MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης

Την ώρα που στο web επικρατεί το αδιαχώρητο μετά τo “κάθε pc και βλογ, κάθε notebook και φέισμπουκ, κάθε iPhone και twitter” και οι επιθέσεις λέξεων σε ανύποπτους και αθώους αναγνώστες έχουν πάρει τον χαρακτήρα πανδημίας ,ο Σ.Α.Β. (1) προσανατολίζεται στην καταβολή μπόνους αποχώρησης 1.000 ευρώ σε όσους βλόγερς θελήσουν να εγκαταλείψουν τη σελίδα τους. Το ποσόν θα δοθεί με την επίδειξη του βλογ και του σχετικού password, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Αρκεί να εξαφανιστούν από προσώπου γης.

«Η κατάσταση στο δίκτυο έχει φτάσει στο απροχώρητο, είναι τόσοι πολλοί αυτοί που πετάνε λέξεις δεξιά κι αριστερά ,που έχουν γεμίσει κάθε σελίδα με ο,τι γεννάει το άρρωστο μυαλό τους και αναγκαζόμασταν πλέον να τους γράφουμε διθυραμβικά σχόλια για το πόσο αδικημένοι είναι και με τον τρόπο αυτό να τους στέλνουμε σε Εκδοτικούς Οίκους για να αποκατασταθεί η σε βάρος τους κατάφωρη αδικία αλλά χρειάζονται πάρα πολλά τροπικά δάση για να καλύψουν τη ζήτηση και είναι γνωστό πως οι βλόγερς έχουν βαθιά οικολογική συνείδηση και το δίλημμα ήταν μονόδρομος, ή το χάνουμε το rainforest ή χιλιάρικο», αποκαλύπτει φλύαρος ανώνυμος απεξαρτημένος βλόγερ που θέλησε να μη διατηρήσει την ανωνυμία του αλλά δεν κουδούναγε κι ο κώλος μας για να του ζητήσουμε όνομα.

Τις τελευταίες 10 ημέρες, βλόγερς σε ημιάγρια κατάσταση που έχουν συλληφθεί στις επιχειρήσεις - σκούπα έχουν μεταφερθεί άρον άρον όπου δεν υπάρχει σύνδεση σε δίκτυο, από την Ορεστιάδα μέχρι τη Γαύδο , καθώς στα άκρα της χώρας -ως γνωστόν- δεν ευνοείται η καλλιέργεια Μbps. Οι  συγκεκριμένοι βλόγερς όμως καταγγέλλουν πως η «φιλοξενία» τους μέχρι νεωτέρας σε εχθρικό για τα βλογ περιβάλλον εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την διακορευμένη ψυχική υγεία τους.

Ο  ΣΥΡΙΖΑ σε μη σχετική με το θέμα συνέντευξη τύπου δήλωσε εμφατικά πως η δημιουργία μιας νέας γενιάς, αυτής των rainbloggers, έρχεται να προστεθεί σ’αυτήν της G700 και να επιτείνει τα  ήδη σε κατάσταση στύσης κοινωνικά προβλήματα που είναι αδύνατον – ανατομικά ευλόγως- να κρυφτούν κάτω από το χαλί. Εν συνεχεία ο Πρόεδρος της Κ.Ο. δήλωσε πως την επόμενη εβδομάδα ενδέχεται να υποβάλλει εκ νέου την παραίτησή του για να πιεσθεί να ανακαλέσει την μεθεπόμενη.

(1)Σύλλογος Απεξαρτημένων Βλόγερς

* όσοι βλόγερς πάνε ως τη Μαλακάσα και το μόνο που ακούνε είναι τη βροχή να πέφτει, ράι θρου….

Υou only live twice , The postman always rings twice , The Three * Burials of Melquiades Estrada κλπ κλπ κλπ

* μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη…..

έτσι

Θα πάμε σήμερα για μπάνιο ;

Όχι, με τσάκισε η αλλεργία και δεν βλέπω ούτε τις βλεφαρίδες μου

Για να μιζεριάζεις όμως πληκτρολογώντας δεν σε τσάκισε η αλλεργία

Όχι , γράφω αυτόματα εκεί , ο,τι γράφω τέλος πάντων

Kαι δεν μπορείς να κολυμπάς αυτόματα ;

Χωρίς μάτια ;

Ναι, θα κολυμπάω εγώ μπροστά

Δεν σε εμπιστεύομαι πλέον εσένα, άνθρωπος που γράφει για το ζουμί του πεθαμένου και καρφώνει απέθαντα στα πατώματα είναι πολύ επικίνδυνος

Ενώ εσύ που βάζεις γέρους ανθρώπους πάνω σε μηχανάκια….

