MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Θα ήθελα τώρα να μου πεις πάλι εκείνη την παλιά ιστορία που έλεγες, ότι η ζωή σου άλλαξε ολότελα από τότε που με γνώρισες. Και να μείνω κατάπληχτος και εκμηδενισμένος, όπως τότε. Αλλά τι τα θες ; Παν΄ αυτά. Πέρασαν.

Αφορμής δοθείσης.

«Κατάπληχτος και εκμηδενισμένος». Μου αρέσουν αυτές οι λέξεις όταν τις ακούω -ή τις διαβάζω, το ίδιο είναι- από άντρες. Σημαίνει πως για την ελαττωματική μας ράτσα το παιχνίδι δεν έχει χαθεί ακόμη. Μπορούμε να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε έξω τσαλακωμένοι, γδαρμένοι , βαμμένοι με ιώδια και μπανταρισμένοι με γάζες απ’την κορφή ως τα νύχια, μα εσωτερικά αξιοπρεπείς καθότι συμφιλιωμένοι με την ελαττωματικότητά μας. Δεν μας φτιάξαν άλλωστε με ισόβια εγγύηση απάθειας , αδιάτρητου «εγώ» και επιλεκτικά ανοξείδωτης ευαισθησίας. Κάποια στιγμή όλα φυλλορροούν, έστω καλοκρυμμένα κάτω από τις πανοπλίες των ακριβών cool wool και της επτάδιπλης γραβάτας. Ή –ακόμη χειρότερα- μέσα στην ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων και του κοινού κυριακάτικου γεύματος με ατέλειωτες σιωπές που θα ανάγκαζαν τον ορισμό του mutismus να κοκκινίσει από τη ζήλια του και να θέλει να ξαναγραφτεί απ΄ την αρχή.

Είμαστε τρύπιοι. Ευάλωτοι. Αφελείς . Ευκολόπιστοι. Διεφθαρμένοι από τα «θέλω» μας και υποταγμένοι στα «πρέπει». Αυτά φιλοξενούμε θέλοντας και μη εντός μας και μ’ αυτά πορευόμαστε ακόμη κι αν κάποια μέρα ξυπνήσουμε και δηλώσουμε ανυπότακτοι, ελπίζοντας πως επιτέλους θα ξαλαφρώσουμε. Μια δήλωση εσωτερικής κατανάλωσης θα είναι και τίποτε πέραν αυτής. Πάλι «κατάπληχτος και μηδενισμένος» θα πέσεις για ύπνο το ίδιο βράδυ, διαπιστώνοντας πως η ζωή σου άλλαξε ολότελα από τότε που σε γνώρισες και κατάλαβες πως τα «θέλω» και τα «πρέπει» σου  ζουν ανάμεσα στα «πρέπει» και «θέλω» των άλλων κι όχι σαν ερημίτες.

βόλτες στη Θεσσαλονίκη

παραδόξως δεν ακούω τίποτε άλλο να βγαίνει απο τα φαράγγια* ανάμεσα στις μονόχρωμες οικοδομές που ασφυκτιούν στους θεόστενους δρόμους παρά μόνον ένα αεράκι

«γιατί τι» όμως ;

η απάντηση όταν θα μπει για τα καλά η άνοιξη, τότε που τα ρούχα αλαφραίνουν και το δέρμα μαθαίνει ξανά να συλλαβίζει «εδώ είμαι, χάιδεψέ με»

* copyrighted : ΦΩΤΟΜΕΡΕΣ

    photo : ΦΩΤΟΜΕΡΕΣ 

Μπορείς να είσαι ποπ χωρίς να ντρέπεσαι; Μπορείς ακόμα να γράψεις ιστορίες για χαμένες αγάπες, για ξεχασμένες υποσχέσεις, για καλοκαιρινά απογεύματα και την ικανοποίηση της εκδίκησης; Να βάλεις ρεαλισμό, μελαγχολία και απαλές μελωδίες; Η απάντηση είναι «ναι!» Υπό προϋποθέσεις όμως. Θα πρέπει να του δώσεις αρκετές δόσεις πνεύματος. Ειρωνεία και αυτοσαρκασμό. Με φολκ πινελιές από σχολιαστές και ξεχασμένα ακόμη κι απ το Θεό links. Αυτό ακριβώς κάνει ο Κ.Κ.Μοίρης και χωρίς να ανακαλύπτει τον τροχό (ή τον εαυτό του μετά από 896 ποστ) παραμένει ειλικρινής απέναντι στο καλτ κοινό του.

