MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Μου το θύμισαν χτες, για άλλην εκδοχή αλλά κι αυτή καλή είναι.

Ουδείς είναι τόσο αφελής για να πιστέψει πως οι περικοπές θα περιοριστούν μόνο σε όσους έχουν εργοδότη το Κράτος, κι ας πέφτουν βροχή οι διαψεύσεις. Ζήτημα χρόνου είναι, ούτε καν timing. Xέστηκαν πια για το timing, όταν το μπουκάλι μπει μέσα σου δεν σκας για τα προσχήματα. Ούτε εσύ, ούτε το μπουκάλι. Άλλωστε για τους -τυχερούς- εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα από καιρό πια το θέμα δεν είναι τα ποσοστά αλλά η δυνατότητα απασχόλησης. Το να μη βρεθείς σε μια νύχτα άνεργος, για να λέμε τα πράγματα με ονοματεπώνυμο.

Λίγες βδομάδες πριν, φίλος καθηγητής στο Λύκειο είχε κατεβάσει μούτρα πιο χαμηλά κι από της Ντόρας γιατί οι ώρες που έπρεπε να διδάξει σε μια βδομάδα έγιναν 21 από λανθασμένο προγραμματισμό και κάποιες έκτακτες άδειες συναδέλφων του. Το ψυχολογικό του όριο ήταν οι 18, «αυτό λέει το πρόγραμμα, οποιαδήποτε επιπλέον ώρα αποβαίνει σε βάρος της ποιότητας του μαθήματος που κάνω και της απαραίτητης προετοιμασίας μου». Δεν είχα καμιά διάθεση για αντίλογο, χαμένος κόπος και λόγια εδώ και πάρα πολλά χρόνια , την τελευταία φορά (λίγο μετά την εποχή των παγετώνων) που από κεκτημένη ταχύτητα -παρά από διάθεση για διάλογο- του είπα «20 ώρες συν τα ρέστα τους τις εξοφλώ σε 2 μέρες, τι μου λες τώρα» η απάντηση ήταν φωτοκόπια , θαρρείς και όλους τους εκπαιδεύει η ΟΛΜΕ καλύτερα από ότι ο Pavlov τα σκυλιά του : «ας μη πήγαινες σε ιδιώτη να δουλέψεις, δεν κάνουμε την ίδια δουλειά, έτσι είναι αυτά».

Κάτι ανάλογο, σε χυδαιότερη μορφή ελέω των Υψηλών Προστατών τους , συμβαίνει και με τους δεκαεξατάχυτους υπαλλήλους της Βουλής των 300  : «τα θεσμικά ζητήματα στο Άβατο δεν ρυθμίζονται με νομοθετική παρέμβαση όπως των πληβείων αλλά με απόφαση του Προέδρου του Κοινοβουλίου» ( τα μισά λόγια δικά μου, τα μισά του Πετσάλνικου, η ουσία ολόκληρη : αν είχατε έναν προαγωγό για να σας βάλει εδώ μέσα , σας οφείλει και την ανάλογη προστασία , έτσι είναι αυτά ). Κι όλα αυτά στους χίλιους εξακόσους υπαλλήλους των τριακοσίων υπαλλήλων μας, γιατί έτσι βαυκαλίζονται δημόσια πως νιώθουν οι τριακόσιοι, “υπηρέτες του λαού”, χειρότερα κι από υπάλληλοί μας δηλαδή, άσχετα αν οι συγκεκριμένοι υπηρέτες πληρώνονται καλύτερα κι απ’ ότι ο Λουδοβίκος με την Αντουανέτα μαζί. Σκατά συνδικαλισμό είχαν οι εστεμμένοι στο Λούβρο τελικά. Ο,τι και να προτάξεις ως αντεπιχείρημα στις σαθρές δικαιολογίες του Προέδρου των Εκλεγμένων, ο κυνικός μέσα σου ψιθυρίζει στον έξαλλο εαυτό σου “μην ανεβάζεις και πίεση τώρα, πάντα έτσι είναι αυτά”.

