά όταν τη μια απλώνεις μπροστά του μιαν ιλαρή ιστορία που εκτυλίσσεται σε μια μπουατερί με νεκροθάφτες και την Μαρινέλα και την επόμενη μέρα κάθεσαι και χτυπιέσαι για το τι είναι αυτό που κάνει έναν άντρα. Εννοώ πως δεν είσαι συνεπής στις ιστορίες σου και οι ήρωές σου ελάχιστα πια απέχουν από το να χαρακτηριστούν μη ρεαλιστικοί άρα μη υπαρκτοί.
Μα αυτό ακριβώς σου διαφεύγει, ό,τι εσύ θεωρείς ασυνέπεια είναι η επιτομή της συνέχειας. Ο ίδιος άντρας που αναλογίζεται στο what makes a man ? αν πέρασε επιτυχώς τα στάδια της ωρίμανσης είναι αυτός που με την συμπεριφορά του στο exodus καθορίζει ποια είναι αυτά τα στάδια. Δεν θα μπει αυτός στο πετσί του ρόλου που του ράβω εγώ, θα ράψει μόνος του κοστούμι όπως ο ψυχάκιας στην Σιωπή των Αμνών και θα σταθεί μπροστά μου για να μου αποδείξει πως δεν είναι οι λέξεις αυτές που κάνουν τη διαφορά αλλά οι συμπεριφορές. Άλλο τι γράφεις, άλλο τι νιώθεις, άλλο τι είσαι , άλλο τι νομίζουν πως είσαι. Οι μισοί βλόγερς από τα χέρια του Frankenstein που τους φιλοξενεί εντός του βγήκαν , εγώ γιατί να είμαι η εξαίρεση ;
Δηλαδή δεν κρύβεται κάποιο νόημα κάτω από κάθε ποστ ; στο βρόντο γράφεις ;
Eίναι φύσει αδύνατον να κρύψω, μιλάω τόσο πολύ που όσο και να θέλει το νόημα να κρυφτεί, η χαρά – που θα παίξει με όσους διαβάζουν- δεν το αφήνει. Και σε τελική ανάλυση ποιος δίνει δεκάρα για κρυμμένα νοήματα αλλωνών από τη στιγμή που επί χρόνια ψάχνει τα δικά του και δεν θυμάται σε ποιο πατάρι τα έκρυψε. Το μόνο που ενδεχομένως μπορεί να συμβεί είναι να προκύψουν εντελώς τυχαία μέσα στο ποστ μια λέξη κλειδί ή μια κρυμμένη φράση και ίσως θυμίσουν σε κάποιον που διαβάζει πού να ψάξει τα δικά του φαντάσματα. Δικά του θα ναι όμως, όχι δικά μου. Δεν είμαι δανειστική φαντασματοθήκη εγώ. Απλά γράφω.
Πλήρης απομυθοποίηση ενός ποστ δηλαδή
Σαφώς και ναι. Αλίμονο αν περίμενε κανείς μέσα από δω να φτιάξει το δικό του παραμύθι. Καθενός είναι διαφορετικό και καλύτερο από του άλλου, είτε χαρωπό, είτε εφιάλτης. Κρυπτογραφημένοι μύθοι στις λέξεις των απέξω – κάποιου σαν κι εμένα, καλή ώρα-δεν υπάρχουν, κι όταν αυτό συμβαίνει αραιά και πού είναι γιατί απλά ανοίγουν το παράθυρο να ξεθολώσει το μυαλό. Καμιά σημασία δεν έχει αν το δικό μου χέρι ή αλλουνού είναι αυτό που ανοίγει το μάνταλο από το παράθυρο, το θέμα είναι να υπάρχει παράθυρο, αν είσαι σε υπόγειο χρήσιμος είναι αυτός που θα ξεκλειδώσει την πόρτα για να ανέβεις πάνω και κανείς άλλος. Εγώ ξένη πόρτα δεν μπορώ να ανοίξω γιατί δια βίου θα ασχολούμαι-όσο εγωιστικό και να ακουστεί, δεν είναι παρά ειλικρινές- να φτιάξω ένα κλειδί και ένα αντικλείδι για τη δικιά μου.
Μάλλον ξέχασες να πάρεις τα χάπια σου σήμερα, ούτε μια ειρωνιούλα, μια κακία, ένας υφέρπων κυνισμός, μια αυτοσαρκαστική αναφορά ;
Mπα, αυτό είμαι. Ο,τι βγει. Στη ντουλάπα είναι κρεμασμένα όλα τούτα, αν έχω κέφια τα φοράω, αν δεν έχω με φοράνε. Ποιόν να κοροϊδέψεις σήμερα ;
Θα έπρεπε τώρα να πω “ευχαριστώ που δέχτηκες να μου μιλήσεις” ;
Γιατί ; Μαλωμένοι είμαστε ; Τουλάχιστον οι δυό μας κουτσά στραβά τα βρίσκουμε τα τελευταία χρόνια. Κράτα το ευχαριστώ για τους ξένους, αυτούς έχουμε ανάγκη, δεν θα ζήσουμε και θα πεθάνουμε μόνοι μας χωρίς τον υπέροχο θόρυβο που κάνουν οι λέξεις των άλλων, είτε χάδια είναι είτε καρφιά.
Feed