(κριτική του Στέλιου Αρτεμάκη για το Realism των Magnetic Fields, μόνο δυό λέξεις πείραξα)

Δέκα μέρες νωρίτερα.Eίναι λίγο μετά την κήρυξη των εκπτώσεων, κυκλοφορώ ως άμαχος στα γνωστά ισπανικά χαρακώματα που είναι η πλέον ακατάλληλη ζώνη για αγοραφοβικούς. Στοίβες τα μάλλινα στους πάγκους, πέντε ενενήντα τα τι-σερτς ,  ένα καφέ παλτό κι ένα μαύρο που γλίτωσαν από τις ορδές για άγνωστους (πλην του μεγέθους, ούτε ο Μπενίνι χωράει μέσα στο XL τους) λόγους. Λίγο πιο χαμηλά αραδιασμένα τα χειρότερα παπούτσια με τα οποία έχoυν ποτέ μονομαχήσει τα μάτια μου , αν ήμουν γυναίκα θα έστελνα με εξτρίμ συνοπτικές διαδικασίες σπίτι του -ή στη μαμά του- όποιον ζέσταινε τα πόδια του με αυτά , πουλοβεράκια με V , με U , με ρίγες, με κουμπιά , με φερμουάρ μπρος – πίσω, σιχαίνομαι τα φερμουάρ εκτός αυτών που αγγίζουν μια ωραία γνώριμη πλάτη και περιμένουν υπομονετικά να τα κατεβάσω , σκουντιέμαι με  μερικές λιγοθυμισμένες γραβάτες που μοιάζουν με τιράντες , κάμποσες ορφανές κρεμάστρες , σοβιετικές ουρές στα δοκιμαστήρια , ουρές ΙΚΑ στο ταμείο , μου είναι αδύνατον να αξιολογήσω ποια ουρά είναι χειρότερη, την πρώτη ούτε να την σκέφτομαι , ιδρώνω στα δοκιμαστήρια και με αγχώνουν οι βιαστικοί που περιμένουν απ’ έξω μέχρι να ξαναβάλω το παλιό μου παντελόνι που δεν θα το απαρνηθώ για χάρη ενός νέου που κουμπώνει μια παλάμη κάτω από τον αφαλό και όταν σκύψεις γίνεσαι το πιο pathetic θέαμα στην υφήλιο , κι άλλα τι-σερτς με στάμπες , αν σκαρφαλώσεις πάνω απ την μεσοτοιχία των σαράντα τέτοιες εξτραβαγκάντζες απαγορεύονται δια ροπάλου -κατά προτίμηση με καρφιά- . Stick to the basics ,μονολογώ, οι εκπτώσεις είναι - ; - ευκαιρία για κλασσικές αγορές , μαύρα, άσπρα, λίγο πιο μαύρα, λίγο πιο άσπρα , μα οι κλασσικοί πέθαναν πριν καν φτάσουν στο ράφι.

Όλοι ;

Όλοι και όλα.

Εκτός από ένα -surprise me ρε Κ.Κ.Μοίρη- άσπρο πουκάμισο που στεκόταν μόνο, απελπισμένο και ξεχασμένο σε μια κρεμάστρα ανάμεσα σε ένα εκατομμύριο χρωματιστά. Υποφέρω όταν βλέπω μόνα και απελπισμένα άσπρα πουκάμισα και αποφάσισα να το πάρω-κι αυτό- υπό την προστασία μου.

