MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Προσπαθώντας να σκεφτώ αισιόδοξα και-πάνω απ’ όλα- λογικά , κατέληξα στο συμπέρασμα πως το να πίνεις καφέ μόνος μια ωραία ανοιξιάτικη μέρα είναι το τελευταίο βήμα πριν το να πίνεις καφέ με κάποιον άλλον μαζί γιατί σου σφίγγει το στομάχι να πίνεις καφέ μόνος ενώ θα μπορούσες να πίνεις καφέ με κάποιον άλλον μαζί.

Εννοώ δηλαδή πως μετά από αυτή την αναπόφευκτη εξέλιξη, ένας τρίτος (που θα μπορούσε να είναι ο κάποιος άλλος μα δεν είναι) θα πίνει πάλι μόνος καφέ, αυτό όμως δεν συνεπάγεται – βάσει της συλλογιστικής μου - πως και γι αυτόν θα υπάρχει επόμενο βήμα καθώς πάντα υπάρχουν κάποιοι που κινούνται εκτός των ορίων της λογικής (και της αισιοδοξίας, βεβαίως βεβαίως).

Αρκετά απλό δεν είναι ;

( άντε να δω τι θα σκεφτώ να γράψω στο “λογική, δύο” )

Στο χειρουργικό τραπέζι– λέξη προς λέξη-  το διάσημο “old pond” haiku του Matsuo Bashō :

古池   や

蛙       飛込む

水    の  音

τι μουρμουράει γαμώτο ; δεν έπιασε το αναισθητικό ;

furuike ya

kawazu tobikomu

mizu no oto

βάλε μου τα γάντια., δώσε νυστέρι

old pond

a frog jumps

the sound of water

ναι αλλά βατράχια εδώ μέσα ; τσάμπα  η αποστείρωση ;

ρίξε betadin

old βλόγερ

a ποστ jumps

the sound of μιούζικ !

μμμ…καλύτερα…κόψε λίγο κι από κει που περισσεύει και καυτηρίασε

Σάββατο, ταβάνι , ησυχία.

Φύγετε λέξεις. Oυστ !

Τραγουδάκι

οk , ράψε τώρα , εγώ θα επιστρέψω Δευτέρα

(θα το εφαρμόσω, μέσα σε πέντε λεπτά μπορώ να χειρουργήσω τριάντα τέτοια)

Διαβάζω αυτό και λέω να μείνω ξύπνιος μέχρι το πρωί για να μετρήσω τους λάθος λόγους μα είμαι σίγουρος πως και αύριο βράδυ το ίδιο θα λέω, μετρώντας ξάγρυπνος. Ακόμη.

Ακούω αυτό και λέω να σηκωθώ και να χορέψω – έλεος άνθρωπέ μου-  μα δεν το χω κάνει ποτέ και τέτοιον εξευτελισμό μπροστά στα μάτια σας δεν θα τον ρισκάρω. Όχι ακόμη.

Δεν θαυμάζω καμιάν ανθρώπινη αδυναμία. Τις έχω όλες. Είναι βαρετό να αυτοθαυμάζομαι.

Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω όλο και πιο πολύ πως ποτέ στ’ αλήθεια δεν μ’ ένοιαζε να γίνω Θεός αφού και ως τέτοιος θα τα σκάτωνα.

Συμφιλιώθηκα προ πολλού με το σώμα ενός μεσήλικα που κρύβει εντός του τα “θέλω” ενός δεκάχρονου. Αληθινό τέρας ανωριμότητας κι ας κατέχω καλά την Τέχνη της Συγκάλυψης.

Μάλλον θα μείνω ξύπνιος και σήμερα….έτσι κι αλλιώς δεν κοιμάμαι όπως παλιά…

Πρώτα πατήστε το κουμπί, μετά συνεχίστε το διάβασμα.

Αν βρεθεί έστω ένας που να ισχυριστεί πως τα Χριστούγεννα θα τα περίμενε με ανυπομονησία ακόμη κι αν δεν είχαν αργίες, είναι μεγάλος ψεύτης.

Αν βρεθεί έστω ένας που να ισχυριστεί πως τα Χριστούγεννα θα τα περίμενε με λαχτάρα ακόμη κι αν δεν κρύβαν τον 14^ο μισθό στην κοιλιά τους, είναι πάρα πολύ μεγάλος Μυνχάουζεν.

Αν έδιναν 14^ο μισθό ανήμερα της Υπαπαντής (ιδέα δεν έχω πότε είναι αλλά μου αρέσει το όνομα) , όλοι θα περίμεναν με λαχτάρα όχι τα Χριστούγεννα αλλά την Υπαπαντή – το λες και γεμίζει το στόμα σου ρε γαμώτη μου-.

Η δεύτερη μεγαλύτερη συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων μετά τον Αύγουστο γίνεται Ιανουάριο. Βάσιμα υποθέτω πως οι υπερβολικά ανόητες προσδοκίες που-ασφαλώς- ποτέ δεν επαληθεύονται είναι η αιτία.

