Με τέτοιον ήλιο κατάμουτρα, είναι ώρα για να τα πούμε ένα χεράκι οι δυο μας.
Εγώ κι αυτός.
Βάζω γυαλιά (ο ένας φακός πέφτει όταν περάσω τα 160 αλλά θα τον στερεώσω), βάζω πρώτη (παλιές κακές συνήθειες) , βάζω ποπιά ( ανίατοι έρωτες) , βάζω στην κωλότσεπη την καλή μου διάθεση -για να τη βρουν αν τύχει και γίνω σμπαράλια πάνω σε καμιά στροφή- και όποιον πάρει ο δρόμος.
Στη διαδρομή βλέπω αφίσες με τα μούτρα τους.Ούτε το αλλάζουμε ούτε το βουλιάζουμε ούτε το μαζί ούτε το χωρίς ούτε το αντί με συγκινούν. Κανείς απ’ αυτούς τους γραβατωμένους ή τους ξεκούμπωτους δεν είχε (και ποτέ δεν θα έχει) το ειδικό βάρος για να πει αυτό που ξεστόμισε – και έκανε- ο Πεπ Γκουαρντιόλα :
“Δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο στη ζωή από το να μην πάρεις ποτέ σου ένα μεγάλο ρίσκο”.
Σήμερα η βελόνα θα μπηχτεί βαθιά στα κόκκινα….έκαστος με τα όριά του, τις εμμονές του, τις αντοχές του, τις αγκυλώσεις του…gimme some credit…ούτε shelter, ούτε sympathy χρειάζομαι…μόνο satisfaction.Mου το χρωστάω.
Feed