MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

-Κράτησέ με , θα πάω να τον δαγκώσω

-Ψύχραιμα , τίποτε δεν τέλειωσε ακόμη , με το που θα χάσει τις επόμενες εκλογές θέτεις ξανά θέμα ηγεσίας

-Μη μου σπας τις ορμόνες, αφού είδαμε τον Γιώργο πρωθυπουργό θα δούμε κι αυτόν, κράτα με σου λέω

-Τι μυρίζει ; καίγεται κάτι έξω ;

-Όχι ακόμη , δεν έφτασε 7 Δεκέμβρη

(παραληρηματικό ποστ, μου σφηνώθηκαν οι βάτες στο μυαλό και αδυνατώ να γράψω ένα σοβαρό πολιτικό μανιφέστο)

Το ένα και μοναδικό νόημα της σημερινής ανάρτησης είναι «καλές & άγιες οι βιολογικές ανάγκες αλλά κάποια στιγμή πρέπει να αναλογισθούμε το καλό της πατρίδος και να σηκωθούμε για να ψηφίσουμε» , εγώ πάντως θα πάω να ψηφίσω τελευταίος γιατί θα την περιμένω πότε θα αποφασίσει να σηκωθεί για να μου δώσει - επιτέλους- να ξεφυλλίσω το περιοδικό και να καθαρίσω το καπάκι της λεκάνης γιατί σιχαίνομαι να καθήσω εκεί που ακουμπάει αυτή.

1.Συνδυάστε απλά θέματα με περίτεχνες λέξεις , κατά προτίμηση όλες διαφορετικές μεταξύ τους. Εναλλακτικά μπορείτε να συνδυάσετε περίτεχνα θέματα με απλές λέξεις.

2.Προτιμήστε μια υπαινικτική εικονογράφηση και συνδυάστε την με μια σπάνια γραμματοσειρά. Αυτό θα αποσπάσει την προσοχή των αναγνωστών – ή απλών επισκεπτών- από το ενδεχομένως άνοστο, άνευρο ή και ανύπαρκτο κείμενο.

3.Απολαύστε τη διαδικασία. Η προετοιμασία ενός ποστ πρέπει να σας γεμίζει με χαρά και ποτέ με άγχος. Το άγχος ταιριάζει στους σχολιαστές που πρέπει να βρουν κάτι έξυπνο να καταθέσουν.

4.Απαραίτητοι σύμμαχοί σας την ώρα της πληκτρολόγησης : ησυχία, ένας καφές , κατασκοπεία των ανταγωνιστών. Έμπνευση προαιρετική.

5.Μην πείτε «όχι» σε αλλαγές της τελευταίας στιγμής. Το delete post είναι σανίδα σωτηρίας. Μόνο έτσι τα πράγματα γίνονται αυθόρμητα και αυθεντικά.

(οι συμβουλές των Dolce & Gabbana για το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι αλλά μιας και αργεί το έκοψα και το έραψα στα μέτρα μου γιατί είναι εξαιρετικά ανιαρό να γράφεις μπαγιάτικες εξυπνάδες για τον Tσίπρα , τον Τσιτουρίδη και την Τσιντικίδου, σαν faτσ food βλογ ένα πράμα)

Όλοι – κάποια στιγμή- έχουν δικαίωμα να κουραστούν. Τη στιγμή θα την αποφασίσουν οι ίδιοι, όχι τα νούμερα ή οι επικοινωνιολόγοι ή τα off the record. Ενδέχεται να αποφασίσει και η στιγμή αντ’ αυτών, σχεδόν ερήμην τους.