Πώς άλλοι περιμαζεύουν και ζουν ανάμεσα σε γάτες ;

Εγώ το κάνω με άσπρα πουκάμισα. Τρέφονται με το φρεσκοπλυμένο σου δέρμα και μια πρέζα κολώνια, ο ορισμός του ολιγαρκούς. Με λίγη προσοχή ζουν περισσότερο από τις γάτες και όταν αποφασίσουν να φύγουν απ’ το σπίτι, υπάρχει λόγος σοβαρός. Χώρια που ίχνος από χνούδι δεν βρίσκεις στους καναπέδες όταν κυλιούνται πάνω τους. Αν και πέρασαν πλέον οι εποχές που τσαλακωνόταν πάνω σε κρεβάτια και καναπέδες, τώρα -ανεξάρτητα από το τι θα ή δεν θα ακολουθήσει- βγαίνει και μπαίνει ευλαβικά στην κρεμάστρα , για πάτωμα ούτε λόγος.

Τρεις μέρες μετά μπήκε στο πλυντήριο μετά από ομηρικούς καυγάδες (κανονικά πρέπει να πλένεται αυθημερόν με τόσα χέρια που το χάιδευαν ή το τραβολογούσαν τόσες μέρες, αλλιώς αποκτά ανίατο ψυχολογικό πρόβλημα και είναι αδύνατο να δεθεί ψυχικά με το αφεντικό του) και την τέταρτη μέρα πήρε τη θέση του στη ντουλάπα. Καμαρωτό , μπουζάτο, τσίλικο , μυρωδάτο και –κυρίως- στο σωστό νούμερο. Ακριβώς όπως πρέπει να είναι ένα άσπρο πουκάμισο. Οι άγγλοι το λένε «crisp» και αυτή η λιτή περιγραφή του πάει κουτί : αφράτο, τραγανιστό, φρέσκο. Έτοιμο να το δαγκώσεις, όχι απλά να το φορέσεις.

Σήμερα το πρωί το είδα να στέκει περιμένοντας τη σειρά του. Μύριζε ακόμη ζεστό σίδερο. Έκανα πως δεν το είδα, δεν πρέπει να δίνεις πολύ θάρρος στα νεαρά άσπρα πουκάμισα, βγάζουν γλώσσα στα παλιά και δεν το δικαιούνται. Όχι ακόμη. Μπορεί και ποτέ.

Του λείπει μια ιστορία. Μια ιστορία που -αν είχε στόμα- θα άξιζε να ακουστεί. Αν είναι τυχερό , κάποια στιγμή θα τη ζήσει. Αν όχι, θα έχει να διηγείται το «ζώντας και πεθαίνοντας σε μια ντουλάπα» . Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα γίνει ποστ. Στη χειρότερη ξεσκονόπανο. Και στην ιδανική,  τραγούδι ή δέρμα για λίγες ώρες πάνω σε άλλο δέρμα.

Διόλου άσχημα για ένα ταπεινό κομμάτι πανί made in Portugal.

( ηθικοί αυτουργοί ήχων : εδώ  κι  εδώ )

δε μπορεί, κάποιος απ’ όλους θα είσαι….

“Δίαιτα Μαΐου: Μακαρόνια σκέτα και βότκες σκέτες όσο θέλεις”

Γιάννης Νένες , εκεί

Διψάω…..ξέρω ότι δεν κάνει αλλά διψάω…

Βάλτε το να παίζει.

Και διαβάστε.

At the beginning you asked me to choose, and you said “you are good at this and at that, but you must choose”. And I did. You said I wouldn’t regret.

After 5 years and a motorbike accident, you said I should choose again, and you said “you are good with the new stuff and you are good with the old stuff. But you must choose”. And I did. You said I wouldn’t regret.

And two years and couple of aurora borealis sightings later, you said I should choose once again. You just would not let me be. You said “you can go here and you can go there and you can go there, but you must choose”. And I did. And you said I wouldn’t regret.

