MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Δεν θέλω ν’ ακούω οκτώμισι, ούτε εφημερίδες να διαβάζω, ούτε για Σάλλες και δανεικά κι αγύριστα εκατομύρια, ούτε για Γκόλια, ALDI και Γκαλάς, ούτε να βλέπω ανάμεσα στους εθιμικούς καπνούς και στάχτες του καλοκαιριού ανθρώπους που πέφτουν κάθε μέρα σε ψυχοφάρμακα ή από τέταρτους ορόφους πάνω σε παρκαρισμένα πεζοδρόμια. Οργίζομαι. Θυμώνω. Λυσσάω. Θέλω να δω τους αλήτες που φταίνε να ψοφάνε σαν τα σκυλιά. Όχι, δεν μου φταίνε τα σκυλιά. Να ψοφάνε με τα κοστούμια και τις γραβάτες τους θέλω να τους δω μέσα σε φυλακές ή -αν υπάρχει θεία τιμωρία ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων- μέσα στα χέρια απολυμένων και απελπισμένων ανθρώπων που θα τους κάνουν χίλια κομμάτια κρατώντας καθένας ένα κομμάτι κρέας ή κόκαλο ή μεδούλι ή ύφασμα για ενθύμιο, όπως στο Βερολίνο, μόνο που εκεί βολεύτηκαν -οι πολιτισμένοι- με μπετόν και σοβάδες. Στους δέκα που ρωτάω δήθεν τυχαία και αδιάφορα «για πού φέτος;» (περισσότερο για να ανακουφιστώ ακούγοντας την ίδια καθησυχαστική -για μένα- απάντηση) οι κουβέντες τους είναι μονότονες. «Δεν ξέρουμε ακόμη, ίσως και πουθενά, περίεργοι καιροί». Ακόμη. Ίσως. Πουθενά. Εκεί. Γνωστός προορισμός, κι εγώ για κει έκλεισα έγκαιρα φέτος γιατί η ζήτηση ήταν τρομαχτική. Ξαναθυμώνω, το σπίτι δεν με χωράει, το μπαλκόνι το μίσησα, τις φάτσες και τις φωνές των γειτόνων το ίδιο κι ακόμη περισσότερο αυτή τη γαμημένη την οθόνη που μόνο πάνω της μπορώ να ξεσπάω. Το αίμα θέλει να εγκαταλείψει το κεφάλι μου και φεύγω, κατεβαίνω στο αυτοκίνητο, βάζω μπρος, κλείνω τα παράθυρα, ανοίγω τον κλιματισμό, τριανταεφτά βαθμοί τριγύρω και στη μέση εγώ, οκτώμισι το βράδυ, θα ήθελα να βγω να τρέξω όπως έκανε ο Leon στο Hawaii-Oslo μα εκείνος ήταν εικοσικάτι, εγώ όχι, τα πόδια μου και η καρδιά μου θα αρνηθούν να παραστήσουν τους καμπόσους μέσα σε τόση ζέστη και θα με παρατήσουν σαν το ψόφιο σκυλί – να ‘το πάλι !- σε κάποιο πεζοδρόμιο να εκλιπαρώ για μιαν ανάσα που δεν θα έρθει ποτέ ξανά, είμαι έξαλλος γι αυτό βάζω Bitcrush κι ανοίγω την ένταση στο 16, ίσως και λίγο παραπάνω αν θυμώσω κι άλλο με όσους μεταχειρίστηκαν ανθρώπους σαν αριθμητικές πράξεις, βγαίνει, δεν βγαίνει, σβήσε, καν΄το να βγει, αν δεν βγει άλλαξε το πρόσημο, μη κρατάς προσχήματα, ένας μαλακισμένος αριθμός είμαι κι εγώ, σήμερα μπαίνω στην πρόσθεση, αύριο όχι, όσο περνάει ο καιρός μόνο η αφαίρεση μας πάει γάντι, εν τω μεταξύ παρά τον καύσωνα μπορώ να σκεφτώ πως αν είσαι αληθινά τρελλός από οργή δεν ακούς Bitcrush αλλά από Rage Against the Machine, Νine Inch Nails, Crass και πάνω, πού να ψάχνω καταχωνιασμένα mp3 όμως τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, άσε που όσο θυμό κι αν έχω, όσο κι αν ανεβάσω την ένταση ως το 20 ή το 22, η βελόνα στο δείκτη θα πλησιάζει επικίνδυνα στο E που είναι απέναντι από το F και χωρίς αμόλυβδη, με μόνο δέκα ευρώ στην τσέπη, οργισμένη οδήγηση δεν υπάρχει…για όλα προβλέψαν οι κουφάλες…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Τετάρτη, 21 Ιούλιος 2010 στις 12:03 π.μ. στην κατηγορία -1, πολεμικά. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.