Ας μην τρέφουμε υπέρβαρες αυταπάτες κι ας μη καλλωπίζουμε τις σκέψεις μας κάτω από τρεις στρώσεις μέικ-απ πολιτικής ορθότητας για να μη τρομοκρατήσουμε τους πέντε, δέκα , εκατό  ανύποπτους αναγνώστες και τους χάσουμε από πελάτες. Ουδέποτε ήμασταν united για να προκύψει θέμα divided, ειδικά τώρα. Ανέκαθεν παρτάκηδες ήμασταν. Το μόνο που θα μπορούσε σήμερα μέσα σ’αυτό το ξεχαρβάλωμα να λειτουργήσει -το λένε και τα εγχειρίδια παραγωγικότητας του καλού παρτάκια- είναι ένα together we fall but divided we stand. Έτσι είναι αυτά.

photo : Johan Willner

(για αδιευκρίνιστους -προς το παρόν- και ανεξιχνίαστους -μελλοντικά- λόγους αν και το πιθανότερο είναι πως και μόνο με τη σκέψη πως πρέπει να βάλω σε μια σειρά διακόσιες λέξεις, εξαντλήθηκα)

photo : Johan Willner

Δεν θυμάμαι ποιός ήταν αυτός που είπε :

 «γενναιοδωρία είναι να δίνεις περισσότερα από όσα έχεις και υπερηφάνεια να παίρνεις λιγότερα από όσα χρειάζεσαι»

Πιθανόν ο Τρισέ ή ο Ρεν ή ο Γ.Α.Π. ο Βου, δεν αποκλείεται να ήταν ο εργοδότης μου που περήφανο με ανεβάζει περήφανο με κατεβάζει , ίσως ο Γκιμπράν , ο Νικ Κέιβ , ενδεχομένως κι εγώ σε κάποια στιγμή απελπισίας το τελευταίο δεκαήμερο κάθε μήνα.

 Όποιος και να ‘ταν πάντως, είναι  πολύ μαλάκας.

«Δεν πήγε τίποτα λάθος. Εκφράζουμε τη λύπη μας, αλλά ο συγκεκριμένος συμπολίτης μας βρέθηκε παρά τη θέλησή του σε διασταυρούμενα πυρά».

Τάδε έφη Λευτέρης Οικονόμου, αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ.

Kαι το είπε οικειοθελώς, δεν τον πίεσε κανείς να το ξεστομίσει έτσι.

“Παρά τη θέλησή του”.

Και όλα σωστά να πήγαιναν, και στομάχι βοδιού να είχα , μη σου πω και ανακόντα , αυτό το «παρά τη θέλησή του» δεν χωνεύεται.

Ας μη τον στείλει σπίτι του για ανικανότητα.

Ας το κάνει για παρά φύσιν βιασμό των όσων ελληνικών μάθαμε στο σχολείο. Το δικό του θα παραήταν Κρυφό φαίνεται και η ύλη έμεινε στη μέση.

Οικειοθελώς & εκούσια ανίκανοι, απαίδευτοι, αμόρφωτοι.

(τι τα θες τα e-παναστατικά ρε γαμώτο, αφού σου ανεβάζουν το ζάχαρο και σου ρίχνουν την επισκεψιμότητα, χώρια που οι ζαρντινιέρες έχουν πολύ επιθετικές ορμόνες τώρα που κοντεύει η άνοιξη)

«…έφτασε μια στιγμή που πλέον δεν είχε μείνει σχεδόν τίποτα άλλο που θα μπορούσα να φάω. Μασουλώντας το τραγανό της αυτί, άρχισα να την αποσυναρμολογώ, κόβοντας τους χόνδρους που έδεναν τις αρθρώσεις των αγκώνων και των γονάτων, των καρπών και των αστραγάλων, των ώμων και των γοφών της. Τοποθετούσα τα κόκκαλα το ένα δίπλα στο άλλο, ενώ παράλληλα ρευόμουν διαρκώς για να ξαλαφρώσω τη διογκωμένη κοιλιά μου από τα αέρια της πέψης και συλλογιζόμουν τη θαυμαστή μεταμόρφωση μιας μικρής κοπέλας σε μια αγκαλιά κόκκαλα ποτισμένα με αίμα…»

