MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

τον Κ.Κ.Μοίρη μου θέλωωωω

Κι αυτό εδώ αγόρι μου ήταν το βλογ του

Δεν το πιστεύω ρε πατέρα, χίλιες φορές το είπε το «φεύγω», χίλιες και μία ξαναγύρισε

Χειρότερος κι από τον τσομπάνη με τον λύκο δηλαδή ;

Tρισχειρότερος, τι του φταίγαν τα πρόβατα ; ας έτρωγε αυτόν ο λύκος απ’ την αρχή

Ας ελπίσουμε τότε να κυκλοφορεί κανείς νηστικός εκεί έξω

Αμήν πατέρα

Αμήν αγόρι μου

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί θα πρέπει να μου δείχνεις τα δόντια σου κάθε φορά που σε πλησιάζω, αφού το πετσί μου ξέρει πια καλά πόσο επιδέξια δαγκώνεις, δεν προλαβαίνω να μετράω ράμματα πάνω μου, γιατί συνεχίζεις να μου δείχνεις τα δόντια και τα σάλια που τρέχουν και δεν πας κατευθείαν στο κρέας για να μη χάνουμε και οι δυό πολύτιμο  χρόνο ;

* ( έχει και συνέχεια : …γαβ μι σουίτ , νέβερ λετ μι γκο, γιου χεβ μέϊντ μαι λάιφ κομπλίτ, εντ αϊ γαβ γιου σο….ποιός φλώρος μπορεί να γράψει τέτοια άσματα σήμερα )

“…a grin without a cat! It’s the most curious thing I ever saw in all my life!”

( όπως έλεγαν και οι Jefferson Airplane “Go ask Alice , I think she’ll know”)

