MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Δεκάξη είναι το κατώτατο όριο ηλικίας για έκδοση άδειας οδήγησης με γονική συναίνεση σε πολλές πολιτείες των Η.Π.Α. και του Καναδά

Δεκάξη είναι το κατώτατο όριο ηλικίας για νόμιμη απασχόληση στις περισσότερες -μη τριτοκοσμικές-χώρες του κόσμου

Δεκάξη είναι το κατώτατο όριο ηλικίας για να σταματήσεις αυτοβούλως το σχολείο στις περισσότερες χώρες του λεγόμενου Δυτικού κόσμου

Δεκάξη είναι το κατώτατο όριο ηλικίας για νόμιμη αγορά καπνού σε Ολλανδία, Βέλγιο, Ιταλία

Δεκάξη είναι το κατώτατο όριο ηλικίας για να παντρευτεί κανείς, πάντα με γονική συναίνεση, σε πολλές χώρες ανά την υφήλιο.

Δεκάξη είναι το κατώτατο όριο για αγορά και κατανάλωση αλκοόλ σε Γαλλία,Γερμανία. Βέλγιο,Αυστρία, Ιταλία, Ολλανδία, Πορτογαλία.

Δεκάξη είναι το χρονικό όριο απόδοσης όλων των δικαιωμάτων που απολαμβάνει (;) ένας ενήλικας στην Ολλανδία – αλλά όριο ενηλικίωσης θεωρούνται τα δεκαοχτώ-.

Δεκάξη είναι το όριο ηλικίας για αίτηση έκδοσης 10ετούς διαβατηρίου στις Η.Π.Α.

Δεκάξη είναι το κατώτατο όριο για να γίνει κανείς αιμοδότης – μόνο με γονική συναίνεση- σε πολλές πολιτείες των Η.Π.Α.

Αμφιβάλλω αν το βράδυ του Σαββάτου ρώτησε κανείς - ειδικός ή ανειδίκευτος φρουρός, Παυλόπουλος ή Χηνοφώτης, “ευνομούμενος πολίτης” ή όπως αλλιώς λέγεται - τη μάνα του δεκαεξάχρονου : “συναινείτε κυρία μου να δώσει ο γιός σας όλο του το αίμα σε μια κρύα άσφαλτο; “.

Σε χώρες που θέλουν να λέγονται πολιτισμένες δεν μπορείς να θάβεις δεκαεξάχρονα με μια κρατική σφαίρα σφηνωμένη στην καρδιά, μια σφαίρα που αγοράστηκε με παραστατικά, τιμολόγια,δελτία χρέωσης και υπογραφές παραλαβής-επιστροφής στο Τμήμα του “ειδικού” φρουρού όταν τελειώσει η βάρδια.Αυτή η γαμημένη σφαίρα πρέπει πάντα να γυρίζει πίσω. Μα πάντα. Όπως και τα δεκαεξάχρονα στο σπίτι τους, όρθια κι όχι μέσα σε μια κάσα.

Τώρα που το θυμήθηκα : δεκάξη είναι κι ο γιός μου.

…………………………………………………………………………..

λέμε, λέμε , λέμε , γράφουμε , γράφουμε , γράφουμε , ευτυχώς πάντα υπάρχουν κάποιοι που δεν εξαντλούνται σε πιρουέτες πάνω σε πληκτρολόγια και σε αμπελοφιλοσοφίες εν μέσω ερυθρών καλής χρονιάς (για να μη χαλάει το karma της κουβέντας - να γίνεται- )

Μπορεί ο κόσμος γύρω του να καταρρέει κι αυτός να ασχολείται με την αντιπαροχή ιδεών και εκφώνηση λογιδρίων που κανέναν δεν αφορούν , σαν να συμμετέχει  ακόμη σε διαγωνισμούς πολιτικών αερολογιών στο Tufts ;

Μπορεί να είναι  προκλητικά αμέτοχος – λόγω και έργω- περιμένοντας τις καταστάσεις να τον ξεπεράσουν ώστε να διεκδικήσει το άλλοθι του “παρά πέντε” ή των “δυσμενών συγκυριών” ;

