wanted…
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία Fabulous Goodbyes, adults only, men strictly, ιστορίες βγαλμένες απ το στομάχι της ζωής
Μια γυναίκα – με άλλους πέντε άγνωστους – στο ασανσέρ του Renaissance της Κολωνίας, 1997 αν δεν με κοροϊδεύει η μνήμη μου
Μια πάρα πολύ όμορφη γυναίκα που έπινε βότκα με λεμόνι (έτσι νομίζω) στη μπάρα του Otto Dix με έναν κοιμισμένο κουστουμαρισμένο στο πλάι της , τι ηλίθιοι είναι οι -άλλοι- άντρες τελικά
Μια θαμώνας - τα ωραιότερα χείλια που έχω αντικρίσει στη ζωή μου - στο στρειδάδικο δίπλα στο Ηotel Londres et New York .Σιγά μη θυμάμαι πώς λέγαν την οστρακερί μετά από τέτοιο σοκ , ειδικά την ώρα που έβγαλε τα γυαλιά της μυωπίας της και το βλέμμα της με σκανάρισε για ένα νανοσεκόντ, σαν να μου ‘λεγε “μα τί κοιτάς ρε παπάρα;” -
Αυτή που έκανε μπάνιο δυο μέτρα μακριά από μένα στην Άφησσο, υπέροχη βουτιά , ακόμη πιο υπέροχο θέαμα, τυχερό το αλάτι που θα κόλλησε πάνω της
To μελαχρινό κορίτσι που έτρωγε Schweinehaxen στο Früh σαν να ήταν φουα-γκρα, ζήλεψα τον τρόπο που κρατούσε το πιρούνι και έφερνε τη μπουκιά στο στόμα , καλά που δεν πνίγηκε όπως την κοίταζα αποσβολωμένος
Εκείνη που είχε πάνω στα πόδια της - και τι πόδια! - δυο πλαστικά ποτήρια με καφέ στο Olympus Plaza έξω από την Κατερίνη, Αύγουστος
Aυτή που ακούμπησε κατά λάθος δυο φορές το χέρι μου στη γραμμή μεταξύ Châtelet και Madeleine και χαμογελάσαμε κι οι δυο καθόλου αμήχανα , θυμάμαι ότι μετά το χέρι μου μύριζε σαπούνι
Ξανά Otto Dix , τραπέζι δίπλα στο τζάμι , ανοιχτόχρωμο ταγιέρ , πόδια χιλιόμετρα , θέση δίπλα με ανδρικό παλτό επάνω, πού να τολμήσεις να πλησιάσεις ;
Τα ατέλειωτα πόδια ( τα φετίχ μου μέσα ) που κάναν check in ακριβώς μπροστά μου στο Düsseldorf
Ένα ροζ κοντό φόρεμα που προσπαθούσε να διασχίσει το δρόμο , ακριβώς μπροστά από το Mακεδονία Palace, ευτυχώς δεν την πάτησα από την ταραχή μου
Μια γυναίκα που μύριζε Escape Οκτώβρη μήνα και πέρασε δίπλα μου χωρίς να μου δώσει σημασία (αυτό έγινε αρκετές φορές , ή δεν είναι αρκετά σπάνια η Escape ή αυτή είναι η -αόρατη- μοίρα μου)
Εκείνη που κρατούσε ένα καρότσι γεμάτο με πράγματα που πολύ θα ‘θελα να μάθω πώς διάολο τα προφέρουν , σε ένα διάδρομο του Aldi
Μια όμορφη classy γυναίκα, με μαύρο μακρύ παλτό , που έμπαινε σε ένα αυτοκίνητο στις 5μιση το πρωί σε μια πάροδο της Λεωφόρου Στρατού
