MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Ξύπνα ! ξύπνα γαμώτο ! άκου ! άκου τα βήματα…κάποιος μπήκε στο σπίτι

Καιρός ήταν…

Δεν ξέρω τι μπορεί να γράψει κάποιος αντικρίζοντας αυτό το άθλιο γκρι θέαμα. Ειλικρινά δεν ξέρω. Καλύτερα να κατεβάσω τα στόρια. Ή τον γενικό. Πριν λιώσουν όλα στο ψυγείο να θυμηθώ να πιω μια μπύρα, όσο είναι δροσερή ακόμη. Ναι, το ξέρω πως το πάγκρεας δεν σηκώνει αστεία με μπύρες, δροσερές ή χλιαρές αλλά θέλω να το εκνευρίζω ώρες ώρες. Να δω ποιος από τους δυό μας θα σπάσει πρώτος. Kαι ποιός θα πληρώσει τελικά τα σπασμένα.

Προσπαθώντας να σκεφτώ αισιόδοξα και-πάνω απ’ όλα- λογικά , κατέληξα στο συμπέρασμα πως το να πίνεις καφέ μόνος μια ωραία ανοιξιάτικη μέρα είναι το τελευταίο βήμα πριν το να πίνεις καφέ με κάποιον άλλον μαζί γιατί σου σφίγγει το στομάχι να πίνεις καφέ μόνος ενώ θα μπορούσες να πίνεις καφέ με κάποιον άλλον μαζί.

Εννοώ δηλαδή πως μετά από αυτή την αναπόφευκτη εξέλιξη, ένας τρίτος (που θα μπορούσε να είναι ο κάποιος άλλος μα δεν είναι) θα πίνει πάλι μόνος καφέ, αυτό όμως δεν συνεπάγεται – βάσει της συλλογιστικής μου - πως και γι αυτόν θα υπάρχει επόμενο βήμα καθώς πάντα υπάρχουν κάποιοι που κινούνται εκτός των ορίων της λογικής (και της αισιοδοξίας, βεβαίως βεβαίως).

Αρκετά απλό δεν είναι ;

( άντε να δω τι θα σκεφτώ να γράψω στο “λογική, δύο” )

Την πρώτη φορά που βρέθηκαν μόνοι έξω, ήταν σε ένα φτηνό, καθαρό αλλά της σειράς, δώδεκα τετραγωνικά όλα κι όλα , τέσσερις νύχτες επί δώδεκα τετραγωνικά μας κάνουν σαρανταοκτώ, το τι έγινε και – πιο πολύ- τι ειπώθηκε μέσα σ’εκείνο το χώρο το θυμούνται οι δυό τους. Μόνο. Ούτε καν οι τοίχοι, καθώς από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και τα πάντα ξηλώθηκαν, ταπετσαρία, μοκέτες, κρεβάτι, κουρτίνες, διακόπτες, νιπτήρες. Το μόνο που έμεινε ίδιο ήταν ο αριθμός έξω από την πόρτα αλλά αυτός δεν άκουσε τίποτε, έξω έμεινε και τις πέντε μέρες και έτσι δεν έχει και πολλά να διηγηθεί εκτός από τα ξαναμμένα τους πρόσωπα όταν έφταναν απέναντί του βάζοντας το κλειδί βιαστικά στη θέση του. Σήμερα μάλλον μια πλαστική κάρτα θα έστειλε εκείνο το κλειδί σε κάποιο χυτήριο. Τι ποίηση και τι μυστήριο μπορεί να κρύβει μια πλαστική κάρτα που ανοίγει πόρτες που κρύβουν αληθινούς ανθρώπους πίσω τους;

Αυτός περνάει πάντα από κει κάθε φορά που ανεβαίνει πάνω. Ρίχνει μια ματιά απ’ έξω, κοντοστέκεται δυό λεπτά κοιτώντας τα παράθυρα, βρίσκει το σωστό,  φώτα σβηστά, κουρτίνες τραβηγμένες, χαμογελάει αδέξια κι αμήχανα χωρίς να ξέρει γιατί , κάνει στροφή και περνά ξανά απέναντι μόλις ανάψει το πράσινο. Φεύγοντας δεν γυρίζει να κοιτάξει πίσω. Κανείς δεν έμεινε πίσω, κανείς τους δεν είναι ίδιος σήμερα.

