MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

All is quiet on New Year’s Day

Nothing changes on New Year’s Day

Δεκατρείς λέξεις, για άλλους εφιάλτης και κατάρα, για άλλους ευλογία, για κάποιους σχεδόν (;) αυτονόητες. Μα δεν είναι παρά μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Όπως όλες οι άλλες. Περίμενε και θα δεις. Κλείνει το μαγαζί και ξανανοίγει αύριο. Έτσι γίνεται πάντα, το μαγαζί  είναι εκεί, μόνο οι θαμώνες αλλάζουν. Με ή χωρίς τη συναίνεσή τους. With or without them.

Τώρα που πέρασα τις ιώσεις με τα t-shirts των Depeche κι από το μαύρο μπλουζάκι Power in the darkness δεν έχει μείνει ούτε κλωστή (χώρια που ούτε το δεξί μου χέρι θα χώραγε μέσα του), το ‘χω καημό να βρω ένα στέκι που θα παίζει νυχθημερόν -αν και η νύχτα μόνον αρκεί, με κάποιο τρόπο πρέπει να βγάζω τα προς το ευ ζην στη διάρκεια της μέρας - όλα τα άπαντα των πιονέρων λαουντζιέρηδων. Όσων δηλαδή χωρίς καμιά ντροπή έβγαζαν έναν δίσκο κάθε έξη βδομάδες, αφού αρκούσε ένα καλό ξεπατίκωμα των χιτς της εποχής και μια βδομάδα στο studio. Να σημειωθεί πως την εποχή εκείνη τα studios δεν έβαζαν πινακίδα fully booked απ’ έξω καθώς για να πας να ηχογραφήσεις δεν αρκούσε να χεις βυζί που κοιτά τον Κρόνο ή κοιλιακούς σαν πλακόστρωτο στο Εδιμβούργο. Κλείνει η παρένθεση.

Σ αυτό το στέκι θέλω να συναντώ μόνον ανθρώπους της παράξενης συνομοταξίας μου, κάποιους δηλαδή που να αντιπαθούν βαθιά την πόζα, το επιμελώς ατημέλητο, το λυσσαλέο σινιέ , το show off , το βαμμένο μαλλί, την κοτσίδα πίσω απ’τη φαλάκρα , τις γραβάτες που φτάνουν ως το φερμουάρ , τα φθαρμένα τζιν που παίζουν το ρόλο του casual -που δεν είναι- chic , τα βελούδινα σακκάκια πάνω από γιγαντιαίες κοιλιές , τα ανοιχτά πουκάμισα ως τη βάση του στέρνου, τα ανοιχτόχρωμα κοστούμια καταμεσής του χειμώνα, τα άσπρα παντελόνια πάνω σε γέρικους κώλους που στριμώχνονται μέσα σε μαύρα βρακιά, τα manu-chao κασκόλ που ειναι τυλιγμένα σαν ανακόντα στον πλισέ  -ήντα λαιμό τους , όσους μιλάνε ασταμάτητα για τα πάντα στους πάντες ,  αυτά δεν τα αντέχω ,  θέλω να συναντώ κάποιους νορμάλ ανθρώπους που δεν βγαίνουν για να στεγνώσουν μέσα σε μια νύχτα όλη την παραγωγή των χάϊλαντς αλλά ούτε και να αφήσουν για ντεκόρ ένα ποτήρι με νερουλιασμένη βότκα μπροστά τους που θα μένει ανέγγιχτη μέχρι να - νομίσουν πως θα- τους κοιτάξει κάποια , οπότε και σηκώνεται (το ποτήρι, ελλείψει άλλου πρόθυμου ή ικανού να ανυψωθεί) με τελετουργικό τρόπο για να βρέξει τα χείλια με -τάχα μου-νόημα. Κλείνει κι αυτή η παρένθεση.

Το μέρος αυτό θα έχει , ασφαλώς , γυναίκες. Κανονικές . Ας το γράψω πιο εμφατικά για να γίνει σαφέστερο : κα-νο-νι-κές. Από αυτές που δεν έχουν διαγράψει το αντίθετο φύλο με το εξαιρετικά βολικό σφουγγάρι «μα δεν υπάρχουν πια αρσενικά σήμερα». Αυτές να καθίσουν στον καναπέ τους και να βλέπουν ντιβιντί με τον Μπρόσναν, τον Κλούνι, τον Κασέλ κι αν είναι πολύ σιτεμένες -κινηματογραφικά εννοώ- με τον Κόνερι, τον Γκραντ ή τον Μπόγκαρτ.Το 40, το 50 και το 60 τους έφτιαχναν αλλιώς, πράγματι. Κι αυτές το ίδιο. Με μαλλί βιντάλ σασούν, με ταγιέρ ή με τους ώμους έξω,  με γόβες, με ζαρτιέρες, με σουτιέν σπούτνικ. Καλοί οι αφορισμοί αλλά δεν είμαστε τόσο άγιοι να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο. Βαρέθηκα να κλείνω παρενθέσεις σήμερα.

