Πολλές φορές δεν χρειάζεται να ακούσεις. Ούτε να σιωπήσεις. Να μιλήσεις χρειάζεται. Σιγά τη διαπίστωση , θα πεις , αλλά μερικές πράξεις δεν είναι αυτονόητες. Μπορεί να χρειαστεί να οδηγήσεις χίλια χιλιόμετρα με ένα χέρι γιατί το άλλο αρνείται να ακουμπήσει το τιμόνι. Υπάρχουν χέρια που είναι ατίθασα και καλά κάνουν, σου λένε «δοκίμασε να τα καταφέρεις χωρίς εμένα, να δω αν μπορείς». Να αφήσεις πίσω σου πεντακόσια χιλιόμετρα χωρίς να ανοίξεις το στόμα σου, έστω για να βρίσεις κάποιον ηλίθιο που ρίχνει από απέναντι όλα τα φώτα της γης επάνω στα μάτια σου, μα αποφάσισες πως δεν σε απασχολούν οι ηλίθιοι, όχι σήμερα, γιατί ο Βασιλιάς των Ηλίθιων εισαι εσύ. Να είσαι πέντε ώρες πλάι πλάι με μια άσπρη γραμμή που συνδέει δυο χιονισμένα μέρη μακρινά μεταξύ τους χωρίς να ανοίξεις ραδιόφωνο, χωρίς να ζητήσεις την παρέα μιας μουσικής, χωρίς ν’ ακούσεις φωνή , πέρα από το μονότονο μπιπ κάθε φορά που το θερμόμετρο δείχνει κάτω από 4 βαθμούς. Να ξυπνήσεις ξημερώματα και να φτιάχνεις ένα τοστ περιμένοντας να γίνει «όπως πρέπει να είναι ένα τοστ» γνωρίζοντας τι σημαίνει αυτό και γιατί σε κάνει να χαμογελάς. Να πίνεις καφέ που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν κατάλληλος για να ποτίσει τη λεκάνη του WC και να μην απορείς πώς διάολο το κατάφερες αυτό, να φτιάξεις κάτι για πέταμα αλλά να το πιείς δίχως να βαρυγκομήσεις. Να ξυρίζεσαι ένα πρωινό που δεν θα πας στη δουλειά και να μην απορείς που παραβαίνεις μια από τις πιο βασικές σου ηλίθιες αρχές γιατί γι αυτό κατασκευάζουμε αρχές, για να τις κάνουμε κομμάτια μετά. Να ακούς βροχή να πέφτει έξω και να πηγαίνεις να τη ρωτήσεις αν θέλει να μπει μέσα , μόνο και μόνο για να της απαντήσεις -αν σου πει «ναι»- πως καλύτερα για όλους να μείνει έξω απόψε , θα ανοίξεις όμως λίγο το παράθυρο για να σε ακούει, κι όχι για να την ακούς. Γιατί σήμερα είπες πως είναι μια από τις φορές που δεν χρειάζεται να ακούσεις. Ούτε να σιωπήσεις. Να μιλήσεις χρειάζεται. Ακόμη κι αν είναι νύχτα και δεν πρέπει κιχ να βγει από μέσα σου γιατί μπορεί να σ’ ακούσει κάποιος ή κάποια που δεν πρέπει και άντε να ξεμπερδέψεις αναίμακτα μετά…
Ή -όπως είπε και ο ποιητής - :
«Μέσα σε μια νύχτα μόνο γεννήθηκα και μεγάλωσα. Τόσο γρήγορα που δεν κατάλαβα τι μου συνέβη».
Eυχαριστώ τον συνοδηγό για όλα.Εγώ έκανα λάθος στη στροφή, όχι αυτός.Με είχε προειδοποιήσει, “στροφή 90 μοίρες αριστερά, σαμαράκι, νερόλακος, βράχος δεξιά, βράχος δεξιά, ΒΡΑΧΟΣ ΔΕΞΙΑ “…
Bράχος μαλάκα, βράχος , τι δεξιά, τι αριστερά..
Feed