P.S.A.
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία 50 μικρές ιστορίες για μεγάλες νύχτες, γουίκεντ στοπ
Υπήρχε κάποτε μια οικογένεια αρκούδων που ζούσε στο δάσος, ο μπαμπάς, η μαμά και το μικρό αρκούδι τους που ήταν -όμως- ντιπ τσογλάνι και κάθε πρωί γκρίνιαζε για το κουάκερ και τα κορν-φλέικς και τους φρεσκοστυμένους χυμούς που του έβαζε η μάνα του γιατί μια του μύριζαν και μια του βρώμαγαν και ήθελε να τρώει ομελέτες με μπέικον και λουκάνικα και baked beans και κέτσαπ και φυστικοβούτυρα και τέτοιες παχυντικές αηδίες αλλά η οικογένεια δεν είχε λεφτά για ξόδεμα γιατί ο μπαμπάς μόλις είχε απολυθεί βίαια από ένα εργοτάξιο της Εγνατίας που πέρασε μέσα από το δάσος τους, τα κακομαθημένα όμως δεν καταλαβαίνουν από επίδομα ανεργίας και έτσι τους έφαγε την ψυχή με την μουρμούρα, αντί όμως να του αστράψουν καμιά μπάτσα στην αρκουδομούρη του ο μπαμπάς βγήκε να ψάξει για δουλειά και η μαμά αποφάσισε να πάει να καθαρίζει σκάλες για να μη του λείπει τίποτε του ηλίθιου, μετά από ένα μήνα στο ψάξιμο και αφού η μάνα έλιωσε δυο μηνίσκους γονατισμένη να τρίβει σκάλες, ο μπαμπάς γύρισε απελπισμένος και άπραγος στο σπίτι γιατί εκτός από κανένα ζωολογικό κήπο ευκαιρίες απασχόλησης για άνεργες αρκούδες δεν υπάρχουν και οι ζωολογικοί κήποι ήταν ήδη κομπλέ καθώς έχουν και αυτοί επετηρίδα και καμιά αρκούδα δεν τριγυρνάει πλέον στους δρόμους να παραστήσει τη Βουγιουκλάκη, γύρισε λοιπόν ο μπαμπάς και πήγε κατευθείαν στο βεσέ και έμεινε εκεί μέσα κανένα μισάωρο, η γυναίκα αρκούδα ανησύχησε και τον ρώτησε «τι γίνεται;», όταν βγήκε αυτός της είπε «πάρε τηλέφωνο τον ουρολόγο, δεν μπορώ να κατουρήσω, μόνο ψιχαλίζω», μη τα πολυλογούμε, ο ουρολόγος του είπε «να πας να κάνεις ένα PSA», πήγε, έπιασε τζακποτ, μετά άρχισε τα τρεχάματα με βιοψίες, ακτινοβολίες, το ηλίθιο το παιδί τους χαμπάρι δεν πήρε από το οικογενειακό δράμα και όλο ζητούσε ζαμπόνια και αβγά και κασέρια, μετά από λίγο καιρό η μάνα αρκούδα ήταν εντελώς παράλυτη γιατί αν έβαζες τις σκάλες που καθάρισε τη μια πάνω στην άλλη θα έφτανες ως το Άπειρο κι ακόμη παραπέρα, ο μπαμπάς ήταν κι αυτός πάνω σε καροτσάκι, εξαντλημένος από τις ακτινοβολίες και δεν μπορούσε να βγει έξω να ψωνίσει για το βλαμμένο, τελικά ήρθε η Πρόνοια και το μάζεψε και το έστειλε να γίνει λούτρινο γιατί αλλιώς προκοπή δεν θα είχε, έτσι οι γονείς του ξεφύσηξαν επιτέλους ανακουφισμένοι που θα μπορούσαν να πεθάνουν με την ησυχία τους χωρίς να έχουν αυτό το μαλακισμένο να τους ζητάει τον ουρανό με τα άστρα μη δίνοντας δεκάρα για το δράμα τους, ήταν μάλιστα τόσο ευτυχισμένοι εκείνο το βράδυ που έφυγε που ρίξαν το γέλιο της αρκούδας και τους άκουσε ως και η Μεγάλη Άρκτος.
Η Μικρή δεν τους άκουσε γιατί είχε πάει στη συναυλία των Radiohead όπου το μόνο που ακούς είναι την καρδιά σου να χτυπάει όμορφα μέσα στο κεφάλι σου…
ζωγραφιά : Luke Chueh
Feed
2 Οκτώβριος 2010 στις 11:03 π.μ.
http://www.youtube.com/watch?v=w9TGj2jrJk8
αυτο για τη μαμα - αρκούδα - που στη φωτο είναι κουνέλα αλλα δεν πειράζει
2 Οκτώβριος 2010 στις 12:06 μ.μ.
Η μεγαλύτερη μονοκοπανιά πρόταση πού έχω διαβάσει.
έλα ρέ,όλα θά πάνε καλά.
2 Οκτώβριος 2010 στις 12:11 μ.μ.
λεω οτι θα σας γραψω εδω και ποσο καιρο να σας πω οτι οι εικονες μεσα στο κεφαλι σας το διαπερνουν και φτανουν το δικο μου,αλλα δεν το εκανα παρα μονο σημερα,που μεσα σ αυτο το κειμενο ξεχειλης ειρωνιας και γελιου,εγω ρημαχτηκα με το “ήταν μάλιστα τόσο ευτυχισμένοι εκείνο το βράδυ που έφυγε που ρίξαν το γέλιο της αρκούδας και τους άκουσε ως και η Μεγάλη Άρκτος” .
