MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Την ανέβασα εδώ  Δεκέμβρη του 2007, την ξανάβγαλα στο φως σήμερα. Με τα καινούρια Ray-Ban (αυτά είχα ξεχάσει να τα βάλω στη λίστα)

Θέλω να μην ξαναμυρίσω ιώδιο και αλκοολούχο διάλυμα σε δωμάτια και διαδρόμους νοσοκομείων (και έξω από αυτούς) – το πέτυχα κατά 70%, εξαιρετική επίδοση υπό τις δεδομένες συνθήκες

Θέλω να κοιμηθώ ένα ολόκληρο 8ωρο χωρίς διακοπή για διαφημίσεις της επόμενης μέρας ή μίζερα  όνειρα. – πλήρης επιτυχία , νομίζω τρία βράδια στα 365 , είμαι περήφανος για μένα !

Θέλω η φθορά των εγκεφαλικών μου κυττάρων να είναι μικρότερη από αυτήν που προβλέπει- για τα χιλιόμετρα που έφτασα- το Βιβλίο Κατασκευαστή – δεν γνωρίζω, δεν απαντώ, έχασα το manual

Θέλω να πιω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί κοιτώντας αυτόν που έχω απέναντι στα μάτια , χωρίς να έχω να του πω ο,τιδήποτε και να με καταλάβει – μια φορά μόνο ήπια ως και πέντε και ο απέναντι τρόμαξε απ’τη γυαλάδα στο μάτι μου (το άλλο είχε γλαρώσει) και σηκώθηκε αναχωρώντας προς άγνωστη κατεύθυνση

Θέλω να ανέβω σε αεροπλάνα και να ξανακατέβω. Είναι βασικό αυτό (για να μπορέσω να ξανανέβω) – τα γάμησα το κέρατο , τόσο ανεβoκατέβα ούτε ο Λίντμπεργκ, λέμε τώρα

Θέλω να διαβάσω κάτι αληθινά καινούριο που θα με συνεπάρει. Κι ας με βγάλει όπου να ‘ναι, είμαι δεμένος με μια λεπτή αόρατη κλωστή και θα ξανάβρω το δρόμο (και δεν θα κόψω την κλωστή όταν γυρίσω, για να μπορέσω να ξαναχαθώ) – οι δυό ΜακΚάρθυ – Δρόμος / Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους- με έστειλαν, κι ας μην ήταν “αληθινά καινούριο”, χάθηκα πάντως

Θέλω να ακούσω ξανά μουσικές που θα τρυπώσουν κάτω από το δέρμα μου και θα μολύνουν όμορφα το αίμα μου- άκουσα μερικά καλά, μερικά καλύτερα, μερικά καλυτερότερα αλλά όταν έπεσα πάνω στον Max Richter τον κράτησα και ξαναγύρισα στον Jarrett (και η Μόνικα καλούτσικη ήταν αλλά δεν με μόλυνε, απλό συνάχι)

Θέλω ακόμη πέντε λεπτά κι ας είναι η τελευταία φορά που θα μυρίσω γνώριμο ιδρώτα – τα είχα , θέλω κι άλλο αλλά δεν ξαναλέω “τελευταία φορά” , too dramatic

Θέλω να μην χρειαστεί να περιμένω έναν αιώνα για να διασταυρωθεί το βλέμμα του γιατρού με το δικό μου ώσπου ν’ ακούσω “όλα καλά” – πήγα μόνο σε οφθαλμίατρο, δεν πα να καθυστερούσε και δέκα έτη φωτός, χέστηκα  (ο γαστρεντερολόγος μου δεν μετράει, μου τα είπε την ώρα που έμπαινε, μη ρωτάτε πού και πώς)

Θέλω να δω πάλι κάτι στο σινεμά που θα θολώσει, θα υγράνει και θα καθαρίσει τα κουρασμένα μάτια μου – δεν είδα, μπορεί να φταίνε τα ελαττωματικά μάτια μου

Θέλω να τα δω να μεγαλώνουν και να προβάρουν τα καινούρια τους φτερά, είναι νωρίς ακόμη αλλά θα προσπαθήσω να μη τους τσαλακώσω έστω κι ένα πούπουλο γιατί δεν πουλάνε πουθενά φτερά για να τα αντικαταστήσω – τα πουλάκια μου εκτός από φτερά έβγαλαν και νύχια, μια χαρά μου φαίνονται

Θέλω να μην αλλάξει καμιά γεύση από όσες θυμάμαι , τις θέλω όπως την πρώτη φορά που μπήκαν μέσα μου και με παρέλυσαν -  μερικές έγιναν και καλύτερες, μερικές χάθηκαν, χέστηκαν για τα δικά μου τα “θέλω”

