MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Χτες το πρωί, το καθρεφτάκι που είχα βάλει κάτω από το βλογ του θόλωσε.

«Θέλω να κοντύνω ένα σακάκι. Ξέρεις κανέναν καλό ράφτη;

Μου φαίνεται ότι μάζεψα δυο πόντους. 

Θα συρρικνωθώ σαν τον incredible shrinking man. Σε λίγο καιρό, θα παλεύω με αράχνες και θα χάνομαι στο γκαζόν».

Άνθρωπο που κάνει εικοσιτρείς μέρες – και νύχτες- να δώσει σημεία ζωής νομίζοντας πως ξεμπέρδεψε με ένα «παγιδευμένος» , δεν τον λυπάσαι. Τον χτυπάς κάτω σαν χταπόδι και απαντάς :

«Εμένα ο ράφτης μου είναι καλός , κονταίνει και μακραίνει ανάλογα με το πως κόβει τον πελάτη.

“Δεν θα το κοντύνω” , μου είπε την τελευταία φορά , “θα ψηλώσεις κι άλλο”.

Αν μη τι άλλο γνωρίζει να χαϊδεύει το εγώ των πελατών του και να τους κερνάει μια ωραία ψευδαίσθηση. Tailors are the new bartenders.

Kαι μη μου λες παραμύθια. Γκαζόν στο μπαλκόνι δεν έχεις».

Tη μούρη κρέας…

* (για να πω τη μαύρη αλήθεια, δεν είμαι και τόσο σίγουρος πως είναι ζωντανός …μια βδομάδα πριν προσπαθούσε να με πείσει ότι η καρποφορία ενός ελαιόδενδρου και η χαμηλή ή ψηλή οξύτητα του λαδιού που παίρνεις απ’αυτό είναι συνάρτηση του πόσοι μεσήλικες και γέροι θα πέσουν από πάνω του όσο το λιαρίζουν, είπε ότι θα πειραματιστεί με ρίψεις γέρων και γριών κάθε ηλικίας πάνω από ελαιόδεντρα ώστε να πετύχει την άριστη ισορροπία μεταξύ ποσότητας και ποιότητας , άμα δείτε χωράφι σπαρμένο με διαμελισμένα ΚΑΠΗ να ξέρετε πως πέρασε από κει ο φίλος μου ο μενγκελάκης)

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Πέμπτη, 26 Νοέμβριος 2009 στις 12:03 π.μ. στην κατηγορία kopomoiris snuff posts, μπλαζέ. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.