MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Τώρα που πέρασα τις ιώσεις με τα t-shirts των Depeche κι από το μαύρο μπλουζάκι Power in the darkness δεν έχει μείνει ούτε κλωστή (χώρια που ούτε το δεξί μου χέρι θα χώραγε μέσα του), το ‘χω καημό να βρω ένα στέκι που θα παίζει νυχθημερόν -αν και η νύχτα μόνον αρκεί, με κάποιο τρόπο πρέπει να βγάζω τα προς το ευ ζην στη διάρκεια της μέρας - όλα τα άπαντα των πιονέρων λαουντζιέρηδων. Όσων δηλαδή χωρίς καμιά ντροπή έβγαζαν έναν δίσκο κάθε έξη βδομάδες, αφού αρκούσε ένα καλό ξεπατίκωμα των χιτς της εποχής και μια βδομάδα στο studio. Να σημειωθεί πως την εποχή εκείνη τα studios δεν έβαζαν πινακίδα fully booked απ’ έξω καθώς για να πας να ηχογραφήσεις δεν αρκούσε να χεις βυζί που κοιτά τον Κρόνο ή κοιλιακούς σαν πλακόστρωτο στο Εδιμβούργο. Κλείνει η παρένθεση.

Σ αυτό το στέκι θέλω να συναντώ μόνον ανθρώπους της παράξενης συνομοταξίας μου, κάποιους δηλαδή που να αντιπαθούν βαθιά την πόζα, το επιμελώς ατημέλητο, το λυσσαλέο σινιέ , το show off , το βαμμένο μαλλί, την κοτσίδα πίσω απ’τη φαλάκρα , τις γραβάτες που φτάνουν ως το φερμουάρ , τα φθαρμένα τζιν που παίζουν το ρόλο του casual -που δεν είναι- chic , τα βελούδινα σακκάκια πάνω από γιγαντιαίες κοιλιές , τα ανοιχτά πουκάμισα ως τη βάση του στέρνου, τα ανοιχτόχρωμα κοστούμια καταμεσής του χειμώνα, τα άσπρα παντελόνια πάνω σε γέρικους κώλους που στριμώχνονται μέσα σε μαύρα βρακιά, τα manu-chao κασκόλ που ειναι τυλιγμένα σαν ανακόντα στον πλισέ  -ήντα λαιμό τους , όσους μιλάνε ασταμάτητα για τα πάντα στους πάντες ,  αυτά δεν τα αντέχω ,  θέλω να συναντώ κάποιους νορμάλ ανθρώπους που δεν βγαίνουν για να στεγνώσουν μέσα σε μια νύχτα όλη την παραγωγή των χάϊλαντς αλλά ούτε και να αφήσουν για ντεκόρ ένα ποτήρι με νερουλιασμένη βότκα μπροστά τους που θα μένει ανέγγιχτη μέχρι να - νομίσουν πως θα- τους κοιτάξει κάποια , οπότε και σηκώνεται (το ποτήρι, ελλείψει άλλου πρόθυμου ή ικανού να ανυψωθεί) με τελετουργικό τρόπο για να βρέξει τα χείλια με -τάχα μου-νόημα. Κλείνει κι αυτή η παρένθεση.

Το μέρος αυτό θα έχει , ασφαλώς , γυναίκες. Κανονικές . Ας το γράψω πιο εμφατικά για να γίνει σαφέστερο : κα-νο-νι-κές. Από αυτές που δεν έχουν διαγράψει το αντίθετο φύλο με το εξαιρετικά βολικό σφουγγάρι «μα δεν υπάρχουν πια αρσενικά σήμερα». Αυτές να καθίσουν στον καναπέ τους και να βλέπουν ντιβιντί με τον Μπρόσναν, τον Κλούνι, τον Κασέλ κι αν είναι πολύ σιτεμένες -κινηματογραφικά εννοώ- με τον Κόνερι, τον Γκραντ ή τον Μπόγκαρτ.Το 40, το 50 και το 60 τους έφτιαχναν αλλιώς, πράγματι. Κι αυτές το ίδιο. Με μαλλί βιντάλ σασούν, με ταγιέρ ή με τους ώμους έξω,  με γόβες, με ζαρτιέρες, με σουτιέν σπούτνικ. Καλοί οι αφορισμοί αλλά δεν είμαστε τόσο άγιοι να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο. Βαρέθηκα να κλείνω παρενθέσεις σήμερα.