Εκεί λοιπόν, σ αυτή τη Shangri-La που ονειρεύομαι, θα έχει μια ορχήστρα που θα παίζει όπως έπαιζε ο Mantovani, o Les Baxter, o Jackie Gleason, o Bert Kaempfert, o Percy Faith. Ίσως και κάποιον να τραγουδάει με το στυλάκι του Andy Williams, του Dean Martin , του Tonny Bennett , του Al Martino, έστω κάποιον με την φαβορίτα αεροπλανοφόρο όπως ο Engelbert Humperdinck ή το παντελόνι-αερόσακο σαν του Tom Jones. Mη πω σαν τον Al Jolson και βουτήξουμε τόσο βαθιά, ας αρκεστούμε στο πλατσούρισμα, ποστ είναι, όχι διδακτορική διατριβή. Sinatra δεν λέω, μερικά πράγματα ούτε στα όνειρά σου μπορείς να τα πληρώσεις. Γυναίκες δεν θα τραγουδάνε. Στην αρχή, μέχρι να το κάνουμε στέκι , για να μπορούν τα παλικάρια να λένε ωραία σεξιστικά ανάμεσα στο Please release me , το Man without love και το Quando,Quando,Quando χωρίς να τους τρώει το άγχος αν το μαγαζί θα κολλήσει τη ρετσινιά του politically correct. Mετά, που θα του -και θα μας- βγει το μάτι, θα ανέβουν στη σκηνή και ωραίοι ποδόγυροι, που ξέρουν να ισορροπούν σε ένα ξεγυρισμένο 12ποντο και δεν τους φεύγει η ψυχή αν φύγει ένας πόντος από το μαύρο τους νάϊλον, από τον αστράγαλο ως τη μέση της γάμπας. Γι αυτό-άλλωστε-υπάρχουν οι πόντοι, για να κάνουν βόλτες πάνω στα ωραία πόδια τους. Τις παρενθέσεις και τα φετίχ μου μέσα.

Σ’ αυτόν τον ιερό χώρο που σέβεται τον εαυτό του και τους θαμώνες του και δεν θα είναι μεγαλύτερος από ένα γήπεδο τένις αλλά ούτε και μικρότερος από ένα γήπεδο squash, ώστε να βλέπεις με μια σχετική -δήθεν αδιάφορη- άνεση τι διαδραματίζεται μέχρι και στο τελευταίο τραπέζι στην απέναντι γωνία , θα μπορώ να βάλω το μαύρο μου κοστούμι, το άσπρο πουκάμισο, τη μαύρη γραβάτα, θα καθίσω τέταρτο τραπέζι πίστα (το πρώτο είναι για τους επιδειξίες *, τους νεόπλουτους, τους μύωπες και τους κουφούς) , θα μου φέρουν το ποτό μου χωρίς καν να χρειαστεί να το ζητήσω και δεν θα φοβάμαι πως θα με περάσουν για λυμπεροκωστόπουλο ή για τον Μr Pink. Είπαμε, από αυτό το μέρος θα έχει πρώτα εκλείψει η μούρη , το δήθεν και το - με ακάλυπτες επιταγές πληρωμένο- λαιφστάιλ και μετά θα ανοίξει τις πόρτες του στους κανονικούς παράξενους.

Θα μου πει κανείς «μα καλά ρε παπάρα, κι ο Steve Buscemi μουράτος και δήθεν;». Σωστά. Όχι . Mα προτιμώ στο διπλανό τραπέζι να τα πίνει ο Μr White, την ώρα που τα παγάκια στα ποτήρια θα κάνουν πέρα-δώθε (το «λικνίζονται» είναι εντελώς φλωρέ) στο ρυθμό του Perfidia. Κι εγώ -για σπάσιμο- θα αφήσω το ποτήρι αννέγιχτο, θα βάλω στην τσέπη τη γραβάτα και θα πεταχτώ στο διπλανό μαγαζί όπου ένα τάγμα συνωμότες , καθείς με τις ωραίες ουλές του , θα προσκυνάμε τον Richard Hawley. Γιατί το αίμα μαρτίνι δεν γίνεται.