Αυτή που καθόταν στο διπλανό τραπέζι τρώγοντας Käse Kuchen – το άκουσα όταν το παρήγγειλε – και είπε scheiße μόλις έκλεισε συννεφιασμένη το τηλέφωνο ανάβοντας ένα τσιγάρο , θεσπέσια λέξη το scheiße , ηλίθια εφεύρεση τα κινητά , ωραίες εποχές οι καπνισμένες
Μια γυναίκα που έπινε σοκολάτα και μετά ένα ποτήρι κρασί στο Κοκόρι , τρία μέτρα μακριά μου, τέλος καλοκαιριού
Εκείνη που καθόταν διαγώνια απέναντί μου στη διαδρομή από τον κεντρικό σταθμό της Κολωνίας ως το Leverkusen-Rheindorf. Διάβαζε ένα βιβλίο με μαύρο εξώφυλλο , «Τhe Story so Far» , κι όσο κι αν στράβωσα το λαιμό μου δεν μπόρεσα να δω συγγραφέα. Κατέβηκε μπροστά από μένα, μπήκε σε ένα ταξί κι εξαφανίστηκε. Ήλπιζα να την δω στην επιστροφή αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο στα βιβλία και στις ταινίες. Άντε και σε κανένα ποστ…
Οι περισσότερες ήταν καστανές. Λίγες με ανταύγειες. Συνήθως ίσια μαλιά. Σπάνια σγουρά. Καμιά ξανθιά. Εκτός κι αν τα μάτια μου βλέπουν ο,τι θέλουν κάθε φορά αλλά τι να τα κάνω ; να τα βγάλω ; είναι-πάντως-φορές που σκέφτομαι πως τυχερός αυτός που μπορεί να βρεί όλες αυτές μέσα σε μια, μα ούτε στα παραμύθια ούτε στο σινεμά γίνονται αυτά
(original idea : Βυτίο)
Feed
26 Νοέμβριος 2009 στις 2:59 μ.μ.
παρακαλώ καταθέστε o,τι έχετε ευχαρίστηση για τις άγνωστες γυναίκες ή άντρες της ζωής σας , όχι επι του ποστ , ευκαιρία για diving backwards
(ποστ Δεκεμβρίου και σχόλιο στις 26 Νοεμβρίου, τι μαγικά πράγματα είναι αυτά ! )
7 Δεκέμβριος 2009 στις 10:37 μ.μ.
συνειδητοποιω οτι δεν εχω να καταθεσω (δεν θυμαμαι) για κανεναν συναρπαστικο ανδρα που ειδα τυχαια και δε γνωρισα. αντιθετα, εχω να καταθεσω αρκετα, για καποια στιγμιαια οσο και εντονη ανταλλαγη ματιας . με καποιον που ηδη ειχα γνωρισει. και την συνειδητοποιηση (τη δικη μου) εκεινη ακριβως τη στιγμη οτι ημουν χαμενη μεσα στη ματια, αιχμαλωτισμενη. (παντα ψηλοι, καποιοι μελαχρινοι, ματια γαλανα η καστανα. οι ιστοριες παντα εντονες. η αρχη, παντα μια πολυ συγκεκριμενη χρονικα ματια.)
8 Δεκέμβριος 2009 στις 12:12 π.μ.
“θεσπέσια λέξη το scheiße , ηλίθια εφεύρεση τα κινητά , ωραίες εποχές οι καπνισμένες”
Έτσι…
8 Δεκέμβριος 2009 στις 12:30 π.μ.
Επειδή αν κάνω κατάθεση εδώ, θα μου φύγει η πελατεία από το μαγαζί μου, μπορείτε απλώς να μου πείτε
πως στο @#$^%%$ γράψατε σχόλιο 11 μέρες πριν από το ποστ σας;;;
(ή μήπως πάλι κονσέρβα τρώμε στη μάπα κι η auto-ποστιέρα συμπεριελάμβανε και το σχόλιο;)
8 Δεκέμβριος 2009 στις 12:36 π.μ.
Αν καταθέσω τώρα 1.617 ευρώ με ημερομηνία 12 Φεβρουαρίου 2002 τι τοκο παίρνω;
8 Δεκέμβριος 2009 στις 12:57 π.μ.