And now, 8 years, 202 pages, 11 propositions and 1.2 performances further, you say I can’t choose. Not now. And maybe not ever. That you have predecided for me. And that you were just teasing me before, and you knew I would regret. Because you brought us closer in this way. So close that I couldn’t see I couldn’t choose anymore. And all I see is drifting from the loved ones that also chose and can’t choose anymore.

But we shall prevail. Or maybe just not quite.

Εξαιρετικός μονόλογος από εδώ , συνυπογράφω σε όλα εκτός απ’ το prevail. Ούτε καν quite. We simply can’t choose. Μας κορόιδεψαν…

(διαβάζεται και μεταφράζεται κατά το δοκούν, one size fits all)

Συγγνώμη βρε αγόρι μου.

Ποιοί Fray , ποιοί Script , ποιοί Coldplay , ποιοί Keane  και ποια αμούστακα..

Σε αμφισβήτησα. Ο ξερόλας.

Τώρα θα μασήσω τη γλώσσα μου μαζί με τις λέξεις μου κι ας γεμίσω αίματα τα πλήκτρα. Xαλάλι  σου. Κι αν είναι μετά από πέντε χρόνια να ξαναγράψεις τέτοια, θα βγάλω και τα δόντια μου ένα προς ένα. Και μετά τα νύχια μου. Άχρηστα είναι έτσι κι αλλιώς.

Εσύ το ξεκαθάρισες πως και δαγκώνεις και γρατζουνάς ακόμη…εσύ κι αυτός ο καργιόλης ο Edge…

(το No line on the horizon κάνει πρεμιέρα την Τρίτη 3/3 αλλά δεν άντεξα να μη σας δώσω ένα ψιχουλάκι από σήμερα)

Για να θυμούνται – με δάκρυα στα μάτια , από τα πικρά γέλια - οι παλιοί και να παραδειγματίζονται οι φορτσάτοι καινούριοι.

Σύμφωνοι , είναι ακραία ισοπεδωτικό και επιθετικά μηδενιστικό το τσουβάλιασμα αλλά -αν το καλοσκεφτείς- ούτε ο καθρέφτης στη Χιονάτη ήταν τόσο τρομαχτικά ειλικρινής.

(και εδώ μια οικογενειακή φωτογραφία ένα χρόνο πριν)

Το βλόγιν (συγγραφή και ανάγνωση, εκτός εξαιρέσεων) με κάνει και πλήττω.

Ίσως και να αρνούμαι να μασάω -δε λέω να χωνεύω- τα ‘σωψυχα καθενός.

