Φοβάσαι μέσα στα τούνελ ;
Όχι , εσύ ;
Ούτε κι εγώ , μια κλειστοφοβία όμως την έχω
Στα τούνελ ;
Όχι, το βράδυ που πέφτω για ύπνο νιώθω πως με το που κλείνω τα μάτια μου το ταβάνι αρχίζει να κατεβαίνει ύπουλα προς εμένα
Κι εγώ αυτό νόμιζα αλλά όχι
Τι όχι ;
Δεν είναι το ταβάνι που κατεβαίνει, είναι το πάτωμα που σκαρφαλώνει
Δεν το σκέφτηκα αυτό
Πρόσεξέ το, θα δεις πως έχω δίκιο …δε μου λες , στον αξονικό ήταν χειρότερα ;
Δεν νομίζω, εκεί τουλάχιστον άκουγα μια φωνή να λέει «αναπνέετε-μην αναπνέετε»
Nαι, αλλιώς είναι να σου μιλάνε όταν πνίγεσαι
Είναι και το άλλο..
Ποιο ;
Αν ξυπνήσω ιδρωμένος τα ξημερώματα, η πόρτα της κρεβατοκάμαρας στέκεται ακριβώς δίπλα μου και με κοιτάζει
Μόνο σε κοιτάζει ;
Ναι , μόνο , με το που σηκώνομαι τρέχει και μπαίνει στη θέση της
Τυχερός είσαι, εμένα κάθε φορά που ξυπνάω τη νύχτα ο καθρέφτης στο μπάνιο με κάνει κομμάτια , μια ώρα σφουγγαρίζω αίματα μετά
Γιατί δεν αλλάζεις καθρέφτη ;
Μ’ αυτόν μεγάλωσα, με κομματιάζει τρυφερά , δεν ξέρω πόσο μεγάλο κακό είναι ικανός να μου κάνει ένας καινούριος
Περίεργα σπίτια έχουμε
Αφού δεν είμαστε εμείς μέσα
Αυτό να μου πεις
Feed
18 Δεκέμβριος 2009 στις 2:12 μ.μ.
Όταν το στράτευμα ψυχορραγεί στα χαρακώματα από λοιμούς και όχι από σφαίρες, τότε τα εμβατήρια είναι περιττά.
Το μόνο που έχει ανάγκη αυτό το ταλαίπωρο στράτευμα είναι κάτι χειροπιαστό, που θα το κρατήσει ζεστό και ζωντανό μέσα στο ψύχος.
Δεν χρειάζεται εκβιαστικές παρηγορίες για το χειρότερο: θα μπορούσαμε να ήμασταν και χειρότερα, να ήμασταν ακρωτηριασμένοι, τυφλοί, κουφοί, άρα δόξα τω θεώ που μας θερίζει κάτι άλλο. Χρειάζεται να σκέφτεται πως το καλύτερο είναι αυτό που επέρχεται, και πως η διάσωσή του από τους λοιμούς είναι ο σκοπός. Εφόσον ξεμπέρδεψε με τις σφαίρες.
Xρειάζεται λοιπόν να δοκιμάσει καινούριους καθρέφτες κανείς. Ακόμα κι αν ενδέχεται να κοπεί χειρότερα. Υπάρχει πάντα και η αντίθετη περίπτωση, και αυτή θα έπρεπε να είναι ο στόχος.
(εκτός αν είστε φετιχιστές, οπότε υποκλίνομαι)
18 Δεκέμβριος 2009 στις 4:06 μ.μ.
Γουστάρω Χνούδι !! Σούπερ!
Καλό ΣΚ.
18 Δεκέμβριος 2009 στις 6:23 μ.μ.
Χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να προβλέψει κανείς, τι θα γράφεται σε μερικά χρόνια σε τούτο το βλόγ.
Ήδη, πολλές από τις αναρτήσεις του, μοιάζουν επικίνδυνες αποστολές.
Η ανάγνωσή τους δε… ένας θρίαμβος της ανθρώπινης ικανότητας, να ανταπεξέρχεται σε αναπάντεχες “αναγνωστικές “ καταστάσεις.