Ένα γόνατο ξαφνικά. Ένας καρπός που έστρεψε ελαφρά το χέρι με το δαχτυλίδι για να πιάσει το κολονάτο ποτήρι. Μια μικρή φλέβα ανάμεσα στα φρύδια. Ένας ρόδινος λοβός μισοκρυμμένος. Μια πλάτη λευκή. Μια μικρή ουλή στο εσωτερικό ενός μηρού. Μια βλεφαρίδα στο υποκόγχιο. Δυο σταυρωμένες γάμπες-η κυρτή ράχη του άκρου του ενός ποδιού, καθώς άκουμπά στο πλάι τον αστράγαλο του άλλου. Η γεύση του εσωτερικού του αγκώνα. Ένα κατακόκκινο στόμα σ’ ένα πρόσωπο με γωνίες-τα μάτια κρυμμένα από μεγάλα τετράγωνα γυαλιά/τα μαλλια σινιόν/η φύτρα στο μεγάλο μέτωπο σε σχήμα καρδιάς. Το θρόισμα της φούστας της από σατέν. Με ολόσωμο λευκό μαγιό αναδύεται με φόρα- οι σταγόνες στις κλείδες/ο ομφαλός ν’ αχνοφέγγει/οι ρόγες να ραμφίζουν το ύφασμα. Λευκά δόντια-ο πλάγιος σε ελαφρά κλίση-να βυθίζονται σ’ ένα ροδάκινο/Το φίλτρο του άνω χείλους να υγραίνεται. Μάτια κλειστά, στόμα μισάνοιχτο, ξαναμένο στέρνο, μέση που πάλλεται. Μια μικρή στρογγυλή φτέρνα που η βάση της λευκαίνει, καθώς πιέζεται πάνω στο ψηλό λεπτό τακούνι-το πέδιλο στο χρώμα της σοκολάτας,λουστρίνι. Το άρωμα που ελευθερώθηκε τη στιγμή που έβγαλε την -κρεμ- καμπαρτίνα. Ένα βλέμμα -σκοτεινό βελούδο- που από αφηρημένο απέκτησε όγκο και χυμούς όταν έγινε κοίταγμα. Ένα πορσελάνινο πηγούνι πάνω από πλούσιο ξανθοκάστανο γούνινο γιακά. Η μικρή λευκή ημισέληνος στον αυχένα των νυχιών. Η αιφνίδια -εκκωφαντική-αποκάλυψη του λαιμού βγάζοντας το φουλάρι-και μένοντας με το παλτό.
Σε κάθε μία γυναίκα τις βλέπω όλες. Και αναζητώ τη μία σε όλες.
8 Δεκέμβριος 2009 στις 3:37 π.μ.
μια υπέροχη καστανή ύπαρξη με ένα υπέροχο μαύρο φόρεμα που πέρασε ακριβώς μπροστά μου καθώς έβγαινα μαζί με ένα φίλο εν μέσω εξεταστικής (πριν από κάποια χρόνια) από την πολυκατοικία για να πάμε να δώσουμε μάθημα που (κλασσικά) δεν είχαμε διαβάσει. δεν το περάσαμε το μάθημα. δεν είχαμε μυαλό ούτε να αντιγράψουμε. μας στοίχειωσε.
μαυρομαλλούσα που την έβλεπα επί πέντε (5) εξεταστικές περιόδους στο αναγνωστήριο του ΑΠΘ και ποτέ δεν ανταλλάξαμε ούτε μια κουβέντα. μόνο βλέμματα. πολλά. (υπέροχα μάτια).
το κορίτσι που έμεινε για δυό μέρες στην παραδίπλα σκηνή στο κάμπινγκ. μαζί με έναν φουσκωτό σέρφερ. όπως είπατε και εσείς, δεν πλησιάζεις!!
μια σερβιτόρα στο ουζερί ίνγκλις πριν από μερικά χρόνια, νομίζω εφτά. αρκετά φουσκωμένος ο λογαριασμός τότε. χαλάλι της.
μια άλλη σερβιτόρα (αυτό με τις σερβιτόρες είναι ολ τάιμ κλάσικ δε νομίζετε;) σε ένα μπαράκι στην ξάνθη. το χάλια του δεληβοριά της πήγαινε γάντι.
αυτή δεν ξέρω αν μετράει αλλά θα την αναφέρω. η βιολίστρια των kultur shock. τους είδα στις γιορτές της γης στη βλάστη κοζάνης. οι υπόλοιποι της μπάντας απλώς υπήρχανε.