Δεν θέλω άλλα “χριστουγεννιάτικες προσφορές” έντυπα με τιμές που τελειώνουν σε 9 και ειδικά σε 99. Είναι σαν να στο δίνουν και τυπωμένο το “είσαι μαλάκας”. Δηλαδή δεν υπάρχει τηλεόραση που να πουλιέται 753 ευρώ ; ή 699 ή 799 ή τίποτε ;

Tα περιοδικά με τις προτάσεις δώρων – εκείνα τα σαχλά “έως 50 ευρώ “ , “έως 200 ευρώ” , “ έως 100.000 ευρώ”- πρέπει να τυπώθηκαν ήδη από το περασμένο Πάσχα. Αλλιώς δεν μπορώ να καταλάβω σε ποιους απευθύνονται και προς τι η τόση σπατάλη χαρτόμαζας.

Όταν βλέπω στους δρόμους αγιοβασίληδες σκέφτομαι ότι από κάτω τους κρύβεται ένας πολύ φτωχός άνθρωπος. Ποιοι διεστραμμένοι παίζουν με την ανέχεια και ντύνουν ανθρώπους στα κόκκινα για να κάνουν την ψυχή μας μαύρη ;

Mέχρι στιγμής δεν έχω δει αγιοβασίλη (κομπλέ, όχι μόνο σκούφο) να ζητιανεύει στα φανάρια. Χρήζει σημειολογικής ερμηνείας το θέμα.

Δεν έχω δει –επίσης- αγιοβασίλη με τυπωμένο το όνομα του χορηγού στη στολή. Μπρος-πίσω. Υπάρχουν άραγε ιερά και όσια για το μάρκετινγκ ;

Είναι εντελώς μα εντελώς pathetic να γράφεις για αγιοβασίληδες.

Oι λίστες των Χριστουγέννων με εκνευρίζουν, γι αυτό  ίσως γράψω μία για να τις ξεφωνίσω.

Zητούνται άλλοι πέντε που δεν τους αρέσουν τα Χριστούγεννα για να ανταλλάξουμε απόψεις (ελλείψει δώρων).

Τα ξαναλέμε σύντομα.Καλά να περάσετε μ’αυτούς που αγαπάτε.

…………………………………………………

ωραιοτάτη εορταστική εικονογράφηση : Βiljana Djurdjevic

Μόνο Ξηροποτάμου και Ιβήρων πήγα . Βατοπέδι ούτε απ’ όξω.

Δεν έχω σελίδα στο Facebook. Κι ούτε πρόκειται.

Δεν ψήφισα Βασιλάκο. Ούτε και κανέναν άλλον.

Άλλα τέσσερα πέπλα έμειναν.

———————–

* αυτόν ντε

Ακούς ; είπε.

Τι πράγμα ;

Άκου.

Δεν ακούω τίποτε.

Έλα.

Μπαμπά ; Τι έγινε ;

O μουσαμάς. Η βροχή που πέφτει στο μουσαμά είναι.

ΚΟΡΜΑΚ ΜΑΚ ΚΑΡΘΥ, Ο Δρόμος

(πού να ‘ναι ; τι φοράει ; τι ώρα είναι ; τι μυρίζει ; τι βλέπει ; τι πίνει ; το τηλέφωνο ήταν ; τι ακούει ; με ποιον μιλάει ; τι σκέφτεται ; τι θέλει ; τι δεν έχει ; τι ώρα είναι ; το τηλέφωνο ήταν ; βρέχει ; πού να ‘ναι ; δεν ακούω τίποτε…)

ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ (εντελώς pathetic), Στο Δρόμο

(έλα , τι έγινε ; τι πράγμα ; δεν ακούω τίποτε , έλα , τι ώρα είναι ; δυο ώρες πίσω είναι εδώ , ακούς ; έλα , όχι μόνη είμαι , τι εννοείς θόρυβος ; η βροχή που πέφτει στην ομπρέλα είναι , ναι, φάγαμε και φεύγω για ύπνο, ναι μόνη ,  έλα , δεν ακούω τίποτε..)

MΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ (εντελώς καργιόλα) , Στο Δωμάτιο 304

(έλα , άσε το τηλέφωνο , μαζί μου είσαι τώρα , άκου τη βροχή που πέφτει στο τζάμι , έλα κοντά μου, ξέχνα τον για δυο ώρες, ούτε ένα τηλεφώνημα είχες τρεις μέρες, δεν του αξίζεις , ακούς ; )

ΑΛΛΟΣ ΑΝΤΡΑΣ (εντελώς έτοιμος) , Στο Δωμάτιο 304

υποσημείωση : η καργιόλα μπορεί να μην είναι ακριβώς καργιόλα αν είναι μόνη στο 304 αλλά αν δεν είναι, τότε είναι εντελώς

έστω και μισή λέξη να γράψεις πριν τα μεσάνυχτα της Κυριακής * , στην άναψα

αοείεαι

τι είπες ;

αοείεαι εία

θα το δούμε , αλλιώς πες της μάνας σου να φέρει μπογιατζή για τα ντουβάρια από βδομάδα

α όια α ααάω ;

ούτε που να το σκεφτείς, ούτε στα σχόλια θα απαντάς

ω ε ουη ου , ω ε ουη ου

βγάλε το σκασμό τώρα, ούτε γω μπορώ να σε αντέξω πια

………………………..