Δεν θέλω να κλάψει κανείς εξ αιτίας μου. Εμένα, όμως, δεν με πειράζει να κλάψω ανακουφισμένος –τι θα πει “ανακούφιση” ;

Θέλω όταν μετρηθούμε στο τέλος της διαδρομής, να μη λείπει κανείς -  εκτός κι αν κρύφτηκε κανείς για να μου τη σπάσει, σωστό μου βγαίνει το μέτρημα

Αυτά, νομίζω, μου αρκούν…- ψεύτη, θλιβερέ ψεύτη

Η συμβουλή-προτροπή “ο Max ακούγεται καλύτερα με άδειο σπίτι, σβηστά φώτα και μόνο τα λαμπιόνια από το δέντρο αναμμένα” ήταν κατά το ήμισυ σωστή.

Ο Max ακούγεται καλύτερα με μένα στο σπίτι (πάντα με τρομοκρατούσε η ιδέα πως ένα σπίτι μόνο του κάθεται και ακούει μουσική ερήμην των ενοίκων του), κατεβασμένα τηλέφωνα , σβηστά φώτα και τα λαμπιόνια από το δέντρο σβηστά κι αυτά..

Το δέντρο τώρα παίζει μια μακρινή βοή.

Είναι ένα δέντρο που ζει μαζί μας δεκαπέντε χρόνια και πρώτη φορά αποφάσισε να γίνει μουσικός.

Τώρα παίζει πιάνο.

Τα φιλόδοξα δέντρα θα πρεπε να με τρομάζουν αλλά αυτό είναι ένα δέντρο χαμηλού προφίλ.

Τώρα παίζει βιολί. Ένας θόρυβος ακούγεται πίσω από το βιολί , πίσω από το δέντρο.

Δεν ξέρω τι υπάρχει πίσω από το δέντρο μα ο,τι κι αν είναι αυτό, είναι πολύτιμο.

Τώρα ο ήχος  με καταπίνει, ακούω τον αδερφό μου να με ρωτάει “πόσα έβγαλες εσύ ; θα μου δώσεις πέντε δραχμές να συμπληρώσω για τη μπάλα ; “.

Ρίχνω μια ματιά πίσω από το δέντρο που τώρα ξαναπαίζει πιάνο.Ο αδερφός μου δεν είναι εκεί.Ούτε και το πιάνο.

Ακριβώς πίσω από αυτό το δέντρο βρισκόταν πριν τριαντατόσα χρόνια το κρεβάτι του αδερφού μου.Ο αδερφός μου με ξαναρωτάει “πέντε δραχμές θέλω, μου φτάνουν, θα δώσεις ; “.Το δέντρο παίζει τώρα κιθάρα. Ο αδερφός μου δεν είναι εκεί, ούτε το κρεβάτι του.

Η φωνή του όμως είναι.

“Μια δερμάτινη μπάλα ρε, μαζί θα παίζουμε, πέντε δραχμές όλες κι όλες ζητάω”.

Άλλη φορά θα ζητάω ακριβείς οδηγίες χρήσης του Max. Με έβαλε σε μια θεοσκότεινη τρύπα και με έστειλε δίπλα σε ένα οκτάχρονο. Που ζητούσε όλες κι όλες πέντε δραχμές. Και ανάθεμά με, ούτε που θυμάμαι αν τις έδωσα.

Κώστα, αν διαβάζεις , τις έχω κρατημένες τις πέντε δραχμές. Και μια μπάλα, να πάμε να γδάρουμε γόνατα μαζί. Αυτό ζητάω όλο κι όλο από τα φετινά Χριστούγεννα….

Δεν υπάρχει τίποτε συναρπαστικότερο από εικόνες, λέξεις και ήχους που απέχουν μεταξύ τους έτη φωτός.

Προσπαθώντας να συναρμολογήσεις το παζλ συνειδητοποιείς πως αυτός που σου το πούλησε παίζει μαζί σου, βάζοντας παράταιρα κομμάτια μέσα στο κουτί.

Αν επιμείνεις να το τελειώσεις, είσαι αληθινά κι αλλόκοτα γενναίος. Ή απλά απελπισμένος. Ίσως νιώσεις και ηλίθιος. Το παθαίνω συχνά, με ιδιαίτερη έφεση στο τρία.

Εδώ , για παράδειγμα : ο αλλού στον αλλού Maurice Ronet συνδυάζεται με la vie est belle σε ένα βλογ στη μέση του πουθενά κι ο ανυποψίαστος αναγνώστης – αλλόκοτα γενναίος με το που έφτασε να διαβάζει ως αυτή τη γραμμή - αποφασίζει πως ποτέ ξανά η απελπισία του να σκοτώσει άλλα τρία λεπτά του χρόνου του δεν θα τον οδηγήσει σε –ακόμη-ένα-ηλίθιο-ποστ.

