MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Πρώτα τα καλά νέα : αυτό ήταν το χειρότερο φιλμ που διασταυρώθηκα μαζί του– εκούσια , ναι – τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ο Έμμεριχ το έχει καημό να γυρίσει μια ταινία που δεν θα ξοδέψει το 99% του προϋπολογισμού της για οπτικά εφέ και animatronics. To τι μπορείς να κάνεις με το 1% που περισσεύει είναι ένα βαρετό μυστήριο που σε κάθε δημιουργία του επιβεβαιώνει το σεσημασμένο του παρελθόν ( Stargate , Independence Day , Godzilla , The day after tomorrow , 10.000 BC).

Από την πρώτη σκηνή ως την τελευταία , το 2012 μυρίζει αμερικανίλα, αυτήν που αναδύεται από φρεσκοξυρισμένους σβέρκους στρατιωτικών και από τα φλοράλ αποσμητικά στα WC του Λευκού Οίκου μέχρι τα πατάκια από ημιφορτηγάκια Dodge του 1985 και τον παραβρασμένο καφέ του Air Force One.

Και σύμφωνοι λέω , να τα υποστούμε ξανά όλα αυτά, αρκεί να βλέπαμε κάτι που δεν έχουμε ως τώρα ξαναδεί : χάσματα, άβυσσος, σεισμοί, φωτιές , λάβα , μικρά αεροπλάνα που προσγειώνονται πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, μεγάλα αεροπλάνα που απογειώνονται πάνω απ την ίδια χαρτοπετσέτα (τι σκατά κάνουν η Airbus και η Boeing και χρειάζονται για τα σαραβαλάκια τους τρία χιλιόμετρα διάδρομο απογείωσης, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, τόση σπατάλη χαρτοπετσέτας πια) , αυτοκίνητα που παίρνουν μπρος όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος έχει καταστραφεί ακριβώς στον πίσω προφυλακτήρα τους, χωρισμένους μπαμπάδες και μαμάδες με ηλίθια παιδάκια που περιμένουν να γίνει κώλος το σύμπαν για να τα ξαναβρούν μεταξύ τους , ένας τρελός που προβλέπει το τέλος του κόσμου και όλοι τον παίρνουν στο ψιλό και στη σφαλιάρα όπως τον Αλέκο Τζανετάκο στις ταινίες του Φίνου, εντάξει, εδώ για να ψαρώσουν τους αδαείς έβαλαν και ένα στόλο κιβωτούς για να κόβουν βόλτες πάνω στο Έβερεστ μα αυτά τα έκανε κι ο Νώε στο Αραράτ αλλά πού να εξηγείς πού πέφτει η Αρμενία τώρα, έχουμε καλούς Ρώσους και κακούς Ρώσους και πλούσιους Ρώσους (τους φτωχούς δεν τους πολυγουστάρει το Χόλυγουντ γιατί σου σφίγγουν το στομάχι και πάπαλα η κατανάλωση ποπ κορν με σφιγμένο στομάχι μετά) , αυτούς τους λένε Sasha και Yuri γιατί στη Ρωσία που όλοι είναι μαφιόζοι και αναλφάβητοι ξέμειναν από ονόματα, έχουμε χήρο μαύρο πρόεδρο των ΗΠΑ που του πέφτει ολόκληρος ο Ατλαντικός -μαζί με τις Αζόρες- κατακέφαλα και το μόνο που έχει να πει της σχωρεμένης του είναι “ I’m coming home, Dorothy” θαρρείς και κουδούναγε ο κώλος της Ντόροθυ εκεί που παίζει μπιρίμπα , οι ναύαρχοι στις κιβωτούς είναι ντυμένοι κάτι μεταξύ love boat και Star Trek , ούτε ο Κωστέτσος θα τα είχε καταφέρει τόσο τσουρούτικα, κι εν κατακλείδι έχουμε κι έναν Τζον Κιούζακ που με κάθε του ταινία – εξαιρετέου του High Fidelity- το χει καημό να αποδείξει πως μπορεί να παίξει ακόμη χειρότερα. Με τα νεύρα μας.