Nα ευχηθώ από τώρα γιατί είμαι παιδί που ξεχνά : Καλή Χρονιά , κορίτσια & αγόρια. Αφήστε τις ζυγαριές του λίγο , τις μεζούρες του πολύ , καν’τε το δυνατά κι ας καούμε. Tomorrow never knows. 

* άστο όπως είναι

και του χρόνου με εκείνους που αγαπάτε , ή έστω του παραχρόνου αλλά πάντως πριν το 2012 που θα καταστραφεί ο κόσμος

(λέω να ξεκουραστώ λίγο, μετά από 867 ποστάκια και καμιά εκατοστή κεντρικά στο Men24 δικαιούμαι να πατήσω το pause, λυπάμαι που δεν ανέβασα Wham ή Bing Crosby ή Band Aid και βίασα παρά φύση το white πνεύμα των ημερών)

Τι λέει αυτή τι στιγμή ή κακούργα Natalie Portman στην ψυχούλα τον Melchior Beslon ;

1.Εντάξει Thomas , αφού το θέλεις έτσι εγώ μπαίνω στο τρένο και φεύγω , εσύ βγες από το σταθμό και πάρε ταξί άκαρδε , εγώ φεύγω

2. Έλα κι αγκάλιασέ με χαζό, έλα , δεν σου θύμωσα , δεν φεύγω , έρχομαι από την άλλη , τρία βήματα μακριά σου είμαι, μη μ’ αφήνεις να περιμένω

3. Τι λες ; καθόμαστε στην προβλήτα να βλέπουμε τα bateaux να περνάνε ; κάθισε, βολέψου , πάω να πάρω δυο μπύρες κι έρχομαι κι εγώ

4. Πάμε να αγοράσουμε παγωτό mango ; πρόσεξε μόνο, έχει λίγα νερά μπροστά , κάνε δυο βήματα και μετά ένα μικρό πηδηματάκι για να μη γίνεις λούτσα , τριάντα πόντους μακριά , εντάξει ;

5. Eίσαι τυφλός και έχεις άσχημα δόντια, χτες το βράδυ που ήμουν στη γιαγιά μου δεν ήμουν στη γιαγιά μου αλλά καθισμένη πάνω σε έναν που βλέπει και έχει τέλεια οδοντοστοιχία και είχα εννιά οργασμούς, σε ένα λεπτό έρχεται το τρένο , εννιά , εν-νιά

γυναίκες….πφφφ…..ούτε την τύφλα μας σέβονται

(«Faubourg Saint – Denis» από το Paris je t’aime , η αληθινή ιστορία του Thomas και της Francine όπως δεν θα σας την διηγηθεί κανείς άλλος)

Oι αδιάβροχοι , οι κυνικοί , οι σιγαμωρετοταινιάκι , οι μίστερ πέρφεκτ , οι ατσαλάκωτοι , οι άτρωτοι , οι μπέρμπεριμεν , οι γκολντενφάκερς  μπορούν να φύγουν. Tώρα.

Οι άλλοι μένουν.

Και βλέπουμε μαζί.Τώρα.

Ή νιώθουμε μαζί. Τώρα. Πάλι κέρδος είναι. Γιατί αυτονόητο είναι μόνο το χτες και το άγνωστο.Όχι το αύριο, ούτε το “μαζί”.

Αφού δε λέει να ξημερώσει σήμερα , ιδανική μέρα για χουζούρια με την Kατρίν κάτω από το πάπλωμα. Τα αγοράκια. Παραβλέποντας βέβαια το γεγονός πως είναι 17. Ούτε ποιητική αδεία καταπίνεται αυτό.

Οι άλλες ας βολευτούν με τον Castelnuovo που είναι εικοσάχρονο τεκνό, άρα πλήρως εκμεταλλεύσιμος.

Ελπίζω μη συνεχιστεί αυτή η κατάσταση ως αύριο , γιατί δεν βλέπω να με πιστεύει κανείς αν πω ότι άργησα γιατί ήθελε η Ντενέβ να της φτιάξω πρωϊνό.

Τελικά σώζει Κυριακές αυτός ο Ντεμί …παραβλέποντας το οτι γαλλικό μιούζικαλ ισοδυναμεί με αμερικάνικο coq au vin (διαλεγμένα υλικά μα πάσχουσα εκτέλεση),  το μόνο χρώμα σήμερα ήταν στο γυαλί και στο σάουντρακ.