* στον wunbad

Τώρα θα ‘θελα -λέει- να ‘μαι πάνω σε ένα υπερωκεάνιο και να φεύγω μακριά.Πέρα απ’τον ορίζοντα (wow!)

Mη με πιστεύετε όμως, αυτά τα ασπρόμαυρα ρετρό κλισέ τα ξεσήκωσα από βιβλία και ωραία μυαλά άλλων.

Δεν είμαι ειλικρινής μαζί σας.

Και τα καράβια φοβάμαι και πάντα θέλω γρήγορα να επιστρέφω.Ήδη απο την πρώτη μέρα.

Ούτε τα “θέλω” μου είναι πια αρκετά πειστικά, γι αυτό και δεν τα φωνάζω να μου κάνουν παρέα…τα βαριέμαι θανάσιμα..

Καλό σαββατοκύριακο να ‘χετε, μπύρες στο ψυγείο, παγάκια στον καταψύκτη, σκληρά (> 40° ) στην κατάψυξη, σνακς δεν έχει γιατί παχαίνουν, σιντιά διαλέχτε μόνοι σας , μην ξεχάσετε φεύγοντας να σβήσετε τα φώτα, να πετάξετε τα αποτσίγαρα κι ο τελευταίος να κλείσει το modem γιατί δεν θα επιστρέψω πριν τη Δευτέρα , θέλω να βουτήξω από δω ψηλά και να βγω στο νησί πριν δέσει το πλοίο, έφυγα , γειά…..

Δικοί σου Vini ! *

*

Οι πιθανότητες να με έχει κυριεύσει λόγω έναρξης θερινής σαιζόν “ ολίγη μελαγχολία” (κατά Photoreporter) ή  ο “αμήχανος πεσιμισμός” όπως εύστοχα – αν και ευγενικά- τον βάφτισε ο επίτιμος σχολιαστής Σελιτσάνος, είναι αντίστοιχες με του Ρόουαν Άτκινσον να πάρει στα χέρια του το Όσκαρ. 

Στην πραγματικότητα αυτός έχει περισσότερες ευκαιρίες να πείσει τα μέλη της Ακαδημίας πως κάτι του χρωστάνε, though Βriton.Eγώ αντίθετα ποιόν μπορώ να πείσω πως η απαισιοδοξία δεν είναι παρά ένας μόνιμος εναλλακτικός way of life, όχι απαραίτητα με τέσσερις λωρίδες ανά κατεύθυνση μα ούτε και μονόδρομος και –πολύ περισσότερο- ούτε αδιέξοδος ; Αν δε σου γίνει εμμονή να παίρνεις κάθε μέρα , βρέξει-χιονίσει, αυτό το δρόμο ,δεν βλέπω κάτι πολύ κακό στο να έχεις καβάτζα και μια διαδρομή στην οποία μπορείς να οδηγείς χωρίς συνοδηγό, χωρίς πολλά πολλά λα-λα στο cd , χωρίς άγχος να φτάσεις στην ώρα σου και –κυρίως- χωρίς να δίνεις λογαριασμό πού πάς και τι ώρα θα γυρίσεις. Prοvided that το ξεκαθάρισες , αυτών που μένουν πίσω, πως θα γυρίσεις. Σε μια ώρα, σε μια μέρα , σε τρία τέρμινα, θα επιστρέψεις πάντως. 

Διαφωνώ μόνο με τη χρήση της λέξης-άλλοθι “αμήχανος”. 

Καμιά αμηχανία. 

Αμήχανοι είναι μόνο όσοι αντιμετωπίζουν αυτό που ζουν ως μιούζικαλ δελφινάριου ή σαν το κλουβί με τις τρελλές και όταν τους πει (ο θιασάρχης ντε) πως η παράσταση κατεβαίνει πριν της ώρας της – σιγά μη δώσει και λογαριασμό ο μεγάλος για το ποιάν ώρα θα σε κατεβάσει απ’ τη σκηνή- κάνουν κάτι μούτρα που θα ζήλευε ως κι ο Ρόουαν. 

Ρόουαν ; 

Κάπου εδώ ήρθαμε, ώρα να φεύγουμε, πολλά είπαμε αυτή τη βδομάδα.

(για λίγο) * 

* αυτός που είπε

κι όμως υπάρχουν ακόμη εικόνες που μπορούν να σε κάνουν να χαμογελάς σαν ηλίθιο και να λες (μέσα σου) πως θέλεις κι εσύ να φτάσεις όρθιος ως εκεί

το μέσα σου όμως είναι κακός άνθρωπος και πρέπει να δωροδοκηθεί με ένα τραγούδι για να συμφωνήσει

από την ώρα που ανακαλύφθηκαν τα links και μπορώ να ξοδεύω ξεδιάντροπα MB, το μέσα μου άρχισε να γίνεται ένας καλύτερος άνθρωπος

…………………………………….