το μελαχροινό (και μαυρισμένο) κορίτσι σε ένα μπιτς μπάρ πριν από πέντε χρόνια που καθόταν απέναντί μου στην άλλη άκρη του μπαρ. είχα μεθύσει από το βλέμμα της (και όχι από το αλκοόλ..).
ένα (επισης) μελαχροινό κορίτσι μέλος μιας ομάδας βόλεϋ που έπαιζαν πριν από εμάς(όταν ήμουνα και εγώ αθλητής του βόλεϋ πριν από 12-13 χρόνια). ανταλλάξαμε μόνο ένα βλέμμα μόλις τέλειωσε ο δικός τους αγώνας και μπήκαμε στο γήπεδο για να αρχίσουμε εμείς. δεν το έχω ξεχάσει. (για να μην αναφερθώ στα πόδια της..).
κύριε μοίρη με καταστρέψατε βραδιάτικα, να είστε πάντα καλά!
8 Δεκέμβριος 2009 στις 4:32 π.μ.
Ω !!! κύριε κ.κ.Μοίρη είναι πειραματικό δεδομένο αυτό το ποστ , από τα καλύτερά σας
Αφήστε που μαζί με τα δικά σας και το σχόλιο του αποτέτοιου ,
έκανα μια μεγάλη βόλτα στη Θεσσαλονίκη μέχρι το Ινγκλις στην πάνω Πόλη φτάσαμε
Νομίζω ότι αυτά τα φευγαλέες εικόνες γυναικών που μένουν στη μνήμη, μπορούν να γραφούν μόνο από άντρες. Εμείς οι γυναίκες είμαστε τελείως διαφορετικές
Καληνύχτα καλημέρα whatever
8 Δεκέμβριος 2009 στις 9:14 π.μ.
τι εξαισιος τροπος να μιλησει ενας αντρας για γυναικες….
8 Δεκέμβριος 2009 στις 10:48 π.μ.
“Εμείς οι γυναίκες είμαστε τελείως διαφορετικές”
όχι δα, μη το λέτε αυτό
8 Δεκέμβριος 2009 στις 10:50 π.μ.
Γίνονται στο μυαλό.
Καλημέρα:)
8 Δεκέμβριος 2009 στις 11:59 π.μ.
Να σας πω λόγω δουλειάς και συνθηκών έχω ακούσει αντίστοιχα σαν αυτό που γράφετε αρκετές φορές .
Δεν έχω ακούσει κάτι αντίστοιχο από γυναίκες που ξέρω.
Εξάγω λοιπόν το συμπέρασμα και από τον εαυτό μου, ότι εμάς αν κάποιος μας γοητεύσει θα θελήσουμε να τον γνωρίσουμε πάση θυσία , για να μη μείνει ως εικόνα
ταπεινή μου γνώμη
8 Δεκέμβριος 2009 στις 12:11 μ.μ.
Άκου ΚΚΜοίρη,πώς θά είχες πιθανότητες νά θυμόσουν καί κάτι περαιτέρω.
Σέ όλες θά έκανες άμεσο ευγενικό φλέρτ,εφόσον δέν έχεις ευκαιρία νά τίς ξανασυναντήσεις.
1στίς 10 γυναίκες τό δέχεται.
Τό θέμα είναι νά αντέξεις τίς 9 απορρίψεις.
Φυσικά άν ήσουν γυναίκα καί φλέρταρες άνδρες οί πιθανότητες είναι αντίθετες.
Εμένα έχοντα 150αριά απορρίψεις σέ 15 χώρες,δέν μπορείς νά μέ κατηγορήσεις
γιά σαβουρογ@μη,ούτε γιά σεξιστή,αλλά γιά επιστήμονα τών αρμονικών καμπυλών.
Στό χιούμορ δέν υπολείπεσαι,χυδαίος δέν είσαι,ε…άν δέν είσαι κουασιμόδος καί εσύ
έχεις μερτικό γιά τό ότι μετά τήν συνάντηση “στη γραμμή μεταξύ Châtelet και Madeleine”,
η γυναίκα (όπως καί πολλές άλλες σήμερα),αναρωτήθηκε….πού χάθηκαν ρέ,πού πήγαν
οί άντρες?