158 λεπτά και τριάντα μνημειώδους υπερβλακείας ατάκες αργότερα (the world, as we know, will come to an end soon , εδώ μάλλιασε το στόμα των REM να το φωνάζουν απ’ το 1987 ) , η Γη από το πολύ lifting αλλάζει μούρη και η Αφρική έχει πια σύνορα με την βόρεια Αλάσκα ενώ η Ιαπωνία είναι χωμένη η μισή κάτω από τη Γη του Πυρός και η άλλη μισή κάτω από την Ανδόρα και όποιος άρρωστος έχει ακόμη λάπτοπ κι ανοίξει το Google Earth λέει του Θεού «δεν αφήνεις τώρα τις μαλακίες ρε Μεγάλε» αλλά αν είχε στόμα να μιλήσει ο Θεός θα του λεγε «αυτά να τα πεις του παπάρα του Έμμεριχ» αλλά έτσι είναι ο Θεός, μεγαλόψυχος, έτσι θέλω να πιστεύω, γιατί αν κρύβει λίγη κακία μέσα του μένει να το διαπιστώσουμε σε  δυο  χρόνια από σήμερα.

Κι αυτά θα είναι τα άσχημα νέα.

Αφού δε λέει να ξημερώσει σήμερα , ιδανική μέρα για χουζούρια με την Kατρίν κάτω από το πάπλωμα. Τα αγοράκια. Παραβλέποντας βέβαια το γεγονός πως είναι 17. Ούτε ποιητική αδεία καταπίνεται αυτό.

Οι άλλες ας βολευτούν με τον Castelnuovo που είναι εικοσάχρονο τεκνό, άρα πλήρως εκμεταλλεύσιμος.

Ελπίζω μη συνεχιστεί αυτή η κατάσταση ως αύριο , γιατί δεν βλέπω να με πιστεύει κανείς αν πω ότι άργησα γιατί ήθελε η Ντενέβ να της φτιάξω πρωϊνό.

Τελικά σώζει Κυριακές αυτός ο Ντεμί …παραβλέποντας το οτι γαλλικό μιούζικαλ ισοδυναμεί με αμερικάνικο coq au vin (διαλεγμένα υλικά μα πάσχουσα εκτέλεση),  το μόνο χρώμα σήμερα ήταν στο γυαλί και στο σάουντρακ.

Χτες έβρεχε πάρα πολύ και είχε σκοτεινιάσει από τις τρεις το μεσημέρι. Εκτός των άλλων αφαίμαξα δυο ATM. Το ένα μου φάνηκε λίγο. Μετά συνέχισα να πεινάω αλλά πρόθυμο ΑΤΜ δεν βρήκα.

Κατάλληλες συνθήκες.

Νόμιζα.

Πήρα να δω το «άσε το κακό να μπει» , ήλπιζα το κακό να γράφεται με Κ αλλά στην ταινία ήταν με κ.

Δεν ξέρω γιατί τόσος θόρυβος και συζήτηση και hype για την ταινία ετούτη.

Υποθέτω πως λειτούργησαν σε μεγάλο βαθμό και τα αριστερόστροφα καλλιτεχνικά σύνδρομα, αν ήταν αμερικάνικο θα είχε πεταχτεί στον κάδο ανακύκλωσης λόγω -τουλάχιστον- ανάπηρου σεναρίου. Ως σκανδιναβικό όμως κερδίζει εξ αρχής έξτρα μπόνους θετικής προκατάληψης, πριν καν πέσουν οι τίτλοι της έναρξης.

Έξω δεν σταμάτησε να βρέχει μέχρι που έπεσαν και οι τίτλοι του τέλους. Η βροχή έκανε τα χιόνια να λιώσουν και να φανεί αυτό που προσπαθούσα – έχω κι εγώ κατάλοιπα και ενοχές- να μην παραδεχτώ : όσο αφαιρετική και να φτιάξεις μια ταινία με προέφηβα βαμπιράκια , όσα αδέξια υπαινικτικά κι αν ρίξεις μπροστά στα πόδια μας – η σκηνή με τον πατέρα που πίνει με τον φίλο του σταματώντας το παιχνίδι με τον Όσκαρ, μίγμα παιδεραστίας και ομοφυλοφιλίας- , όσο χιόνι και σιωπή κι αν επιστρατεύσεις στην προσπάθεια να αλώσεις τα σώψυχα του θεατή , το κακό δεν πρόκειται να μπει αν δεν το χεις. Το γουργούρισμα της κοιλιάς δεν είναι εύρημα σοβαρό, αλλά ο σκηνοθέτης αποφάσισε να αποφύγει τα κλισέ με τα κόκκινα μάτια και τους εν στύσει κυνόδοντες και έπεσε στο λάκο με τους βορβορυγμούς. Εν κατακλείδι, η χλωμάδα δεν είναι “κακό”. Έλλειψη βιταμινών και ήλιου δείχνει, αν ήταν ισπανική ή μεξικάνικη η ταινία θα έχανε ένα από τα αμφιλεγόμενα ατού (;) της. Mόνο στην τελευταία σκηνή στην πισίνα ένιωσα μια ανεπαίσθητη ανατριχίλα αλλά μάλλον ήταν κατάλοιπο απο τα τουλούμια της  βροχής που έφαγα παραπατώντας απο το ένα ΑΤΜ στο άλλο παρά από το υποβρύχιο σπλάτερ.

