MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Έλα αγόρι μου , μην είσαι τόσο ντροπαλό και κρύβεσαι , δεν ξεπάγιασες εκεί μέσα ; σου έφερα καινούριες μπαταρίες από κείνες που σου αρέσουν , μόλις βγήκα μυρωδάτη απ’ το μπάνιο , χτενίστηκα , βάφτηκα για χάρη σου , δεν θα μιλάω πολύ , κατέβασα το τηλέφωνο για να μη μας ενοχλήσει κανείς , έχω έτοιμο το χάπι για την ημικρανία για να μη σε αφήσω μόνο ούτε λεπτό μετά , πήρα τη μάνα μου να της πω ότι δεν θα μπορέσω να περάσω από κει σήμερα το βράδυ, έκλεισα την τηλεόραση για να μην τρέχει το μυαλό σου αλλού , έβαλα Γκαραβέλα στο Love Radio , καίω , τι σκατά θέλεις ακόμη από μένα ;

Πώς γίνεται μέσα σε λίγα λεπτά το φύλο μας να μεταφέρεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τα Τάρταρα στην Εδέμ ;

Γίνεται.

Marlon Brando στο τελευταίο τανγκό στο Παρίσι.

Ξεκινάει με τέτοια προσέγγιση που θα άφηνε παγερά αδιάφορη ακόμη και μετανοημένη καλόγρια που είχε τον τελευταίο οργασμό της όταν η Μπακογιάννη λεγόταν ακόμη Μητσοτάκη (εντελώς τυχαίος χρονικός προσδιορισμός).

“I’m awfully sorry to intrude, but I was so struck with your beauty that I thought perhaps I could offer you a glass of champagne. Is this seat taken?”

Φρικτός. Θλιβερός. Φτηνιάρης. Και μόνο που του είπε «κάθισε» η αξιοθρήνητη Σνάϊντερ δείχνει το ποιόν της γυναίκας, δεν είναι – άλλωστε- τυχαίο πως μόνο βουτυρωμένη την θυμάται κανείς σήμερα.

Επειδή όμως η ράτσα μας είναι (αν ξύσεις το επίχρισμα) φτιαγμένη από υλικά μοναδικά , σπάνια και εξωφρενικά ακριβά, o ίδιος παπάρας μετατρέπεται σε Φωτεινό Παντογνώστη και δίνει την πιο πληρωμένη απάντηση όταν -η βουτυρωμένη- κάνει το γιγαντιαίο λάθος να τον ρωτήσει γιατί μισεί τις γυναίκες :

“Either they always pretend to know who I am, or they pretend I don’t know who they are, and that’s very boring”.

Point-Game-Set-Match !

Θεέ μου, πώς θα πάω με τέτοιο look και τέτοιο κούρεμα να ψηφίσω τον Χρυσόγελο ;  να το αφήσω να φυτρώσει λίγο για να μοιάζω πιο εναλλακτική ή να πάω όπως είμαι και να ρίξω από πάνω μου ένα ασιδέρωτο τι-θερτ «αϊ θινκ αϊ εμ ε  θέκθι γκριν πούθικατ» ;

(ω Θεέ μου, πάλι μέσα στο καλάθι με τα άπλυτα το ξέχασε ο αδιόρθωτος)

I woke up this morning with a bad hangover

And my p was missing again.

This happens all the time.

It’s detachable.

This comes in handy a lot of the time.

I can leave it home, when I think

it’s gonna get me in trouble,

or I can rent it out, when I don’t need it.

But now and then I go to a party, get drunk,

and the next morning I can’t for the life of me

remember what I did with it.

First I looked around my apartment, and I couldn’t find it.

So I called up the place where the party was,

they hadn’t seen it either.

I asked them to check the medicine cabinet

’cause for some reason I leave it there sometimes

But not this time.

So I told them if it pops up to let me know.

I called a few people who were at the party,

but they were no help either.

I was starting to get desperate.

I really don’t like being without my p for too long.

It makes me feel like less of a man,

and I really hate having to sit down

every time I take a leak.

After a few hours of searching the house,

and calling everyone I could think of,

I was starting to get very depressed,

so I went to the Kiev, and ate breakfast.

Then, as I walked down Second Avenue

towards St. Mark’s Place,

where all those people sell used books

and other junk on the street,

I saw my p lying on a blanket

next to a broken toaster oven.

Some guy was selling it.

I had to buy it off him.

He wanted twenty-two bucks, but I

talked him down to seventeen.

I took it home, washed it off,

and put it back on. I was happy again. Complete.

People sometimes tell me I should get

it permanently attached,

but I don’t know.

Even though sometimes it’s a pain in the ass,

I like having a detachable p

(αντικαταστήστε το p με ο,τι τραβάει η ψυχή σας και φτιάξτε το δικό σας τραγουδάκι , girls will luv it)