* ευτυχώς

Τα zombie του σαββατοκύριακου γίνονται άνθρωποι μόνο κάποιες καθημερινές. 

(αυτό ούτε ο ίδιος ο Romero το ξέρει)

υ.γ. αφήστε το αμετάφραστο, ακόμη κι εγώ σήκωσα ψηλά τα χέρια όταν το διάβασα

Οι (πέραν πάσης αμφιβολίας) βιβλιοφάγοι alef και Nomad ζήτησαν – διακριτικά και ευγενέστατα- να απλώσω το χέρι μου πιάνοντας το κοντινότερο σε μένα βιβλίο που δεν έχει λιγότερες από 123 σελίδες και αφού πατήσω πόδι στην 123 να βρω την period 5  μετρώντας πρώτα τις τελείες που προηγούνται και στη συνέχεια να περάσω χαλκά στις period 6 , 7 , 8 και να τις φέρω στην αρένα ενώπιόν σας , ζητώντας από άλλους πέντε μονομάχους λέξεων να κάνουν το ίδιο. 

Για όνομα….. 

Η διαδικασία ήτο εξαιρετικά πολύπλοκη και προϋπόθετε συνδυασμένες ενέργειες που σε περίπτωση απώλειας του manual ενεργειών θα οδηγούσε σε καταστροφικά αποτελέσματα. 

Με χαλαρές τύψεις– που παράκουσα τις σαφείς αλλά εξοντωτικές οδηγίες τους- έσυρα τα βήματά μου λίγο μακρύτερα από κει που ξεκουραζόταν το κοντινότερο βιβλίο και τράβηξα από το ράφι αυτό,  το χιλιοφορεμένο αλλά –ακόμη- καθαρό φουτεράκι μου. 

Μέσα , ακούστε το, γράφει : 

I found the way
By the sound of your voice
So many things to say
But these are only words
Now I’ve only words
Once there was a choice 

To χαρίζω – αντίδωρο- στους δυό τους και σ’ όλους σας. 

Kι όπως τραγουδά ο David  

these are only words….now the damage is done…well, I just had to leave… 

Είναι ανακουφιστικό να φεύγεις πριν φύγει. Δεν θα έχουν , βλέπετε,  όλοι τη χαρά να φτάσουν στη σελίδα 123…..πόσο μάλλον στο τέλος του βιβλίου. 

period

Ένα συρτάρι  με εντελώς αγαπημένες συνήθειες-ηρεμιστικά που καταπίνω όταν στριμώχνομαι από μια δύσκολη μέρα ή μετά από μια άσχημη νύχτα.

Ξανά και ξανά γιατί μία ίσον καμία.

Είμαι πιστός στις εμμονές μου εγώ. 

M’ άλλα λόγια , δέκα (συν μία) στιγμές που θα μπορούσαν και να ‘ναι κάποια από τα δέκα χιλιάδες κομμάτια αυτού του παζλ που γράφει έξω απ’ το κουτί ”ευτυχία”.

Ευχαριστώ alef , θαρρώ το χρειαζόμουν. 

———————————————————————————————————————————————— 

Το μοντέλο του Πίκμαν – H.P.Lovecraft

Η πιό λατρεμένη τρομακτική ιστορία που ρίχνει τη θερμοκρασία του αίματός μου κάτω από το απόλυτο μηδέν μέσα σε 15 –μόνο- σελίδες. Όσοι δοκίμασαν-και επέζησαν- ξέρουν. Για όσους δεν τόλμησαν ακόμη, προειδοποιώ πως ο Lovecraft δεν είναι King, παρά την κοινή τους East Coast καταγωγή. Ο Howard Phillips είναι ο ορισμός του πεσιμιστή και κυνικού και έτσι – υποθέτω- εξηγείται η μεταξύ μας χημεία (αλλά μη του το πείτε , υπέφερε πολύ πριν πεθάνει, δεν χρειάζεται κι άλλο πόνο). 

Τhe Köln Concert – Keith Jarrett

Τα ξανάπαμε. Δεν θα βαρεθώ να τα ξαναλέω : ζηλεύω θανατερά όσους στις 24 Ιανουαρίου του 1975 ήταν καθισμένοι στις βελούδινες καρέκλες του Cologne Opera House.Αυτοί μπορούν να λένε “ήμουν κι εγώ εκεί”. Τυχεροί σημερινοί 55ρηδες , 65ρηδες , 75ρηδες. Φύγαν ή θα φύγουν , κάποτε, έχοντας πάρει μια μικρή γεύση από το πώς θα ακουγόταν ο παράδεισος αν ήταν κλεισμένος μέσα σε ένα πιάνο (πολύ ποιητικό βγήκε αυτό και θα μου χαλάσει το cool προφίλ). 

