MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

3:50

3:51

3:52

3:53

τέλος

εύκολο ήταν τελικά…δεν είναι για χόρταση το web log , ούτε για εξομολόγηση.

Tις καλύτερες ιστορίες , άλλωστε , τις κρατάς για έναν. Τυπωμένες και με σκληρό εξώφυλλο. Να είναι εκεί ακόμη κι όταν πέφτει η σύνδεση ή όταν το ρεύμα παραδίδει πνεύμα. Ή όταν εσύ φεύγεις , κάπου εκεί στο 3:55 .

Αυτά.

* Βen Woods (a collection of thoughts,2008)

Είναι φορές που σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερα να ξάπλωνα στο τέλος ενός διάδρομου προσγείωσης. Συνήθως τα ηλίθια τα τρένα δεν αστειεύονται και σπάνια μπορούν να περάσουν έστω λίγα εκατοστά δίπλα σου. Ή θα πρέπει να ξαναφτιάξουν από την αρχή τις ράγες ή να κοντύνω λίγο. Πόσο ακόμη  «κόψε» μπορώ ν’ αντέξω όμως ; πάντα θα περισσεύει κάτι, φαίνεται πως έχω χάσει από καιρό το μέτρο.

Μη με κοιτάς που χαμογελάω. Πολύ κακή συνήθεια. Θα την κόψω κι αυτήν.

Να μη μιλάω  ; να μιλάω ; να κοιτάζω ; να μην κοιτάζω  ; Κι αυτά θα τα κόψω. Όλα. Μα όλα. Πες.

* ( lifespotters : those who are “lifespotters” make an effort to ’spot’ all of a certain type of life crossing in front of their eyes. This might be a particular day, a particular type of human being or all together. To this end, they collect and exchange detailed information about the movements of life and people involved, and become very knowledgeable about life’s peculiar journey which decided to watch only)

τα πάνω δεν ξέρω ποιός τα είπε ή τα σκέφτηκε, ας τα είπε όποιος θέλει, τα κάτω όμως είναι όλα δικά μου

Απορία : αν έχεις ψυχικό υποκείμενο νόσημα - ιάσιμο, ανίατο , βαρύ , ελαφρύ , γουατέβερ - ανήκεις στην ομάδα υψηλού κινδύνου ;

Αν ισχύει αυτό, ούτε κολυμπηθρόξυλο θα μείνει όρθιο.

Αντί μάσκας έχω πρόχειρα στην τσέπη μερικά χάπια Lunatic Soul , ένα αναβράζον Porcupine Tree , μια αντιβίωση Blackfield και stand by το σουπερεμβόλιο Robin Guthrie. Aν όλα αποτύχουν, ελπίζω στην καλοσύνη της εντατικής.

Eγώ ελπίζω να τη γλιτώσω…ελπίζω να πάρω και μερικούς μαζί

Οι τύψεις είναι ένα ηλίθιο dressing που δεν σου επιτρέπει να απολαύσεις σε όλο της το μεγαλείο την υπέροχη  γεύση της ωμής κακίας.

Η καλύτερη γυναίκα για έναν άντρα είναι η μαμά του στο σώμα της Charlize Theron. Ούτε ο Χίτσκοκ μπόρεσε να το σκεφτεί αυτό.

(τα άλλα 46 προσεχώς στο Men24, τώρα γιατί η ζωή μου έμαθε 48 και όχι 76 ή 15 , τι να σας πω , τόσα πληρώθηκα , τόσα έγραψα)

Θεέ μου, πώς θα πάω με τέτοιο look και τέτοιο κούρεμα να ψηφίσω τον Χρυσόγελο ;  να το αφήσω να φυτρώσει λίγο για να μοιάζω πιο εναλλακτική ή να πάω όπως είμαι και να ρίξω από πάνω μου ένα ασιδέρωτο τι-θερτ «αϊ θινκ αϊ εμ ε  θέκθι γκριν πούθικατ» ;

Ξαναέφυγα.

Μη μου μιλάτε.

Παρακαλώ.

Πολύ.

Νeed some rest.

(προσπάθησα να το κάνω όσο πιο διακριτικά μπορούσα και κοιτάξτε τίτλο στην πρώτη σελίδα του Men24 :  “Χτες βράδυ o KK Moίρης βγήκε για πρώτη φορά από το σώμα του” )

Χτες βράδυ βγήκα για πρώτη φορά από το σώμα μου. Cross my heart σας λέω, βγήκα.