Μπορεί στ’ αλήθεια να πιστεύει πως πρόβλημά του δεν ήταν η ηθική του αυτουργία στα έργα και ημέρες Zαχόπουλων, Βουλγαράκηδων και Ρουσόπουλων αλλά η “ανοχή” του στην κριτική των Τατούληδων ;

Μπορεί να αναλογιστεί πως το λιγότερο που περίμεναν όσοι τον ψήφισαν – αλλά και όσοι δεν- ήταν να σταθεί έστω και πέντε πόντους πάνω από τις εκάστοτε περιστάσεις και όχι να προσποιείται τόσο αδέξια και υπερφίαλα πως μπορεί να δει και πίσω απ’ αυτές ;

Mπορεί ακόμη να πιστεύει πως αν λεγόταν Δαιλάκης ή Τζαμτζής  θα ήταν αρχηγός κόμματος κι όχι ένας απλός πολιτευτής ή- στην καλύτερη των περιπτώσεων- ένας απ τους 300 ;

Μπορεί να πιστεύει ότι υπάρχει έστω και ένας έλληνας – πλην ενδεχομένως των συγγενών του πρώτου βαθμού, για λόγους αλληλεγγύης αίματος και μόνο- που τον θεωρεί ακόμη ως “τον αμνό μεταξύ λεόντων” ;

Μπορεί , τελικά,  να χάσει από κάποιον που είναι απλά ένα πιο slim είδωλο στον ήδη παραμορφωτικό καθρέφτη του, από έναν που γεννήθηκε (κι αυτός ελέω  ονόματος και μόνο) για δεύτερος ;

Ω ναι ! Μπορεί !

Friday night.

Χατζηνικολάου ερωτών : “τι συνέβη κύριε Βαλλιανάτο; θέσατε θέμα Μακεδόνων και Μακεδονίας ; “

Bαλλιανάτος απαντών : “ήμουν στο κρεβάτι με έναν φίλο μου όταν με κάλεσε η γραμματέας του κ.Παπανδρέου ….” …..and the rest is history…

Nα μιλήσουμε σοβαρά.

Ο Βαλλιανάτος, επικοινωνιακά γατόνι αν και ελαφρώς ξενυχιασμένο πιά, έκανε χρήση των δημοσιογραφικών 5W (Who, What, Where, When, Why) απαντώντας χαλαρά στο ποιός (η γραμματέας) , πετώντας στον κάδο ανακύκλωσης τα άλλα τρία και επικεντρώνοντας στο “πού”, κλείνοντάς μας παράλληλα το μάτι μη προχωρώντας (μεγάλα παιδιά είμαστε, δεν θέλουμε τροφή μασημένη) στο “τι”.

Για όσους δεν το εμπέδωσαν , να το επαναλάβουμε χωρίς χρέωση  : “ήμουν στο κρεβάτι με έναν φίλο μου”.

Όταν “το δικαίωμα στη διαφορά”  ή  το ηχηρό όχι στο “ρατσισμό και  τον κοινωνικό αποκλεισμό” αναλίσκονται σε εύκολα – και εύπεπτα πλέον- ανέξοδα λεκτικά πυροτεχνήματα σε prime time (σιγά μην ήταν και πολιτική παρέμβαση ή κοινωνική πρόκληση το “ήμουν στο κρεβάτι με έναν φίλο μου”), έχω κι εγώ το δικαίωμα να υποθέσω πως  ρατσισμός και διαφορετικότητα είναι ακόμη πιο σκληροί και αποκρουστικοί μέσα στην ίδια την ομοφυλοφιλική κοινότητα με κοινό παρονομαστή ένα κρεβάτι. Απλά το κρεβάτι του Γρηγόρη Βαλλιανάτου είναι επώνυμο και ως εκ τούτου πυρίμαχο. Τα άλλα κρεβάτια, των ολιγότερο media-friendly ακτιβιστών, όμορφα καίγονται.

(μετά απ’ αυτά - κι αυτά- ποιός τη γαμεί τη Μακεδονία…)

Τι θα πεταχτεί μέσα απ’ τα καλαμποκοχώραφα ;

1. Οι εξωγήινοι απ’ το Τhe Sign
2. Tα τσογλανάκια απ’το Children of the Corn
3. H Sarah Palin τσίτσιδη
4. Το ζωντανό σκιάχτρο του Jeepers Creepers II

 Βάλτε τώρα που ψηφίζει…..