Ξύπνα , άνοιξε τα μάτια σου , δες τι γινεται έξω

Θεέ μου, πού βρέθηκε τόσο χιόνι ;

Εδώ και ώρες χιονίζει , σε είδα όμως κουρασμένη και δεν σε ξύπνησα

Και οδηγείς με ένα χέρι τόσην ώρα ;

Ναι, με σένα ποτέ κανείς δεν ξέρει τι γίνεται , αν σε αφήσω μπορεί να χαθείς μέσα στα άσπρα και άντε να σε βρω μετά

Δεν θα χαθώ

Μπορεί να χαθώ εγώ όμως

Μη τρέχεις, να ανοίξω λίγο το παράθυρο ; θέλω να μυρίσω το κρύο

Άνοιξέ το όσο θέλεις , σε δυο ώρες φτάνουμε

Μην τρέχεις , δεν μπορείς να σταματήσεις κάπου ; για λίγο

Όχι , αν σταματήσουμε δεν θα μπορέσουμε να ξαναξεκινήσουμε , ούτε λεπτό μπορούμε να σταματήσουμε, ούτε δευτερόλεπτο

Για λίγο, για λίγο μόνο

Όχι , άλλωστε υποσχέθηκα να σε γυρίσω πίσω νωρίς , πάντα πρέπει να γυρίζεις πίσω νωρίς , σε περιμένουν

Κι εσύ ; εσύ ; 

Εγώ τι ; θα συνεχίσω να οδηγώ με ένα χέρι , έμαθα πια

Φοβάσαι μέσα στα τούνελ ;

Όχι , εσύ ;

Ούτε κι εγώ , μια κλειστοφοβία όμως την έχω

Στα τούνελ ;

Όχι, το βράδυ που πέφτω για ύπνο νιώθω πως με το που κλείνω τα μάτια μου το ταβάνι αρχίζει να κατεβαίνει ύπουλα προς εμένα

Κι εγώ αυτό νόμιζα αλλά όχι

Τι όχι ;

Δεν είναι το ταβάνι που κατεβαίνει, είναι το πάτωμα που σκαρφαλώνει

Δεν το σκέφτηκα αυτό

Πρόσεξέ το, θα δεις πως έχω δίκιο …δε μου λες , στον αξονικό ήταν χειρότερα ;

Δεν νομίζω, εκεί τουλάχιστον άκουγα μια φωνή να λέει «αναπνέετε-μην αναπνέετε»

Nαι, αλλιώς είναι να σου μιλάνε όταν πνίγεσαι

Είναι και το άλλο..

Ποιο ;

Αν ξυπνήσω ιδρωμένος τα ξημερώματα, η πόρτα της κρεβατοκάμαρας στέκεται ακριβώς δίπλα μου και με κοιτάζει

Μόνο σε κοιτάζει ;

Ναι , μόνο , με το που σηκώνομαι τρέχει και μπαίνει στη θέση της

Τυχερός είσαι, εμένα κάθε φορά που ξυπνάω τη νύχτα ο καθρέφτης στο μπάνιο με κάνει κομμάτια , μια ώρα σφουγγαρίζω αίματα μετά

Γιατί δεν αλλάζεις καθρέφτη ;

Μ’ αυτόν μεγάλωσα, με κομματιάζει τρυφερά , δεν ξέρω πόσο μεγάλο κακό είναι ικανός να μου κάνει ένας καινούριος