8 Δεκέμβριος 2009 στις 1:33 μ.μ.
wanted 1. Ένα άγνωστο μελαχροινό αγόρι με βλέμμα Just-Out-Of-Hospital ένα βράδυ στο POP. Κάπνιζε σαν να ήταν ερωτευμένο με το τσιγάρο του κι έκανε τους γύρω του να εκλιπαρούν για μια φανταστική τζούρα από το ίδιο δηλητήριο.
wanted 2. Ένας ξένος άντρας με ωραία φωνή που περιέγραφε την Ιδανική Ερωμένη με τρόπο που αρμόζει μόνο στη Λογοτεχνία.
wanted 3. Ένας μαθητευόμενος μάγος που (δεν) άγγιζε τα πρόσωπα σα να ήταν ο ίδιος ο Illusionist.
wanted 4. Ένα gay αγόρι με unreal μπλε μάτια που έκανε τη λέξη “βαριέμαι” να ακούγεται σαν ερωτική εξομολόγηση.
wanted 5. Ένας Ινδός που έπινε αδιάφορα μια Κόκα Κόλα σε διπλανό τραπέζι και καθώς το στόμα του άγγιζε το ποτήρι, το καφετί υγρό φώναζε “Θέλω να με καταπιείς ΤΩΡΑ!”. Το άκουσα με τα αυτιά μου.
Νομίζω πως κανέναν τους δεν επεδίωξα να γνωρίσω πάση θυσία. Εντούτοις όλοι τους επανέρχονται καμιά φορά στη μνήμη μου σαν μικρά εξαιρετικά πυροτεχνήματα.
Τα σέβη μου.
8 Δεκέμβριος 2009 στις 1:44 μ.μ.
Εκδοχή 1:
Κοίταξε τον μεγάλο θηλυκό ελέφαντα με το περήφανο περπάτημα,τους μακρυούς γυαλιστερούς χαυλιόδοντες,την υπεροπτική κίνηση.Πραγματικά θαυμάσιο θήραμα!Αλλά δεν ήταν γι αυτόν.Γύρισε προς την μικρή άπειρη,παιχνιδιάρα ελαεφαντίνα και ζύγιασε το ακόντιό του.
Εκδοχή 2:
Ο μεγάλος επιβλητικός θηλυκός ελέφαντας γύρισε νωχελικά προς το μέρος του.Τον κάρφωσε με το θολό υπεροπτικό του ύφος.Με τα επίμονα βλέμματα που αντάλλαξαν ήταν σαν να συνεννοήθηκαν.Υπάκουα,ο ελέφαντας,του έστρεψε αργά το αδύνατο σημείο του.Χωρίς να το σκεφτεί εκσφενδόνισε το ακόντιό του.
8 Δεκέμβριος 2009 στις 2:07 μ.μ.
αυτές οι συνεκδοχές του ελέφαντα πάντα με αποπροσανατόλιζαν
8 Δεκέμβριος 2009 στις 6:16 μ.μ.
DB - τυχερή, έχει υπόλοιπο ο λογαριασμός σας
ΔτΝ - μα ακριβώς έτσι
S - μπορείτε απλά να κάνετε ανάληψη απο τον κοινό μας λογαριασμό
Τ - αρκετόν για μια λίστα ακόμη
8 Δεκέμβριος 2009 στις 6:20 μ.μ.
3a - αυτό ακριβώς εννοούσα, ευχαριστώ για τους ήχους και τις μυρωδιές
α - εσείς είστε τόσο τρυφερός άνθρωπος που καταστρέφεστε και μόνος σας
c - όσο η μνήμη συνεργάζεται είναι εύκολο
a - όσο το μυαλό συνεργάζεται είναι εύκολο, πράγματι
8 Δεκέμβριος 2009 στις 6:22 μ.μ.
S F - πάση θυσία….τι ωραία έκφραση
Α - αφήστε με εμένα, τρέφομαι και με ψίχουλα
Τ - να πω ευχαριστώ που στρώσατε ακριβά πράγματα εδώ μέσα ? ευχαριστώ
8 Δεκέμβριος 2009 στις 8:53 μ.μ.