Άκουσα πως τόσοι και τόσοι το δοκίμαζαν, είπα “γιατί όχι κι εγώ;”.

Στην αρχή ένιωσα ελαφρύς. Λογικό, τι άλλο μπορεί να προκύψει από μια διαίρεση ;

Μετά κάτι απροσδιόριστο με ενοχλούσε. Δεν κατάλαβα τι αλλά δεν του ‘δωσα και μεγάλη σημασία. Bόλτα μόνος μου ήθελα να κάνω, όχι να σέρνω και τα προβλήματά μου από πίσω. Μάλλον ήταν το ότι δεν σκέφτηκα πρώτος το “ολομόναχος μαζί”.

Έχω μόνο ένα ρολόι, δεν το έβγαλα από το χέρι για να μη με καταλάβω, οπότε δεν ξέρω πόση ώρα έλειψα. Υποθέτω αρκετή γιατί επέστρεψα κουρασμένος. Υπήρχε συνωστισμός εκεί έξω, τα πράγματα ήταν χειρότερα από όσο είχα φαντασθεί. Ήταν χιλιάδες αυτοί που έσπαγαν στα δύο κάθε βράδυ, είναι ανυπόφορο να μη μπορείς να βρεθείς μόνος ούτε κι εκεί.

Βαρέθηκα γρήγορα, πάντα το παθαίνω αυτό όταν λαχταράω κάτι και μετά το έχω. Θα τιμωρηθώ γι αυτή μου την ασέβεια κάποια μέρα, το ξέρω , νομίζω όμως πως θα είμαι έτοιμος να πληρώσω το λογαριασμό αρκεί να είναι δίκαιη η ισοτιμία.

Δυσκολεύθηκα να ξαναμπώ μέσα μου αλλά το έκανα με όση διακριτικότητα μπορούσα. Δυσανασχέτησα λίγο αλλά με φόρεσα ξανά. Τόσες ώρες μακριά μου δεν ήπια, δεν έφαγα από φόβο μήπως φαρδύνω, όλα πήγαν καλά τελικά και δεν περίσσεψε τίποτε έξω.

Μερικές σκέψεις χάθηκαν στη διαδρομή αλλά αυτά συμβαίνουν. Οι περισσότερες επιστρέφουν με την ουρά στα σκέλια αργότερα, όταν καταλάβουν πως είναι ορφανές χωρίς το αφεντικό τους. Κανείς άλλος δεν θα περιμαζέψει αδέσποτες σκέψεις όταν έχει τις δικές του να ταΐσει.

Σαν ξυπνήσει σκέφτομαι αν πρέπει να τον πείσω να γράψει ένα ποστ για τη βόλτα μου αυτή ή αν πρέπει να το κρατήσω κρυφό. Θυμώνει – και ζηλεύει - όταν δεν τον παίρνω μαζί μου και δεν ξέρω πού θα οδηγηθεί η σχέση μας αν χαλαρώσουν τα δεσμά μεταξύ μας.

Τι σχέση μπορείς να έχεις με μια γειτονιά δυό χιλιάδες τριακόσια δέκα χιλιόμετρα μακριά ;

Στην οποία δεν μεγάλωσες, δεν περπάτησες , δεν έκανες ποδήλατο , δεν πάρκαρες , δεν έψαξες να βρεις κορίτσι, φούρνο , σούπερ μάρκετ , βενζινάδικο , φαρμακείο ,δεν σε βρήκε ποτέ η νύχτα αλλά ούτε και το πρώτο φως, την ξέρεις όμως.

Αυτά έχει το google map , χτυπάς σαν σε παιχνίδι τριάντα κλικ στα τυφλά – ή έστω με βαριά μυωπία- και είσαι εκεί.

Που εκεί ; τι σημασία έχει ; εκεί. Σε μια γειτονιά του –κάθε- Rheindorf. Eκεί που μεγάλωσε ένας άνθρωπος με τον οποίον μπορεί κάποια στιγμή κάπου να διασταυρώθηκες, σε αεροδρόμιο, περιμένοντας το τραίνο, σε μια βρεγμένη πλατεία καλοκαιριάτικα, σκαλίζοντας ρούχα στα πανέρια των H&M , σε διπλανά τραπέζια του Früh ή στους καναπέδες ενός ξενοδοχείου. Και το μόνο που ίσως θυμάσαι από αυτόν ή αυτήν είναι ένα φευγαλέο βλέμμα για δευτερόλεπτα, μια ματιά που ποτέ δεν κατάλαβες αν ήταν άδεια ή όχι, αν εσένα στόχευε ή πέρναγε από μέσα σου σαν να ‘σουν αόρατος.