Παραβλέποντας το  αρκούντως ωμό (μεταφορικά και κυριολεκτικά) της περιγραφής, το μόνο που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας τούτο το τοσοδούλι προσεκτικά διαλεγμένο -ώστε να αποφύγουμε τις ακραίες εκδηλώσεις αποστροφής- απόσπασμα από το «Αποδεικτικά στοιχεία» του Jesus Ignacio Aldapuerta (”Μάτια”, Εκδόσεις Οξύ, 1997)  ήταν ο εαυτός μου στη θέση του εδώδιμου θύματος. Μετά και το (προ)χτεσινό διάγγελμα δεν νομίζω πως θα απομείνουν και πολλά πάνω μου που θα μπορούσαν να ιντριγκάρουν γευστικά τον Μεγάλο Εργοδότη μα απ’ το ολότελα καλά και τα κόκκαλα.

Αν μάλιστα κατορθώσει-στα χνάρια του τρυφερού συγγραφέα- να εξαφανίσει τα απομεινάρια μου πριν φτάσω στο τέλος της διαδρομής των 37 συντάξιμων χρόνων, η αθώωσή του είναι δεδομένη ελλείψει αποδείξεων. Βέβαια μια προσεκτικότερη και λεπτομερέστερη έρευνα πολύ εύκολα θα οδηγούσε στο ασφαλές συμπέρασμα πως κάποτε υπήρξα, αλλά -όπως λέει κι ο μέγας Aldapuerta- «ευτυχώς στη χώρα όπου βρισκόμουν δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει κάτι τέτοιο».

Δεν έχω όρεξη για πολλά σήμερα. Φούσκωσα. Ελπίζω όταν σκάσω, να σκάσω στα μούτρα τους.

«Στη δύσκολη εκείνη στιγμή βγήκε αυτό το αποτέλεσμα (1). Δεν το αποδέχομαι (2). Θέλω να δώσω κουράγιο και στη μητέρα του και σε μένα (3). Είναι δύσκολη διαδικασία, θα ακουστούν πολλά εδώ και για εκείνον και για μένα (4) . Εντάξει (5). Είναι επώδυνη η διαδικασία, θα την περάσουμε (6)».

(1) Κατά την άποψή σας ποιο είναι «αυτό» το αποτέλεσμα ; 1  , Χ  ή 2 ; εάν η στιγμή δεν ήταν «δύσκολη» ποιο σημείο από τα τρία θα είχε τις περισσότερες πιθανότητες ;  τριπλή παραλλαγή απαγορεύεται.

(2) Τι ακριβώς «δεν αποδέχεται» ο ποιητής ; περιφραστικές απαντήσεις που υπερβαίνουν τις πέντε λέξεις δεν θα βαθμολογηθούν.

(3) Αναφέρετε -με απτά παραδείγματα- τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να δώσει κουράγιο στον εαυτό του. Αναφορές σε Κούγια και θρησκεία εκ προοιμίου απορρίπτονται, ως SOS μη συμπεριλαμβανόμενα στην διδακτέα ύλη.

(4) Ποιος είναι ο κατονομαζόμενος ως «εκείνον» ; να καταγραφεί με ονοματεπώνυμο, παρά την απροθυμία του ποιητή να διατυπώσει σαφώς την άποψή του.

(5) Ποιο είναι το αντίθετο του «εντάξει» εν προκειμένω ; για ποιο λόγο ο ποιητής αισθάνεται υποχρεωμένος να ενθέσει τη συγκεκριμένη λέξη εν μέσω δυο προτάσεων δημιουργώντας αδικαιολόγητο συνωστισμό ;

(6) Αιτιολογήστε τη χρήση πληθυντικού. Να καταγράψετε ονομαστικά ποιους ενδεχομένως εννοεί ο ποιητής. Πώς - κατά την άποψή σας- εμφανίζεται ως βέβαιος πως θα περάσει την διαδικασία με παρέα ; μεγαλομανία, δυισμός, σχιζοφρένεια ή κυνική λογική ;

Οι απαντήσεις δεν βαθμολογούνται. Ουδείς μας δικαιούται «άριστα» άλλωστε.

Ο χρόνος ξεκινά τώρα. Τυχεροί είμαστε. Ο κατονομαζόμενος ως «εκείνον» δεν έχει χρόνο.