Καθένας μπορεί να πει “ως εδώ, δεν υπάρχει άλλο ζουμί να βγει”. Αν στεγνώσεις στέγνωσες. Ποιόν στίφτη να κοροϊδέψεις ;

Κανένας δεν επιβιώνει ατσαλάκωτος από την αναπόφευκτη φθορά της πίεσης. Αυτοί γιατί να είναι η εξαίρεση δηλαδή ;

Κι ακόμη κι αν τους στήσουν- ως άλλον El Cid- μπρος στα μάτια όσων ακόμη αναθαρρεύουν βλέποντας άδειες πανοπλίες πάνω σε φρεσκολουσμένα και στολισμένα άτια, τι σημασία έχει πιά; Το “κουράστηκα” είναι ανθρώπινο, το “τώρα ξεκουράστηκα” παιδιάστικο.

Οι ηλιθιότητες περί “στρατηγών” και “μαχών” που ακούω και διαβάζω δεξιά (δεν θα πω “κι αριστερά” , σκασίλα τους αυτών, είναι απασχολημένοι με ομφαλοσκοπήσεις) πέθαναν στην εποχή τους. Σήμερα μας λείπουν οι κανονικοί άνθρωποι, όχι οι φτιαγμένοι από μάρμαρο, χώρια που εκεί θα τελειώσουν όλοι, χωμένοι κάτω ή σκαλισμένοι πάνω σε αυτό. Οποία φιλοδοξία !

Πόσο πιο κομψά – ίσως και λόγω σωματότυπου- το έθεσε ο άλλος : I‘ll bend, but not break.

Tι σόι επικοινωνιολόγους και σεναριογράφους έχουμε εδώ ; ούτε μια ατάκα που θα μείνει στην ιστορία μπορούν να γεννήσουν ;

( γιατί είναι λάθος η φωτογραφία ; είπαμε, όλοι έχουμε δικαίωμα στην κούραση )

Ήταν ένας τσομπάνης που είχε ένα – λέμε τώρα- μαντρί 4Χ4 με καμιά δεκαριά πρόβατα μέσα (αυτά είχαν και δικαίωμα ψήφου, ήταν προνομιούχα πρόβατα) και νόμιζε πως έκανε και καμιά σπουδαία δουλειά αλλά τέλος πάντων, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Eπειδή ο τσομπάνης σκυλοβαριόταν συχνά πυκνά, ανέβαινε σε μια μεγάλη κοτρώνα έξω από το μαντρί και φώναζε “λύκος, λύκος “.

Την πρώτη φορά τρέξαν όλοι οι γείτονες τσομπαναραίοι και πολύ μουτρώσαν που τον είδαν να γελάει με τα χάλια τους έτσι λαχανιασμένοι και ιδρωμένοι που ήταν σαν τον Άδωνη μετά από αγόρευση. Ρίξαν τα μπινελίκια τους και φύγαν για κανένα τσιπουράκι (χωρίς γλυκάνισο), να τους κατέβει η πίεση.

Τη δεύτερη φορά που φώναξε “λύκος, λύκος” τρέξαν καναδυό τσομπαναραίοι- οι πιο κοντινοί, δεν ήταν μαλάκες οι άλλοι να ανεβοκατεβαίνουν μέσα από πουρνάρια για το τίποτε- και ο τσομπάνης τους έδειχνε με το δάχτυλο σκασμένος απ τα χάχανα σα να λέει “για φάε ρε κάτι παπάρες”.

Την τρίτη φορά ( έτσι πάνε αυτά, άμα γράφεις με κατώτατο όριο λέξεων δεν ισχύει το μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη, τρεις και κάηκε) που φώναζε “λύκος, λύκος, help me γιου μοδεφάκες”  ανέβηκε ένας τσομπάνης για να τον βαρέσει το δικό μας μια μπούφλα γιατί πολύ μαλακισμένα τους φέρθηκε. Οι άλλοι τον εγράψαν στα αρχίδια τους.

Την τέταρτη φορά που έβαλε και δεύτερη κοτρώνα πάνω στην άλλη κι ανέβηκε και φώναζε “λύκος, λύκος,λύκος, γαμώ το κέρατό μου” , τα πρόβατα τα πήραν στο κρανίο, ανοίξαν την πόρτα και φύγαν από το μαντρί και το τελευταίο που έκλεισε την πόρτα πίσω του είπε “δεν θα μας ξεφτιλίζεις εμάς με τις μαλακίες σου, άμα θες να φωνάζεις στα καλά του καθουμένου να πας να γίνεις βουλευτής”.