Αυτός που πριν 7 χρόνια πέρασε από μπροστά μου ενώ διέσχιζα τη Θεμιστοκλέους και η μυρωδιά του με έκανε να τον ακουλουθάω μεθυσμένη και να χαζεύω την πλάτη του για τουλάχιστον 3 τραγούδια κι ενα τσιγάρο.
9 Δεκέμβριος 2009 στις 9:13 π.μ.
Θεμιστοκλέους είναι η κάτω γειτονιά από το σπίτι μου μα δεν θυμάμαι να με πήρε ποτέ καμία στο κατόπι
9 Δεκέμβριος 2009 στις 10:43 π.μ.
Κύριε κ.κ. Μοίρη μην είστε απρόσεκτος, να κοιτάτε και πίσω σας μερικές φορές , είδατε αν δεν προσέχετε;
9 Δεκέμβριος 2009 στις 11:59 π.μ.
Υπάλληλος σε εξειδικευμένο δισκοπωλείο για κλασσική μουσική. Κάτι έψαχνα. Κοντός, γκριζομάλλης, με μούσια. Θα μπορούσε να είναι ένας από τους 7 νάνους, καμμία σχέση με τύπο Άρλεκιν. Ο τρόπος που με κοίταξε και με πλησίασε από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου μέσα στο μαγαζί, με συνεπήρε. Βαθύ βλέμμα και γλυκύτατο χαμόγελο, όσο μου εξηγεί και μου δείχνει. Ή κατάλαβε τι μου έχει προκαλέσει, ή με θεωρεί ακόμα την πιο ηλίθια πελάτισσα που πέρασε ποτέ από κει. Είχα πάθει τέτοια ταραχή, που όλα έπρεπε να τα λέει από δυο και τρεις φορές μέχρι να καταλάβω.
Υπάλληλος σε μαγαζί με τουριστικά στην Αντίπαρο. Έχετε δει το Πάρτυ με τον Πήτερ Σέλλερς? Κάπως έτσι ένιωσα. Του το γκρέμισα το μαγαζί. Δοκίμαζα κάτι που ήθελε “φτιάξιμο” κι έπρεπε να μου βάλει κάτι καρφίτσες. Δηλαδή σωματική επαφή. Δεν μου έφτανε αυτό που έπαθα όταν τον είδα, έπρεπε να μ’ αγγίξει κι από πάνω. Από την αμηχανία μου έκανα την μια αδέξια κίνηση μετά την άλλη, μέχρι που έριξα μία κρεμάστρα και ακολούθησε ένα φαινόμενο ντόμινο με όλες τις κρεμάστρες να πέφτουν η μία μετά την άλλη. Κι εγώ να προσπαθώ να το σταματήσω, κι απλά να ρίχνω κι ό,τι θά ‘μενε όρθιο αν δεν έβαζα τα χέρια μου.
Ο ντελιβεράς της Pizza Hut στο Neuilly πριν 15 χρόνια περίπου. Από τότε έχω να ξαναφάω Pizza Hut. Όσες έφαγα εκείνη την περίοδο, αρκούν για αυτήν τη ζωή.
Υπάλληλος στα εκδοτήρια του μετρό της Αθήνας. Ακριβώς μπροστά μου ένα ζευγάρι Γάλλοι ζητούν πληροφορίες. Τους απαντά σε άπταιστα γαλλικά με εξαιρετική προφορά. Παρακαλούσα να ρωτήσουν κι άλλα οι τουρίστες για να τον ακούω να τους μιλάει.