Πρώτα τα καλά νέα : αυτό ήταν το χειρότερο φιλμ που διασταυρώθηκα μαζί του– εκούσια , ναι – τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ο Έμμεριχ το έχει καημό να γυρίσει μια ταινία που δεν θα ξοδέψει το 99% του προϋπολογισμού της για οπτικά εφέ και animatronics. To τι μπορείς να κάνεις με το 1% που περισσεύει είναι ένα βαρετό μυστήριο που σε κάθε δημιουργία του επιβεβαιώνει το σεσημασμένο του παρελθόν ( Stargate , Independence Day , Godzilla , The day after tomorrow , 10.000 BC).

Από την πρώτη σκηνή ως την τελευταία , το 2012 μυρίζει αμερικανίλα, αυτήν που αναδύεται από φρεσκοξυρισμένους σβέρκους στρατιωτικών και από τα φλοράλ αποσμητικά στα WC του Λευκού Οίκου μέχρι τα πατάκια από ημιφορτηγάκια Dodge του 1985 και τον παραβρασμένο καφέ του Air Force One.

Και σύμφωνοι λέω , να τα υποστούμε ξανά όλα αυτά, αρκεί να βλέπαμε κάτι που δεν έχουμε ως τώρα ξαναδεί : χάσματα, άβυσσος, σεισμοί, φωτιές , λάβα , μικρά αεροπλάνα που προσγειώνονται πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, μεγάλα αεροπλάνα που απογειώνονται πάνω απ την ίδια χαρτοπετσέτα (τι σκατά κάνουν η Airbus και η Boeing και χρειάζονται για τα σαραβαλάκια τους τρία χιλιόμετρα διάδρομο απογείωσης, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, τόση σπατάλη χαρτοπετσέτας πια) , αυτοκίνητα που παίρνουν μπρος όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος έχει καταστραφεί ακριβώς στον πίσω προφυλακτήρα τους, χωρισμένους μπαμπάδες και μαμάδες με ηλίθια παιδάκια που περιμένουν να γίνει κώλος το σύμπαν για να τα ξαναβρούν μεταξύ τους , ένας τρελός που προβλέπει το τέλος του κόσμου και όλοι τον παίρνουν στο ψιλό και στη σφαλιάρα όπως τον Αλέκο Τζανετάκο στις ταινίες του Φίνου, εντάξει, εδώ για να ψαρώσουν τους αδαείς έβαλαν και ένα στόλο κιβωτούς για να κόβουν βόλτες πάνω στο Έβερεστ μα αυτά τα έκανε κι ο Νώε στο Αραράτ αλλά πού να εξηγείς πού πέφτει η Αρμενία τώρα, έχουμε καλούς Ρώσους και κακούς Ρώσους και πλούσιους Ρώσους (τους φτωχούς δεν τους πολυγουστάρει το Χόλυγουντ γιατί σου σφίγγουν το στομάχι και πάπαλα η κατανάλωση ποπ κορν με σφιγμένο στομάχι μετά) , αυτούς τους λένε Sasha και Yuri γιατί στη Ρωσία που όλοι είναι μαφιόζοι και αναλφάβητοι ξέμειναν από ονόματα, έχουμε χήρο μαύρο πρόεδρο των ΗΠΑ που του πέφτει ολόκληρος ο Ατλαντικός -μαζί με τις Αζόρες- κατακέφαλα και το μόνο που έχει να πει της σχωρεμένης του είναι “ I’m coming home, Dorothy” θαρρείς και κουδούναγε ο κώλος της Ντόροθυ εκεί που παίζει μπιρίμπα , οι ναύαρχοι στις κιβωτούς είναι ντυμένοι κάτι μεταξύ love boat και Star Trek , ούτε ο Κωστέτσος θα τα είχε καταφέρει τόσο τσουρούτικα, κι εν κατακλείδι έχουμε κι έναν Τζον Κιούζακ που με κάθε του ταινία – εξαιρετέου του High Fidelity- το χει καημό να αποδείξει πως μπορεί να παίξει ακόμη χειρότερα. Με τα νεύρα μας.

