MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Πώς γίνεται μέσα σε λίγα λεπτά το φύλο μας να μεταφέρεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τα Τάρταρα στην Εδέμ ;

Γίνεται.

Marlon Brando στο τελευταίο τανγκό στο Παρίσι.

Ξεκινάει με τέτοια προσέγγιση που θα άφηνε παγερά αδιάφορη ακόμη και μετανοημένη καλόγρια που είχε τον τελευταίο οργασμό της όταν η Μπακογιάννη λεγόταν ακόμη Μητσοτάκη (εντελώς τυχαίος χρονικός προσδιορισμός).

“I’m awfully sorry to intrude, but I was so struck with your beauty that I thought perhaps I could offer you a glass of champagne. Is this seat taken?”

Φρικτός. Θλιβερός. Φτηνιάρης. Και μόνο που του είπε «κάθισε» η αξιοθρήνητη Σνάϊντερ δείχνει το ποιόν της γυναίκας, δεν είναι – άλλωστε- τυχαίο πως μόνο βουτυρωμένη την θυμάται κανείς σήμερα.

Επειδή όμως η ράτσα μας είναι (αν ξύσεις το επίχρισμα) φτιαγμένη από υλικά μοναδικά , σπάνια και εξωφρενικά ακριβά, o ίδιος παπάρας μετατρέπεται σε Φωτεινό Παντογνώστη και δίνει την πιο πληρωμένη απάντηση όταν -η βουτυρωμένη- κάνει το γιγαντιαίο λάθος να τον ρωτήσει γιατί μισεί τις γυναίκες :

“Either they always pretend to know who I am, or they pretend I don’t know who they are, and that’s very boring”.

Point-Game-Set-Match !

Χτες το πρωί, το καθρεφτάκι που είχα βάλει κάτω από το βλογ του θόλωσε.

«Θέλω να κοντύνω ένα σακάκι. Ξέρεις κανέναν καλό ράφτη;

Μου φαίνεται ότι μάζεψα δυο πόντους. 

Θα συρρικνωθώ σαν τον incredible shrinking man. Σε λίγο καιρό, θα παλεύω με αράχνες και θα χάνομαι στο γκαζόν».

Άνθρωπο που κάνει εικοσιτρείς μέρες – και νύχτες- να δώσει σημεία ζωής νομίζοντας πως ξεμπέρδεψε με ένα «παγιδευμένος» , δεν τον λυπάσαι. Τον χτυπάς κάτω σαν χταπόδι και απαντάς :

«Εμένα ο ράφτης μου είναι καλός , κονταίνει και μακραίνει ανάλογα με το πως κόβει τον πελάτη.

“Δεν θα το κοντύνω” , μου είπε την τελευταία φορά , “θα ψηλώσεις κι άλλο”.

Αν μη τι άλλο γνωρίζει να χαϊδεύει το εγώ των πελατών του και να τους κερνάει μια ωραία ψευδαίσθηση. Tailors are the new bartenders.

Kαι μη μου λες παραμύθια. Γκαζόν στο μπαλκόνι δεν έχεις».

Tη μούρη κρέας…

* (για να πω τη μαύρη αλήθεια, δεν είμαι και τόσο σίγουρος πως είναι ζωντανός …μια βδομάδα πριν προσπαθούσε να με πείσει ότι η καρποφορία ενός ελαιόδενδρου και η χαμηλή ή ψηλή οξύτητα του λαδιού που παίρνεις απ’αυτό είναι συνάρτηση του πόσοι μεσήλικες και γέροι θα πέσουν από πάνω του όσο το λιαρίζουν, είπε ότι θα πειραματιστεί με ρίψεις γέρων και γριών κάθε ηλικίας πάνω από ελαιόδεντρα ώστε να πετύχει την άριστη ισορροπία μεταξύ ποσότητας και ποιότητας , άμα δείτε χωράφι σπαρμένο με διαμελισμένα ΚΑΠΗ να ξέρετε πως πέρασε από κει ο φίλος μου ο μενγκελάκης)

-Να σου σφυρίξω το My Funny Valentine ή το The way you look tonight  αγάπη μου για να μη μου κρατάς μουτράκλες που δεν σου πήρα ούτε ένα κλαμεράκι χτες ;

-Όχι ! Θέλω να μου διηγηθείς μια απο κείνες τις ανοργασμικές λίστες σου για να μπορέσω επιτέλους να κοιμηθώ…

- O,τι πεις γλυκειά μου, θέλεις τις “10 κουβέντες που ποτέ δεν λές στο αφεντικό σου” ή ” τις προδιαγραφές της ideal  νοικοκυράς ” ;

(ασφαλώς συνεχίζεται , σιγά μη βάλει μέσα γλώσσα αυτός)

(τριάντα λέξεις , δυό τραγουδάκια και τα ρέστα δικά σας)

αρκετά πιά με τις λέξεις , ώρα να μιλήσει ο ιδρώτας το σαββατοκύριακο

σας δίνω τους ήχους, βάλτε τα κορμιά

έφυγα….