Ο Ιταλός που έστησε δίπλα στη σκηνή μου το καλοκαίρι στο κάμπινγκ. Ήρθε με μηχανή και φουλ εξοπλισμό, φόρμα κλπ. Και τα έβγαλε όλα, ένα - ένα, ακριβώς δίπλα μου, μέχρι να μείνει μ’ ένα σορτσάκι, και να ξεκινήσει να στήνει. Σιγοτραγουδούσε τα τραγούδια που έπαιζαν από το κινητό μου. Έσκυψε να καρφώσει ένα πασαλάκι και βγήκε λίιιιγο ένα tatoo που είχε χαμηλά πίσω στη μέση του. ΠΟΛΥ χαμηλά. Δεν ξέρω για πόσα δευτερόλεπτα είχα χαζέψει, πάντως συνήλθα και ανέκτησα επαφή με το περιβάλλον όταν αντιλήφθηκα πως με τσάκωσε. Γυρισμένος πλάτη μεν, αλλά το κεφάλι στραμένο προς τα μένα και μου χαμογελάει. Αυτή η πουτάνα η γη, γιατί δεν ανοίγει, όποτε παρακαλάμε να μας καταπιεί?
Με βάλατε στην πρίζα, μού ‘χουν έρθει κι άλλα τώρα… Να με ανησυχήσει το ότι όλα συνδυάζονται με κάποιου είδους ξεφτίλα? Μπα…
Την καλημέρα μου!
9 Δεκέμβριος 2009 στις 12:48 μ.μ.
S F - είναι κατάλοιπο των θρίλερ που έβλεπα παιδιόθεν, δεν κοιτάζω γιατί φοβάμαι
Ν - τύχη ναι αλλά ξεφτίλα γιατί ; μη βγαίνετε απο τη πρίζα πάντως..
9 Δεκέμβριος 2009 στις 2:02 μ.μ.
Σας βρίσκω εντελώς ντεμοντέ:τα παχύδερμα είναι πολύ της μόδας-μαζί με το λεοπαρδαλί.
Τι θέλετε να σας πω δλδ;Για την κοπέλα που μπήκε απροειδοποίητα στο αυτοκίνητο όταν,ταξιδεύοντας με τον πατέρα μου στην Ιταλία-δεκαεξάχρονος εγώ-,σταματήσαμε κάτω από μια γέφυρα μέχρι να περάσει η ξαφνική νεροποντή,που μηδένιζε την ορατότητα;Για την καστανομάτα που ανταλάσσαμε κλεφτές ματιές-εκείνη μάλλον αφηρημένες-περιμένοντας την πτήση στο παλιό Ελληνικό;Για τα σκούρα μπλέ μάτια,στο Σάντερλαντ,που με κάρφωναν με αθώα περιέργεια όταν έμαθε ότι είμαι έλληνας(είναι τρελλοί αυτοί οι τζόρντιδες);Για την ασχημούλα στο μαγαζί με τα ρούχα,που η κίνησή της διόρθωνε κάθε φυσική ατέλεια;Ή για την μικροκαμωμένη καστανούλα στο αμφιθέατρο που,παρότι προσπαθούσε φιλότιμα να μιλάει με αγριεμένη ανδροπρέπεια,δεν έχανε ούτε δράμι από την θηλυκή της χάρη;Ή,τέλος,τη δίμετρη καστανή γαζέλα που μπήκε πριν από λίγο στο “μαγαζί”,αναγκάζοντάς με να διώξω την υπάλληλο σε εξωτερικές δουλειές(μην φανταστήτε τίποτε παράξενο.Απλώς η ανάγκη μου για συγκεντρωση-καταλαβαίνετε…);
Σας ζηλεύω που μπορείτε να τις ξεχωρίζετε και να τις κατατάσσετε με στιλ και χάρη.Εγώ είμαι πιο άπληστος τύπος.
Το σίγουρο είναι ότι αν ποτέ τύχει να συνθηρεύουμε ερωτικούς συντρόφους δεν θα μαλώσουμε με τίποτε!Μιας κι εσείς στοχεύετε από τη μέση και κάτω ενώ αντίθετα εμένα οι προτεραιότητές μου είναι από τη μέση και πάνω:ρωτήστε με για μάτια,για γωνίες προσώπου,για στόμα,για ύφος,για κίνση(κυρίως),για στήθος(και εννοώ βέβαια το φλασάκι του ανέμελα ανοιχτού πουκάμισου ή την σωστά φορεμένη μπλούζα).Μη με ρωτήσετε για πόδια.Θα με πιάσετε αδιάβαστο.