(00:03, as usual)

Είναι μια απο αυτές τις μέρες που διψάω να μην κάνω οτιδήποτε (1)

για πρώτη βραδιά –εδώ και μέρες- φυσάει και ανατριχιάζω ευχάριστα, σχεδόν ηδονικά (2)

θα βουλιάξω μέσα σε μια κρύα ντοματόσουπα (3)

όσο από τα τριγύρω μπαλκόνια 

ακούγονται πηρούνια να μπήγονται μέσα σε καρπούζια,

που είναι όμως από καιρό ληγμένα για να πουλιούνται τόσο φτηνά (4)

ο Αύγουστος τελειώνει και έχω ακόμη μιαν υποχρέωση να βγάλω το Σάββατο

ελπίζω να τελειώσει συνοπτικά,

τριάντα χρόνια είναι πολλά για να τα βγάλεις πάνω σε ένα τραπέζι

ανάμεσα σε οδοντογλυφίδες και χαρτοπετσέτες

και να μετράς απουσίες και τις άσπρες τρίχες των απέναντι (5)

μόλις έπεσε μια στην σούπα μου

έγινε κόκκινη, μια τρίχα Μόνικα Βίττι

έπρεπε να μείνει πάνω μου πάσει θυσία,

δεν είχε κανένα δικαίωμα να φύγει από μένα,

αν το ‘ξερα πως θα ‘ταν τόσο αχάριστη θα είχα φροντίσει να την αποκεφαλίσω με ψαλίδι (6)

πρέπει να σας αφήσω

είναι μια από αυτές τις μέρες που πρέπει να είμαι προσηλωμένος στο κουτάλι μου και όχι στο πληκτρολόγιο

αν αρχίσει να μου συμβαίνει συχνότερα, μάλλον θα σιχαθώ τη ντοματόσουπα

οι ντομάτες όμως είναι ακόμη στην εποχή τους, πού να τρέχω ξανά στα βουνά για μανιτάρια (7)….

…………………………………………..

1.οκνηρία

2.λαγνεία

3.λαιμαργία

4.φθόνος

5.αλαζονία

6.οργή

7.φιλαργυρία

(εφτά στα εφτά , δεν τα κατάφερα κι άσχημα)

 ………………………………………………………………………..

επιμελήθηκε τις ανάσες και παύσεις (κατά την απαγγελία) ο hdd345f 

…………………………………………………………………………

(μετάφραση : βαριέμαι να γράψω, τρώω ανόρεχτα όσο από τα τριγύρω μπαλκόνια βλέπουν μπάλα φτύνοντας κουκούτσια και μου σπάνε τα νεύρα με τα αχ και τα φτου και τα ωχ , τα ήδη σπασμένα και μόνο στη σκέψη του reunion του Σαββάτου, εξήντα μαντράχαλοι να κοιτιούνται και να λεν από μεσα τους “πώς έγινες έτσι ρε μαλάκα ;“ περιμένοντας να κυλήσει η ώρα να ξαναγυρίσουν στις τρύπες τους, φυσάει και βαριέμαι να γράψω, ας πάω μια βόλτα απ’ του kopoloso να δω τι μας σέρνουν τους τουλουμπο-junkies)

περίεργο

ποτέ πριν …

πολλή πίεση…

πάνω που πάλευα πσυχεδελικό ποστ…

πτώμα, πάει πάτο…

περιττή προσπάθεια…

πεινάω

πεπόνι ; πίτσα ; πατλάκια ;

πατάω πάουερ

πσόφησα……..

Γράφεις πεντέξη ποστάκια τη βδομάδα , κάθε βδομάδα , για κοντά δυό χρόνια , πάνω κάτω 400 λέξεις το καθένα , αν έχεις το κουράγιο να τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο σου βγάζουν γύρω στις εκατονείκοσι χιλιάδες λέξεις. 

Και σου ‘ρχεται ο άλλος με τριαντατρείς και σε κάνει να θες να σκίσεις το βλογ στα δύο : 

“Το θέμα είναι αν θα βρεις ή όχι το σωστό χτύπο για να ανοίξει μια πόρτα.

Αν δεν τον βρεις , ποτέ δεν θα μάθεις.

Αν τον βρεις, ποτέ δεν θα ξεχάσεις”. 

John W. Brise , 1883-1917

……………………………………………………………………..

τα λόγια του John , η εικόνα με τα χεράκια μου , κοντά στο σταθμό του St-Lazare (κάθε Κυριακή χειροποίητες εικόνες)