- comments closed για να επικεντρωθούμε στην ουσία του διαλόγου/ποστ -

Προχτές βράδυ ήμουν καθισμένος γύρω από ένα στραβοβαλμένο τραπέζι σε μια ωραία γωνιά ενός κακοσυντηρημένου πλακόστρωτου – θα το ‘γραφα παβέ αλλά φοβήθηκα πως όσοι δεν με ξέρουν καλά θα με κατηγορήσουν για ψωνάρα- και έπινα ένα αχαρακτήριστο βέρτζιν μέρυ γιατί άνοιξα τον κατάλογο και είδα πως έχει και χειρότερα, ένα βέρτζιν μοχίτο ας πούμε, το κακό με τα οινοπνεύματα είναι αυτό, πως το καθημερινό τους «παρών» μπορεί να σου κάνει δαντέλα το συκώτι ή το πάγκρεας αλλά η έλλειψή τους ευθύνεται για τερατογεννέσεις, τέλος πάντων δεν είναι το θέμα μου τα στερητικά α- αλλά το ότι ξέχασα να φορέσω εκείνο το βράδυ τα γυαλιά μου και διαπίστωσα ακόμη μια φορά πως η μισή σου κοινωνικότητα έτσι πάει περίπατο αφού αδυνατείς να γίνεις συμμέτοχος στο 95% των συζητήσεων που διαδραματίζονται τέτοια βράδια σε τέτοιες γωνιές, σε κακό το έχουμε να ανοίξουμε ζέοντα θέματα όπως η αριστερά και οι δεξιές καταβολές της ή τις διαφορές ενός φιλελεύθερου συμβολαιογράφου από έναν ακροδεξιό οδοντίατρο, δεν μας πάνε αυτές οι αναλύσεις νυχτιάτικα και όλη τη μέρα δουλεύουμε σαν τα σκυλιά οπότε μονόδρομος το ελαφρύ ρεπερτόριο όταν πέφτει ο ήλιος, το ήξερα και το φοβόμουν ταυτόχρονα πως η αδυναμία μου να φροντίσω ώστε τα μάτια μου να μάθουν να ζουν ακόμη και χωρίς τα γυαλιά θα με οδηγήσει σε κοινωνική απομόνωση, οι φακοί ουδέποτε ήταν λύση γιατί ποτέ δεν συμφιλιώθηκα με την ιδέα πως θα υπάρχει κάτι που θα παρεμβάλλεται με τόσο καταπιεστικό τρόπο ανάμεσα σε μένα και στους άλλους, έτσι αναλώθηκα σε γενικολογίες που ελάχιστη σχέση είχαν με την πραγματικότητα που διαδραματιζόταν τριγύρω, ειδικά με απασχόλησε και με ενόχλησε ταυτόχρονα η συνεχής αναφορά σε έναν καλοσχηματισμένο κώλο που ξεπρόβαλλε ανάμεσα από ένα άσπρο παντελόνι και ένα μπλουζάκι έξτρα σμολ, το γενικό περίγραμμα το εντόπισα κι εγώ κοιτάζοντας διαγώνια με την επιμελώς ατημέλητη αδιαφορία που το κύρος των κροτάφων μου επιβάλλει, μου διέφυγε βέβαια η σημαντική λεπτομέρεια πως ο εν λόγω κώλος είχε ακμή, όπως επισήμαναν οι υπόλοιποι ομοτράπεζοι , γεγονός που του στερούσε πόντους στην πορεία προς την καταξίωση ανάμεσα σε τόσους άλλους ανώνυμους που μας περιτριγύριζαν, η γενική του δομή ήταν – κατά την προσωπική μου εκτίμηση- επαρκής για δεύτερη ματιά  αλλά η έλλειψη γυαλιών έκανε το εγχείρημα να φαντάζει ανεδαφικό οπότε επικεντρώθηκα στο βέρτζιν μέρυ που ήρθε χωρίς πιπέρι, tabasco και κλωνάρι σέλινο αλλά με ένα καλαμάκι σαν τη μπαγκέτα του Leonard Bernstein, οι αναδευτήρες δεν έφτασαν ακόμη στη μικρή μας πόλη και είναι λογικό να αυτοσχεδιάζουμε ώρες-ώρες , το ριζότο ήταν σαν ριζότο, πράγμα διόλου αυτονόητο στις μέρες μας, με τη διαφορά πως το crunchy prosciutto που το συνόδευε στον κατάλογο δεν βρήκε το δρόμο για το πιάτο, αυτές οι αφαιρετικές εκπλήξεις πάντα με συγκινούν γιατί μου δίνουν την αφορμή την ώρα του λογαριασμού να κάνω χλιαρά αστειάκια με τους αθώους του αίματος σερβιτόρους ζητώντας να μάθω αν από το τελικό ποσό αφαίρεσαν την αξία του prosciutto που δεν είναι δα και τρούφα του Piemonte αλλά μερικά πράγματα είναι καλό να μη τα αφήνεις αναπάντητα, λατρεύω την αμηχανία της στιγμής όπου οι μισοί ομοτράπεζοι σκέφτονται από μέσα τους «μα τι show off μαλάκας, τη λέει στους μεροκαματιάρηδες» και οι άλλοι μισοί είναι απασχολημένοι με το να ατενίζουν την λεπτή γραμμή που σχηματίζουν όταν ενώνονται δυο κομμάτια σάρκας που ως μόνη χρηστικότητα έχουν να κάνουν τις καρέκλες φιλικότερες για το ανθρώπινο σώμα και να δίνουν άλλοθι στην πίσω πλευρά των παντελονιών να μην πέφτουν μονοκόμματα από τη μέση και κάτω σαν θλιβερές κουρτίνες που δεν αξιώθηκαν ούτε καν ένα αεράκι να φιλοξενήσουν πάνω τους.

Κάποια μέρα θα με κάψει ο Θεός που βγαίνω νυχτιάτικα χωρίς τα γυαλιά μου και κάθομαι μετά και γράφω τέτοια.

Marsen Jules – Coeur Saignant

Θερινό σινεμά στο μπαλκόνι, DVD , φαγητό , ποτά , καλή διάθεση, καλή παρέα. Πάνω απ’ όλα. Να, σαν κι αυτή της φωτογραφίας, δείτε πού έχει πάλι τη χερούκλα του ο ψυχάκιας ο Alfred, μη χέσω…

Και δέκα ταινίες να διαλέξω και είκοσι και πενήντα , άλλες εκατό θα μείνουν απ’ έξω και θα μου κρατάνε μούτρα. 

Κάλλιο 5 και στο χέρι λοιπόν , τόσο υποκειμενικά όσο δεν πάει άλλο.

Σκηνοθετική επιμέλεια βραδιάς (ψύχραιμα γίγαντα) : Κ.Κ.Μοίρης

*(προσεχώς στο Men24, μη ζμπρώχνεστε..)

Για να ‘μαστε σοβαροί και – πάνω απ’ όλα- ρεαλισταί :  αυτά τα πράγματα με 39° C έξω , μόνο στο σινεμά γίνονται.

Επιπλέον – ακόμη και σε περίπτωση που το inverter κάνει θαύματα- το αντικείμενο του πόθου δεν θα είναι ξαπλωμένο εκεί.

Για να ξέρουμε τι λέμε και τι κάνουμε με τόσο τσάμπα ιδρώτα δηλαδή.