Αυτή από τότε δεν ξανανέβηκε πάνω. Ως χτες. Σήμερα , δεκατρία; δεκατέσσερα; δεκαπέντε; είκοσι χρόνια μετά; , θα βρεθεί πρώτη φορά μόνη μαζί του έξω σε ένα δωμάτιο σαράντα τετραγωνικά. Καθόλου της σειράς. Για τέτοια γυναίκα δεν τσιγκουνεύεσαι τα τετραγωνικά. Για δυό νύχτες. Ογδόντα τετραγωνικά. Πού ογδόντα, πού σαρανταοκτώ. Με κλειδί στην πόρτα και όχι πλαστικούρες. Για να την κάνει να νιώσει πιο χαλαρή έφερε-κρυφά- μια κορνίζα με φωτογραφία της μέσα στη βαλίτσα και τα αγαπημένα της βιβλία. Δεν είναι αφελής, το νιώθει πως μ’αυτή την πόλη κάτι βαρύ την δένει από καιρό αλλά αυτός είναι αποφασισμένος. Το ξέρει πως δεν θα τον αγαπήσει αλλά λίγο τον νοιάζει. Εδώ που άρχισαν όλα, εδώ θα τελειώσουν. Τώρα μπήκε στο μπάνιο, αυτή περιμένει κοιτώντας το κενό απέναντι , τα σαράντα τετραγωνικά την πνίγουν, αυτή η πόλη την πνίγει, αυτό που θα γίνει την πνίγει , το “γιατί ρε αγόρι μου;” την πνίγει αλλά κάποια στιγμή όλα πρέπει να πάρουν το δρόμο τους, έτσι δεν γίνεται πάντα ;

Κι όταν ο άλλος ξανανέβει επάνω (κάποια στιγμή θα ξανανέβει, έτσι γίνεται πάντα) , ανάψει το πράσινο και περάσει απέναντι, θα αντικρύζει πια ένα λάθος δωμάτιο. Εκεί που άρχισαν όλα μα αλλού τέλειωσαν. Και ποτέ δεν θα μάθει πού, για να περάσει από κάτω , να αφήσει κι εκεί ένα αδέξιο, αμήχανο, πικρό χαμόγελο κι ένα “γιατί ρε κορίτσι μου;” , μαζί με τις στάχτες τόσων χρόνων.

Έτσι δεν γίνεται πάντα με τα “γιατί;” και τις στάχτες ;

Κι όμως, μπορούμε να μείνουμε για πάντα φίλοι. Τι σημασία έχει ποιος θα έχει το σώμα μου; Ολόκληρο το μυαλό μου, η μισή καρδιά μου, το 1/3 των χρόνων που έζησα, δικά σου θα ‘ναι για πάντα.

Του είπε.

Ολόκληρο, μισή , 1/3.

Αυτός έβγαλε αριθμομηχανή.

Χτύπησε αμήχανα μερικά νούμερα και πάτησε το πλην.

Τα άλλα τρία αριθμητικά σύμβολα προτίμησαν να σιωπήσουν, σε ένδειξη συμπαράστασης στην ακέραια οδύνη του.

(οι – ασπρόμαυροι – παλιοί θα καθάριζαν με ένα χαστούκι ή ένα αντεγαμησουμωρηπουτάνα ή και με τα δυό μαζί αλλά δεν μας φτιάχνουν πια έτσι σήμερα, αντίθετα με αυτές που εξακολουθούν να βγαίνουν επί αιώνες από το ίδιο καλούπι)

Μόλις της είχε λιώσει το κεφάλι με τον στίφτη. Πριν μισή ώρα είχε περάσει από κει πεντέξη πορτοκάλια και δεν είχε προλάβει να τον πλύνει, έτσι μαλλιά, μυαλά και τα απομεινάρια των πορτοκαλιών γίναν ένα.

Πώς καταντήσαμε έτσι, σκέφτηκε, σκουπίζοντας στην ποδιά της κουζίνας τα χέρια του που ήταν γεμάτα από τις παλιές καλές σκέψεις της – αν υποθέσουμε ότι η θεωρία πως η αγάπη ζει κάπου στον μεσεγκέφαλο δεν είναι για τα μπάζα-.

Αυτή δεν μπορούσε να σκεφτεί. Απέμεινε μισό απορημένο μάτι – εκείνο που δεν πρόλαβε να γίνει κομμάτια - και πάνω στο άσπρο του θα διάβαζες , αν είχες υπομονή και μεγάλη φαντασία, σαν γκράφιτι σε απλωμένα ασπρόρουχα : “Οι άνθρωποι σκοτώνουν για αγάπη και πεθαίνουν για αυτή”.

Αν τη ρώταγες γιατί δεν πρόλαβε να τον σκοτώσει πρώτα αυτή, θα σου απαντούσε “και ποιος σου είπε πως δεν το κανα ; πεθαμένος είναι εδώ και χρόνια ο μαλάκας και δεν το ξέρει”.

Όσο πέρναγε η ώρα, ο λεκές στην ποδιά του μαλάκα σχημάτιζε ένα θεσπέσιο ουράνιο τόξο.

Ήθελα σήμερα να σας γράψω μια μικρή ιστορία γι αυτό το τραγούδι.

Παραιτήθηκα, θα ήμουν άδικος αν το επιχειρούσα.