να στε καλα
2 Οκτώβριος 2010 στις 12:12 μ.μ.
Κακομαθημένα μοναχοπαίδια! Ενώ αν είχαν κάνει πέντε παιδιά το ζεύγος των αρκούδων και τα στέλνανε από μικρά στα φανάρια στην Εγνατία να πουλάνε βατόμουρα στα διερχόμενα αυτοκίνητα, βατόμουρα που θα μάζευαν μόνα τους αξημέρωτα θα καταλάβαιναν τι εστι βερικοκο/ζωή από νωρίς. Θα πηγαίναν κατάκοπα σε νυχτερινό σχολειό, θα σπούδαζαν- μάλιστα γινόταν πρωτοσέλιδα για την επιτυχία τους κατά τις εισαγωγικές- να τα μεταπτυχιακά μετά και τέλος επειδή θα πέφτανε στην μεγάλη ανεργία μετά από μήνες σε δουλειές του ποδαριού θα φεύγανε μετανάστες τα δύο στο Μέλανα Δρυμό- όπου είχε πάει πριν από πολλά χρόνια, ένας θείος από τη μεριά της μάνας τους και είχε κάνει περιουσία και τα άλλα τρία σε κάποιο Δάσος στον Καναδά από τη μεριά του Οντάριο που τώρα μου διαφεύγει το όνομά του. Και θα στέλνανε όλα τα καλά στους γέρους γονείς που θα λέγανε πολύ περήφανοι στις αλλες αρκούδες πόσο πρόκοψαν τα παιδιά τους και με τα λεφτά που είχανε δεν θα χρειαζόταν στα γεράματα να πηγαίνουν στις 2 η ώρα στη λαϊκή που πέφτουν οι τιμές. Μια φορά στα 2 χρόνια θα επιστρέφανε τα αρκουδάκια μεγάλα πια κι έτσι θα μαζευόταν όλη η οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι και με αυτό το πλάνο που ανοίγει σιγά σιγά και φαίνεται το δάσος τελειώνει αυτή η εκδοχή.
2 Οκτώβριος 2010 στις 1:45 μ.μ.
holly - η αρχική εικόνα πάνω απ το κείμενο ήταν αυτή αλλά με συγκίνησαν τα αναπηρικά καροτσάκια και την άλλαξα, είμαι ψυχοπονιάρης εγώ
Αναστάσης - έχω γράψει και πολύ μεγαλύτερες, κατά τα άλλα είσαι και ιδρυτικό μέλος εδώ
2 Οκτώβριος 2010 στις 1:50 μ.μ.
τσαλαπετεινός - λέω να γράψω και μια ιστορία με τσαλαπετεινούς αφήνοντας την τελευταία σεκανς σε σας , deal ;
( τι θα γίνει; θα το κλειδώσετε το νησί φεύγοντας; )
mata - μην ξεπερνάτε τις παρορμήσεις σας, γράψτε όποτε το νιώθετε, αν το αφήσετε για την επόμενη φορά μπορεί να με έχει μαζέψει και μένα η Πρόνοια κ να μην είμαι πια εδώ..
2 Οκτώβριος 2010 στις 1:59 μ.μ.
Τα δύο τελευταία σας ποστ έριξαν αλάτι εκεί που τσούζει. Σε πληγή που δε λέει να επουλωθεί.
Γιατί κ.Κ.Κ.Μοίρη μου; Γιατί;
2 Οκτώβριος 2010 στις 2:19 μ.μ.
Mυρτώ Α - η επιλογή ήταν λεμόνι ή αλάτι…ποιός κάθεται να στίβει σαββατιάτικα
2 Οκτώβριος 2010 στις 2:33 μ.μ.
Deal! Αλλά γιατί να μην το πάμε σεκανς παρά σεκανς;
(Και υπόσχομαι να πνίξω τον Αυτιά που μου βγήκε σήμερα)
2 Οκτώβριος 2010 στις 2:46 μ.μ.
τσαλαπετεινός - είναι τρομακτικό !
αυτό με τον Αυτιά εννοώ…ούτε στα Hammer Studios θα κατόρθωναν να γυρίσουν τέτοιο θρίλερ
3 Οκτώβριος 2010 στις 11:41 π.μ.
Από τον τίτλο ακόμα προσπάθησα να επικεντρωθώ στο σοβαρό του πράγματος, αλλά δεν τα κατάφερα.
Γέλασα με την καρδιά μου…
…Όλα καλά… Όλα… Όπως τα είχε σχεδιάσει
3 Οκτώβριος 2010 στις 6:58 μ.μ.
δεν ήξερα τι να κάνω να κλάψω ή να γελάσω. τα έκανα και τα δύο για να είμαι μέσα.
γαμάτη. αυτή η τεράστια πρόταση. και η τελευταία ακόμα πιο πολύ. ουφ.
3 Οκτώβριος 2010 στις 9:01 μ.μ.
for..ni etc - ούτε κι εγώ μπόρεσα να συγκεντρωθώ έστω και μισό λεπτό όταν το έγραφα και προέκυψε τούτο,λυπάμαι
αποτέτοιος - αν είναι να κλαίτε μ’αυτά που γράφω, να το κλείσω το μαγαζί