MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Το καλοκαίρι έπαιξε -ξανά- παράταση με το φτηνόπωρο και στο τέλος η 1^η Σεπτεμβρίου απέκρουσε -ξανά- το χλιαρά χτυπημένο πέναλτυ της 31^ης Αυγούστου.

Τι γαμημένο παιχνίδι κι αυτό, κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια, ούτε μια έκπληξη, ποτέ το καλοκαίρι δεν κατάφερε να κερδίσει το φτηνόπωρο -ενώ έχει πάρει για τα καλά τον αέρα της άνοιξης- , πόση προβλεψιμότητα να καταπιεί κανείς πριν καταγγείλει τον αγώνα σαν σικέ ;

(κατάλοιπα από την ωραία εποχή που μάζευα τις μπάλες και τις ιδρωμένες φανέλες των άλλων στο Sport24)

-Ευχαριστώ για όλα

Είπε

-Δεν χρειάζεται

Απάντησε

-Τώρα πια ξέρεις

Είπε

-Πάντα ήξερα

Απάντησε

-Τόσα καλοκαίρια χαμένα

Είπε

-Δεν πειράζει

Απάντησε

-Θα ξανάρθεις του χρόνου ;

Eίπε

-Εγώ ναι, εσύ θα είσαι εδώ ;

Aπάντησε

Μετά από αυτό δεν είπε τίποτε. Πώς να το προφέρεις το ρημάδι το auf wiedersehen όταν ούτε στη μητρική σου γλώσσα το χεις δεμένο ;

(το μέσα μας συζητά με τον Αύγουστο, λίγες ώρες πριν το αντίο ενώ ήδη άρχισε να βρέχει)

-Θα γράψεις επιτέλους με ένα κάποιο επίπεδο ; Σεπτέμβρης μπαίνει, όλοι  μαζεύονται σιγά σιγά , αρχίζουν και ξαναβογγάνε από βάρος χιλιάδων οπισθίων οι καρέκλες απέναντι από τις οθόνες, o ανταγωνισμός δείχνει τα δόντια του, έχεις να δεις ποστάκι σου να buzzάρεται από την εποχή που ο Κλιντ Ίστγουντ είχε σπυράκια, σελίδα στο Facebook δεν αξιώθηκες να χτίσεις, με το twitter ούτε που μιλιέστε,  κατάλαβέ το πως το αναγνωστικό σου κοινό έχει απαιτήσεις από σένα

-Εγώ δεν έχω καμία από μένα. Να διασκεδάσω και να αδειάσω το μέσα μου  θέλω, όχι να γεμίσουν οι άλλοι

-Τι υπερηχητική αγένεια ! τι ηθική χυδαιότητα ! τι ρυπαρή κυνικότητα ! τι Ύβρις ! δεν σε αναγνωρίζω

-Ευτυχώς να λες. Άργησα να αγαπήσω το ελάχιστο αλλά θαρρώ πως τα κατάφερα.

Σαν μια ωραία γυναίκα που την έχεις δικιά σου δυόμιση μήνες το χρόνο, σπαταλάς τους δυο σε ανούσιες συζητήσεις μαζί της, άλλη μια βδομάδα τρώγεσαι με το μέσα σου γιατί άφησες τόσο καιρό να περάσει άσκοπα και τις μέρες που απόμειναν προσπαθείς να σε πείσεις πως του χρόνου όλα θα είναι αλλιώς και πως θα βρεις, θα βρείτε, το χρόνο για σας μόνο. Όχι για τους άλλους.

Αυτή –όμως- είναι η φωτεινή πλευρά γιατί μερικοί δεν βρίσκονται ποτέ μαζί της, ούτε καν στο ασανσέρ, oπότε ας μένουν στην άκρη οι - σχεδόν εθιμικές - γκρίνιες.