Σέρνει πίσω του χίλιες μεγάλες ιστορίες, όσες και οι διαδρομές που έχω κάνει από το 1995 μαζί του, πάνω του, δίπλα του, μ’ αυτό μέσα μου, με μένα στo στομάχι του.

Κατηγορήστε με για υπερβολικό.

Κι όταν φτάσετε εκεί που λέει

I cannot scream
for the dust in my throat

αθωώστε με , μετρώντας πόσες φορές η ανάσα σας εκλιπαρούσε γονατιστή να βγει έξω.

Και δεν βγήκε.

Σαν ένα ζωύφιο που περιμένει το πόδι που θα προσγειωθεί πάνω του….

Ήταν πολλές οι νύχτες που περίμενε ένα τηλεφώνημα. Πάντα το περίμενε.

Αυτά τα βράδια που ήταν έξω, με φλύαρες παρέες ανάγκης,  έκρυβαν πάντα πολλές ώρες μέσα στην κοιλιά τους. Τα γαμημένα ποτέ δεν γεννούσαν πριν ξημερώσει.

Αυτή περίμενε , τον ήχο μιας κλήσης , τη γνώριμη φωνή , τις λέξεις που σταματούν πριν γίνουν πολύ σκληρές. Με μάτια όμορφα βαμμένα αλλά άδεια , περιμένοντας. Με πόδια απλωμένα ως την άλλη άκρη του bar, που τα ξέσκιζαν με τα μάτια - θα ‘θελαν κι αλλιώς αν μπορούσαν -όλοι οι άλλοι εκτός από αυτόν.

Άλλες φορές υπομονετικά, μερικές φορές με θυμό, τις πιο πολλές φορές με μια γλυκόξινη πίκρα –διόλου αντάξια γυναίκας τέτοιων προδιαγραφών - γιατί δεν ήταν εκεί. Μαζί. Κοντά. Κάπου δίπλα.

Πολλές φορές κρατήθηκε να μην τηλεφωνήσει, φοβήθηκε πως θα ακουγόταν πολύ μοβόρα η φωνή της την ώρα που θα τον ρώταγε– μόλις σήκωνε το ακουστικό- “πώς πέρασες χωρίς εμένα και σήμερα ;”.Ούτε sms ήθελε να στείλει, οι λέξεις δεν σου κολλάνε τα μυαλά ταπετσαρία στα ντουβάρια αν δεν έχουν και ήχο.

Χρόνια μετά, έσβησε τον αριθμό από τη μνήμη του κινητού της. Το πήρε απόφαση πως ακόμη κι αν του τηλεφωνούσε, σε καμιά της κλήση δεν θα απαντούσε αφού είχε αλλάξει- τρεις αιώνες πριν- αριθμό.

Ήταν πολλές οι νύχτες που την περίμενε να γυρίσει στο σπίτι. Πάντα την περίμενε.

Καθόταν στον καναπέ πλάι στο μπαλκόνι , στις καρέκλες της κουζίνας , μετρώντας τα τικ και τα τακ από τα κουρασμένα ρολόγια , κοιτώντας τις σκιές στο ταβάνι, ακούγοντας θορύβους μέσα από τους τοίχους που κρύωναν, δείχνοντας κατανόηση για τα πόδια του που πάγωναν κι αυτά.

Αυτά τα βράδια έκρυβαν πάντα πολλές ώρες μέσα στην κοιλιά τους. Τα γαμημένα ποτέ δεν γεννούσαν πριν ξημερώσει.

Αυτός καθόταν ξάγρυπνος , περιμένοντας τον ήχο του ασανσέρ, τον χτύπο από τα τακούνια στο διάδρομο, τα βήματα που σταματούν στην εξώπορτα. Με μάτια γεμάτα χώματα αλλά ανοιχτά, περιμένοντάς την να γυρίσει.

Άλλες φορές υπομονετικά, μερικές φορές με θυμό, τις πιο πολλές φορές με μυξιάρικο παράπονο –διόλου αντάξιο ωρίμου ανδρός- γιατί δεν αποφάσισε κι αυτός να βγει. Μαζί. Κοντά. Κάπου δίπλα.

Μια δυο φορές τον πήρε ο ύπνος περιμένοντας να ακούσει το κλειδί στην πόρτα και τρομαγμένος ξύπνησε,  μην τυχόν και μπήκε χωρίς να την ρωτήσει – την ώρα που έβγαζε το πανωφόρι της- “πώς πέρασες χωρίς εμένα σήμερα ;”.

Χρόνια μετά άρχισε να κοιμάται, δύσκολα στην αρχή, με βαριά καρδιά μετά. Το πήρε απόφαση πως κλειδί στην πόρτα δεν μπορούσε να ακουστεί αφού εκείνη επέστρεφε πάντα σε άλλο σπίτι.