158 λεπτά και τριάντα μνημειώδους υπερβλακείας ατάκες αργότερα (the world, as we know, will come to an end soon , εδώ μάλλιασε το στόμα των REM να το φωνάζουν απ’ το 1987 ) , η Γη από το πολύ lifting αλλάζει μούρη και η Αφρική έχει πια σύνορα με την βόρεια Αλάσκα ενώ η Ιαπωνία είναι χωμένη η μισή κάτω από τη Γη του Πυρός και η άλλη μισή κάτω από την Ανδόρα και όποιος άρρωστος έχει ακόμη λάπτοπ κι ανοίξει το Google Earth λέει του Θεού «δεν αφήνεις τώρα τις μαλακίες ρε Μεγάλε» αλλά αν είχε στόμα να μιλήσει ο Θεός θα του λεγε «αυτά να τα πεις του παπάρα του Έμμεριχ» αλλά έτσι είναι ο Θεός, μεγαλόψυχος, έτσι θέλω να πιστεύω, γιατί αν κρύβει λίγη κακία μέσα του μένει να το διαπιστώσουμε σε  δυο  χρόνια από σήμερα.

Κι αυτά θα είναι τα άσχημα νέα.

Παρά το ότι είπαν χίλιες φορές “δεν πρόκειται” , νομίζω πως αν μετά το Δώρο Πάσχα και το Επίδομα Αδείας μπορέσουν να εξαφανίσουν και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους και μερικές δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους – γιατί κάποιος μαλάκας πρέπει να μείνει πίσω να δουλεύει - , η παράσταση θα είναι επιτυχημένη.

Το μόνο που με προβληματίζει είναι πως με τη ντομάτα στα 2,50 € και τα λεμόνια στα 2 € , η σκηνή θα μείνει καθαρή.

Bέβαια είναι μια παρηγοριά να σκέφτεσαι πως υπάρχουν πάντα τα αγγούρια με 0,50 €  ..

Bill “the butcher” Cutting : At my challenge, by the ancient laws of combat, we are met at this chosen ground, to settle for good and all who holds sway over the five points: us natives, born rightwise to this fine land, or the foreign hordes defiling it.
Crowd: Yeah

Priest Vallon : By the ancient laws of combat, I accept the challenge of the so called “natives.” They plague our people at every turn, but from this day out, they shall plague us no more. For let it be known, that the hand that tries to strike us from this land shall be swiftly cut down.
Crowd: Yeah

Eμείς θα μιλήσουμε ποτέ ; ή ως yeah-crowd θα μείνουμε καταγεγραμμένοι ;

(δεν είχα καμιά διάθεση να γράψω, όσοι θέλουν περυσινά σταφύλια* εδώ κι εδώ κι εδώ)

* το ίδιο οργισμένα και καθόλου ξινά

much (comparative more, superlative most)

-a large amount of

little (comparative littler or less or lesser , superlative  littlest or least)

-small in size; not big; not large; tiny

-short in duration; not extensive; short; brief

-small in number

-small in amount or degree; not much

-of a certain amount; appreciable (usually prec. by a)

-being such on a small scale 

-not strong, forceful, or loud; weak

-small in consideration, importance, position, affluence, etc.

-endearingly small or considered as such

Παρότι μη άπληστος, πάντα ψάχνεις το πολύ γιατί μόνο αυτό μπορεί να σε γεμίσει, ξέρεις πως όχι ολοκληρωτικά αλλά φαντάσου να ‘χες βάλει ρότα για το λίγο. Κι όμως κάτι σε ξεσκίζει μέσα σου γιατί λες «αποκλείεται αυτό να είναι το πολύ, αν είναι δεν θα ερχόταν σε μένα, too good to be true» και άλλα τέτοια καθησυχαστικά αλλά ανεπαρκή. Και λες θα πάρω το λίγο, καλύτερα από το τίποτε και λιγότερο απαιτητικό από το πολύ. Που όμως δεν στο ζητάνε, στο δίνουν.

Μα ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει να φοβάται κανείς το διάφανο και ξεκάθαρο much , όταν ακόμη και για να μετρήσει τις παραλλαγές του little χρειάζεται μια ζωή ολόκληρη ..

(σχόλια κλειστά λόγω H1N1)