18 Δεκέμβριος 2009 στις 9:16 μ.μ.
T - μια απλή ταινία μικρού μήκους ήταν, της πέφτει πολύ ολόκληρη υπόκλιση
h - τεράστιο αυτό το “πήγαινε”, εδώ ναι, υποκλίνομαι
Kωστή - δεν χρειάζεται καθόλου φαντασία για να προβλέψει κανείς οτι δεν θα γράφεται τίποτε σε μερικούς μήνες σε τούτο το βλογ, νομίζω πως είναι καιρός ν΄αρχίσω να μιλάω παρά να γράφω
18 Δεκέμβριος 2009 στις 10:21 μ.μ.
Κι εμείς τι θα κάνουμε χωρίς τον κακομοίρη μας; Θα τρέχουμε με πούλμαν να αφουγκραστούμε τις ομιλίες σας; Γιατί αν είναι να μιλάτε όπως γράφετε..
18 Δεκέμβριος 2009 στις 10:53 μ.μ.
a - θα με βαλσαμώσουν ή θα με βάλουν στη φορμόλη , μετά θα με αγοράσω και θα με βάλω στο σαλόνι μου
19 Δεκέμβριος 2009 στις 12:32 π.μ.
Αν και μετά απ’ ότι διάβασα δεν είμαι σίγουρος πως δεν είμαι spam script… Τόσο ξερά εγκεφαλικός (εγώ) και μονοκόμματος / δύσκαμπτος σε σχέση με τα γραφόμενά σας…
Αυτό, τίποτε άλλο, ίσως είμαι ήδη φλύαρος.
19 Δεκέμβριος 2009 στις 1:59 π.μ.
Yπάρχει και η επιλογή της Μούμιας
19 Δεκέμβριος 2009 στις 2:25 μ.μ.
S - όχι να καταντήσετε κι ενοχικός με ένα ποστ , αν είναι έτσι να κάψουμε τα χλωρά μαζί με τα ξερά
a - ε δεν έχω τόσο μεγάλο σαλόνι
19 Δεκέμβριος 2009 στις 5:12 μ.μ.
Ενοχικός; Όχι ενοχικός, κάπως ντροπαλός, ίσως, πρώτη φορά σας απευθύνω το λόγο βλέπετε, μετά είναι και το προχωρημένο της κατάστασής μου - απύθμενη κατάθλιψη μετά από την άκρως επιτυχημένη μου σταδιοδρομία ως serial ναυαγός - αλλά μη δίνετε σημασία, θα πάρω θάρρος μόνος μου εν ευθέτω χρόνω…
19 Δεκέμβριος 2009 στις 5:17 μ.μ.
S - “σας” ? ένας είμαι, κάτι ξέρω από rough seas κι εγώ…
anytime, όσο ειμαι εδω τα λέμε..
19 Δεκέμβριος 2009 στις 10:46 μ.μ.
Για την ακρίβεια αγαπητέ κ.κ.μοίρη, το “Πήγαινε” είναι του τίποτε, ενός/μιας εξαιρετικής συγγραφέως που λείπει εδώ και ένα χρόνο πάνω κάτω, αλλά τα κείμενά του μένουν να μας δείχνουν ότι ο λόγος ο καλός, ο γεμάτος συγκίνηση μπορεί να αποτυπωθεί παντού και όχι πάντως μόνο στα βιβλία των καταξιωμένων.
19 Δεκέμβριος 2009 στις 11:41 μ.μ.
d t - για την - ακόμη περισσότερη- ακρίβεια, στο συγκεκριμένο ποστ η παραπομπή στην πηγή (με την ένδειξη “Του Τίποτα” συν λινκ) βγάζει μάτια , κατά τα άλλα σύμφωνος , η συγκίνηση ή ο,τι άλλο τέλος πάντων καθιστά αλλεργικούς τους ορθολογιστές μπορει να βρίσκεται παντού, ούτε καν σε βιβλία, ούτε καν σε λέξεις..