MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Δέκα μέρες νωρίτερα.Eίναι λίγο μετά την κήρυξη των εκπτώσεων, κυκλοφορώ ως άμαχος στα γνωστά ισπανικά χαρακώματα που είναι η πλέον ακατάλληλη ζώνη για αγοραφοβικούς. Στοίβες τα μάλλινα στους πάγκους, πέντε ενενήντα τα τι-σερτς ,  ένα καφέ παλτό κι ένα μαύρο που γλίτωσαν από τις ορδές για άγνωστους (πλην του μεγέθους, ούτε ο Μπενίνι χωράει μέσα στο XL τους) λόγους. Λίγο πιο χαμηλά αραδιασμένα τα χειρότερα παπούτσια με τα οποία έχoυν ποτέ μονομαχήσει τα μάτια μου , αν ήμουν γυναίκα θα έστελνα με εξτρίμ συνοπτικές διαδικασίες σπίτι του -ή στη μαμά του- όποιον ζέσταινε τα πόδια του με αυτά , πουλοβεράκια με V , με U , με ρίγες, με κουμπιά , με φερμουάρ μπρος – πίσω, σιχαίνομαι τα φερμουάρ εκτός αυτών που αγγίζουν μια ωραία γνώριμη πλάτη και περιμένουν υπομονετικά να τα κατεβάσω , σκουντιέμαι με  μερικές λιγοθυμισμένες γραβάτες που μοιάζουν με τιράντες , κάμποσες ορφανές κρεμάστρες , σοβιετικές ουρές στα δοκιμαστήρια , ουρές ΙΚΑ στο ταμείο , μου είναι αδύνατον να αξιολογήσω ποια ουρά είναι χειρότερη, την πρώτη ούτε να την σκέφτομαι , ιδρώνω στα δοκιμαστήρια και με αγχώνουν οι βιαστικοί που περιμένουν απ’ έξω μέχρι να ξαναβάλω το παλιό μου παντελόνι που δεν θα το απαρνηθώ για χάρη ενός νέου που κουμπώνει μια παλάμη κάτω από τον αφαλό και όταν σκύψεις γίνεσαι το πιο pathetic θέαμα στην υφήλιο , κι άλλα τι-σερτς με στάμπες , αν σκαρφαλώσεις πάνω απ την μεσοτοιχία των σαράντα τέτοιες εξτραβαγκάντζες απαγορεύονται δια ροπάλου -κατά προτίμηση με καρφιά- . Stick to the basics ,μονολογώ, οι εκπτώσεις είναι - ; - ευκαιρία για κλασσικές αγορές , μαύρα, άσπρα, λίγο πιο μαύρα, λίγο πιο άσπρα , μα οι κλασσικοί πέθαναν πριν καν φτάσουν στο ράφι.

Όλοι ;

Όλοι και όλα.

Εκτός από ένα -surprise me ρε Κ.Κ.Μοίρη- άσπρο πουκάμισο που στεκόταν μόνο, απελπισμένο και ξεχασμένο σε μια κρεμάστρα ανάμεσα σε ένα εκατομμύριο χρωματιστά. Υποφέρω όταν βλέπω μόνα και απελπισμένα άσπρα πουκάμισα και αποφάσισα να το πάρω-κι αυτό- υπό την προστασία μου.

Πώς άλλοι περιμαζεύουν και ζουν ανάμεσα σε γάτες ;

Εγώ το κάνω με άσπρα πουκάμισα. Τρέφονται με το φρεσκοπλυμένο σου δέρμα και μια πρέζα κολώνια, ο ορισμός του ολιγαρκούς. Με λίγη προσοχή ζουν περισσότερο από τις γάτες και όταν αποφασίσουν να φύγουν απ’ το σπίτι, υπάρχει λόγος σοβαρός. Χώρια που ίχνος από χνούδι δεν βρίσκεις στους καναπέδες όταν κυλιούνται πάνω τους. Αν και πέρασαν πλέον οι εποχές που τσαλακωνόταν πάνω σε κρεβάτια και καναπέδες, τώρα -ανεξάρτητα από το τι θα ή δεν θα ακολουθήσει- βγαίνει και μπαίνει ευλαβικά στην κρεμάστρα , για πάτωμα ούτε λόγος.

Τρεις μέρες μετά μπήκε στο πλυντήριο μετά από ομηρικούς καυγάδες (κανονικά πρέπει να πλένεται αυθημερόν με τόσα χέρια που το χάιδευαν ή το τραβολογούσαν τόσες μέρες, αλλιώς αποκτά ανίατο ψυχολογικό πρόβλημα και είναι αδύνατο να δεθεί ψυχικά με το αφεντικό του) και την τέταρτη μέρα πήρε τη θέση του στη ντουλάπα. Καμαρωτό , μπουζάτο, τσίλικο , μυρωδάτο και –κυρίως- στο σωστό νούμερο. Ακριβώς όπως πρέπει να είναι ένα άσπρο πουκάμισο. Οι άγγλοι το λένε «crisp» και αυτή η λιτή περιγραφή του πάει κουτί : αφράτο, τραγανιστό, φρέσκο. Έτοιμο να το δαγκώσεις, όχι απλά να το φορέσεις.