Άντε, κι αυτό αφιερωμένο εξαιρετικά για το κατευόδιο…

(το μεγάλο φινάλε)

7.Γίνε κυνηγός

Φαγώθηκαν οι λάμιες να λένε πως είναι εν δυνάμει θηράματα χωρίς σκάγια τριγύρω τους. Κάνε λοιπόν κάτι να τις διαψεύσεις. Μη κάθεσαι σαν τον παραλυτικό της Καπερναούμ στη μπάρα κοιτώντας δεξιά κι αριστερά μήπως και πέσει η Μόνικα στο κεφάλι σου. O ουρανός μπορεί, κι ο γαλαξίας ολόκληρος μπορεί, όλο το σύμπαν μπορεί, αυτή όχι. Είναι εντελώς ηλίθια η λέξη αλλά φλέρταρε ταλαίπωρε ! Παίξε ! Κάνε την απέναντι που σε κοιτάζει να νιώσει γυναίκα και όχι αχτύπητη μπεκάτσα. Ακόμη κι αν δε σε λένε Θόδωρο, πιάσε το δίκαννο ρε γαμώτη μου και βάρα μία έστω και με άσφαιρα ! (μία, όχι δύο γιατί καραδοκεί κι ο ασπρομπλούζας – βλ.προτεραιότητα Νο 1 ).

8.Χτίσε έναν θάλαμο αποσυμπίεσης

Χρησιμοποιώντας τα φαινομενικά ευτελέστερα υλικά : μια ώρα, κατεβασμένα τηλέφωνα, τη μουσική που αγαπάς, μόνος. Τα αποτελέσματα είναι ευεργετικά αρκεί να μην σκέφτεσαι ιδρωμένος από το άγχος τι συμβαίνει εκεί έξω τώρα. Τίποτε δεν συμβαίνει . Ωραία. Χαλάρωσε και σκέψου τι συμβαίνει μέσα σου. Άσε τους άλλους έξω, κι εσύ κι αυτοί χρειάζεστε μια ώρα μόνοι.

Αν ζεις σε θάλαμο αποσυμπίεσης 24/24, τι να πω. Δεν είχα τέτοιες τραγικές περιπτώσεις υπόψη μου. Κάνε πως δεν διάβασες.

9.Πες “σ’ αγαπώ” σε όσους αγαπάς

Ειδικά σ’ αυτούς που θεωρείς αυτονόητο πως δεν χρειάζεται να το ακούσουν επειδή – λες- το ξέρουν. Αν δυσκολεύεσαι να το πεις, κάποια μέρα θα το σκέφτεσαι με σφιγμένο στομάχι σε ένα μνημόσυνο. Όταν θα έχουν φύγει, για άλλον ή για αλλού. Τα μνημόσυνα είναι άχρηστα, ευτελές άλλοθι για όσους μείναν πίσω και δεν μίλησαν. Πες λοιπόν ο,τι είναι να πεις τώρα ! Σταμάτα να διαβάζεις αυτή τη στιγμή κιόλας και αν δεν μπορείς να το πεις καταπρόσωπα , τηλεφώνησε. Αυτό κι αν είναι δώρο-έκπληξη. Και για αυτόν που θα το ακούσει αλλά και για σένα. Καν’το. Είναι 100% mannish.

Γεροί να είμαστε, πάλι του χρόνου, με ένα κεράκι παραπάνω, τα ίδια να γράφουμε….

(συνέχεια από το –συναρπαστικό- προηγούμενο)

4.Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου

Δεν γράφω “δώρο έκπληξη” για να μη γελοιοποιηθούμε εντελώς. Απλά πάρε κάτι –ίσως- περιττό που πάντα λαχταρούσες και πάντα το ανέβαλλες καθώς οι ενοχές σου ήταν πιο υπέρβαρες από τα θέλω σου. Είτε υλικό είναι αυτό, είτε άϋλο, σου το χρωστάς. Το με τι αντίτιμο θα το ξεπληρώσεις , με τι επιτόκιο και σε πόσους αιώνες είναι ένα άλλο θέμα, δεν μου περισσεύουν πέντε χιλιάδες λέξεις να το αναλύσω. Επισημαίνω πως τα άϋλα (που είναι και τα πιο γλυκά) ξεπληρώνονται στην άλλη ζωή. Ξηγημένα πράματα.

