«…έφτασε μια στιγμή που πλέον δεν είχε μείνει σχεδόν τίποτα άλλο που θα μπορούσα να φάω. Μασουλώντας το τραγανό της αυτί, άρχισα να την αποσυναρμολογώ, κόβοντας τους χόνδρους που έδεναν τις αρθρώσεις των αγκώνων και των γονάτων, των καρπών και των αστραγάλων, των ώμων και των γοφών της. Τοποθετούσα τα κόκκαλα το ένα δίπλα στο άλλο, ενώ παράλληλα ρευόμουν διαρκώς για να ξαλαφρώσω τη διογκωμένη κοιλιά μου από τα αέρια της πέψης και συλλογιζόμουν τη θαυμαστή μεταμόρφωση μιας μικρής κοπέλας σε μια αγκαλιά κόκκαλα ποτισμένα με αίμα…»
Παραβλέποντας το αρκούντως ωμό (μεταφορικά και κυριολεκτικά) της περιγραφής, το μόνο που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας τούτο το τοσοδούλι προσεκτικά διαλεγμένο -ώστε να αποφύγουμε τις ακραίες εκδηλώσεις αποστροφής- απόσπασμα από το «Αποδεικτικά στοιχεία» του Jesus Ignacio Aldapuerta (”Μάτια”, Εκδόσεις Οξύ, 1997) ήταν ο εαυτός μου στη θέση του εδώδιμου θύματος. Μετά και το (προ)χτεσινό διάγγελμα δεν νομίζω πως θα απομείνουν και πολλά πάνω μου που θα μπορούσαν να ιντριγκάρουν γευστικά τον Μεγάλο Εργοδότη μα απ’ το ολότελα καλά και τα κόκκαλα.
Αν μάλιστα κατορθώσει-στα χνάρια του τρυφερού συγγραφέα- να εξαφανίσει τα απομεινάρια μου πριν φτάσω στο τέλος της διαδρομής των 37 συντάξιμων χρόνων, η αθώωσή του είναι δεδομένη ελλείψει αποδείξεων. Βέβαια μια προσεκτικότερη και λεπτομερέστερη έρευνα πολύ εύκολα θα οδηγούσε στο ασφαλές συμπέρασμα πως κάποτε υπήρξα, αλλά -όπως λέει κι ο μέγας Aldapuerta- «ευτυχώς στη χώρα όπου βρισκόμουν δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει κάτι τέτοιο».
Δεν έχω όρεξη για πολλά σήμερα. Φούσκωσα. Ελπίζω όταν σκάσω, να σκάσω στα μούτρα τους.
Feed
4 Φεβρουάριος 2010 στις 9:47 π.μ.
Ζοφερός παραλληλισμός. Ο ίδιος ο Αλδαπουέρτα, αυτοπυρπολήθηκε το ‘87 μέσα στο διαμέρισμά του στη Μαδρίτη.
Φαντάσου πόσοι από τους ενοίκους της οικοδομής θα ονειρεύτηκαν σπαλομπριζόλα στα κάρβουνα, μέχρι να καταλάβουν ότι αυτό που τους έσπαγε τόση ώρα τη μύτη δεν ήταν χοιρινό αλλά ο γείτονάς τους που … αυτοτσικνιζόταν.
4 Φεβρουάριος 2010 στις 10:03 π.μ.
Εγώ δεν θα ήθελα να σκάσω.Θα προτιμούσα το στομαχικό φούσκωμα ν’ ακολουθήσει τη φυσική οδο και να εκτοξεύσει το προϊόν του στα μούτρα τους(γιατί μέχρι στιγμής εκτοξεύεται αποκλειστικά στα δικά μας).
http://yannis-ioannou.com/2010/02/04/ave-caesares/
(αν και η σύνθεση της κερκίδας μου μοιάζει παραπλανητική).
4 Φεβρουάριος 2010 στις 11:08 π.μ.
k - αυτό θα πει “αυτοδιαχείριση” , ευχαριστώ -και δημόσια- που μου άνοιξες ορίζοντες
Σ - έχει και επ αυτού μια ρεαλιστικότατη περιγραφή ο Aldapuerta αλλά δεν τολμώ
4 Φεβρουάριος 2010 στις 11:28 π.μ.
Εκεί λες να κρύβεται το μυστικό μακροβιότητας του Μητσοτάκη; Στα…σουτζουκάκια της Μαρίκας;
Ξεπάγωσα και κιμά ο χάνιμπαλ, να δω τι θα τον κάνω τώρα.
4 Φεβρουάριος 2010 στις 11:32 π.μ.
Πριν “αυτοδιαχειριστείτε” να πάτε σε ένα συμβολαιογράφο για τη διαθήκη.
Τα γυαλιάααα σας λατρεύω τα γυαλιά σαααας!!!!!
4 Φεβρουάριος 2010 στις 12:20 μ.μ.
θυμηθηκα πως στα ελληνικα υπαρχει και η λεξη “ανδροτραγανιστρα”. προσωπικα ειμαι υπερ της ψαροφαγιας.
4 Φεβρουάριος 2010 στις 12:29 μ.μ.
moi - για ενισχυτική διδασκαλία είστε, δοκιμάστε αυτό
(sos τα σχόλια)
a - δεν πάω πουθενά , ήδη τα μοίρασα όλα
DB - αυτή τη λέξη την αγνοούσα, ομολογώ, ποιό είναι το αρσενικό αντίστοιχο ;
4 Φεβρουάριος 2010 στις 2:41 μ.μ.
νομιζω τη λεξη τη διαβασα σε καποιο μυθιστορημα του τσιρκα. the point is, αρσενικο αντιστοιχο στα ελληνικα (απ’οσο ξερω) δεν υπαρχει. ισως “ο καλος ο μυλος”?
6 Φεβρουάριος 2010 στις 1:48 μ.μ.
Καλά ,… άψητη την έτρωγε την κοπελλίτσα ;
Αχ … αυτό θα πει να … είναι νέα η γυναίκα …
—————————————————
Άσχετο : Προχθές , 2-2-2010 , ξεκίνησα να δουλεύω το 37ο έτος στο Δημόσιο … Και όχι μόνον ζω , αλλά … ελπίζω κιόλας …
============================
Καλέ , αυτό που είπα παραπάνω , μπορεί να το πάρει ο ΓΑΠ και να το κάνει “παντιέρα-δικαιολογία” … κάτι σαν διαφήμιση για τις προχθεσινές εξαγγελίες …