λατρεύω τα κλισέ της Κυριακής

παιχνίδια στον υπολογιστή, μουσικές στον Yamaha , απλωμένες εφημερίδες , δώδεκα η ώρα και ήδη σκοτείνιασε έξω , δρόμοι γυαλί , o φούρνος κρύβει εξαίσια μυστικά , ήδη δοκίμασα την πρώτη γουλιά από το Santa Alicia, το Time του Ki-duk-Kim μας περιμένει υπομονετικά , το τηλέφωνο επιτέλους δεν χτυπά , σκοτείνιασε κι άλλο , η βροχή κοντεύει να μπεί μέσα μας , τι άλλο να ζητήσει κανείς ;

αν έλειπε και η αυριανή  εργασία της Τεχνολογίας όλα θα ήταν ιδανικά….

Δεν θυμάμαι ποιος σαδιστής ήταν αυτός που είπε ’’Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νά ‘ναι μακρύς ο δρόμος” αλλά τον δικαιολογώ, άλλο πράμα να περιμένεις το φέρυ στην Πάτρα ή τη Σύμη για να περάσεις απέναντι κι άλλο να γράφεις πεντακόσια χιλιόμετρα γεμάτα flat περιπέτειες μεταξύ ομίχλης, χιονόνερου, πάτσγουορκ Εγνατίας, καρόδρομων του έπους του 1940 , Λαιστρυγόνων και καραβανιών από τούρκικες νταλίκες .Δεν θέλω να φανώ υπερβολικός και να σας πω ότι συνάντησα και τους Κύκλωπες αλλά κι αυτά που είδα με έκαναν να χάσω το φως μου για ένα μήνα. 

Έγραφα και έγραφα χιλιόμετρα, στα δίχτυα του ραδιόφωνου έπεφταν μόνο κάτι κλαρίνα και μπαγλαμάδες πιο μπαγιάτικα κι από φρέσκο ροφό μετά από τριήμερο με εννιά μποφόρ, το κινητό το χτύπησε σύνδρομο κουδουνίσματος ανά τρίλεπτο, όσα σιντιά υπήρχαν πρόχειρα τα είχε σιχαθεί η ψυχή μου, τόση ρυθμική κατατονία ήταν κατάλληλη για χωλ νεκροταφείου κι όχι για πέντε ώρες δρόμο με μάτι που πρέπει να είναι wide open γιατί αλλιώς σε τρώει λάχανο ο θυμωμένος Ποσειδώνας , που θα μου πείς τι δουλειά έχει πάνω στην Πίνδο αλλά και πάλι λες θεός είναι, ένα free pass για όπου γουστάρει δεν θα το κουβαλάει πάνω του ; 

Πάντα εύχομαι να είναι σύντομος ο δρόμος. Ούτε με ευχαρίστηση, ούτε με χαρά μπαίνω σε διασταυρώσεις , γεφύρια και τούνελ ακόμη κι αν είναι προτοειδωμένα. Ούτε να σταματάω θέλω, ένα γέμισμα σε σούπερ αμόλυβδη κι ένα άδειασμα (άντε κι ένα ακόμη δώρο) σούπερ πλήρους κύστης επιτρέπονται. Μόνο. Αν χρειαστεί δεύτερο γέμισμα, κάτι πάει στραβά και χρειάζεται συνδρομή έμπειρου τεχνίτη. Αν προκύψει τρίτο άδειασμα, όλα πάνε στραβά και χρειάζεται επίσκεψη σε ουρολόγο, ψυχολόγο και στην εκκλησία. Με όποια σειρά θέλεις. Αφού πρώτα επιστρέψεις (δεν είναι να αφήνεσαι σε μη δοκιμασμένους γιατρούς και παπάδες). 

Η διαδρομή βγήκε με μισή στάση. Σειρήνες με άφθονα ηδονικά μυρωδικά δεν συνάντησα. Ούτε καν με μπότες πάνω απ’ το γόνατο και βαμμένα σαν πασχαλιάτικα αυγά χείλια, με ονόματα εξωτικά και κυριλλικά ελληνικά. Πολλά άκουσα από τους σπουδαγμένους στο θέμα αλλά είμαι- ως φαίνεται- ανεπίδεκτος μάθησης. Αν μείνεις στην άσφαλτο και δεν πιάσεις χώμα, λάσπη και γαρμπίλι, τσάμπα δρόμος, πεταμένα χρόνια αλλά δεν κάνει να σκέφτεσαι όσο πατάς πιο βαθιά το γκάζι. 