Δεν είχα σκοπό απ’ την αρχή να μιλήσω για αυτό, αφορμή ήταν, απλά σκέφτομαι αν θα βγάλουν άραγε ποτέ google map και για τα σώψυχα για να μη περιφερόμαστε άσκοπα δεξιά κι αριστερά.

Ως τότε θα κάνω βόλτες στο Rheindorf….πού ξέρεις, μπορεί να συναντήσω αυτό το ίδιο βλέμμα στους δρόμους του και να του πω “κοίτα με, τσίμπα με, δεν είμαι αόρατος”.

Τούτη την ώρα όμως στο Rheindorf η υγρασία απο το ποτάμι σε κάνει να μη βλέπεις ούτε ως τη γωνία απέναντι. Θα βάλω μουσική, η  μηχανή θα μείνει αναμμένη, θα ανάψω τα αλάρμ και θα περιμένω να καθαρίσει ο καιρός… 

Όταν το πήρε –πια- απόφαση μετά από τρία χρόνια, άνοιξε για πρώτη φορά τις κουρτίνες και ξάπλωσε στο κρεβάτι. Ως τότε στον καναπέ έλιωνε τα κόκαλά του.

Θυμήθηκε τον άχρωμο, άοσμο και άγευστο Sting να τραγουδάει the bed’s too big without you , βαρέθηκε ως και να γελάσει με τη μαλακία του ανδρός (είκοσι χρονών σκατό ήταν τότε ο policeman, τι να ξέρει από εγκατάλειψη) , άνοιξε το συρτάρι,  έπιασε τη μεζούρα και άρχισε να κάνει υπολογισμούς.

Ένα και εβδομήντα επί σαρανταπέντε ήσουν , άντε στα hips λίγο παραπάνω , δύο επί ένα εξήντα το στρώμα , περισσεύουν τριάντα πόντοι στο ύψος και ένα δεκαπέντε στο πλάτος, τώρα και να ψηλώσω μπορώ και να παχύνω χωρίς τύψεις.

Άσε που μπορώ να ξαπλώνω και διαγώνια.

Ξανάπιασε τη μεζούρα για να δει αυτό το “διαγώνια” τι μπορεί να σημαίνει για την υπόλοιπη ζωή του αλλά δεν ήξερε αν πρέπει να μετρήσει σε εκατοστά ή ίντσες και έπεσε να κοιμηθεί ανακουφισμένος.

Μόλις της είχε λιώσει το κεφάλι με τον στίφτη. Πριν μισή ώρα είχε περάσει από κει πεντέξη πορτοκάλια και δεν είχε προλάβει να τον πλύνει, έτσι μαλλιά, μυαλά και τα απομεινάρια των πορτοκαλιών γίναν ένα.

Πώς καταντήσαμε έτσι, σκέφτηκε, σκουπίζοντας στην ποδιά της κουζίνας τα χέρια του που ήταν γεμάτα από τις παλιές καλές σκέψεις της – αν υποθέσουμε ότι η θεωρία πως η αγάπη ζει κάπου στον μεσεγκέφαλο δεν είναι για τα μπάζα-.

Αυτή δεν μπορούσε να σκεφτεί. Απέμεινε μισό απορημένο μάτι – εκείνο που δεν πρόλαβε να γίνει κομμάτια - και πάνω στο άσπρο του θα διάβαζες , αν είχες υπομονή και μεγάλη φαντασία, σαν γκράφιτι σε απλωμένα ασπρόρουχα : “Οι άνθρωποι σκοτώνουν για αγάπη και πεθαίνουν για αυτή”.

Αν τη ρώταγες γιατί δεν πρόλαβε να τον σκοτώσει πρώτα αυτή, θα σου απαντούσε “και ποιος σου είπε πως δεν το κανα ; πεθαμένος είναι εδώ και χρόνια ο μαλάκας και δεν το ξέρει”.

Όσο πέρναγε η ώρα, ο λεκές στην ποδιά του μαλάκα σχημάτιζε ένα θεσπέσιο ουράνιο τόξο.