Mια βόλτα στο βουνό με βροχή

Να κοιτάζω προς τα πάνω και να νιώθω εκατομμύρια μικρά τσιμπήματα στα μάγουλά μου, στο μέτωπό μου, στο λαιμό μου, ανάμεσα στα μαλλιά μου (μην ανοίγεις πληγές τώρα). Αυτή είναι εμπειρία, μακριά από τσιμέντα. Μόνος εσύ, το χώμα , τα βήματά σου , οι σκέψεις σου (σιγά μη καθόταν μόνες στο σπίτι αυτές οι κουφάλες). Και προς Θεού: άσε κινητά, πορτοφόλια και mp3 πίσω . Βροχή, φύλλα και χώμα πας να συναντήσεις , όχι την δικηγόρο σου. 

Ραδιόφωνο στα μεσαία

Κλείνω φώτα, τους διώχνω όλους (νομίζω, απλά δεν με αντέχουν και ξεπόρτισαν μόνοι τους), πιάνω Ράδιο-Βαρσοβία ή ο,τι άλλο πρώην ανατολικό τραβάει η όρεξή μου (παλιά απωθημένα είναι αυτά) , πέφτω πάνω σε μουντά σαξόφωνα και όρθια μπάσα με παράσιτα, ακούω φωνές σαν από άλλον πλανήτη, είναι μόνο 2000 χιλιόμετρα μακριά μου και σιγά-σιγά βγαίνω από το σώμα μου. Για μισή ώρα, άντε μία. Οι εξωσωματικές ραδιο-εμπειρίες κοστίζουν και δεν είναι για χόρταση , άσε που η συμμορία επιστρέφει στο σπίτι. Πολύ λίγο ήταν γαμώτο….. 

Ένα σουφλέ σοκολάτας

Να την έχω απέναντί μου και να μου μιλάει ασταμάτητα, για τις φίλες της , για τα προγράμματά της, για τις διακοπές της , για τα γενέθλιά της, για αυτά που αγαπάει, γι αυτά που την ενοχλούν πάνω μου, για το πώς θα είναι σε πέντε χρόνια από σήμερα, για το ότι θέλει παιδιά αλλά δεν ξέρει πόσα (πολλά πάντως) , για το κάμπριο που θέλει να της το πάρω σε κόκκινο, για το αν θα αποκτήσει κυτταρίτιδα , αν θα της πάνε οι μύτες στο μαλλί….εγώ κι αυτή, μόνοι.

Α ναι….και ένα σουφλέ σοκολάτας που είναι το αγαπημένο της, στο γωνιακό τραπέζι του πάνω ορόφου.

Οι σπάνιες στιγμές που μόνο ένα θηλυκό μπορεί να σου χαρίσει.

“Ευχαριστώ μπαμπά, τέλειο ήταν πάλι το σουφλέ, φεύγουμε τώρα ;”. 

Μια καλή κουβέντα με λίγα λόγια, η τέλεια χημεία

Αν και είναι φορές που χάνω το μέτρο και χάνομαι μέσα σε ωραία λόγια που με περικυκλώνουν, συνήθως προτιμώ να ακούω. Να βλέπω αυτόν που μιλά μέσα από το βαθύ κόκκινο ενός Cabernet , αυτήν που ψιθυρίζει μέσα από τα μάτια της (για να δω τι άλλο κρύβει εκεί μέσα). Kαι να μυρίζω τις κουβέντες, κάθε λέξη έχει τις δικές της ορμόνες και όλες μαζί – αν μπουν σε σειρά- είναι ικανές να με λιώσουν. Προυπόθεση τα στόματα απέναντί μου να είναι ένα, δύο, τρία , άντε τέσσερα. Μετά προφασίζομαι υπόταση (δοκιμασμένη συμβουλή έμπειρης κουβεντιάστρας) και παίρνω το στόμα μου και φεύγω. Χημεία είπαμε, όχι αλχημεία. 

 Ένα Grand Cru που μπορώ να πληρώσω

Aρκεί να μπορώ να το μοιραστώ έστω και με έναν άνθρωπο που αγαπώ. Αν πίνω κρασί μόνος έχει άλλη γεύση, θαρρείς και με εκδικείται. Δεν είναι εποχές αυτές για ν’ ανοίγουμε λογαριασμούς και με κρασιά. Αλλά και το “Διονυσιακό Νέκταρ Ολύμπου” , που κάποτε θα ξεπληρώσω γιατί δεν πληρώνεται μετρητοίς αυτό, με αποζημίωνε -κάθε φορά που το χρειάστηκα- με ένα χαμόγελο που το ξεκρέμαγα (το άλλο πρωί) από το ταβάνι. Αυτό δεν ήταν απόσταγμα, ήταν LSD με ένεση ganja. Να θυμηθώ να προτείνω του Θανάση να το βαφτίσει Timothy Leary στο πατητήρι. 