5.Μπες –επιτέλους- για μια “βαριά συντήρηση”

Όπως τα αεροπλάνα. Έφαγες, ήπιες, ξάπλωσες (ας το θέσουμε ευγενικά), ξενύχτησες, ρούφηξες (επίσης ευγενικά το θέτω), κυλίστηκες , επί χρόνια. Πολλά χρόνια, εκτός κι αν είσαι του Σωτήρα ή της Ζωής (αλλά πώς βρέθηκες εδώ να διαβάζεις ; ). Άντρας είσαι, όχι μάρμαρο. Κάποια βίδα θα έχει χαλαρώσει, κάποια βαλβίδα θα ‘χει διαρροή. Πριν ακούσεις από κει πάνω (ας το θέσουμε περιφραστικά) να λένε για σένα “κρίμα, τόσο νέος”, κάνε ένα τσεκ-απ που θα ζήλευαν ακόμη και στη NASA επειδή δεν το σκέφτηκαν πρώτοι αυτοί. Από τώρα προσεύχομαι για σένα, εξερευνητή των καταχρήσεων.

6.Ξεκίνα να φτιάχνεις οδοφράγματα για το Aλτσχάιμερ

Κάποια μέρα θα βρεθείτε αντιμέτωποι σε ένα φαρδύ ή στενό δρόμο. Εσύ κι αυτό. Αν πας ξεβράκωτος φρόντισε να ‘σαι ανθεκτικός στον πόνο. Η μόνη λύση είναι να οχυρωθείς από τώρα : διάβαζε. Συστηματικά και πολύ. Όσο πιο πολύπλοκο, πολυεπίπεδο και προκλητικό νοηματικά το αντικείμενο της ανάγνωσης, τόσο καλύτερος μαχητής θα είσαι όταν έρθει η ώρα. Εγώ ξεκίνησα εδώ και δυο χρόνια να διαβάζω σταυρόλεξα. Το δικό μου Αλτσχάιμερ έχει ήδη κλάσει μέντες – ας το θέσω ηχητικά για να γίνω απόλυτα κατανοητός-.

( τι multi-εισιτήριο είναι αυτό ! αύριο πάλι τσάμπα είσοδος για το grand finale )

Όσο κι αν σιχαίνομαι – φαίνεται, έ ; - τις λίστες, το πρώτο που έχει να κάνει κάποιος σώφρων είναι να στρωθεί να γράψει μια λίστα με τα δικά του “θέλω” , “πρέπει” και “μπορώ” και να την ακολουθήσει τυφλά μόλις σβήσει τα – όσα- κεράκια στην τούρτα .

Από το να διαβάζει κάθε παλαβό που με ξένα κόλλυβα προτείνει “ξαναθερμάνετε τον έρωτά σας κάνοντάς της δώρο τρεις νύχτες στο Παρίσι” , καλύτερα να δέσει ο ίδιος τη θηλειά στο λαιμό του για να την κάνει όσο σφιχτή ή χαλαρή θέλει.

Δική του η ζωή, δικιά του και η λίστα.

Αν όμως επιμένετε πάρα πολύ, έχω μια έτοιμη.

1.Πες ένα “όχι” εκεί που πρέπει.

Δεν ξέρω “πού” πρέπει. Αν όμως κοντεύεις τα 40 – ή μόλις τα προσπέρασες από δεξιά- είναι ή ώρα να γράψεις το δικό σου Έπος. Όλο και κάποιος αποδέκτης θα υπάρχει : εργοδότης , κακές συνήθειες (σ.σ. είναι οι ακριβώς αντίθετες από τις καλές), γυναίκα. Μη πάρεις πολύ θάρρος και πεις τρία όχι μαζεμένα, μετά θα υποχρεωθείς να πεις “ναι” όταν σου πει κατάμουτρα ο ασπρομπλούζας “stent or dead ”.