……………………………………………………………

γυναίκες ,ανεξάρτητοι,γηραιοί ψηφοφόροι και κάθε λογής συντηρητικοί μην ποντάρετε, εσείς αποφασίσατε ήδη…

Τα Πέέ-μπτο και Έε-κτο από τα εντεκάχρονα που τα έντυσαν πατόκορφα σαν τη σημαία φτάνουν ως τον τρίτο.Για μια στιγμή μου περνάει απ το μυαλό η κονταρομαχία με τις σημαίες που στοίχισε  ένα σπασμένο σταυρό (εγώ κέρδισα) , ένα  κόκκινο μάγουλο και ένα δασκαλίστικο βλέμμα που σκότωνε ακόμη και τον Γκοτζίλα : “άμα ξαναδείς σημαία, εγώ σημαία να γίνω”.

Tην σημαία δεν την ξανάδα έκτοτε, άλλωστε μετά τις 25 Μαρτίου δεν έμενε και τίποτε άλλο για να παρελάσουμε γι αυτό και-περιττό να διευκρινίσω-ούτε κι ο κύριος Σ.Π. μεταλλάχθηκε. Προχτές τον είδα να σπρώχνει το καρότσι με ένα από τα εγγόνια, πριν ένα μήνα θυμάμαι που έσερνε το καρότσι με τα ψώνια απ τη λαϊκή, ασπρισμένος, κυρτωμένος , με μάτια που δεν λάμπαν όσο τότε (ο Γκοτζίλα(ς) θα γλίτωνε οπωσδήποτε σήμερα),με χέρι που έπαψε να ναι βαρύ αλλά σημαία δεν έγινε. Ξηγημένα πράματα.

Τα εντεκάχρονα φωνάζουν σήμερα με όσον αέρα μπορούν να χώσουν στα μικρά-ακόμη-πνευμόνια τους. Για μερικά χρόνια θα συνεχίζουν να φωνάζουν μέσα στα γήπεδα, μερικά απ αυτά θα φωνάξουν φορώντας χακί και άρβυλα , θα φωνάξουν σε αμφιθέατρα και πορείες,  όσα από παιδιά εξελιχθούν σε κομματόπαιδα θα φωνάζουν σε πλατείες για τους αρχηγούς τους κι άλλα θα φωνάζουν με τον ήχο ενός μπουκαλιού που σπάει πάνω στην άσφαλτο και την φωτίζει με κείνη τη γνωστή-άγνωστη μυρωδιά. Μέχρι να παραδώσουν πνευμόνια και μπουκάλια στην επόμενη σειρά και να κλείσουν τη φωνή τους σε ένα τριάρι όπου σιγά-σιγά θα αργοπεθαίνει, ξεψυχισμένη, απορημένη, με μέταλλο που θάμπωσε από το χρόνο, τα τσιγάρα , τις ήττες , τις πύρρειες νίκες, την έμμισθη συνθηκολόγηση, την αντικατάσταση των molotov με mojito. Δεν παύει να κρύβει –ίσως- τούτη η φωνή μια ιστορία πίσω της αλλά  ο,τι γράφει ωραιότατα ξεγράφει κιόλας. Ξηγημένα πράματα.

In question for [G].[Boylgaraki], Mr Karamanlis said that “is attempted confusion” and it separated the enterprising activities that it can develop “each citizen” from illegal action. It in deed supplemented that all exist in “[pothen] [esches]” Mr [Boylgaraki] for [chronia] and have not been placed until now subject. Nevertheless, regarding the way of life of minister of Commercial Shipping and in question [ean] this is consistent “modest and humbly”, the Prime Minister said that there she enters a subjective element of perception. “When it is legal activities that are declared on a lot of years in the ‘? [pothen] [esches]‘? , without they have been caused questions, are obvious that we were not reported in illegal, immoral, illicit action”, it stressed. “Do not exist phenomena of improper behavior. My place is acquaintance and is in effect”, supplemented.

Eυχαριστώ θερμά το babel fish translation γιατί διαβάζοντας δέκα φορές το ελληνικό κείμενο δεν κατάλαβα αν το νόμιμο είναι ηθικό ή το ηθικό νόμιμο.

