Για να μεταφράζουμε τα πράγματα με το -redundant- όνομά τους : οι λέξεις μπορεί -συχνά- να είναι περιττές, υπερβολικές, ακόμη και υπεράριθμες. Μπορεί να σ’ εξοργίζουν, να σε κάνουν να βαριέσαι, να μη τις αναγνωρίζεις καν, κι ας πέρασες τόσα μαζί τους. Κάθε φορά άλλες είναι αυτές κι άλλος εσύ.
Οι ξεθωριασμένες εικόνες ποτέ. Θα τις αναγνωρίζεις πάντα. Kαι να τους κρυφτείς δεν θα μπορείς. Γιατί μεγαλώνουν κι αυτές μαζί σου, κι ας είσαι εκεί μέσα σαράντα χρόνια μικρότερος.
Το φιλμ φθείρεται, το βινύλιο το ίδιο, οι φωτογραφίες ξεθωριάζουν, τα ρούχα σου ξεφτίζουν, εσύ γερνάς, οι λέξεις όχι. Πόση δύναμη πρέπει να κρύβεις μέσα σου για ν’ αγαπήσεις κάτι πιό ανθεκτικό απο σένα ;
Feed
27 Ιανουάριος 2010 στις 2:18 π.μ.
Kαι οι λέξεις φθείρονται. Όταν δε σε αντιπροσωπευουν πια.
Όταν δεν ειναι ζεστές ζεστές από το φούρνο ή δροσερές απ΄ το ψυγείο.
Καλό βράδυ
27 Ιανουάριος 2010 στις 4:50 π.μ.
Νομίζω ότι είναι ενδιαφέρουσα η σκέψη ότι ναι, αυτός πίσω από τις λέξεις, είναι πιο φθαρτός από αυτές. Και αυτός πίσω από τον ήχο, πίσω από το βινύλιο και αυτός πίσω από την εικόνα, πίσω από το film, εξίσου φθαρτός είναι, εξίσου φθαρτότερος από το δημιούργημα του. Και αυτό είναι φυσικά πέρα από μια απόδειξη της ματαιοδοξίας, της αγωνίας της ύπαρξης που φθείρεται είναι και ο λόγος που οι λέξεις είναι τόσο υπεράριθμες και οι οπτικές “λέξεις” και οι “ηχητικές”. Κατά συνέπεια, διαφωνώ ότι οι λέξεις είναι οι μόνες που δεν φθείρονται, γιατί με σημείο αναφοράς το φθαρτό ον που τις γεννά και τα άλλα δημιουργήματα, φιλμ, βινύλιο, μοιάζουν πιο “στατικά”.
Σε αυτό που συμφωνώ όμως και αυτό το οποίο κρατάω είναι αυτό για τις ξεθωριασμένες εικόνες. Αυτές είναι μια σταθερά, είναι τα γεγονότα, είναι η αντικειμενική αξία και γεννήθηκαν χωρίς τη θέληση μας για να την καθορίζουν και να την καθοδηγούν ή έστω να την επηρρεάζουν. Με αυτή λοιπόν την έννοια, οι λέξεις, το πιο κοντινό handmade πράγμα δίπλα στις εικόνες τις προσωπικές, τις ξεθωριασμένες είναι και το λιγότερο φθαρτό δίπλα στις άφθαρτες εικόνες.
27 Ιανουάριος 2010 στις 10:08 π.μ.
Να το αγαπήσεις δεν ξέρω.Να μετέχεις σ΄αυτό όμως,είναι εύκολο.Προσωπικό παράδειγμα:μετέχω στην ανθρώπινη βλακεία-που είναι το ανθεκτικότερο πράγμα στον κόσμο-αγόγγυστα και χωρίς καμμία χρεία δυνάμεως.
28 Ιανουάριος 2010 στις 9:47 π.μ.
@Σελιτσάνος
Το έχετε καταλάβει πως είσαστε εκτός θέματος, ναι; σας συγχωρώ όμως γιατί φαντάζομαι πως είχατε την ανάγκη να γράψετε ακριβώς αυτό το σχόλιο που γράψατε και απλά αρπάξατε την ευκαιρία.
28 Ιανουάριος 2010 στις 10:42 π.μ.
@mamma
Το ενλόγω σχόλιο εξηγεί ακριβώς γιατί είμαι εκτός θέματος…
28 Ιανουάριος 2010 στις 11:42 π.μ.
Ελπίζω πως δεν σας ενόχλησε το σχόλιό μου (είναι που μου αρέσουν πολύ αυτά που γράφετε και θέλω να σας πειράζω).
28 Ιανουάριος 2010 στις 12:06 μ.μ.
Ούτως ή άλλως ο οικοδεσπότης ασχολείται με την ταξινόμηση των αρχείων του,οπότε πειράχτε με.Μ΄αρέσει…
28 Ιανουάριος 2010 στις 12:10 μ.μ.
οι λεξεις και οι εικονες μπορει να παραμεινουν αναλλοιωτες, αλλα αλλαζει η οπτικη γωνια του παρατηρητη. κ το συμβολο παιρνει αλλη σημασια.
28 Ιανουάριος 2010 στις 12:12 μ.μ.
αν για τον καθενα μας το κεντρο του κοσμου ειναι ο εαυτος του, εφοσον αλλαζει το κεντρο του κοσμου, διαφοροποιειται κ ο κοσμος γυρω του, ε?
29 Ιανουάριος 2010 στις 10:11 π.μ.
u p - εν πρώτοις καλωσήρθατε , ομολογώ πως δεν έσκαψα τόσο βαθιά για να συναντηθώ με όσα ωραία καταθέσατε ως σχόλιο, άλλωστε εδώ δεν είναι παρά ένα βλογ που ξύνει το χρώμα για να δει - από απλή περιέργεια- τι κρύβεται απο κάτω, ως εκεί
DB - κάπως έτσι, δεν φταίνε πάντα οι λέξεις, φταίει το οτι καθόμαστε σε λάθος γωνία και δεν διασταυρώνεται σωστά το βλέμμα μας, το κατέχετε το άθλημα βλέπω..