“Πλοία ανέσυραν τα πτώματα δύο ανδρών από το τραγικό Airbus, σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις. Εκφράζονται φόβοι ότι πολλά από τα πτώματα έχουν βυθισθεί ή καταφαγωθεί από καρχαρίες”.
Mισοτελειωμένες δουλειές , απλήρωτοι λογαριασμοί κάτω από την πόρτα , επαγγελματικές συναντήσεις που ακυρώθηκαν, ενοικιαστήρια που δεν θα υπογραφούν ποτέ, έπιπλα που δεν θα βγουν από τα κουτιά τους, γραβάτες που θα πεθάνουν στο σκοτάδι, ψηλοτάκουνα που θα κυρτώσουν γερνώντας μόνα τους, δισκάκια που δεν θα τρυπώσουν ποτέ στο cd player , βιβλία που δεν θα φτάσουν ποτέ στην τελευταία σελίδα , πίνακες που θα ξεμείνουν από φρέσκα χρώματα πάνω τους, πουκάμισα που θα αυτοκτονήσουν όταν καταλάβουν πως δεν θα ακουμπήσουν ξανά σε γνώριμο δέρμα, editorials που θα έχουν επίλογο in memoriam , άδειες εργασίας που θα καταχωρηθούν αχρησιμοποίητες , γραφεία κηδειών και τελετές ερήμην, σακάκια που θα βρουν ξένους ώμους για να τα φιλοξενήσουν, ανούσιοι καυγάδες να αιωρούνται πια απορημένοι χωρίς ιδιοκτήτες , αυτοκίνητα που δεν θα ξαναβρούν το αφεντικό τους να τα βγάλει βόλτα , βλογ που θα μείνουν ορφανά , δυό λουλούδια πάνω στο γραφείο σου μέχρι να μαραθούν και να περάσει ο επόμενος , ένα σεντόνι που θα μείνει άπλυτο για να κρατήσει το ελάχιστο που άφησες πίσω, φωτογραφίες σου πάνω σε τραπεζάκια , ίσως κανένα ξεχασμένο dvd από μιά παραλία ή το περυσινό τραπέζι Χριστουγέννων, μια κολώνια που θα μείνει μισοάδεια ή μισογεμάτη αλλά σίγουρα μισή χωρίς εσένα, σε λίγα χρόνια θα είσαι όπως τα βαμπίρ στους καθρέφτες, θα ισχυρίζεσαι πως είσαι εκεί αλλά κανείς δεν θα σε βλέπει.
Κι εσύ, στη μέση του πουθενά, ξασπρισμένα κόκκαλα μέσα σε διαλυμένα μέταλλα ή σαπίζοντας στην κοιλιά ενός κτήνους, να εκπέμπεις το δικό σου μπιπ-μπιπ-μπιπ :
“ ακόμη κι από δω κάτω μπορώ να σε σκέφτομαι και να νοιάζομαι για σένα”.
Κανείς κατασκευαστής δεν κατόρθωσε να φτιάξει μπιπ που ζει πάνω από δυο χρόνια. Άντε τρία.
Feed