Τουλάχιστον στα φραγκολεβαντίνικα κατέστη σαφές πως η λέξη πασπαρτού (για την τρυφερή και αναίμακτη διακόρευση της νομιμότητας ή της ηθικής, δεν το ξεδιάλυνα οριστικά ποιας εκ των δύο) είναι ετούτο το κακόηχο (σαν αμαξοστοιχία της Ρηνανίας-Βεστφαλίας) [pothen] [esches]. Κάτι σαν αυτόματη παρθενορραφή, τελικά….

…………………………………..

στην είσοδο του ποστιδίου ποζάρει αποκλειστικά για μας η νομιμότητα (ή μήπως η ηθική; hard to say , καθώς ευλόγως ποιούσα φωτογραφίζεται άνευ κεφαλής)

…………………………………….

υ.γ. Λόγω εκτάκτου επικαιρότητας τo “μονόπρακτo υπ’αριθμόν 5″ αναβάλλεται για αύριο. Προηγείται αξιοκρατικά το θέατρο σκιών. Επιστροφές εισιτηρίων δεκτές. Ευχαριστώ.

O αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος ρωτήθηκε και για την τροπολογία του βουλευτή Έβρου της ΝΔ Άκη Γεροντόπουλου καθώς και για τη δήλωσή του ότι μπορεί να κατηγορηθεί για βλακεία, αλλά όχι για απατεωνιά.

«Θεωρώ ότι όφειλα, κάτι που δεν το έκανα, να εξετάσω το θέμα για περιοχές εκτός του νομού μου που δεν γνωρίζω», δήλωσε με ανακοίνωσή του ο κ. Γεροντόπουλος και πήρε πάνω του όλη την ευθύνη λέγοντας: «Πείτε με χαζό αλλά συμφέροντα δεν εξυπηρετώ . Μου έδωσαν ένα κείμενο και το κατέθεσα».

Λοιπόν :

χαζός, χαζός , χαζός (φτάνει, δεν είναι και για χόρταση) αλλά έντιμος

Ωραίο είναι να μπορείς ανενόχλητος από το φόβο του εισαγγελέα να χαρακτηρίζεις τους αρχιερείς της ασυλίας με την άδειά τους. Πείτε με εμπαθή αλλά τρίτους δεν εξυπηρετώ. Μου έδωσε το ελεύθερο και εκφράστηκα.

Υπήρξε – έστω στο “και πέντε” – κατηγορηματικά σαφής : “Ως εδώ και μη παρέκει”.

Ως εδώ.

Και αποκαλυπτικά αναλυτικός : “Όλα τα ιδιωτικά μου ταξίδια τα πληρώνω πάντα με δικά μου χρήματα. Και κρατάω και τα σχετικά παραστατικά”.

Παραστατικά.

Κι αυτόν τον πιστεύω.

Ειδικά αν τα παραστατικά έχουν τέσσερα πόδια και είναι δύσκολο να τα κρύψεις σε συρτάρια ή να τα περάσεις από shred paper machine.

Χώρια που ως Υπουργός οφείλεις να μη κοντράρεσαι με την WWF ή με καμιά Φιλοζωική στα καλά του καθουμένου (επί σαμαρίου).

Όχι κύριοι λασπολόγοι.

Ή περπατάει ο γάιδαρος ή τρέχει.

Στα μεγάλα ζόρια μπορεί και να κολυμπάει.

Πάντως δεν πετάει.

Δεν πε-τά-ει !

(δοκίμασαν να τους ποτίσουν άραγε κηροζίνη ; )

Oρθά-κοφτά το ξεκαθάρισε πως “δεν είχα ποτέ καμιά προσωπική ανάμιξη ή άλλη αθέμιτη συμμετοχή”.

Aθέμιτη.

Τσεκουράτα διευκρίνισε οτι “οι δραστηριότητές μου στο ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα πολιτικές και κινήθηκαν στα πλαίσια που όριζαν κάθε φορά τα αρμόδια όργανα του κινήματος”.

Στα πλαίσια.

Τα όργανα.

Εγώ τον πιστεύω.

Γιατί , δείτε τον , στην φωτογραφία έχει ξεκούμπωτο το μανικετόκουμπο και μας κοιτά κατάφατσα, βαθιά μέσα στα μάτια.