Σήμερα το πρωί το είδα να στέκει περιμένοντας τη σειρά του. Μύριζε ακόμη ζεστό σίδερο. Έκανα πως δεν το είδα, δεν πρέπει να δίνεις πολύ θάρρος στα νεαρά άσπρα πουκάμισα, βγάζουν γλώσσα στα παλιά και δεν το δικαιούνται. Όχι ακόμη. Μπορεί και ποτέ.

Του λείπει μια ιστορία. Μια ιστορία που -αν είχε στόμα- θα άξιζε να ακουστεί. Αν είναι τυχερό , κάποια στιγμή θα τη ζήσει. Αν όχι, θα έχει να διηγείται το «ζώντας και πεθαίνοντας σε μια ντουλάπα» . Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα γίνει ποστ. Στη χειρότερη ξεσκονόπανο. Και στην ιδανική,  τραγούδι ή δέρμα για λίγες ώρες πάνω σε άλλο δέρμα.

Διόλου άσχημα για ένα ταπεινό κομμάτι πανί made in Portugal.

( ηθικοί αυτουργοί ήχων : εδώ  κι  εδώ )

Έλα αγόρι μου , μην είσαι τόσο ντροπαλό και κρύβεσαι , δεν ξεπάγιασες εκεί μέσα ; σου έφερα καινούριες μπαταρίες από κείνες που σου αρέσουν , μόλις βγήκα μυρωδάτη απ’ το μπάνιο , χτενίστηκα , βάφτηκα για χάρη σου , δεν θα μιλάω πολύ , κατέβασα το τηλέφωνο για να μη μας ενοχλήσει κανείς , έχω έτοιμο το χάπι για την ημικρανία για να μη σε αφήσω μόνο ούτε λεπτό μετά , πήρα τη μάνα μου να της πω ότι δεν θα μπορέσω να περάσω από κει σήμερα το βράδυ, έκλεισα την τηλεόραση για να μην τρέχει το μυαλό σου αλλού , έβαλα Γκαραβέλα στο Love Radio , καίω , τι σκατά θέλεις ακόμη από μένα ;

Για να μεταφράζουμε τα πράγματα με το -redundant- όνομά τους : οι λέξεις μπορεί -συχνά- να είναι περιττές, υπερβολικές, ακόμη και υπεράριθμες. Μπορεί να σ’ εξοργίζουν, να σε κάνουν να βαριέσαι, να μη τις αναγνωρίζεις καν, κι ας πέρασες τόσα μαζί τους. Κάθε φορά άλλες είναι αυτές κι άλλος εσύ.

Οι ξεθωριασμένες εικόνες ποτέ. Θα τις αναγνωρίζεις πάντα. Kαι να τους κρυφτείς δεν θα μπορείς. Γιατί μεγαλώνουν κι αυτές μαζί σου, κι ας είσαι εκεί μέσα σαράντα χρόνια μικρότερος.

Το φιλμ φθείρεται, το βινύλιο το ίδιο, οι φωτογραφίες ξεθωριάζουν, τα ρούχα σου ξεφτίζουν, εσύ γερνάς, οι λέξεις όχι. Πόση δύναμη πρέπει να κρύβεις μέσα σου για ν’ αγαπήσεις κάτι πιό ανθεκτικό απο σένα ;

Εγώ μιλάω ;

Nαι, ηχογραφώ, ξεκίνα.

«Να πετάς πάντα μέσα στις γραμμές.

Να μη τις αγγίζεις.

Να μη περνάς από τον ένα διάδρομο στον άλλο.

Εκεί που σου έβαλα όρια θα πετάς.

Μέχρι να κουραστείς.

Μέχρι να χάσεις το δρόμο.

Μέχρι να αλλάξω θέση στις γραμμές.

Ή να βγεις από το κάδρο.

Μετά πέτα όπου θες.

Χέστηκα».

Τέλειωσες ;

Νομίζω. Έπρεπε να είμαι πιο απόλυτη ; θές να το ξαναπάμε ;

Μια χαρά ήταν. Ως κι εγώ σε πίστεψα. Τέλος.