Εκεί λοιπόν, σ αυτή τη Shangri-La που ονειρεύομαι, θα έχει μια ορχήστρα που θα παίζει όπως έπαιζε ο Mantovani, o Les Baxter, o Jackie Gleason, o Bert Kaempfert, o Percy Faith. Ίσως και κάποιον να τραγουδάει με το στυλάκι του Andy Williams, του Dean Martin , του Tonny Bennett , του Al Martino, έστω κάποιον με την φαβορίτα αεροπλανοφόρο όπως ο Engelbert Humperdinck ή το παντελόνι-αερόσακο σαν του Tom Jones. Mη πω σαν τον Al Jolson και βουτήξουμε τόσο βαθιά, ας αρκεστούμε στο πλατσούρισμα, ποστ είναι, όχι διδακτορική διατριβή. Sinatra δεν λέω, μερικά πράγματα ούτε στα όνειρά σου μπορείς να τα πληρώσεις. Γυναίκες δεν θα τραγουδάνε. Στην αρχή, μέχρι να το κάνουμε στέκι , για να μπορούν τα παλικάρια να λένε ωραία σεξιστικά ανάμεσα στο Please release me , το Man without love και το Quando,Quando,Quando χωρίς να τους τρώει το άγχος αν το μαγαζί θα κολλήσει τη ρετσινιά του politically correct. Mετά, που θα του -και θα μας- βγει το μάτι, θα ανέβουν στη σκηνή και ωραίοι ποδόγυροι, που ξέρουν να ισορροπούν σε ένα ξεγυρισμένο 12ποντο και δεν τους φεύγει η ψυχή αν φύγει ένας πόντος από το μαύρο τους νάϊλον, από τον αστράγαλο ως τη μέση της γάμπας. Γι αυτό-άλλωστε-υπάρχουν οι πόντοι, για να κάνουν βόλτες πάνω στα ωραία πόδια τους. Τις παρενθέσεις και τα φετίχ μου μέσα.

Σ’ αυτόν τον ιερό χώρο που σέβεται τον εαυτό του και τους θαμώνες του και δεν θα είναι μεγαλύτερος από ένα γήπεδο τένις αλλά ούτε και μικρότερος από ένα γήπεδο squash, ώστε να βλέπεις με μια σχετική -δήθεν αδιάφορη- άνεση τι διαδραματίζεται μέχρι και στο τελευταίο τραπέζι στην απέναντι γωνία , θα μπορώ να βάλω το μαύρο μου κοστούμι, το άσπρο πουκάμισο, τη μαύρη γραβάτα, θα καθίσω τέταρτο τραπέζι πίστα (το πρώτο είναι για τους επιδειξίες *, τους νεόπλουτους, τους μύωπες και τους κουφούς) , θα μου φέρουν το ποτό μου χωρίς καν να χρειαστεί να το ζητήσω και δεν θα φοβάμαι πως θα με περάσουν για λυμπεροκωστόπουλο ή για τον Μr Pink. Είπαμε, από αυτό το μέρος θα έχει πρώτα εκλείψει η μούρη , το δήθεν και το - με ακάλυπτες επιταγές πληρωμένο- λαιφστάιλ και μετά θα ανοίξει τις πόρτες του στους κανονικούς παράξενους.

Θα μου πει κανείς «μα καλά ρε παπάρα, κι ο Steve Buscemi μουράτος και δήθεν;». Σωστά. Όχι . Mα προτιμώ στο διπλανό τραπέζι να τα πίνει ο Μr White, την ώρα που τα παγάκια στα ποτήρια θα κάνουν πέρα-δώθε (το «λικνίζονται» είναι εντελώς φλωρέ) στο ρυθμό του Perfidia. Κι εγώ -για σπάσιμο- θα αφήσω το ποτήρι αννέγιχτο, θα βάλω στην τσέπη τη γραβάτα και θα πεταχτώ στο διπλανό μαγαζί όπου ένα τάγμα συνωμότες , καθείς με τις ωραίες ουλές του , θα προσκυνάμε τον Richard Hawley. Γιατί το αίμα μαρτίνι δεν γίνεται.

Nα ευχηθώ από τώρα γιατί είμαι παιδί που ξεχνά : Καλή Χρονιά , κορίτσια & αγόρια. Αφήστε τις ζυγαριές του λίγο , τις μεζούρες του πολύ , καν’τε το δυνατά κι ας καούμε. Tomorrow never knows. 

* άστο όπως είναι

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Σάββατο, 26 Δεκέμβριος 2009 στις 10:03 π.μ. στην κατηγορία adults only, dolce vita. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.