Δεν μπορείς να λες ψέματα κοιτώντας τον άλλον κατάματα και ξεχνώντας να κουμπώσεις τη μανσέτα.

Όχι κύριοι.

Δεν υπάρχουν σχολές που τα διδάσκουν αυτά.

(υπάρχουν μερικές που τελειοποιούν το έμφυτο ταλέντο, όμως)

 ………………………………………………

η ωραιότατη photo από το βλογ http://www.prosopa.com/

Οι Σουηδοί ξαναχτύπησαν. Πλαγιομετωπικά.

Χρειάστηκε να διαβάσω τρεις (3) φορές την είδηση αυτή για να αποφανθώ αν η ανάγκη επανάληψης είχε τις ρίζες της στην –αναγκαστικά- χαμηλόστροφη εγκεφαλική μου λειτουργία λόγω των παρατεταμένων συνθηκών moderate καύσωνος ή στο εκπληκτικό του σκεπτικού της διεύθυνσης του σχολείου.

Ο χώρος και οι αντοχές μου δεν επαρκούν για να σας μεταφέρω την ιστορία, οπότε θα πρέπει να ανατρέξετε στο link ώστε να συνεχίσετε να διαβάζετε. Μπορώ να περιμένω δύο λεπτά. Ούτε ανάσα παραπάνω.

 ακόμη ;

Tελειώσατε ;

Ξεκινάω. Θα είμαι εξτρεμιστής.

Είναι ακραία βλακώδης η έξωθεν παρέμβαση σε ένα θέμα κατ’ εξοχήν ιδιωτικό έστω κι αν (κατά την άποψη των ευαίσθητων παιδαγωγών) εκτυλίχθηκε σε δημόσιο χώρο.

Η επίκληση πως οι δυό παρίες συμμαθητές θα βίωναν μια τραυματική εμπειρία λόγω του “εν δήμω” αποκλεισμού τους, παραβιάζει κατάφωρα την ακρογωνιαία φιλοσοφία πάνω στην οποία (καλώς, κάλλιστα) στηρίζεται το μεγαλύτερο μέρος του δυτικού – ή δυτικόφρονος- πολιτισμού :

Να είσαι πάντα έτοιμος να αποδεχθείς και να πληρώσεις τις συνέπειες των πράξεων ή παραλείψεών σου.

Καμιά σημασία δεν έχει το ότι αναφερόμαστε σε οκτάχρονα, καμιά επίκληση σε “τρυφερές και ευαίσθητες” ηλικίες δεν αιτιολογεί το αναίτια διογκωμένο της αντίδρασης, καμιά υπέρμετρη μεγέθυνση του θέματος δεν είναι αποδεκτή ακόμη και σε έξτρα λαρτζ κοινωνίες όπως οι σκανδιναβικές από τη στιγμή που δεν εξετάζονται ή δεν γίνονται αποδεκτές οι παράμετροι μιας τέτοιας κίνησης όπως του πιτσιρικά που αποφάσισε- μόνος ή με τη συνδρομή των σκληρόκαρδων βίκινγκς γονιών του- ποιους θέλει και ποιους όχι παρέα του, γιατί του ενός του βρώμαγαν τα χνώτα και στον άλλον ήθελε να ανταποδώσει τα ίσα.

Το ‘χω πει επανειλημμένα και στα μικρά μου ανηψάκια που βίωσαν μια τέτοια “απόρριψη” (μη σας πω και δυο και τρεις) : η ζωή ούτε δίκαια είναι, ούτε βόλτα στο πάρκο. Όσο νωρίτερα και γρηγορότερα το μάθει αυτό κανείς, όσο πιο παραδειγματικά το εμπεδώσει, τόσο πιο κωλοπετσωμένος μπορεί να γίνει και να βρει τον τρόπο να μετατρέψει τα “τραύματα” σε πλεονεκτήματα. Αν νιώθεις δια βίου “στη γωνία” δεν είναι γιατί σε καταπλάκωσαν οι προσκλήσεις για παιδικά πάρτυ που ποτέ δεν έλαβες αλλά γιατί δεν κατάλαβες πως ισοβίως “it’s their party” και οι εορτάζοντες θα κάνουν ο,τι θέλουν. Μα ο,τι θέλουν. Με ή –κυρίως- χωρίς εσένα.

Ουφ ! τα είπα…