MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Ανέκαθεν με γοήτευαν τα εγκλήματα πάθους. Αληθινά εγκλήματα όμως, όχι αυτά που ζουν και πεθαίνουν μέσα σε καλοσχεδιασμένες γραμματοσειρές ευφάνταστων αλλά άτολμων γραφιάδων μα εκείνα με θύτες και θύματα που ζουν ανάμεσά μας. Στο διπλανό διαμέρισμα. Αν είναι δυνατόν στο ίδιο μας το σπίτι μέσα. Στην υπέρτατη ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων και της κλειδωμένης πόρτας.

Γι αυτό ρίγησα – ναι, από πίστη στον άνθρωπο -   στο άκουσμα πως ο τριανταεννιάχρονος αλβανός δεν πήγε κόντρα στα στερεότυπα αφυδατώνοντας τα συν-αισθήματά του σε μια μανιασμένη πληκτρολόγηση. Αυτός βρήκε τον τρόπο ως σύγχρονος αλχημιστής να ανακατέψει μέσα του πάθος, ιδιοκτησία, απόρριψη, λύσσα , έρωτα , σπέρμα , ιδρώτες και ίσως κάποια ξέφτια έρωτα και να βγάλει οργή. Γνήσια. Όχι γκροτέσκα.

Οι βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις λειτουργούν μια χαρά. Στο Boxing Helena της μήλο-κάτω-από-τη-μηλιά Jennifer Chambers Lynch , ο Julian Sands είναι γιατρός, γοητευτικός και classy. Στην αληθινή ζωή ο αλβανός είναι συνδρομητής του μεροκάματου, ρυπαρός και στυγερός. Ο πρώτος γεννάει ως και συμπάθειες γιατί είναι 100% δημιούργημα φαντασίας. Ο δεύτερος τρόμο και απέχθεια γιατί βλέπεις την αρρωστημένη φαντασία – που είναι ασφαλής ως εφιάλτης μόνο - να παίρνει σάρκα και οστά. Και αλυσσοπρίονο. Κατανοητό αν και – εν τέλει-προβλέψιμο, το μελάνι στο χειρόγραφο του Οθέλλου έχει τετρακόσια χρόνια που στέγνωσε.

Στ’ αλήθεια δεν θεωρώ πως είναι παράσημο στη βία ή άλλοθι της ανεξέλεγκτης οργής να ισχυρίζεσαι πως είναι ύμνος στην πρωτόγονη ανθρώπινη φύση και στο αναλλοίωτό της (όσες Αναγεννήσεις κι αν μεσολαβήσουν στο μεταξύ) τέτοιες συμπεριφορές. Το πάθος δεν έχει όριο, ουδέποτε είχε , ποτέ δεν θα ντυθεί “ευπρεπώς”, δεν θα υποδυθεί τον δανδή , δεν θα μείνει πάνω στην άσφαλτο του middle of the road. To πάθος – και δη το ερωτικό- είναι ακραίο και σαν τέτοιο εκρήγνυται όταν έρθει η ώρα του. Πριν ακρωτηριάσει οτιδήποτε άλλο, έχει ήδη κάνει χίλια κομμάτια καρδιά, ψυχή και λογική. Δεν εξισώνει θύτη και θύμα αλλά αν βάλεις τα κατακρεουργημένα μέλη τους στην ίδια ζυγαριά ακριβείας, άσε αυτήν να αποφασίσει, δίχως παραπανίσιους συναισθηματισμούς. Δεν χωράνε τα πάντα σε έναν καναπέ και σε σαράντα συνεδρίες κι ούτε ερμηνεύονται με εγχειρίδια, με τα δάκρυα του Νίτσε και τους μέντορες του Φρόυντ. Μερικά πράγματα είναι larger than Υalom.

Ο τρίτος δρόμος – αν και φαινομενικά διακλάδωση - είναι αυτός που επέλεξαν καθείς με τον δικό του μοναδικό τρόπο δυο υμνητές των χωρισμών , ο Παναγιώτης Φραντζής και ο Peter Hammill : σε όσα κομμάτια και να κόψεις τον άλλον, στο τέλος πάλι ο μόνος ανάπηρος θα είσαι εσύ.

( ο Κ.Κ.Μοίρης αποπειράται να γράψει σαν κανονικός άνθρωπος )