Χτες το βράδυ που ‘βρεχε, έβρεχε μονότονα , νομίζω μέχρι το ξημέρωμα , άφησα το κακό να μπει στο dvd-player  με τη μορφή μιας ταινίας και μου υποσχέθηκα πως την επόμενη φορά αν είναι να το κάνω , θα το κάνω Καλά :  θα βάλω να ξαναδώ το «ΤΗΕΜ». Bρέξει-χιονίσει.

No 6 : Alien (1979)

Tι μου έμαθε o Σκοτ  :

α) ποτέ να μην πέφτω για hypersleep, όσο ψόφιος κι αν είμαι. Όλα μα όλα τα στραβά γίνονται όσο κοιμάσαι.

β) ποτέ να μην πίνω καφέ με άδειο στομάχι. Για όλα τα σκατά που βγαίνουν από το στομάχι σου φταίει η καφεΐνη.

γ) όταν βλέπω πράσινες μύξες στο πάτωμα να μη τα βάζω μόνο με τα παιδιά. Παίζουν κι άλλες πιθανότητες.

δ) όταν περπατάω σε κλειστούς χώρους να μη κοιτάω το πάτωμα, κανείς δεν χάνει πια λεφτά σήμερα. Όλο το ζουμί στο ταβάνι είναι.

ε) αβγά που δεν έχουν σκληρό τσόφλι δεν τα πειράζουμε. Αποκλείεται να κρύβουν πουλάκι μέσα τους.

στ) όταν έρθεις αντιμέτωπος με ένα μικρό τέρας, περίμενε να δεις και τη μαμά του. Κανένα τέρας δεν είναι ορφανό.

ζ) η Ζιγκούρνι Γουίβερ έχει πολύ μικρό και άνευ εξερευνητικού ενδιαφέροντος  στήθος. Η Charlize Theron θα είχε παίξει το ρόλο ένα νούμερο καλύτερα αλλά το 1979 ήταν μόλις τεσσάρων χρονών, οπότε ούτε το αβγό θα μπορούσε να παίξει.

(όλη η συναρπαστική σειρά των τρομαχτικών 6-10 , προσεχώς στο ατρόμητο Men24)

Κάπου, κάποιοι αποφάνθηκαν : καλύτερη ταινία τρόμου όλων των εποχών το «Τhe Shining». De gustibus , με βρίσκει -όμως- σύμφωνο η ετυμηγορία.

Λογική κι αναμενόμενη η πρωτιά , όλοι κρύβουμε έναν Jack Torrance μέσα μας και έρχονται στιγμές που το σπίτι μας είναι φτυστό το «Overlook Hotel» κι ας μην είναι χωμένο στα βουνά του Colorado αλλά στα στενά της Κυψέλης ή της Άνω Πόλης.

Από τις λίγες φορές που βιβλίο του Steven King δεν δεινοπάθησε στα χέρια σκηνοθέτη αλλά ο Kubrick - που έγραψε και το σενάριο- δεν ήταν όποιος κι όποιος. Μακράν τρομακτικότερη σκηνή της ταινίας το ζουμ της κάμερας πάνω στον πάκο με τα δακτυλογραφημένα «all work and no play makes Jack a dull boy» , προφητική αναφορά στους bloggers.

Συγκινητικά τρυφερό το «Wendy, I’m home» , ειδικά όταν κρατάς ένα τσεκούρι αγκαλιά.Nα τα βλέπουν αυτά οι κυρίες της παρέας και να δοξάζουν το Θεό που γυρνάμε σπίτι κρατώντας στα χέρια μόνο λογαριασμούς της ΔΕΗ , του OTE και κανένα διαφημιστικό από delivery.

H αγαπημένη μου σκηνή όμως είναι η ώρα της λάμψης στο μάτι του Νίκολσον την ώρα που –ως άλλος Αγαμέμνονας σε αρχαία τραγωδία- βγάζει έξω τα σώψυχά του με το «Things could be better Lloyd, things could be a whole lot better». Σαν γενναίος Έλληνας την ώρα της μισθοδοσίας.