Ύπνος αγκαλιά με τα Asterix

 Ποια πουπουλένια παπλώματα και ποια διαστημικά στρώματα ; Υπεξαιρώ από το διπλανό δωμάτιο μιαν αγκαλιά Γαλάτες και χάνομαι στα στενά του χωριού τους και του δάσους τους. Ακόμη κι αν πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου (όταν ανακαλύψει ο διπλανός τα άδεια ράφια), λέω χαλάλι αυτός ο παλιμπαιδισμός. Ρίχνει την πίεση και ανεβάζει το HDL, εγγυημένα (αρκεί να μη σου ανοίξει η όρεξη και τρέχεις για αγριογούρουνα νυχτιάτικα). 

Να γράφω σάουντρακς (κλεμμένα) για τις νύχτες άλλων

Αυτό ποτέ δεν θα το βαρεθώ , never say never αλλά έχω εμβολιαστεί για μελλοντικές παρενέργειες. Έγραψα αμέτρητα για φίλους, για λιγότερο φίλους, για γνωστούς, για άγνωστους γνωστούς. Κάποια ίσως ζουν ακόμη, με λίγο από μένα μέσα τους. Τα περισσότερα υποθέτω πως έχουν αποδημήσει στον παράδεισο , ιδίως αυτά που δεν πρόλαβαν τις τεχνολογικές εξελίξεις και κλείστηκαν σε μια εξηντάρα ή ενενηντάρα κασέτα, που γέμισε μια μέρα άμμο και ξεθυμασμένη μπύρα και έκλεισε για πάντα τα μάτια ευτυχισμένη σε ένα ντουλαπάκι αυτοκινήτου χωρίς κλιματισμό.

Λίγες μέρες πριν – όταν ετοίμαζα άλλο ένα- ήρθε και με ρώτησε αν στ’ αλήθεια ακούω Interpol, Editors και Αrchive. Όταν διαπίστωσε (με τα ματάκια του και τα αυτάκια του) πως έτσι είναι, κέρδισα εκατονογδόντα πόντους στην κλίμακα αξιολόγησης πατεράδων και ένα χτύπημα στην πλάτη.

Δεν του φαίνεται αλλά έχει βαρύ χέρι ο άτιμος… 

Δυό γουλιές από “μυρωμένο θάμνο”

Με τους καφέδες πήρα διαζύγιο, όχι ακριβώς συναινετικό αλλά δεν είναι ώρα να ξύνουμε πληγές. Bλέπω ακόμη ταινίες όπου απλώνονται στα τραπέζια των diners και η καφετιέρα πηγαινοέρχεται γεμίζοντας τις κούπες και δακρύζω από συγκίνηση, δεν πα’ να παίζει κι ο Ρόουαν Άτκινσον.

Συμβιβάστηκα με ζουμιά που κάνουν καλό στα νεφρά και είναι και αντιοξειδωτικά. Δεν το διασκέδαζα κιόλας αλλά προκειμένου να αυτοκτονήσουν τα φλυτζάνια στο σπίτι, κάτι έπρεπε να γίνει.

Από την ώρα όμως που μπήκε στο σπίτι ο “μυρωμένος θάμνος” άρχισα δειλά-δειλά να το διασκεδάζω.Μυρίζει σα καλοβουτυρωμένο μπισκότο και όταν κυλάει από τον οισοφάγο, το στομάχι λιποθυμάει από συγκίνηση.

Είναι, πάντως, τραγικό να γράφεις διθυράμβους για ένα τσάι. 

Ένα καθαρό άσπρο πουκάμισο

Όπως το λέω. Καθαρό , φρεσκοπλυμένο, φρεσκοστεγνωμένο, φρεσκοσιδερωμένο κι από το χέρι στο μαχαίρι. Ούτε κρεμάστρες, ούτε ντουλάπες, ούτε συρτάρια. Βγαίνεις από το μπάνιο, ρίχνεις πάνω σου ένα ψέκασμα (αντρίκιο,  ένα φλιτ D&G και τέρμα) , και μπαίνεις μέσα στο πουκάμισο. Γιατί ένα άσπρο μπουζάτο πουκάμισο σε φοράει, δεν το φοράς, εκτός κι αν είσαι ο Λάκης Γαβαλάς και το έχεις ήδη τιθασεύσει.Και όχι πειράματα.Αν είναι να μπει γραβάτα, σκούρη μονόχρωμη δια ροπάλου. Δεν είναι στυλιστική συμβουλή, it’s an order !Για να καταλαβαινόμαστε αγόρια μου….(και κορίτσια αλλά έτσι δεν στέκει η έκφραση) 

Προσέξατε πως λείπουν οι κλασσικές ανδρικές εμμονές , τουτέστιν σεξ-γήπεδο-μπαρότσαρκα-σεξ (ξανά) ;

Ασφαλώς και λείπουν.