Ηθικόν – και εξαιρετικά νόμιμο- δίδαγμα : δεν χρειάζεται να υπάρχει λύκος στο παραμύθι. Αρκεί τα πρόβατα να καταλάβουν πως ο τσομπάνης χωρίς αυτά θα είναι άνεργος.

(τι έγραψα πάλι ο παραπολιτικός συντάκτης !!!)

υ.γ. έψαχνα μια φωτογραφία τσομπάνη αλλά άντε χτύπα tsompanis στο google να δεις προκοπή , έβαλα την πρώτη τυχαία που βρήκα για να μη μείνει το ποστ ακέφαλο.

Έτσι τον έβαλα τον τίτλο, για παγίδα, δεν έχω ιδέα ποιες ήταν οι πιο διάσημες και βαριόμουν να γκουγκλίζω νυχτιάτικα, με τα σκοτάδια μπορεί να πέσεις πάνω σε καμιά πολύ μοβόρα και άντε μετά να τους πείσεις πως δεν είσαι ατρύπητο donut ή γαμημένο γουρούνι (από μια ηλικία και μετά όλα τα γουρούνια γαμημένα είναι, να ξέρουμε τι λέμε κιόλας).

Δηλώνω επίσης πως η κουζίνα μου (το αγαπημένο μου δωμάτιο), η κρεβατοκάμαρα (το κάποτε αγαπημένο μου δωμάτιο), και το Lenovo μου (το αγαπημένο μου pet) , εξοφλήθηκαν τοις μετρητοίς, τα δε έπιπλά μου είναι χρηστικά και ανθεκτικά και όχι απλά χαριτωμένα.

Δεν θα μας ξεφτιλίζουν εμάς στα καλά του καθουμένου για να απαγγέλλουν στιχάκια της RAF. Δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια. Αυτοί μόλις που ξεκίνησαν το δεύτερο γύρο, εγώ πάω να χτυπήσω τον τρίτο τώρα. Διπλό.

Για να ξέρουμε τι τρώμε κιόλας.

Υ.Γ. αν πιστέψουμε αυτά που λένε, τύφλα να ‘χει το Matrix..

Δεν νομίζω πως είμαι ο πρώτος- σκασίλα μου κιόλας- αλλά ούτε κι ο έσχατος που έβαλε στο μυαλό του να γράψει μιαν ωδή στο ξύρισμα. Όχι για τα μάτια των άλλων μα για την ψυχή μου και μόνο.

Όταν ο άλλος όμως σου μιλάει την ώρα που ορκίζεται για “gathering clouds and raging storms” , δεν μπορείς να αγνοήσεις την ποίηση στην πολιτική και να επικεντρώνεσαι στις παρωπίδες του βλόγιν με παραβολές, ούτε και να το κάνεις serial . Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να περιμένει να σκουπιστούν οι αφροί για να δει τι κρύβεται κάτω από τις λέξεις σου.

Gathering clouds and raging storms !

Έχουν παράδοση οι άτιμοι. Έχουν scriptwriters μ’ αρχίδια. Έχουν ικανούς performers. Έχουν σκηνοθέτες που δεν χάνονται σε ομίχλες, κοινό που γουστάρει έντονα καιρικά φαινόμενα σε blockbusters , έχουν εγκεφαλική στύση ακόμη και την ώρα που είναι χωμένοι με τα μούτρα σε ένα τριπλό Bic Mac.