(περισσότερος τρόμος εκεί )

Nα πας να δεις το Moon απόψε.

Τι είναι τούτο ;

Ταινιάκι του Ντάνκαν Τζόουνς , ένας αστροναύτης που πήζει χρόνια μόνος κι έρημος στο φεγγάρι γιατί τον είχαν μάλλον με Stage και δεν στείλαν κανέναν μόνιμο να δει ο παλιός τι θα πει  βερίκοκο ,ανακαλύπτει μια ωραία μέρα – μπορεί να ήταν και νύχτα, τι να σου πω – πως μόλις έφτασε εκεί κι ο νεότερος εαυτός του για να του κάνει παρέα με μοβόρες διαθέσεις.

Πόσο νεότερος δηλαδή ;

Tρία χρόνια.

Σιγά τα μεταφιλοσοφικά σενάρια. Εγώ αυτό το παίζω στα δάχτυλα κάθε μέρα, χτες ήπια μια μπύρα με μένα εικοσιδυό χρονών, κάπνισα ένα purito ώμο ώμο με τον τριαντάρη, το βράδυ έπεσα στον καναπέ και με στρίμωξε ο εβδομηνταπεντάρης που έτριζε κιόλας, αύριο πρωί θα με ξυπνήσει ο δεκαεξάχρονος να πάμε να στηθούμε στην ουρά να αγοράσουμε το Borderlands. Τι να μας πούνε τα εγγλεζάκια, τι ξέρουν αυτοί οι liptonφλώροι από αληθινούς εφιάλτες.

Γεια

Nαι , γεια

Καλά ήταν

Καλά

Να προσέχεις

Θα προσέχω

Εγώ να προσέχω ;

Βλαμμένο είσαι ; γιατί να μη προσέχεις ;

Θα σε θυμάμαι

Αυτό δα έλειπε να μην , θα βρεις κι άλλη σαν εμένα ;

Εσύ ;

Δεν έχω λόγο να με θυμάμαι εγώ, μαζί μου θα είμαι

Όχι εσένα , εμένα θα με θυμάσαι ;

Έχεις ανάγκη από τη μνήμη μου ;

Ο,τι δώσεις καλό είναι

Δηλαδή θες να σε θυμάμαι ;

Ψυχή δεν έχω εγώ ; θέλω

Καλά τότε , θα σε θυμάμαι , όταν με αγγίζει ο άλλος θα σε θυμάμαι

Α όχι τότε , όταν είσαι μόνη να με θυμάσαι , δεν τον μπορώ τον συνωστισμό

Όταν είμαι μόνη θα θυμάμαι ακόμη και την εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας που έκανα , εσένα όχι

Γιατί ρε ; καλύτερη ήταν η σκωληκοειδής σου απόφυση ;

Πονούσε λιγότερο ρε ηλίθιε

Α!

Κατάλαβες τώρα ;

Περίπου , πάλι εγώ έφταιξα δηλαδή ;

Εσύ. Πάντα εσύ. Για όλα εσύ. Μόνον εσύ.

Ε κάποιος έπρεπε να κάνει και κάτι σ’ αυτή τη σχέση

Δεν το βουλώνεις τώρα ;  πάντα εσύ θες την τελευταία λέξη ;

Eσυ το λες αυτό ; που έστελνες sms στις 5 το πρωί για να ‘σαι σίγουρη πως δεν θα απαντήσω ;

Απαντούσες στις 6μιση

Δεν είχα ύπνο αφού, τι να κανα ;

Τίποτε. Μια φορά ,  έστω μια φορά ρε πούστη μου δεν μπορούσες να μην απαντήσεις ;

Μα αν δεν απαντούσα μου έστελνες κι άλλο μήνυμα και μου ‘γραφες «τι έγινε ; ούτε ένα sms ; ούτε ένα τηλεφώνημα ;»

Ε ναι, δεν μου αρέσει να μιλάω στα ντουβάρια

Είμαι ντουβάρι εγώ ;

Μην χρησιμοποιείς ενεστώτα. «Ήμουν» να λες , τώρα μόνον «ήμουν» , για τέτοιες περιστάσεις φτιάχτηκε ο αόριστος. Άντε , γειά τώρα

Γεια , καλά ήταν

Ναι , καλά αλλά κόφτο , οι αληθινοί άντρες σαν τον Γκρέγκορυ Πεκ δεν βγάζουν κιχ όταν χωρίζουν

Σιγά μην είσαι η Όντρει Χέπμπουρν εσύ

Ε σκάσε πια , τον ατέλειωτο θα ‘χει αυτό το ποστ ; έλεος !

