mind the gap
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία adults only, dark room, men strictly
Xωρίς αυτό να είναι μομφή, κάθε άλλο, από ένα χρονικό σημείο κι έπειτα η μουσική των Yello μου θύμιζε το Ιδανικό Σάουντρακ (Ι.Σ.) ενός σινιέ κωλάδικου -όπως και να το βαφτίσεις, strip show , nude show , men only , pole dancing , δεν παύει να είναι ένα κωλάδικο- γεμάτου με άντρες κάθε ηλικίας που φοράνε ακριβά ή λιγότερο ακριβά κοστούμια, με τις γραβάτες χαλαρές στο λαιμό ή χωμένες μέσα στις τσέπες. Το τελευταίο είναι η απόλυτη ήττα της γραβάτας αλλά δεν έχουν στόμα να μιλήσουν αυτές, αν είχαν δεν θα υπήρχε σπίτι όρθιο σήμερα.
Δεν θα αρχίσω τώρα τα ενοχικά, ποιες ξεντύνονται, γιατί ξεντύνονται, τι ζωή άφησαν πίσω στο σπίτι τους , πώς μας βλέπουν όλους τους κουστουμαρισμένους από κάτω, σε τελική ανάλυση κανείς άντρας δεν πηγαίνει για να κάνει κοινωνιολογική ανάλυση ή να τον δουν και να τον διαλέξουν σαν πρίγκιπα, για να δει , να βρέξει το στόμα του με λίγο οινόπνευμα και να διαλέξει αυτός τον αποδέκτη του βρώμικου ψεύτικου χαρτονομίσματος πηγαίνει, μια , δυο, τρεις , πέντε , δεν είναι δα και για χόρταση. That simple.
Όπως μου έχουν διηγηθεί μερικοί τολμηροί , αυτό το χαρτονόμισμα συνήθως κατέληγε ανάμεσα στο κορδόνι και τη σάρκα πλαγίως. Τα πρωτάκια και οι πολύ παλιές καραβάνες δοκίμαζαν να το καταθέσουν κατάφατσα αλλά τέτοια κίνηση και πείνα δείχνει και γαϊδουριά , δεν είναι πρέπον από πλευράς υγιεινής να βάζεις βρωμόχαρτα εκεί που κάποιος άλλος θα ακουμπήσει το κεφάλι του -για να το θέσω κομψά- μετά το σχόλασμα. Μερικοί αισιόδοξοι επέμεναν στην παραδοσιακή μέθοδο του άνω διαζώματος που ερχόταν ωμό μπροστά στη μούρη σου αλλά εκεί ανάμεσα δεν στέκεται χαρτονόμισμα με τίποτε αν δεν το φτύσεις πρώτα (αλλά δεν είσαι στο πανηγύρι του χωριού σου, στο Pasha είσαι) ή αν δεν βάλει και τα δυο χέρια της η δικαιούχος για υποστυλώματα, οπότε η ικανοποίηση είναι στατικά ανάπηρη.
Ήθελα λοιπόν να καταλήξω στο ότι αυτοί που παίζουν μουσική σε τέτοια σαλόνια πρέπει να είναι παιδιά που σέβονται το έξυπνα φωτισμένο δέρμα που κυκλοφορεί στη στενή πίστα -για να πεθαίνει on the spot κάθε υποψία κυτταρίτιδας- αλλά και τους σκουροντυμένους θαμώνες ολόγυρα. Ποιός πάει, θα μου πεις, να ακούσει εκεί μέσα ; Κι όμως, αν αφήσεις έστω και μια αίσθηση παραπονεμένη , φεύγεις με την βεβαιότητα πως κάτι λείπει. Εκτός από τη γραβάτα που την φόρεσες, πάνω στο ωραίο σου θόλωμα, γύρω από το λαιμό της και δεν γύρισε ποτέ πίσω.

Feed
20 Νοέμβριος 2009 στις 1:42 π.μ.
Δηαλαδη κε Κ.Κ.Μοίρη, ολα αυτα τα τοσο ωραια περιγραφετε ειναι απο δευτερο χερι;
20 Νοέμβριος 2009 στις 8:13 π.μ.
Aπο πρωτο χερι ειναι ,αγαπητη cynical, εθεαθη δε να το “καταθετει” καταφατσα.!
20 Νοέμβριος 2009 στις 10:53 π.μ.
Κάποτε σε ένα -όχι και πολύ σινιέ, είναι η αλήθεια- κωλάδικο άκουσα μέχρι και το another brick in the wall. Το part2.