«Στη δύσκολη εκείνη στιγμή βγήκε αυτό το αποτέλεσμα (1). Δεν το αποδέχομαι (2). Θέλω να δώσω κουράγιο και στη μητέρα του και σε μένα (3). Είναι δύσκολη διαδικασία, θα ακουστούν πολλά εδώ και για εκείνον και για μένα (4) . Εντάξει (5). Είναι επώδυνη η διαδικασία, θα την περάσουμε (6)».

(1) Κατά την άποψή σας ποιο είναι «αυτό» το αποτέλεσμα ; 1  , Χ  ή 2 ; εάν η στιγμή δεν ήταν «δύσκολη» ποιο σημείο από τα τρία θα είχε τις περισσότερες πιθανότητες ;  τριπλή παραλλαγή απαγορεύεται.

(2) Τι ακριβώς «δεν αποδέχεται» ο ποιητής ; περιφραστικές απαντήσεις που υπερβαίνουν τις πέντε λέξεις δεν θα βαθμολογηθούν.

(3) Αναφέρετε -με απτά παραδείγματα- τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να δώσει κουράγιο στον εαυτό του. Αναφορές σε Κούγια και θρησκεία εκ προοιμίου απορρίπτονται, ως SOS μη συμπεριλαμβανόμενα στην διδακτέα ύλη.

(4) Ποιος είναι ο κατονομαζόμενος ως «εκείνον» ; να καταγραφεί με ονοματεπώνυμο, παρά την απροθυμία του ποιητή να διατυπώσει σαφώς την άποψή του.

(5) Ποιο είναι το αντίθετο του «εντάξει» εν προκειμένω ; για ποιο λόγο ο ποιητής αισθάνεται υποχρεωμένος να ενθέσει τη συγκεκριμένη λέξη εν μέσω δυο προτάσεων δημιουργώντας αδικαιολόγητο συνωστισμό ;

(6) Αιτιολογήστε τη χρήση πληθυντικού. Να καταγράψετε ονομαστικά ποιους ενδεχομένως εννοεί ο ποιητής. Πώς - κατά την άποψή σας- εμφανίζεται ως βέβαιος πως θα περάσει την διαδικασία με παρέα ; μεγαλομανία, δυισμός, σχιζοφρένεια ή κυνική λογική ;

Οι απαντήσεις δεν βαθμολογούνται. Ουδείς μας δικαιούται «άριστα» άλλωστε.

Ο χρόνος ξεκινά τώρα. Τυχεροί είμαστε. Ο κατονομαζόμενος ως «εκείνον» δεν έχει χρόνο.

Το ομολογώ : χωρίς εικόνες αυτό το βλογ θα ήταν ο ορισμός του απόλυτου κενού.

Ούτε τίτλο θα ανέβαζα.

Έναυσμα, αιτία, αφορμή για να αραδιάσω λέξεις είναι κάτι που θα γεμίσει το μάτι μου.

Μεταφραστής εικόνων είμαι, εικονόδουλος, χειρότερος κι απ’ τον Ιωάννη Δαμασκηνό - για να θέσω ένα μέτρο προσιτό και κατανοητό από τις μάζες- .

Οι άνθρωποι δεν είναι παρά το πρόσχημα που με αναγκάζει να φλυαρώ απροκάλυπτα. Δεν ξέρω τίποτε για τους ανθρώπους. Με εκπλήσσουν καθημερινά με την απρόβλεπτη προβλεψιμότητά τους (διαβάζεται κι ανάποδα) , οπότε ο,τι κι αν γράψω αναιρείται την επόμενη ώρα κιόλας. Μόνον οι εικόνες τους είναι σταθερές, αποτυπώνουν έστω μια στιγμή βρε αδερφέ, ούτε να το αμφισβητήσεις μπορείς αυτό το κλικ, ούτε να το επαναπροσδιορίσεις όσα soul photoshops κι αν επιστρατεύσεις. “Είμαι αυτός και είμαι εκεί”, λέει η εικόνα. Τελεία. Παύλα.

Εδώ -για παράδειγμα- βλέπετε ένα VW bus.

Άδειο.

Ευτυχώς.

Γιατί αν υπήρχε έστω κι ένας μέσα του, θα έγραφα ως τη Δευτέρα.

Θυμάμαι την ιστορία τεσσάρων ανθρώπων που με ένα τέτοιο κατέβαιναν τα καλοκ….

άσε καλύτερα…

(μα βγάλε το σκασμό επιτέλους ή μίλα , πες της σιωπής I will never let you fuck me over και μη νιώθεις ενοχές που δεν το βουλώνεις ποτέ)

To έχεις συνειδητοποιήσει πως δεν έχουμε ούτε μια φωτογραφία μαζί ;

Τώρα που το λες….