Η τραγική όσο και ανεξήγητη απώλεια του αγέννητου κειμενο/αρθρογράφου τους έχει καταρρακώσει την 1 (CEO του 24) και τον 2 (Chairman του 24), φθείροντας τόσο το επιχειρηματικό τους e-project όσο και την εύθραυστη ψυχική τους ισορροπία , η οποία στοιχειώνεται από εφιάλτες και δαίμονες του παρελθόντος τους μετά από οντισιόν καμιάς χιλιάδας κειμενο/αρθρογράφων που απορρίφθηκαν ως βάνδαλοι της πληκτρολόγησης ®©. Προσπαθώντας απεγνωσμένα να επαναφέρουν το project τους σε κερδοφορία , το ζευγάρι αποφασίζει να υιοθετήσει ένα παιδί που έχει το αμφιλεγόμενο χάρισμα να παίζει με τις λέξεις.  Στο τοπικό blogoτροφείο , τόσο ο 2 όσο και η 1  έλκονται ανεξήγητα από ένα νεαρό αγόρι , τον Κ.Κ.Μοίρη (24+1).

Αυτή την 1000% αληθινή τρομαχτική ιστορία ξεριζωμένη από τα σπλάχνα της ζωής, μοστράρει ο λωποδύτης Ζομ Κολέτ Σερά ως – και καλά – δημιούργημά του με τίτλο «Τhe Orphan» που προβάλλεται χωρίς ντροπή στις σκοτεινές αίθουσες.

Δεν θα γράψεις κάτι σήμερα ;

Όχι

Υπάρχει λόγος ;

Πάντα έχω ένα λόγο πρόχειρο

Και γιατί ανεβάζεις ποστ ; άστο άδειο

Δύσκολο γλυκέ μου, πρώτα βγαίνει η ψυχή, μετά το χούι

Φταίει κι ο Δεκέμβρης ;

Ίσως κι αυτό

Μα δεν μπήκε ακόμη

Πώς δεν μπήκε, άκουσα τον Γαιτάνο σήμερα στο ραδιόφωνο

Αυτός ανθίζει το Πάσχα

Καλά λες , τότε ο Σαντικάι θα ήταν

Δεν το πήραν φαντάρο ακόμη αυτό ;

Τι κακός που είσαι ρε πούστη μου

Δεν κρύβεται, έ ;

Στάζεις χολή, όλα σου φταίνε τελευταία

Όχι τελευταία, εκ γενετής όλα μου φταίνε

Χρειάζεσαι υδραυλικό ή ξεκούραση

Ένα καλό μασάζ στην πλάτη θέλω, κύρτωσα πάνω στο πληκτρολόγιο

Να πας στους γείτονες, έχουν βαριά χέρια αυτοί

Με 200 ευρώ τη βραδιά ; Μπάνσκο λέει η πινακίδα στην είσοδο, όχι Άσπεν

Κι ευχαριστώ να πεις αν βρεις με τόσα

Βρήκε ο kopoloso, αυτό

Επίτηδες το ‘κανε το χτήνος !

Eίπε πως είναι φτυστό το Overlook Hotel και έστειλε προκαταβολή

Μη χαθεί το κελεπούρι

Ε λίγο το χεις να κυνηγιέσαι στους διαδρόμους με τον Jack ;

Και να σε προσπερνάνε στους διαδρόμους τσογλανάκια με τετράτροχα ;

Γαμώ !

192 λέξεις ως εδώ…δεν φτάνει ;

Τρελός είσαι ; τώρα που σφίξαν οι κώλοι ;

Θα βγαίνει και αίμα απ τα ασανσέρ ;

Στον όροφο με τις σουίτες ναι, στους φτηνούς θα βγαίνει τραχανάς

Τεφαρίκι πράμα !

