η λάμψη στο βλέμμα
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία 1+1 δώρο, Eσωτερικές Υποθέσεις 24, διαφημιστικά, σινεφίλ
Κάπου, κάποιοι αποφάνθηκαν : καλύτερη ταινία τρόμου όλων των εποχών το «Τhe Shining». De gustibus , με βρίσκει -όμως- σύμφωνο η ετυμηγορία.
Λογική κι αναμενόμενη η πρωτιά , όλοι κρύβουμε έναν Jack Torrance μέσα μας και έρχονται στιγμές που το σπίτι μας είναι φτυστό το «Overlook Hotel» κι ας μην είναι χωμένο στα βουνά του Colorado αλλά στα στενά της Κυψέλης ή της Άνω Πόλης.
Από τις λίγες φορές που βιβλίο του Steven King δεν δεινοπάθησε στα χέρια σκηνοθέτη αλλά ο Kubrick - που έγραψε και το σενάριο- δεν ήταν όποιος κι όποιος. Μακράν τρομακτικότερη σκηνή της ταινίας το ζουμ της κάμερας πάνω στον πάκο με τα δακτυλογραφημένα «all work and no play makes Jack a dull boy» , προφητική αναφορά στους bloggers.
Συγκινητικά τρυφερό το «Wendy, I’m home» , ειδικά όταν κρατάς ένα τσεκούρι αγκαλιά.Nα τα βλέπουν αυτά οι κυρίες της παρέας και να δοξάζουν το Θεό που γυρνάμε σπίτι κρατώντας στα χέρια μόνο λογαριασμούς της ΔΕΗ , του OTE και κανένα διαφημιστικό από delivery.
H αγαπημένη μου σκηνή όμως είναι η ώρα της λάμψης στο μάτι του Νίκολσον την ώρα που –ως άλλος Αγαμέμνονας σε αρχαία τραγωδία- βγάζει έξω τα σώψυχά του με το «Things could be better Lloyd, things could be a whole lot better». Σαν γενναίος Έλληνας την ώρα της μισθοδοσίας.
(περισσότερος τρόμος εκεί )
Feed
10 Νοέμβριος 2009 στις 11:23 μ.μ.
Όντως είναι μία πολύ ωραία ταινία! Τώρα, δεν είμαι κ φαν του είδους για να πω πως όντως είναι η τρομακτικότερη, αλλά είναι πάντως, μία από τισ ταινίες που θέλω να βλέπω ξανά κ ξανά! Επίσης, ο Τζακ Νίκολσον τα δίνει όλα, οπότε, μόνο κ μόνο γι’ αυτό, την προτείνω σε όλους όσους δεν την έχουν δει!
11 Νοέμβριος 2009 στις 11:23 π.μ.
Ανησυχώ.Έχετε ήδη γράψει το 1 έως 5 και τον maitre δεν τον είδα πουθενά.(Τι πά΄να πει δεν φτιάχνει ταινίες;!Εκεί θα κολλήσουμε τώρα;!)
11 Νοέμβριος 2009 στις 11:47 π.μ.
Τα πιο τρομακρικά θρίλερ είναι αυτά στα οποία πρωταγωνιστούν παιδιά.
Τα παιδιά έχουν την ικανότητα να βγάζουν κάτι απόκοσμα απειλητικό στην κάμερα, προσωπικά με υπερβαίνουν πάντα. Αυτός ο συνδυασμός αγγελικού-διαβολικού στα πρόσωπά τους μου προξενεί κανονική ανατριχίλα. Μπορεί να είναι ζήτημα μεγέθους.
11 Νοέμβριος 2009 στις 9:57 μ.μ.
FNκάτι- και την ταινία να μην έχουν δει, αποκλείεται να μη δουν κάποια στιγμη τη Λάμψη
Σ - θα φτιάχνει μελομακάρονα , το ίδιο τρομακτικό είναι
Τ - ναι , ναι , ναι , ναι , ναι . Πρωταγωνιστώ σε τέτοιο ως δεύτερος ρόλος.
(πρωταγωνιστώ ως δεύτερος, τι ψώνιο θεέ μου)
11 Νοέμβριος 2009 στις 10:49 μ.μ.
http://www.youtube.com/watch?v=9CMmwVRAtaI …… Υπέροχος ο Τζακ
Anyway , μου θύμισες την μάνα μου , που ήταν σινεφίλ και συχνά πηγαίναμε μαζί στον κινηματογράφο (ιδίως τις χρονιές , που ζήσαμε μαζί στην Θεσσαλονίκη 1969 - 1977) Εμένα μου άρεσαν οι ταινίες τρόμου , σ’ εκείνην , όχι ιδιαίτερα , αλλά ποτέ δεν μου χαλούσε χατήρι . Είδαμε μαζί τα “Η Λάμψη” , “Τα σαγόνια του καρχαρία” , “Το μωρό της Ρόζμαρυ” , “Ο Εξορκιστής” , “Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι” , “Νύχτα βρυκολάκων” , “Ψυχώ” … Τίς αντιμετώπιζε όλες με μια … ελαφρότητα . Κάποτε μου είπε : “Ανοησίες είναι οι περισσότερες , για να τρομάζουν … μικρά παιδιά . Η μόνη πραγματικά τρομαχτική ταινία , ήταν …”Η Λάμψη” … και “Το μεγάλο φαγοπότι” … “Ρε μαμά, της είπα , Αυτό το τελευταίο , δεν ήταν ταινία τρόμου” … “Μπορεί να μην ήταν ταινία τρόμου , μου απάντησε , αλλά ήταν πολύ τρομαχτική” .
12 Νοέμβριος 2009 στις 7:13 μ.μ.
η τελευταία ταινία που πήγα με τη μαμά μου ήταν “Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μαλλιά” , μπορεί να μην ήταν πολύ τρομαχτική αλλά τρόμαξα πιό πολύ από τη “Μανταλένα”