Μα ούτε μια

Γιατί άραγε ;

Εμένα ρωτάς ; τον εαυτό σου ρώτα

Περίμενε

Τι ;

Στάσου, μείνε ακίνητη

Τι έγινε ρε γαμώτο ; πάλι σε πείραξε αυτό που είπα ; ψέματα είναι ;

Εντάξει

Εντάξει τι ;

Να , δες

Τι είναι αυτό ;

Μια φωτογραφία. Μαζί.

Δυο σκιές βλέπω μόνο.

Αυτό ακριβώς. Μαζί.

Ξέχασες τα εισαγωγικά

Σωστή. Πάντα σωστή. Και ακριβής. Mε καθαρό μυαλό. Και κρύο αίμα. Μια φωτογραφία «μαζί» , λοιπόν.

(υποθέτω πως θα υπάρξει και μέρος 3 , αν και τα μπλόκα γίνονται όλο και περισσότερα)

Φτάσαμε λοιπόν

……

Και τώρα ;

Tώρα τι ;

Πού πάμε τώρα ;

Γιατί ρωτάς εμένα ; εσύ ήσουν αυτός που ήθελες να οδηγήσεις ως εδώ

Νόμιζα πως κι εσύ ήθελες

Nα οδηγήσω ; όχι ευχαριστώ , καιρός ήταν να καθίσω στη θέση του συνοδηγού και να ξεκουραστώ κι εγώ

Πάντα πικρή

Εσύ άρχισες πρώτος

Πού στρίβω ; πες

Κοίτα πρώτα να προσπεράσεις αυτόν τον βιαστικό σκαραβαίο

Ανόητοι άντρες, πού νομίζουν ότι θα φτάσουν με τέτοιο αυτοκίνητο ;

Αδιόρθωτος, μια ζωή αδιόρθωτος, πάντα κοίταζες το εξώφυλλο και όχι τις σελίδες

Πες γρήγορα από πού στρίβω, αν χάσω τη σωστή έξοδο θα χάσουμε μια ώρα

Τόσα χρόνια χάθηκαν, η  μια ώρα σε πείραξε ;

(υποθέτω πως συνεχίζεται)

Όταν άνοιξε τα χαρτόνια και τον έβαλε στη πρίζα, το πρόσωπό της φωτίστηκε.

Kαι το μέσα της φωτίστηκε.

“Η καλύτερη αγορά που έκανα εδώ και χρόνια” , σκέφτηκε πολύ χαμηλόφωνα, σα να φοβόταν μη ξαναμπεί ο προτζέκτορας στο κουτί του και ταξιδέψει πίσω στον προηγούμενο ιδιοκτήτη του.

Έλαμπε από αγωνία, προσμονή, περιέργεια. Καιγόταν, γι αυτό έμοιαζε να λάμπει, καιγόταν ζωντανή.

Πώς να ήταν άραγε πριν από τριανταπέντε χρόνια ;

Πόσο χρώμα είχε μείνει πίσω ;

Πόσες ρυτίδες λιγότερες ;

Πόσες άσπρες τρίχες λιγότερες ;

Πόσα γέλια περισσότερα ;

Πόσα ζευγάρια μάτια λείπουν ;

Έβαλε ένα ποτήρι κρασί και μια βότκα να παγώνει στην κατάψυξη. Χρειαζόταν πολεμοφόδια για να μη πέσει κάτω με το πρώτο καρέ. Oι μπομπίνες, δυο συρτάρια ολόκληρα, ήταν στοιβαγμένες η μια πάνω στην άλλη δίπλα της. Μια ζωή πολυόροφη.

Φόρεσε τις μπλε φόρμες της , έπιασε τα μαλλιά της πίσω , κατέβασε το τηλέφωνο, έβαλε τη δόνηση, άναψε τσιγάρο και κάθισε στον καναπέ, σε εκείνη τη γωνία του που περίμενε στωϊκά να γεμίσει. Κάποια στιγμή.Mα αυτό ήταν το τελευταίο που την απασχολούσε τώρα.

Έσβησε το φως.Για τρία δευτερόλεπτα φαινόταν μόνο το κόκκινο της κάφτρας.

Σε λίγο θα λυνόταν κάθε απορία της…”πόσο όμορφη ήσουν μαμά ;”

3:50

3:51

3:52

3:53

τέλος

εύκολο ήταν τελικά…δεν είναι για χόρταση το web log , ούτε για εξομολόγηση.

Tις καλύτερες ιστορίες , άλλωστε , τις κρατάς για έναν. Τυπωμένες και με σκληρό εξώφυλλο. Να είναι εκεί ακόμη κι όταν πέφτει η σύνδεση ή όταν το ρεύμα παραδίδει πνεύμα. Ή όταν εσύ φεύγεις , κάπου εκεί στο 3:55 .

Αυτά.

* Βen Woods (a collection of thoughts,2008)