Περίεργα σπίτια έχουμε

Αφού δεν είμαστε εμείς μέσα

Αυτό να μου πεις

Πολλές φορές  δεν χρειάζεται να ακούσεις. Ούτε να σιωπήσεις. Να μιλήσεις χρειάζεται. Σιγά τη διαπίστωση , θα πεις , αλλά μερικές πράξεις δεν είναι αυτονόητες. Μπορεί να χρειαστεί να οδηγήσεις χίλια χιλιόμετρα με ένα χέρι γιατί το άλλο αρνείται να ακουμπήσει το τιμόνι. Υπάρχουν χέρια που είναι ατίθασα και καλά κάνουν, σου λένε «δοκίμασε να τα καταφέρεις χωρίς εμένα, να δω αν μπορείς». Να αφήσεις πίσω σου πεντακόσια χιλιόμετρα  χωρίς να ανοίξεις το στόμα σου, έστω για να βρίσεις κάποιον ηλίθιο που ρίχνει από απέναντι όλα τα φώτα της γης επάνω στα μάτια σου, μα αποφάσισες πως δεν σε απασχολούν οι ηλίθιοι, όχι σήμερα, γιατί ο Βασιλιάς των Ηλίθιων εισαι εσύ. Να είσαι πέντε ώρες πλάι πλάι με μια άσπρη γραμμή που συνδέει δυο χιονισμένα μέρη μακρινά μεταξύ τους χωρίς να ανοίξεις ραδιόφωνο, χωρίς να ζητήσεις την παρέα μιας μουσικής, χωρίς ν’ ακούσεις φωνή , πέρα από το μονότονο μπιπ κάθε φορά που το θερμόμετρο δείχνει κάτω από 4 βαθμούς. Να ξυπνήσεις ξημερώματα και να φτιάχνεις ένα τοστ περιμένοντας να γίνει «όπως πρέπει να είναι ένα τοστ» γνωρίζοντας τι σημαίνει αυτό και γιατί σε κάνει να χαμογελάς. Να πίνεις καφέ που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν κατάλληλος για να ποτίσει τη λεκάνη του WC και να μην απορείς πώς διάολο το κατάφερες αυτό, να φτιάξεις κάτι για πέταμα αλλά να το πιείς δίχως να βαρυγκομήσεις. Να ξυρίζεσαι ένα πρωινό που δεν θα πας στη δουλειά και να μην απορείς που παραβαίνεις μια από τις πιο βασικές σου ηλίθιες αρχές γιατί γι αυτό κατασκευάζουμε αρχές, για να τις κάνουμε κομμάτια μετά. Να ακούς βροχή να πέφτει έξω και να πηγαίνεις να τη ρωτήσεις αν θέλει να μπει μέσα , μόνο και μόνο για να της απαντήσεις -αν σου πει «ναι»- πως καλύτερα για όλους να μείνει έξω απόψε , θα ανοίξεις όμως λίγο το παράθυρο για να σε ακούει, κι όχι για να την ακούς. Γιατί σήμερα είπες πως είναι μια από τις φορές που δεν χρειάζεται να ακούσεις. Ούτε να σιωπήσεις. Να μιλήσεις χρειάζεται. Ακόμη κι αν είναι νύχτα και δεν πρέπει  κιχ να βγει από μέσα σου γιατί μπορεί να σ’ ακούσει κάποιος ή κάποια που δεν πρέπει και άντε να ξεμπερδέψεις αναίμακτα μετά…

Ή -όπως είπε και ο ποιητής -   :

«Μέσα σε μια νύχτα μόνο γεννήθηκα και μεγάλωσα. Τόσο γρήγορα που δεν κατάλαβα τι μου συνέβη».

Eυχαριστώ τον συνοδηγό για όλα.Εγώ έκανα λάθος στη στροφή, όχι αυτός.Με είχε προειδοποιήσει, “στροφή 90 μοίρες αριστερά, σαμαράκι, νερόλακος, βράχος δεξιά,  βράχος δεξιά, ΒΡΑΧΟΣ ΔΕΞΙΑ “…

Bράχος μαλάκα, βράχος , τι δεξιά, τι αριστερά..

Είναι φορές που σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερα να ξάπλωνα στο τέλος ενός διάδρομου προσγείωσης. Συνήθως τα ηλίθια τα τρένα δεν αστειεύονται και σπάνια μπορούν να περάσουν έστω λίγα εκατοστά δίπλα σου. Ή θα πρέπει να ξαναφτιάξουν από την αρχή τις ράγες ή να κοντύνω λίγο. Πόσο ακόμη  «κόψε» μπορώ ν’ αντέξω όμως ; πάντα θα περισσεύει κάτι, φαίνεται πως έχω χάσει από καιρό το μέτρο.

Μη με κοιτάς που χαμογελάω. Πολύ κακή συνήθεια. Θα την κόψω κι αυτήν.

Να μη μιλάω  ; να μιλάω ; να κοιτάζω ; να μην κοιτάζω  ; Κι αυτά θα τα κόψω. Όλα. Μα όλα. Πες.

* ( lifespotters : those who are “lifespotters” make an effort to ’spot’ all of a certain type of life crossing in front of their eyes. This might be a particular day, a particular type of human being or all together. To this end, they collect and exchange detailed information about the movements of life and people involved, and become very knowledgeable about life’s peculiar journey which decided to watch only)

τα πάνω δεν ξέρω ποιός τα είπε ή τα σκέφτηκε, ας τα είπε όποιος θέλει, τα κάτω όμως είναι όλα δικά μου