Eμείς τι έχουμε ;

Πώς να το μεταφράσεις αυτό το “ Gathering clouds and raging storms” και σε ποιόν από τους δυό ατάλαντους εγχώριους να δώσεις αυτόν τον ρόλο του Ρετ Μπάτλερ ; Πόσο γελοίοι θα ακουστούν και οι δυο την ώρα που θα ψάχνουν τις ψήφους της κάθε λιγωμένης Σκάρλετ Ο’ Χάρα και – υπακούοντας πιστά στο κλεμμένο σενάριο που κατά παραγγελία γράφτηκε από Λούληδες και Σεφερτζήδες- θα την αγκαλιάζουν τρυφερά από το μπράτσο ψιθυρίζοντάς της :

I’m not asking you to forgive me. I’ll never understand or forgive myself. And if a bullet gets me, so help me, I’ll laugh at myself for being an idiot. There’s one thing I do know… and that is that I love you, Scarlett. In spite of you and me and the whole silly world going to pieces around us, I love you. Because we’re alike. Bad lots, both of us. Selfish and shrewd. But able to look things in the eyes as we call them by their right names : I need your fuckin’ vote !*

Tι Μάργκαρετ Μίτσελ και μαλακίες.

Με το ξυράφι στο χέρι έμεινα….θα πάω αξύριστος σήμερα…and frankly, my dear, I don’t give a damn.

* (αυτό ήταν δική μου σεναριακή αυθαιρεσία, για να λέμε τα σύκα σύκα και το fuckin fuckin ).

Kαλώς τα παιδιά !

“You’re travelling through another dimension, a dimension not only of sight and sound, but of mind. A journey into a wondrous land whose boundaries are that of imagination. That’s the sign post up ahead, your next stop…The Twilight Zone!”

(η μόνη παραφωνία είναι η μη συμμετοχή -έστω ως guest stars- του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Κατερίνας Παπακώστα)

……………………………………..

αφήστε τους να βράζουν στο ζουμί τους και πιάστε το ψητό

Σε πληρωμένο συμβόλαιο πολιτικής εξόντωσης , με κίνητρο πιθανότατα ανοιχτούς λογαριασμούς που αρνήθηκαν να κλείσουν αυτοβούλως (οι ηλίθιοι) ,  αποδίδουν οι υγιώς σκεπτόμενοι Έλληνες τη «μαφιόζικη” απόπειρα εκτέλεσης του Yπουργού Παιδείας, Ευριπίδη Στυλιανίδη.

Το περιστατικό σημειώθηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα του προπερασμένου Σαββάτου, στην γκαλερί Ιερά Οδός και την επομένη μέρα (χρειάστηκαν δύο απόπειρες γιατί ο Θραξ Υπουργός αποδείχθηκε γερό σκαρί) στις κερκίδες του Ο.Α.Κ.Α.

Ο υπουργός μόλις είχε βγει από μια στριμόκωλη εβδομάδα στο πολυτελές πριβέ κλαμπ “οι 300” και ετοιμαζόταν να ξαναμπεί ατσαλάκωτος στο θεσμικό του ρόλο όταν δέχθηκε επίθεση από εμπαθείς αγνώστους που φορούσαν κράνη βλόγερς και είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους – και τα νώτα τους, καλού κακού-.

Οι δράστες, σύμφωνα με αυτόπτεις μάρτυρες, ήταν επιμελώς κρυμμένοι μέσα σε βλογς απέναντι από το πριβέ κλαμπ και μόλις είδαν τον χαρισματικό & φέρελπι νέο πλησίασαν γρήγορα και τον γάζωσαν με μερικές χιλιάδες ποστ.

Ο κύριος Στυλιανίδης δέχθηκε σε όλο το σώμα τουλάχιστον τρεις χιλιάδες ποστ * αλλά επέζησε καθώς οι γάζες που του προσέφερε ο (και κουμπάρος του) πρωθυπουργός έκαναν- κουτσά στραβά- τη δουλειά τους.

Ειδικοί εμπειρογνώμονες  αποδίδουν σε προσωπικές διαφορές ** την φρικιαστική επίθεση, δεδομένου ότι από το παρελθόν ο Υπουργός Παιδείας έχει απασχολήσει τις Αρχές για διάφορες υποθέσεις, σύμφωνα με δημοσιεύματα εμπαθών και κυνικών βλόγερς.

