Τις σπάνιες πια φορές που τριγυρίζω εδώ μέσα, βλέπω βλογ(ς) δεξιά κι αριστερά και τα χαίρομαι.
Ωραίες λέξεις, ωραίες σκέψεις, φρεσκοπλυμένες, μοσχομυριστές, περήφανα απλωμένες στα σκοινιά τους.
“Να, δείτε μας, εδώ είμαστε, πιο καθαρές δεν γίνεται, αυτό που βλέπετε αυτό είμαστε, πάρτε μας και φορέστε μας κατάσαρκα”.
Bλέπω μετά και τα δικά μου απλωμένα.
Βροχές, σκόνη, γύρη, καπνός , υγρασία , στάχτες , κολλημένα πάνω τους.
Ντρέπομαι λίγο για το χάλι τους αλλά λίγο.
Μπορώ να τα φορέσω κι έτσι. Αν οι σκέψεις μυρίζουν, αυτές έχω, μ’ αυτές θα πορευθώ. Η ζωή δεν είναι μόνο σιδερωμένα, τριζάτα πουκάμισα. Είναι κι ο ιδρώτας πάνω τους, τα μαύρα σημάδια στις μανσέτες, ο λερωμένος γιακάς , το τσαλακωμένο ύφασμα που βγαίνει απ’ το παντελόνι, το κουμπί που λείπει , μια αδιόρατη μυρωδιά παλιού ανάμικτη με την ξεθυμασμένη σου κολώνια, αυτήν που μένει κλεισμένη μέσα στο μπουκάλι της για να σου θυμίζει πως συγκεκριμένες μυρωδιές έχουν λόγο ύπαρξης μόνον όταν σου θυμίζουν κάτι καλό.
Αν όχι, υπάρχει πάντα κι ο δρόμος που έδειξε ο φίλος μου. Γιατί τι άλλο είναι μια ξεθυμασμένη μυρωδιά παλιών λέξεων παρά το ζουμί του πεθαμένου που επιμένει – αν και βλέπει τη δυσφορία των τριγύρω του- πως είναι ζωντανός.
Βλέπω ωραίες απλωμένες λέξεις άλλων και τις χαίρομαι. Ο αέρας περνάει ανάμεσά τους και μου λέει “είχες τον χρόνο σου, τον ξόδεψες, πάψε να παραπονιέσαι τώρα”.
Μέχρι που θυμάμαι πως εδώ και καιρό δεν απλώνω πια έξω και πως αυτό που ακούω δεν είναι παρά ο βουβός θόρυβος από το στεγνωτήριο…
Feed