Μερικά πράγματα είναι προτιμότερο να τα ζεις , να τα ακούς ή να τα φαντάζεσαι παρά να τα γράφεις.

Ίσως έχουν καλύτερη γεύση έτσι…

——————————————————————–

δεν καλώ κανέναν σας ειδικά να γράψει για την ευτυχία, μου αρκεί να ξέρω πως την συναντάτε πού και που και αλλάζετε μερικές κουβέντες στα πεταχτά…

————————————————————————

* πρωτοείδε το φως στο Men 24

Η σχέση μου με την ποίηση είναι – πάντα ήταν- επιδερμική.Υπήρξαν φορές που ανατρίχιασα κι άλλες που οι τρίχες αδιαφόρησαν παγερά.Είναι αργά να διορθώσω τις ατέλειές μου. Προηγείται ο βιοπορισμός. Ουδέν ποιητικό επάνω του κι ας λέγαν άλλα οι παλιοί.

Ο ευγενέστατος Κυρ-Μανουήλ είχε την τόλμη – εγώ θα την έλεγα αποκοτιά, με όλο το θάρρος- να με καλέσει σε μια ιδιότυπη σκυταλοδρομία ποίησης που άρχισε να εξυφαίνεται (σαν ωραία συνωμοσία) σε κάποιες γωνιές του δίκτυου. Tον ευχαριστώ για την τιμή, δεν ξέρω αν μετά τα σημερινά θα μπορεί να είναι υπερήφανος για την – “κατόπιν ωρίμου σκέψεως” - επιλογή του αυτή. 

Τέτοιες προκλήσεις ποτέ δεν τις αφήνω αναπάντητες.

Ακόμη κι αν ξέρω πως εξαιτίας μου μπορεί να ακυρωθεί η ομάδα γιατί – ξέχασα να σας πω- όταν φτάνω στο τέρμα , κατά ένα παράδοξο τρόπο ποτέ μα ποτέ δεν κρατώ σκυτάλη στα χέρια μου.Τα βάρη με εμποδίζουν.

Θα μπορούσα να επιλέξω δέκα , είκοσι , εκατό.Έβγαλα από τα συρτάρια αυτά τα τρία. Δεν προέβαλλαν την παραμικρή αντίσταση.Τα δυό πρώτα από χρόνια αγαπημένα.Το τρίτο ένα μπασταρδάκι του δρόμου.Με καλύπτουν απόλυτα. Όλα.

An old ageless boy , sometimes blue , always dazed & confused , that’s what I am….

—————————————————————————————————————————————– 

Κεριά   (Kωνσταντίνος Π.Καβάφης)

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν

.————————————————————————

The Birds  (Peter Joseph Andrew Hammill)  

Spring came far too early this year:

May flowers blooming in February.

Should I be sad for the month,or glad for the sky?

The birds don’t know which way to sing and, my friend,neither do I.         

Two days ago, a girl I truly thought I loved

suddenly didn’t seem to matter at all.

Should I sing sad farewell to things I’m really glad I’ve left behind?

The birds don’t know which way to sing and, my friend,neither do I.        

 In another day, heavy snow will lie

upon the ground and buds prematurely bloomed shall fail;

and every creature living now, then will surely die…

The birds don’t know which way to sing and, my friend,neither do I.

The birds don’t know if it’s time yet to fly;

they don’t know which way to go and,

my friend,neither do I.

———————————————————————–

Το ίδι  (γνωστού αγνώστου)* 

Μου φαίνεται απίστευτο , μου τρέχουνε τα σάλια

μόλις πατάω το Caps Lock κι ανοίγει σα βεντάλια

λευκή οθόνη απάτητη , παρθένα , σαν το χιόνι

που περιμένει στωικά κείμενο που ματώνει.

Να πω την αμαρτία μου : είμαι μεγάλη λέρα

γιατί όσο κι αν  προσπάθησα πάντα έβρισκα ξέρα

κι έτσι ποτέ δεν χάρηκα ολόκληρο ταξίδι

σαν έβρισκα κατάληξη που έσβηνε σε  ίδι.

Αυτό ήταν που με χάλαγε , μου άναβε λαμπάκι ,

σάλπαρα για το Πορτ ο Πρενς κι εξόκειλα Λουτράκι ,

γιατί , πρέπει να σας το πω , με τσίμπαγε ένα φίδι

σαν έβρισκα κατάληξη που τέλειωνε σε ίδι.

