Εδώ πάνω , στις 7 το πρωί το θερμόμετρο σπάνια δείχνει πάνω από 20° C. To βράδυ η μπαλκονόπορτα είναι πια μισάνοιχτη ή εσύ μισοσκεπασμένη. Οι κρύες μπύρες τις νύχτες δεν κατεβαίνουν τόσο εύκολα. Μερικές φορές ένα νημάτινο πουλόβερ ή ένα φτηνό μαύρο μακρυμάνικο τι-σερτ είναι καλή παρέα για τους ώμους. Ο διακόπτης του A/C στο αυτοκίνητο παραπονιέται – κι αυτός ; - πως έχω καιρό να τον αγγίξω. Ο ήλιος κουράζεται πιο γρήγορα. Τα τραγούδια που μπαίνουν στο δωμάτιο και ξεμυτίζουν δειλά ως το μπαλκόνι είναι κι αυτά λίγο ξεθωριασμένα. Aπό το απόγευμα συννέφιασε, φυσάει, βρέχει. Nα πω ότι μου αρέσει που φεύγει το καλοκαίρι , κι ας συναντήθηκα τόσο καθυστερημένα μαζί του, θα ‘ναι ψέμμα. Δυό βουτιές όμως μπορώ να τις θυμάμαι για πάντα κι αυτό είναι αλήθεια.
5…4…3…2…
…behind these clouds
I’m almost home.
Feed