Kαι room service θα κάνουν τα διδυμάκια

Οι αδερφοί Κατσιμίχα ;

Όχι ρε παπάρα, αυτοί έντεχνοι είναι , όχι grooms

Α ρε τυχερέ , αν έχεις τέτοιους φίλους τι να τον κάνεις τον Κιούμπρικ

Το θέμα είναι πως θα μπάσουμε τον κασμά στο ξενοδοχείο

Να τον κάνεις τι τον κασμά ρε ;

Όταν ο άλλος θα βγάλει τσεκούρι , εγώ τι να βγάλω ρε μαλάκα ; τα κλειδιά ;

Σίγουρα για μασάζ ήθελες να πας;

Ναι ρε, είναι θεματικό ξενοδοχείο

Φαντάσου τι θα γίνει όταν μπεις στο μπάνιο δηλαδή

Μαλάκας είμαι ; την είδα την προκοπή της ξανθιάς , άπλυτος θα κάτσω, δυο μερούλες είναι

Θα βρωμάς όμως

Στην ανάγκη παίρνω τον kopoloso και πάμε στη σάουνα

Mην είσαι παπάρας, είδες τι έπαθε ο Βίγκο Μόρτενσεν

Αυτός στα χαμάμ ήτανε ρε

Δεν έχει σημασία, πλακάκια είχε κάτω

Καλά λες, καλύτερα ασβός

Σ’ αφήνω τώρα

Σβήσε τα φώτα, θέλω να κοιμηθώ λίγο

Δεν θα γράψεις ποστ τελικά ;

Eίπα όχι

Καληνύχτα

Όνειρα γλυκά

Κάντα σκέτα, 130 πήγε το ζάχαρο

Όνειρα

Πουλιά μου ταξιδιάρικα

Άστα διάλα ρε…..

………………………………………

προσπαθώ να ξεχάσω το αίμα στην Ινδία αλλά βγαίνει και βγαίνει και βγαίνει απο κάθε χαραμάδα του ποστ, όσο άρρωστος και να ‘σαι αποκλείεται να το γραφες ,να το σκηνοθετούσες και να το παιζες αυτό αν δεν ξεχείλιζε από φανατίλα κάθε πόρος σου…

Μπρος στο “London to Brighton” του 35χρονου Paul Andrew Williams, ο Ολιβερ Τουΐστ του 25χρονου Charles Dickens μοιάζει σαν νεραιδοιστορία. Κι ο Fagin σαν την Αγία Τερέζα μπρος στον –κάθε- Duncan Allen.

Η ταινία τσούζει, χειρότερα κι από ένα κιλό αλάτι πάνω σε ανοιχτά ράμματα. Τι ράμματα, ξυρισμένο στέρνο που χάσκει περιμένοντας νυστέρι δε λέω καλύτερα; Το Funny Games του Haneke μου είχε ανοίξει τρύπα στο στομάχι, τούτο εδώ μου έφαγε ωμά όλα τα σωθικά και τα ‘φτυσε καταγής.

Πέρα από το –σχεδόν- προφανές και “διδακτικό” της τέλος, καμιά κάθαρση δεν φαίνεται στον ορίζοντα και δεν πα’ να βγήκε λαμπρός ήλιος-με δόντια, έστω- πάνω απ το Μπράιτον, είτε στην Αγγλία είναι, είτε σε μια εργατική πολυκατοικία έξω απ τις Βρυξέλλες, είτε σε ένα κωλόμπαρο της Μπανγκόκ, είτε σε ένα ταξί που μεταφέρει αγίνωτη σάρκα σταματημένο στα φανάρια της Μητροπόλεως. Ή του Ψυχικού. Ή της Βέροιας. Σιγά τη διαφορά, οι παραλήπτες ίδιοι είναι παντού. Η ίδια γαμημένη φάτσα, η ίδια γαμημένη ράτσα, η ίδια γαμημένη μυρωδιά αντρίλας.

Για κάθε δεκατριάχρονη Joanne που έμεινε περίπου όρθια, αναλογούν άλλες χίλιες που είναι πεταμένες σε κρεβάτια, πατώματα, βρώμικους καναπέδες, τουαλέτες, ακριβές μεζονέτες, σε πίσω καθίσματα αυτοκινήτων που μυρίζουν γνώριμη κολώνια πάνω σε ψοφίμι. Πεταμένες και-γιατί όχι;-πεθαμένες. Πόσα είναι αυτά που αντέχουν να σέρνουν πίσω τους τέτοιο βάρος ήδη από τα εννιά , τα δέκα, τα δώδεκα, τα δεκαπέντε χρόνια τους ; Κορίτσια κι αγόρια. Παιδιά χωρίς φύλο. Γιατί είναι παιδιά. Σκέτο παιδιά. Που το μόνο που μπορούν να φωνάξουν όταν πονέσουν –γιατί θα πονέσουν- είναι “μαμά”.

Και κανείς δεν θα ναι εκεί, δίπλα τους. Εκτός από τη γαμημένη ράτσα των Duncan Allen.