2.Βρες ένα hobby

Kάνε επιτέλους κάτι που ευχαριστεί εσένα, όχι μόνο τους άλλους. Από το να φυτεύεις μελιτζάνες μέχρι να μαζεύεις γραμματόσημα (στο θεό σου! υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που φωνάζουν γυναίκα στο σπίτι με αυτό το πρόσχημα; ) υπάρχει μεν μια ποιοτική απόσταση αλλά αν είναι να χαμογελάς την υπόλοιπη μέρα ευτυχισμένος, ας πάει το παλιάμπελο, just do it. Αν όμως ξυπνήσεις μια μέρα και ανακαλύψεις πως το μυαλό σου δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το παρτέρι με τις μελιτζάνες, είσαι ένα δράμα. Μελιτζανί. (σ.σ. το fuckin΄ outta home ΔΕΝ θεωρείται hobby, ξηγημένα πράματα)

3.Kάνε της ένα δώρο έκπληξη

Ένα . Αλλιώς κακομαθαίνουν. Η έκπληξη πρέπει να είναι ευθέως ανάλογη των οικονομικών σου δυνατοτήτων και αντιστρόφως ανάλογη με το τι αυτή περιμένει, αλλιώς τι σόι έκπληξη θα ήταν ; Eκτός των άλλων πρέπει και να είναι στοχευμένη, τουτέστιν αν η καλή μας δουλεύει στα Zara δεν της κάνουμε δώρο το μαύρο μίνιμαλ φορεματάκι που φοράει η μισή πατρίς, αν είναι ιπτάμενη συνοδός στην Aegean δεν της στέλνουμε –μαζί με λουλούδια- φάκελο με 2 εισιτήρια (economy, είπαμε σφιχτά) αλέ-ρετούρ Βουκουρέστι και αν δουλεύει στο Υγεία δεν της δίνουμε δωροεπιταγή για μαστογραφία. Νισάφι. Μεταξύ μας : εσύ γυμνός με κορδελλάκι τυλιγμένο στον απαυτό σου δεν θεωρείσαι δώρο, ούτε καν αντίδωρο.

(αύριο, μέρος δεύτερον , φρι οφ τσαρτζ )

τι ρέκβιεμ κι αυτό !!!!!!!!!!!

Tο να γράψω και να ανεβάσω εγώ πενήντα ( 50 ) ποστ σε μια ημέρα θεωρείται υπερβολή έως και αποκλίνουσα συμπεριφορά , ενώ το να τρέχει ο τζαμαϊκανός τα διακόσα μέτρα σε 19 δευτερόλεπτα και κάτι ρέστα εκλαμβάνεται ως φυσιολογική .

Χώρια που υπάρχουν και βλόγερς που τρέχουν το Γέρακας-Συγγρού σε 16 λεπτά (ποστάροντάς το ξεδιάντροπα στη μούρη μας)  και δεν τους ξέσκισε ακόμη η WADA.

Άει σικτίρ σε τελική ανάλυση για χόμπυ…

* dopping

Τέλειωσαν ;

Τέλειωσαν, άντε βγάλε κανένα ρούχο τώρα γιατί έτσι όπως το πάει αυτός ο παπάρας θα φθινοπωριάσουμε

Πάω, μην αργήσεις

Πλένω δόντια και έρχομαι

Τι θέλεις να φορέσω ;

Το βρακί σου ανάποδα, να βγάλεις είπαμε, όχι να φορέσεις

Τόση τρυφερότητα πιά…

Ε μα , πού είδες άνθρωπο να φτιάχνεται με Σέλλερς και Γούντι Άλλεν ; άντε, πήγαινε, θα μου περάσει και μετά θα μου κρατάς μούτρα