03
09
2009
over ?
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία ΚΑΠΗ, η εμμονή της βδομάδας, σεπτεμβριανά
Την εποχή του “Over” ήταν εικοσιενιά χρονών.
Το Νοέμβριο θα κλείσει τα εξηνταένα.
Τι να απέγινε η Alice ;
Kαι πού διάολο πήγαν τριανταδύο ολόκληρα χρόνια ;
Θα μου πει κανείς ξερόλας μαθηματικός πώς μπορείς να χωρέσεις εντεκάμιση χιλιάδες μέρες μέσα σε δέκα ρυτίδες και διακόσιες εβδομήντα έξη χιλιάδες ώρες μέσα σε μια χούφτα άσπρες τρίχες ;
Αυτό το βλέμμα - πάντως- σοφία δείχνει, τη σοφία που μόνο η απώλεια (κάθε λογής απώλεια) μπορεί να γεννήσει.Kαι το πώς από αφαίρεση μπορεί να προκύψει πολλαπλασιασμός, παραμένει απορίας άξιον.
Feed
3 Σεπτέμβριος 2009 στις 11:37 π.μ.
Χωρίς να θέλω να απαξιώσω το ποστ,δεν μπορώ να μην θυμηθώ την αττάκα του Τσάκωνα στο “Μάθε παιδί μου γράμματα”.
“Έξι χρόνια στο δημοτικό,έξι στο γυμνάσιο,έξι στο πανεπιστήμιο,πού πήγαν τ’άλλα χρόνια;”(κάπως έτσι).Κι αυτός τα μαθηματικά της ζωής προσπαθούσε ν’αποκρυπτογραφήσει(με πιο vulgaire τρόπο,είν’η αλήθεια…)
3 Σεπτέμβριος 2009 στις 12:14 μ.μ.
Σε εμένα χάθηκαν 13 ολόκληρα χρόνια. 13 ολοκληρα χρονια! Που στο διάολο πήγαν? Πως τα κατάφερα και χάθηκα?
Και αυτή η γαμημένη σύμπτωση… σημερα που για δικους μου λόγους ΘΥΜΗΘΗΚΑ, που ξύπνησα ΑΛΛΙΩΣ, διαβάζω την ανάρτησή σας…
Σας ευχαριστώ για τον συγχρονισμό
Εχω δουλειά τωρα, είμαι 37, έχω δουλειά πριν ξαναξυπνήσω στα 60..
Εχω δουλεια..
3 Σεπτέμβριος 2009 στις 3:38 μ.μ.
καμμιά φορά σκέφτομαι ότι μια απώλεια σου δίνει χώρο για κάτι μεγαλύτερο….
κι έτσι δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να με παίρνει από κάτω…
υγ. μόνο μια απώλεια δεν έχω αποδεχτεί ακόμα, και δεν πιστεύω ότι θα αποδεχτώ ποτέ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία
3 Σεπτέμβριος 2009 στις 5:18 μ.μ.
Ο ποιητής
3 Σεπτέμβριος 2009 στις 6:01 μ.μ.
Μερικά πράγματα στη ζωή δεν είναι ποτέ over , τώρα
γιατί δεν είναι ενώ άλλα είναι; πώς γίνεται ;
ειλικρινά δεν ξέρω να σας απαντήσω αλλά ούτε και θέλω να ξέρω την απάντηση
ζω τόσο λίγο έξω από τα λαγούμια που απλά βλέπω τη ζωή ως δώρο με όλες της τις αντιφάσεις
το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι σε καταστάσεις σαν κι αυτή του Alice απλά χαμογελάω.
Μην περιμένετε να σας αποδομήσω το ποστ για το πώς χωρούν οι χιλιάδες μέρες και οι δεκαετίες σε ρυτίδες και λευκά μαλλιά. Η επιστημονική μου απάντηση είναι “και γιατί όχι;
4 Σεπτέμβριος 2009 στις 8:58 π.μ.
Το σχόλιο αυτό δεν αφορά αυτό το ποστ αλλά το επόμενο:
Απλά το βάζω εδώ γιατί δε μου πάει η καρδιά να είμαι εγώ αυτός που θα χαλάσει αυτό το καταπληκτικό:
“Αισθάνεσαι δικαιωμένος ;
Πεθαμένος αισθάνομαι. Μόνο. Τίποτε άλλο.
Ουδέν σχόλιο”
… Θέλω μόνο να κάτσω να το απολαύσω όσο κρατήσει
4 Σεπτέμβριος 2009 στις 9:07 π.μ.
σιγά το εργόχειρο, άλλωστε στο είπα πως εσύ μπορείς να χαλάς ο,τι θες