MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Tώρα για να καταλάβω, αυτά τα ποστ που γράφεις εδώ και καιρό έχουν καμιά διαφορά από μια σελίδα της Μπάρμπαρα Κάρτλαντ; Έχεις συνειδητοποιήσει πως γράφεις σε αντρικό βλογ; Eίπες πως η θεματολογία σου είναι love, sex , death , εντάξει είπαμε, να τoν καταπιούμε και τον Hawley, να την καταπιούμε  κι αυτή την εμμονική μονοθεματικότητα για να μη σε πληγώνουμε αφού είσαι ευαίσθητο αγόρι. Από love και death χορτάσαμε. Λίγο sex για επιδόρπιο υπάρχει ή καιρός να ζητήσουμε το λογαριασμό και να πάμε σε άλλο εστιατόριο;

(θα απαντήσω μόλις μεταφράσω αυτό το «εμμονική μονοθεματικότητα», όλο δύσκολα μου βάζει αυτό το τσογλάνι)

Kαι μόνο που καρφώνεις τέτοια μαρκίζα από πάνω, είσαι έτοιμος να γράψεις απολογισμό. Γεγονός από μόνο του αρκετά θλιβερό, καθώς οι απολογισμοί είναι άλλοθι για όσα θέλεις να κάνεις και ξέρεις πως δεν θα μπορέσεις ποτέ. Γι αυτό τους κάνεις άλλωστε. Για να πεις «εντάξει, ήξερα τι έπρεπε να κάνω από δω και μπρος αλλά».

Μετά το «αλλά» μπορείς να βάλεις ουρά ένα εκατομμύριο λέξεις. Όποια και να διαλέξεις θα είσαι εύστοχος. Δεν είναι η λέξη το μπαλαντέρ, το «αλλά» είναι. Σαν ανάπηρο encore.

Είναι τότε, λίγο πριν, λίγο μετά τα πρώτα –ήντα που σκέφτεσαι φωναχτά «είναι σαν να ζητώ απεγνωσμένα να πληρώσω μετρητά παντού και μου λένε ότι δέχονται μόνο πιστωτική».

Ίσως γιατί φοβούνται πως το άυλο ρευστό σου είναι κάλπικο, κλεμμένο από αλλού ή συνήθισαν στις -εκ του ασφαλούς αλλά με κρατήσεις - δόσεις. Makes sense.  Ποιός να πιστέψει πως μια βαθιά ρυτίδα μπορεί να κυκλοφορεί εκεί έξω  εξοφλώντας λογαριασμούς στο ακέραιο και πληρώνοντας ακόμη και αμφίβολες υπεραξίες ;

Γιατί γράφεις ;

I’m only in it for the money

Για ποιόν γράφεις ; ποιοί πιστεύεις πως είναι οι πιστότεροι αναγνώστες σου ;

girls who keep goldfish   &   people who died

Δεν μπορείς να γράψεις κάτι χωρίς να έχεις τις εμμονές σου στενό κορσέ ; τι σόι κόλλημα είναι αυτό με τα ωραία πόδια και τα άσπρα πουκάμισα ; έχει όνομα αυτός ο ψυχαναγκασμός ;

legalized murder

Έχεις κάποιου είδους –ας πούμε- συμβουλή για όσους παίρνουν τα όσα γράφεις στα σοβαρά ;

don’t eat the yellow snow

Μετά από κοντά 900 ποστ, εξακολουθεί να σου δίνει καμιά ιδιαίτερη ικανοποίηση ένα διθυραμβικό σχόλιο ;

we are all prostitutes

Tι νομίζεις ότι θα λένε για σένα μόλις σταματήσεις να γράφεις ;

the man who invented himself

Πότε λοιπόν θα σταματήσεις ; τι περιμένεις ;

the word I was looking for

(υποβολείς : Frank Zappa , The Pop Group , The Jazz Butcher , Jim Carroll Band , The Mothers of Invention , Robyn Hitchcock , χωρίς την πνευματική κληρονομιά των οποίων ακόμη θα έψαχνα πνευματώδεις απαντήσεις σε ανόητες,χιλιοπαιγμένες και -εν τέλει- άνευ σεξ απήλ ερωτήσεις, thanks puppets)

Απορία : αν έχεις ψυχικό υποκείμενο νόσημα - ιάσιμο, ανίατο , βαρύ , ελαφρύ , γουατέβερ - ανήκεις στην ομάδα υψηλού κινδύνου ;

Αν ισχύει αυτό, ούτε κολυμπηθρόξυλο θα μείνει όρθιο.

Αντί μάσκας έχω πρόχειρα στην τσέπη μερικά χάπια Lunatic Soul , ένα αναβράζον Porcupine Tree , μια αντιβίωση Blackfield και stand by το σουπερεμβόλιο Robin Guthrie. Aν όλα αποτύχουν, ελπίζω στην καλοσύνη της εντατικής.

Eγώ ελπίζω να τη γλιτώσω…ελπίζω να πάρω και μερικούς μαζί

-Θα γράψεις επιτέλους με ένα κάποιο επίπεδο ; Σεπτέμβρης μπαίνει, όλοι  μαζεύονται σιγά σιγά , αρχίζουν και ξαναβογγάνε από βάρος χιλιάδων οπισθίων οι καρέκλες απέναντι από τις οθόνες, o ανταγωνισμός δείχνει τα δόντια του, έχεις να δεις ποστάκι σου να buzzάρεται από την εποχή που ο Κλιντ Ίστγουντ είχε σπυράκια, σελίδα στο Facebook δεν αξιώθηκες να χτίσεις, με το twitter ούτε που μιλιέστε,  κατάλαβέ το πως το αναγνωστικό σου κοινό έχει απαιτήσεις από σένα

-Εγώ δεν έχω καμία από μένα. Να διασκεδάσω και να αδειάσω το μέσα μου  θέλω, όχι να γεμίσουν οι άλλοι

-Τι υπερηχητική αγένεια ! τι ηθική χυδαιότητα ! τι ρυπαρή κυνικότητα ! τι Ύβρις ! δεν σε αναγνωρίζω

-Ευτυχώς να λες. Άργησα να αγαπήσω το ελάχιστο αλλά θαρρώ πως τα κατάφερα.

Εκείνο το πρωινό που η λεκάνη θα βαφτεί κόκκινη και το χαρτί κόκκινο και τα πόδια σου θα τα νιώσεις να κόβονται και “όχι , δεν είναι αιμορροΐδες” και “σας το είχα πει, καθυστερήσατε πολύ για την κολονοσκόπηση” , εκείνην ακριβώς τη στιγμή ξεκινά μια θαυμαστή περιπέτεια που θες δεν θες θα την πας ως το τέλος – ή θα σε πάει αυτή εκεί - με κομμένη την ανάσα.

Σκέτος Γκοντάρ έγινα σήμερα, το πρώτο νουβελ-βαγκ βλογ στην ιστορία των ενδοσκοπήσεων.

Για να θυμούνται – με δάκρυα στα μάτια , από τα πικρά γέλια - οι παλιοί και να παραδειγματίζονται οι φορτσάτοι καινούριοι.

Σύμφωνοι , είναι ακραία ισοπεδωτικό και επιθετικά μηδενιστικό το τσουβάλιασμα αλλά -αν το καλοσκεφτείς- ούτε ο καθρέφτης στη Χιονάτη ήταν τόσο τρομαχτικά ειλικρινής.

(και εδώ μια οικογενειακή φωτογραφία ένα χρόνο πριν)