Τέλος πάντων, οι ώρες πέρασαν , το ταξίδι τέλειωσε λίγο πριν σκοτεινιάσει. Έτσι κι αλλιώς θα ‘βγαινα στο δρόμο, οπότε δεν είχα και κανέναν να κατηγορήσω για το αν ήταν πτωχό σε συγκινήσεις. 

Μετά από τόσα χρόνια, με τόση πείρα στις στροφές και τέτοια σοφία στις ευθείες , έχω προ πολλού καταλάβει πως οι Ιθάκες είναι εκεί απ’ όπου ξεκίνησες. Οπότε βιάσε το ταξίδι όσο μπορείς. Αν αργήσεις, το πολύ πολύ να κάνεις ευτυχισμένον έναν άγνωστο ξενοδόχο στη μέση του πουθενά.

Τώρα πια μπορώ να το πω.

Ο Peter Hammill , με τον οποίο μοιράστηκα κάποτε τους τοίχους ενός λιτού, σχεδόν άδειου φοιτητικού δωμάτιου και στον πόνο του υπήρξα – ερήμην του- συνοδοιπόρος, υπήρξε άδικος.

Τότε δεν ήξερα.

Πίστευα πως η ζωή τέλειωνε με το που τον άφησε η Alice. Tην μίσησα όσο καμίαν άλλη μα και πάλι χωρίς την απουσία της – έλεγα, τότε- , τι θα ήταν ο Peter ;

Άλλος ένας ευτυχισμένος family man ;

Πού να την χωρέσει τόση ευτυχία ; Σε ένα τριάρι ; Σε έναν βελούδινο καναπέ ; Στο τραπέζι της Κυριακής ; Σε sterilized sex με κλειδωμένη πόρτα; Στα γκρίζα μαλλιά ; Σε δυό παιδιά ; Σε δυό εγγόνια ;

Eίστε με τα καλά σας ;

O δικός μου Πήτερ ήταν γεννημένος για να υποφέρει.

Όχι για να φοράει φρεσκοσιδερωμένα σώβρακα. 

Fade out. …………………………………………

…………………………………………….Fade in

Eίδα μετά αυτή την εικόνα, το –σχεδόν γκροτέσκο-τσιγάρο να χύνεται από το στόμα του, το βλέμμα του που κοιτάει πουθενά και κατάλαβα. 

Στη ζωή δεν χωράνε φθινοπωρινά στιχάκια-μνημόσυνο στα χρόνια που μείναν πίσω και σ’ αυτούς που φύγαν.Δεν χρειάζονται μνημόσυνα , ούτε καταδύσεις με βαριά καρδιά εκεί που δεν θα βρεις πια φως.

Δεν το χρειάζεσαι, από τη στιγμή που έχεις εκείνο της επόμενης μέρας, που περνάει έστω και από μια χαραμάδα.

Κι αυτό ακόμη μπορεί να σε τυφλώσει αν αφεθείς να το απολαύσεις χωρίς να φοράς τα μαύρα γυαλιά των αδιέξοδων αναμνήσεων.

Κι αυτή η μέρα χαρισμένη είναι.

Ακόμη κι αν είσαι στα ογδόντα, στα εξήντα , στα σαράντα ,  μετράει όπως οι χλωρίνες και τα μακαρόνια στα ράφια του μπακάλικου : σαράντα, εξήντα , ογδόντα + μία δώρο.

Συν μία μέρα δώρο, λέω.

Δώ-ρο.

Κι αυτό δεν είναι φτηνό κόλπο του μάρκετινγκ. 

Τώρα το ξέρω και μπορώ να το φωνάξω (στο αυτί σου, μη ξεφτιλιστούμε εντελώς) :  

Πήτερ Χάμιλ , σ’ αγαπώ (ακόμη) αλλά  είσαι ένας μεγάλος ψεύτης !  

την καλύτερη θέα την έχουν – χωρίς αμφιβολία- τα φύλλα πάνω στη βρώμικη κουβέρτα

αυτά στο αριστερό της χέρι ετοιμάζονται να εκραγούν από τον πόθο, ο τρόπος που τα κρατά δεν αφήνει κανένα περιθώριο για λάθος ερμηνεία προθέσεων

και το τριάρι κούπα στο δεξί , λαχταράει να κατηφορίσει πίσω από το λοβό του αυτιού της και μετά χαμηλά στο λαιμό της μέχρι να νιώσει το δέρμα της να θέλει να χυμήξει έξω από τη μπλούζα 

αλλά δεν είναι παρά ένα τρία κούπα κι αυτή δεν είναι το ταίρι του…