Εκείνο που λέει: hey teachers leave the kids alone!! Και καπάκι το house of the rising sun (από τον dylan)! Δεν ξέρω τι φάρμακα έπαιρνε ο dj -εδώ δεν θυμάμαι καν τι φάρμακα είχα πάρει εγώ- πάντως στο σημείο όπου μπαίνει το ελικόπτερο και ξεκινάει το anοther brick, η κοπέλα που χόρευε έκανε ένα αεροπλανικό τόσο εξωπραγματικό που η παρακολούθησή του και μόνο, λίγο έλειψε να εξαρθρώσει ταυτόχρονα τους αυχένες όλων των θαμώνων του μαγαζιού.
Η βραδιά είχε κλείσει θυμάμαι με την -επίσης αεροπλανική- έμπνευση του dj, να πετάξει εντελώς απροειδοποίητα το where have all the flowers gone από την baez, στέλνοντας έτσι το μισό μαγαζί για κολάρο στο πλησιέστερο ορθοπεδικό και το άλλο μισό για ανάνηψη στα εφημερεύοντα.
20 Νοέμβριος 2009 στις 11:06 π.μ.
Monsieur kopoloso, τρομερή ιστορία. Νομίζω πως συχνάζετε (-ατε?) στα σωστά μαγαζιά.
Κάποιος φίλος μου είχε πει κάποτε πως σε ένα παρόμοιο ευαγές ίδρυμα είχε ακούσει μέχρι και το Angel, των Massive Attack. Πρόσθεσε, δε, gay όντας (ναι, ναι, όλοι έχουμε τις μικρές μας ατέλειες… -και το εννοώ φυσικά όχι ως προς τη σεξουαλική του προτίμηση αλλά ως προς την επιλογή κέντρου διασκεδάσεως για το συγκεκριμένο άτομο), πως κοιτάζοντας το πόντιουμ εκείνα τα λιγοστά λεπτά που διαρκούσε το κομμάτι, ένιωσε πως για πρώτη φορά στη ζωή του ερωτευόταν μια γυναίκα. Εννοείται πως μετά του πέρασε :-ρ
Είδατε τι κάνει ένα σωστό κωλάδικο στη ζωή ενός άντρα?…
20 Νοέμβριος 2009 στις 11:11 π.μ.
αχ ωραια, ανταποκρισεις απο το μετωπο. η αδυναμια μου!
20 Νοέμβριος 2009 στις 11:56 π.μ.
Με κάλυψε η προλαλήσασα DonnaBella
20 Νοέμβριος 2009 στις 12:14 μ.μ.
@ theorema, δεν έχω μεγάλη εμπειρία στο αντικείμενο. Οι τρεις τέσσερις φορές που βρέθηκα σε κάποια -μάλλον παρακμιακά- μαγαζιά του είδους, δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση αυτό που θα αποκαλούσαμε “ασφαλές δείγμα”.
)
( riders on the storm: κι άλλο γκόλντεν χιτ
20 Νοέμβριος 2009 στις 3:04 μ.μ.
Θα τυπώσω το post σας ως εγχειρίδιο χρήσης, όποτε τύχει να παρεβρεθώ στο ίδρυμα.
22 Νοέμβριος 2009 στις 1:57 π.μ.
πω…τι μουσική φοβερή έχει η επόμενη ανάρτηση σας!!!
ΤΑΞΙΔΙ..
22 Νοέμβριος 2009 στις 12:43 μ.μ.
c & CM - αλοίμονο αν έπρεπε να τα ζήσουμε για να τα γράψουμε , αποκυήματα φαντασίας είναι όλα
k - ευτυχώς να λες που με γνώρισες και άρχισες να συχνάζεις σε καθωσπρέπει μαγαζιά
Τ - αυτό που περιγράφετε είναι εντελώς μα εντελώς kinky , με τρεις δόσεις Massive δηλαδή η εκκλησία θα μπορεί να θεραπεύει όσους ξέφυγαν απο το δρόμο του Θεού ;
DB - όχι κυρία μου, για χίλια δυο ανατομικά μιλήσαμε, για μέτωπο όχι
Μ - σωθήκατε…
a - και για τις λεξούλες κουβέντα, ε ;
22 Νοέμβριος 2009 στις 3:20 μ.μ.
Aν θέλετε λεξούλες για τις λέξεις σας, μη ξαναβάλετε μουσική
22 Νοέμβριος 2009 στις 8:21 μ.μ.
Δηλαδη οσα γραψατε ηταν beautiful lies ! Αραγε ο eyewitness τι ειδε τον σωσια σας;
23 Νοέμβριος 2009 στις 1:00 π.μ.
A μάλιστα… μπαρότσαρκα με τα κολλητάρια…
Κυριε Μοίρη μου…
σας είχα για σοβαρό άνθρωπο..