Εγώ μια χαρά είμαι, ξεχειλίζω από αισιοδοξία

Ω ναι, μπροστά σου ο Καρυωτάκης ήταν σαν να ‘χε πέσει στη μαρμίτα με τα Prozac

Μιλάς κι εσύ που κλείνεσαι σε ασανσέρ με γέρους και σε ασθενοφόρα με γριές και παίζετε μονόπρακτα

Δικό μου είναι το ασανσέρ, όποιον θέλω βάζω μέσα

Κι εμένα, δικός μου ο γέρος, όπου θέλω τον βάζω, αν θέλω τον βάζω δεμένο και σε γραμμές τρένου, και σε κλουβί με οχιές  , και σε ΚΑΠΗ μονάχο του με τριάντα χήρες και λογαριασμό δεν δίνω

Είσαι πολύ σκληρός άνθρωπος

Βλέπω πολύ μπροστά, αυτό είναι

Να το προσέξεις αυτό που σε έπιασε, δεν θα σου βγει σε καλό

Το ξέρω αλλά βλέπω πολύ μπροστά

Αφού ούτε τις βλεφαρίδες σου μπορείς να δεις, τι “πολύ μπροστά” μου χτυπάς ;

Άλλο οι βλεφαρίδες, αν ξεπεράσεις αυτό το ψυχολογικό φράγμα μετά δεν έχει όριο

Δεν είσαι καλά, έ ;

Ποτέ δεν ένιωθα καλύτερα, απλά καταρρέω σε ανύποπτα χρονικά διαστήματα

Τι ανύποπτα ; κάθε δεύτερη μέρα από το πάτωμα σε μαζεύω

Ε καλά, μέρα παρά μέρα δεν είναι και big deal

Σύνελθε

Καλά είμαι ρε, απλά θα μου πάρει λίγο χρόνο είπε ο γιατρός

Ώι, ώι , πήγες και σε γιατρό ;

E ναι , δεν περνάει από μόνη της η αλλεργία

Σε αλλεργιολόγο πήγες ;

Ντράπηκα να πάω σε γυναικολόγο να του πω το πρόβλημά μου, τραβάς κανένα ζόρι εσύ ;

Για τις μαυρίλες σου πήγες σε αλλεργιολόγο ;

Και πού ήθελες να πάω ; κάτι με πειράζει και πρέπει να βρω τι είναι αυτό

Και θα το βρει ο αλλεργιολόγος ;

Για placebo τον πληρώνω, αν δεν το βρει αυτός θα το βρω εγώ

Δεν είσαι καλά, έ ;

Εγώ δεν είμαι καλά ; από το δικό σου κεφάλι μέσα περνάνε τρένα και απέθαντοι, εγώ σε μάρανα ;

Ναι αλλά όλα τα τρένα σταμάτησαν στο δικό μου το κεφάλι γιατί το δικό σου εκτροχιάστηκε και κλείνει το δρόμο

Περιμένω να έρθουν να καθαρίσουν τις γραμμές

Ποιοι ;

Δεν ξέρω, κάποιοι θα έρθουν πάντως, δεν μπορεί να αφήσουν τόσα τρένα να περιμένουν γεμάτα κόσμο

Τους ειδοποίησες ;

Ναι, είπαν θα έρθουν κάποια στιγμή

Κάποια στιγμή

Ναι, κάποια στιγμή , όταν είναι έτοιμοι

Όταν είναι έτοιμοι

Σταμάτα να κάνεις την ηχώ, ναι , όταν είναι έτοιμοι , δεν είναι το δικό μου τρένο το ζόρι τους, έχουν κι αυτοί τους δικούς τους εκτροχιασμούς να παλέψουν

Δεν είσαι καλά, έ ;

Μια χαρά είμαι, πάω να μαζέψω τα κομμάτια του μηχανοδηγού τώρα, πέρασε καιρός και άρχισε να μυρίζει άσχημα

Θέλεις βοήθεια ;

Όχι, σ’ευχαριστώ, μόνος μου τα έκανα χάλια, μόνος μου πρέπει να τα συμμαζέψω..

Ξέρεις κάτι ;

Τι ;

Δεν τα φτιάχνουν τα τρένα όπως παλιά…

Aπό τη μια τραγουδάνε life’s too long και καπάκι always never lasts και anything can stop us.

Στη σεμνή -έως αηδίας- σελίδα τους γράφουν :

We’re Viola.

Two guys influenced by beautiful heartfelt music, ass-shaking beats, sub-par humor and hidden messages.

We’re the ones sitting in the corner of a hot discothèque, watching others have fun.

We make music to dance to - for people who seldom dance outside the dancefloor of their minds.

Μάλλον πίνουμε από τα ίδια αγόρια μου…

οh , yes !

Δεν τις αντέχω ξανά τις μελούρες, πάνω που συνήλθα από βαριά ενδοσκόπηση, αλλά να…έλεγα χτες με το που άκουσα πως πέθανε η Φάρα Φώσετ ότι κάποιος μαζεύει ένα-ένα τα πετραδάκια που ρίξαμε πίσω για να βρούμε τις Polaroid που τραβήξαμε στα είκοσι χρόνια μας.

Ούτε που με νοιάζει πόσο θολές, κακοφωτισμένες ή προχειροβγαλμένες ήταν αυτές οι φωτογραφίες. Δικές μου ήταν και ήταν μια κάποια παρηγοριά να πιστεύω πως μπορώ να βρω όποτε θελήσω - αν και ξέρω πως ποτέ δεν θα το έκανα- το κουτί που τις έβαλα μέσα. Yπάρχουν κάποιοι που θέλουν να βλέπουν ανοιχτό ορίζοντα απέναντι. Εμένα με αγχώνει αυτό, θέλω σε μια γωνιά του να βλέπω στεριά, θλιβερή σιγουράντζα, και λοιπόν ;

Σήμερα σειρά είχε ο Michael.

Κι ο Γιώργος Δεληκάρης στην εντατική.

Μου φαίνεται πως απομακρύνθηκα πάρα πολύ από το λιμάνι…

off the wall…

όχι

speechless