9 Δεκέμβριος 2009 στις 2:47 μ.μ.
Μια Φινλανδέζα οταν ημουν 17.
Η αλλες μου’κατσαν.
Κι όσες δε μουκατσαν δεν τις κοιταξα ποτέ (αποφασισα, μετα)
(Δεν κανω βρε παιδια για λιστες λεμε…)
:Ρ
9 Δεκέμβριος 2009 στις 4:02 μ.μ.
Σ - σύμφωνοι, θα τις κόψουμε στη μέση (εγκάρσια όμως)
11 Δεκέμβριος 2009 στις 1:12 μ.μ.
Μια ερώτηση απο περιέργεια. Όλες αυτές οι “μαγικές” συναντήσεις σας συμβαίνουν ακόμη και όταν είστε ερωτευμένοι? (Το σας αφορά όποιον κάνει τον κοπο να απαντήσει. )
Η απορία μου προέρχεται απο το γεγονός ότι όταν είμαι ερωτευμένη δεν βλέπω αυτούς που κοιτάζω καθώς κινούμαι. Από την άλλη βέβαια συνήθως, (όχι απαραίτητα εγώ) οι ερωτευμένες γυναίκες τραβάνε τα βλέμματα γιατί έχουν μια εσωτερική λάμψη.
…
12 Δεκέμβριος 2009 στις 8:47 μ.μ.
r - σοφή η τελευταία κουβέντα σας
14 Δεκέμβριος 2009 στις 12:40 μ.μ.
(τώρα που έφυγαν οι αδιάκριτοι. Αυτή που χαμογελούσε πίνοντας κονιάκ την Πέμπτη)
κόλλησα στην καθόλου αμηχανία μεταξύ Châtelet και Madeleine και φυσικά στο εξαιρετικό scheiße.
Αλλά γενικώς σας έχω τυφλή εμπιστοσύνη επί του προκειμένου.
14 Δεκέμβριος 2009 στις 1:21 μ.μ.
“τυφλή εμπιστοσύνη”….
σαν κι αυτήν που έδειξε ο Thomas στην Francine - “Faubourg Saint-Denis” από το Paris je t’aime- και την είδαμε την προκοπή του
υ.γ. τελειωμό δεν έχει η λίστα σας …και κονιάκ ;
19 Δεκέμβριος 2009 στις 1:02 π.μ.
Ένας άντρας με αετίσιο βλέμμα και λιονταρίσια ξανθιά χαίτη που άνοιξε ορμητικά το ψυγείο του κυλικείου της σχολής και οδήγησε ένα μπουκάλι νερό όμηρο στο ταμείο. Αξέχαστο βλέμμα…
Ένα αγόρι με σχολική τσάντα στους ώμους και φαρδύ φούτερ με την κουκούλα να μισοκρύβει το αγαλματένιο του πρόσωπο, να περιμένει το λεωφορείο ακουμπισμένο βαριεστημένα σε μια κολώνα φωτισμού δίπλα στη στάση.
Ένα άλλο αγόρι πριν πολλά χρόνια που για να με ευχαριστήσει για την πρόσκληση στο σπίτι μου, άνοιξε τα χέρια και μου έκανε την πιο ζεστή αγκαλιά της ζωής μου.
Ένας μελαμψός μελαχρινός άγνωστος με αναλογίες μοντέλου εσωρούχων που περπατούσε προς το μέρος μου ένα πρωί στην Κασαβέτη και ήταν λες και ο θεός είχε πατήσει slow motion στον κόσμο. Με πλησίασε κι ενώ τον κοιτούσα φανερά αποσβολωμένη, μην ξέροντας ποιο θεό να ευχαριστήσω για την τόση ομορφιά που έτερπε τα μάτια μου, ο άγνωστος εστίασε ένα ζευγάρι μαύρα μάτια πάνω μου και μου χάρισε ένα τόσο ακαταμάχητο χαμόγελο που ακόμα το σκέφτομαι και κοκκινίζω..
19 Δεκέμβριος 2009 στις 12:02 μ.μ.
ο Θεός δεν ασχολείται με το slow motion , πιστέψτε με , στο fast forward μας έστειλε όλους