Πλήρωσα ώρες καναπέ , μισθούς για τα χαπάκια

και στα βουνά ανέβηκα , βούτηξα  σε ρυάκια ,

μέσα στην αγωνία μου –το λέω εν κατακλείδι-

να μη με βρει κανα κακό που τελειώνει σ’ ίδι .

Έβγαλα εισιτήρια , για ζούγκλες και σαβάνες

κι όσο κι αν το πολέμησα ως οι παλιοί Τιτάνες ,

ακόμη κι αν σκεπάστηκα με στρέμματα γρασίδι

πάλι οι εφιάλτες μου κατέληγαν σε  ίδι .

Η πτώχευση μου χτύπαγε την πόρτα σα το χάρο ,

στα όνειρά μου έβλεπα και το Χριστό φαντάρο,

δεν ήταν πλέον λογικό , δεν ήτανε παιχνίδι

να κρύβομαι απ το κακό που τελειώνει σ’ ίδι .

Η μόνη λύση εφικτή , ζόρικη σαν Νικ Κέιβ

ήταν να σβήσω το λαπτόπ  κι ας χάνονταν τα σέιβ

αλλά και πάλι σκέφτηκα : αφού και ένα στρείδι

το ξέρει πώς να φυλαχτεί απ το κακό το ίδι

πως θα δεχτώ να κρύβομαι βαθιά μες στα σκοτάδια ;

Μαύρες να είν οι μέρες μου  κι αιώνια   τα βράδια

κλεισμένος στο καβούκι μου σαν το ξερό κρεμμύδι

μόνο και μόνο για να δω αν έρχεται το ίδι ;

Εν τέλει το αποφάσισα , θα έγραφα σαν άντρας

και τράβηξα στην ύπαιθρο .

Το μάνταλο της μάντρας έτριξε όταν άνοιγε ,

σαν γέρικο σανίδι…

ήταν καιρός να μετρηθώ εγώ κι αυτό το ίδι.

Σουρούπωσε και έβριζα , τζάμπα πήγαν οι ώρες ;

Tζάμπα και τα miles & more σε ήπειρους και χώρες ;

Κι ενώ αυτά σκεφτόμουνα τρώγοντας ένα απίδι

στο βάθος του ορίζοντα ξεπρόβαλλε το  ιδι !

Μούδιασε η ωλένη μου , χαλάρωσε η κύστη ,

καλύτερα να έβλεπα ολόγυμνο τον Μπίστη,

έριξα βλέμμα ολόγυρα  , είδα ένα κοπίδι ,

έτρεξα προς το μέρος του μα πρόλαβε το ίδι,

με κοίταξε λοξά λοξά , με έλουσε ιδρώτας ,

μές στο βρακί μου ο Αξιός , ο Νείλος κι ο Ευρώτας.

Ψηλάφισα στα χώματα και βρήκα κατσαβίδι

“εδώ σε θέλω” , σκέφτηκα , “άμα σε λένε ίδι”

μα όρμηξε απάνω μου , με δάγκωσε στον ώμο ,

έπρεπε οπωσδήποτε να βρω μια λαιμητόμο

γιατί ήταν τόσο δυνατό , μαύρο , κλειστό σαν μύδι.

Από ποια μήτρα ξέφυγε αυτό το Κράκεν ίδι ;

Tην ώρα που με ρούφαγε με τρεις σειρές σαγόνια

και τσάκιζε τα χέρια μου σ’ ατσάλινα αμόνια

άναψε φως και άκουσα : “- μωρό θες κουνουπίδι

ή θα κοιμάσαι όρθιος σα γέρος σε στασίδι ; ”

Θόλωσα και μπερδεύτηκα , ποια ήταν η αλήθεια ;

Ζούσα μέσα σε όνειρο και σπλάττερ παραμύθια ;

Κοιμόμουν ή τα έζησα ;

Άσπρη , κενή οθόνη μου έβγαλε τη γλώσσα της ,

πέταξε την περόνη ,

με το που ακούστηκε το μπαμ!  άσπρισε το μαλλί μου ,

πλάι στην τρύπα που άνοιξε στεκόταν η καλή μου.

Γύρισα και τη ρώτησα  αν ξέρει τι συμβαίνει

κι αυτή μου αποκρίθηκε σφόδρα ενοχλημένη :

“Μανάρι μου , μην απορείς και κάνεις σα το χάνο

αφού υπέγραψες πριν μπεις λέγοντας “θα το κάνω”.

Κόψε λοιπόν τα παλαβά , αφού το ξέρεις ήδη

πως οι γιατροί σου το ‘κοψαν το ένα σου τ’ @ρχίδι”.

THE END

—————————————————————————————————————————————