MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Ναι ρε γαμώτο, είναι τα γενέθλιά σου αύριο κι εγώ γονατισμένος από το άγχος να θυμηθώ να πάρω τελευταία στιγμή το δώρο που σου ‘ταξα γύρισα όλη την πόλη ψάχνοντας κι αποκοιμήθηκα στο μετρό και το ξέχασα κάπου εκεί μέσα και ποιος ξέρει σε τίνος χέρια θα βρίσκεται τώρα , αναπάντεχος πρωτοχρονιάτικος λαχνός , θα το χαίρεται πια μια άγνωστη ,  χρήματα για άλλο δώρο δεν έχω και όλα τα μαγαζιά σβήσαν τα φώτα τους μα μπορώ να σου δώσω δυο-τρεις υποσχέσεις που δεν κοστίζουν μια περιουσία , θα κόψω μαχαίρι το κάπνισμα , θα βάζω περισσότερα παγάκια και λιγότερο οινόπνευμα στο ποτήρι , ίσως χτυπήσω κι ένα tattoo με το όνομά σου αν ξεπεράσω τη φοβία μου με τις ηπατίτιδες που ζουν επάνω στις βελόνες , θα έρχομαι στο σπίτι πιο νωρίς και δεν θα σφίγγεται το στομάχι μου όταν δεν θα σ’ ακούω ούτε μια φορά να μου λες πως σου έλειψα , θα σου δώσω και χρόνο, όσο θες , όσο θες , αλήθεια σου λέω, μπορώ να ορκιστώ κιόλας , θα βρω και θα σου φέρω όσο χρόνο θες , αυτόν έψαχνα για δώρο όλη μέρα σήμερα , έτσι κι αλλιώς κλεμμένος θα είναι. Χώρια που - τώρα που θυμάμαι καλύτερα- ούτε και σπίτι έχουμε για να τον βάλουμε μέσα αλλά θα ψάξω να τον βρω γιατί στο υποσχέθηκα.

Αυτά ήταν τα καλύτερα στιχάκια της χρονιάς που έφυγε. Αυτός ήταν ο πιο σπουδαίος δίσκος της χρονιάς που τέλειωσε. Κι αυτός στη φωτογραφία είναι ο πιο άντρας της χρονιάς που μας άφησε. Richard Hawley , είσαι μεγάλη μούρη αγόρι μου. Κι ας μην αξιώθηκες ούτε ένα Editorial να γράψεις για το πώς πηδάνε τα σωστά αρσενικά , πόσα Corneliani πρέπει να εκτρέφεις στη ντουλάπα , πώς τρώγεται το καλό το beluga ή πώς δένουν τον κόμπο της γραβάτας για να ταιριάξει με τα δερμάτινα καθίσματα του τρίλιτρου. Mόνο για τσαλακωμένους και σπασμένους έγραφες και περίμενες να πουλήσεις τραγουδάκια, μα τι σόι μπλε ον είσαι σύ ; ποιός είναι ο πλανήτης σου ; τι διάολο νομίζεις πως κάνεις τριγυρνώντας ανάμεσά μας ;

Kι άκου να σου πω , με το που θα σταματήσουν να χαίρονται όλοι επειδή άλλη μια χρονιά πέρασε πάνω απ’ το τομάρι τους και ο ήχος από τον φελλό των Cristal ή -έστω-  των Cair καταλαγιάσει , θα τα πούμε ένα χεράκι οι δυο μας. Να μου εξηγήσεις αυτό το give some time πως το καταφέρνεις …εντάξει ;

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Τρίτη, 5 Ιανουάριος 2010 στις 12:03 π.μ. στην κατηγορία RICHARD HAWLEY, adults only, dolce vita. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.