Γνωστού-αγνώστου παρτ τάιμ βλόγερ*

* (όχι εγώ, θα σκότωνα – όμως- για να το είχα πει αλλά δεν το λέω επειδή κατά -πολύ- βάθος είμαι ψυχοπονιάρης, είναι μισανθρωπία να λες του αλλουνού “γείρε αλλού το κεφάλι σου να κλάψεις παιδάκι μου, ο ώμος μου είναι κατειλημμένος”, στο κάτω-κάτω της γραφής ένας ώμος είναι , δεν ζήτησαν και την ψυχή μου για ακουμπιστήρι, το νιώθω πως αν θες να βγάλεις κάτι από μέσα σου χέστηκες αν ο ώμος είναι φιλόξενος ή το στέρνο ευρύ, στην ουσία το κεφάλι σου στον δικό σου ώμο γέρνει κι εκεί θα μείνει εσαεί μέχρι να το πάρεις απόφαση πως ή θα το κόψεις ή θα σταθεί όρθιο χωρίς e-ποστυλώματα , σε τελική ανάλυση καλύτερα μίλα εκεί που πρέπει, βρίσε αυτόν που θέλεις, κάνε χαρακιές στο σωστό αυτοκίνητο , στείλε απειλητικά sms χωρίς απόκρυψη, αν έχεις την παρόρμηση να δώσεις και ένα χαστούκι καν’το - μη στο χτυπάει καμιά μέρα πως ήταν ανάπηρο πάθος η απουσία της μπάφλας- όχι οτι θα ανακουφιστείς δηλαδή αλλά τουλάχιστον θα γλιτώσουν οι λέξεις που θέλοντας και μη θα μπουν στη γραμμή όπως τα ναυτάκια πάνω στα αντιτορπιλλικά που βγαίνουν απ’το ναύσταθμο, κοιτώντας με άδειο στομάχι την ξηρά να απομακρύνεται ενώ η στεριά είναι εκεί, απλά αυτοί φεύγουν, πράξτε κατά βούλησιν γιατί κανενός ο κώλος δεν κουδουνάει στ’ αλήθεια για το τι αραδιάζεις εδώ μέσα, καλύτερα να τα πεις-λέω- παρά να τα γράφεις σε e-ντουβάρια που πάνω τους όλο και κάποιος θα κατουρήσει μια μέρα, εκεί που νόμιζες πως έγραφες τη δική σου Οδύσσεια, τι ιεροσυλία , αν ήταν έτσι ο Οδυσσέας η Πηνελόπη θα προτιμούσε να ερωτευτεί παράφορα τον δονητή της, τα σώψυχα είναι για τα συρτάρια και όχι για άπλωμα σαν σώβρακα, επειδή είναι άδεια τα σκοινιά και σου περισσεύουν μανταλάκια δεν θα το βάλεις γινάτι να γεμίζεις καθημερινά το βλογ σου, ναι , είχες-ως συνήθως- δίκιο, αυτή τελικά είναι Η υπέρτατη αλήθεια για το βλόγιν , πρέπει να το βάλεις απο κάτω κι όχι αυτό εσένα, καλύτερα να γράφεις σε χαρτάκια απο τσιγάρα και μετά να τα στρίβεις, ωραίο είναι να ρουφάς τις λέξεις σου , αν θες ντε και καλά να τα πεις κάπου υπάρχουν και οι shrinks και οι παπάδες, μην είσαι τόσο γύφτουλας και θες να τη βγάλεις χιου-χιου** με ένα ψωροπόστ,  αν φοβάσαι τους καναπέδες και τις μετάνοιες υπάρχουν και οι φίλοι, σταμάτησες να γράφεις, σε γράφουν όλοι και αυτό είναι υγεία, e-κολλητοί δεν υπάρχουν, ευτυχώς , χειρότερη αρρώστια από την κλαψομουνίαση δεν υπάρχει αν είσαι αγοράκι, τα κοριτσάκια το δικαιούνται και ανατομικώς -αν και φέρονται ενίοτε αξιοπρεπέστερα-, αν δεν βρεις αντιβίωση την έχεις την ξεφτίλα στο τσεπάκι κι άσε τους απ’ έξω να χτυπάνε παλαμάκια και respect επειδή την έντυσες με ολίγη από αυτοσαρκασμό και μασκαρεμένη κυνικότητα , γιατί τα λες αυτά; ρωτάς , δεν μιλάω σε σένα, σε μένα μιλάω και κάποια στιγμή πρέπει να βγάλω το σκασμό και να με ακούσω πριν καταντήσω ο Γούντι Άλλεν των βλογς, θα ‘θελες αλλά δεν ακούμπησες,  υπάρχουν πράγματα που αξίζουν και άλλα που τα πληρώνεις δέκα φορές την αξία τους κι εγώ άλλα χρήματα δεν έχω και γράμματα -εν τέλει- δεν γνωρίζω, θα βγάλεις το σκασμό επιτέλους ; τον έβγαλα , τραγουδάκι δεν έχει σήμερα ; έχει αλλά σκάσε αγόρι μου, σκάσε, πώς διάολο σε αντέχουν ακόμη κι αυτοί που σε αγαπάνε ; )

** χιου-χιου = αρχικά των μαγικών λέξεων Χωρίς Χρήμα