Προανάκριση για την αποτρόπαια ενέργεια και έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών και πιθανώς του ηθικού αυτουργού*** διενεργεί το Τ.Ε.Κ.Π.Π.Φ.Π. (Τμήμα Εγκλημάτων Kατά Πάρα Πολύ Φιλόδοξων Πολιτικών)  της Ασφάλειας (κάποιας Ασφάλειας, τέλος πάντων).

…………………………… 

* μη σας προβληματίζει ο μεγάλος αριθμός ποστ(ς) ανά τετραγωνικό εκατοστό, είναι εμφανής ο επιβλητικός σωματότυπος του Υπουργού

** σύμφωνα με καλά διασταυρωμένες πληροφορίες του παρόντος βλογ που παίζει τα θρακικά στα τρία δάχτυλα (ελλείψει πέντε) , πρόκειται για ένα άτομο που έχασε το απουσιολόγιο στην Δευτέρα Γυμνασίου από τον Ευριπίδη , μια συμμαθήτριά του στην Πρώτη Δημοτικού που έφαγε χυλόπιττα από τον Ευριπίδη και έναν συμμαθητή του που έχασε τη σημαία για μια μονάδα στην Τρίτη Λυκείου γιατί ο Ευριπίδης ήταν γεννημένος ηγέτης.

*** το είπε (καλύτερα από όλους τους βλόγερς) ο Θεμιστοκλής : «Ουκ εά με καθεύδειν το του Kαραμανλή τρόπαιον»

Μπορεί ο κόσμος γύρω του να καταρρέει κι αυτός να ασχολείται με την αντιπαροχή ιδεών και εκφώνηση λογιδρίων που κανέναν δεν αφορούν , σαν να συμμετέχει  ακόμη σε διαγωνισμούς πολιτικών αερολογιών στο Tufts ;

Μπορεί να είναι  προκλητικά αμέτοχος – λόγω και έργω- περιμένοντας τις καταστάσεις να τον ξεπεράσουν ώστε να διεκδικήσει το άλλοθι του “παρά πέντε” ή των “δυσμενών συγκυριών” ;

Μπορεί στ’ αλήθεια να πιστεύει πως πρόβλημά του δεν ήταν η ηθική του αυτουργία στα έργα και ημέρες Zαχόπουλων, Βουλγαράκηδων και Ρουσόπουλων αλλά η “ανοχή” του στην κριτική των Τατούληδων ;

Μπορεί να αναλογιστεί πως το λιγότερο που περίμεναν όσοι τον ψήφισαν – αλλά και όσοι δεν- ήταν να σταθεί έστω και πέντε πόντους πάνω από τις εκάστοτε περιστάσεις και όχι να προσποιείται τόσο αδέξια και υπερφίαλα πως μπορεί να δει και πίσω απ’ αυτές ;

Mπορεί ακόμη να πιστεύει πως αν λεγόταν Δαιλάκης ή Τζαμτζής  θα ήταν αρχηγός κόμματος κι όχι ένας απλός πολιτευτής ή- στην καλύτερη των περιπτώσεων- ένας απ τους 300 ;

Μπορεί να πιστεύει ότι υπάρχει έστω και ένας έλληνας – πλην ενδεχομένως των συγγενών του πρώτου βαθμού, για λόγους αλληλεγγύης αίματος και μόνο- που τον θεωρεί ακόμη ως “τον αμνό μεταξύ λεόντων” ;

Μπορεί , τελικά,  να χάσει από κάποιον που είναι απλά ένα πιο slim είδωλο στον ήδη παραμορφωτικό καθρέφτη του, από έναν που γεννήθηκε (κι αυτός ελέω  ονόματος και μόνο) για δεύτερος ;

Ω ναι ! Μπορεί !