urban stories : 40m2
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία adults only, dark room, ασκήσεις ύφους
Την πρώτη φορά που βρέθηκαν μόνοι έξω, ήταν σε ένα φτηνό, καθαρό αλλά της σειράς, δώδεκα τετραγωνικά όλα κι όλα , τέσσερις νύχτες επί δώδεκα τετραγωνικά μας κάνουν σαρανταοκτώ, το τι έγινε και – πιο πολύ- τι ειπώθηκε μέσα σ’εκείνο το χώρο το θυμούνται οι δυό τους. Μόνο. Ούτε καν οι τοίχοι, καθώς από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και τα πάντα ξηλώθηκαν, ταπετσαρία, μοκέτες, κρεβάτι, κουρτίνες, διακόπτες, νιπτήρες. Το μόνο που έμεινε ίδιο ήταν ο αριθμός έξω από την πόρτα αλλά αυτός δεν άκουσε τίποτε, έξω έμεινε και τις πέντε μέρες και έτσι δεν έχει και πολλά να διηγηθεί εκτός από τα ξαναμμένα τους πρόσωπα όταν έφταναν απέναντί του βάζοντας το κλειδί βιαστικά στη θέση του. Σήμερα μάλλον μια πλαστική κάρτα θα έστειλε εκείνο το κλειδί σε κάποιο χυτήριο. Τι ποίηση και τι μυστήριο μπορεί να κρύβει μια πλαστική κάρτα που ανοίγει πόρτες που κρύβουν αληθινούς ανθρώπους πίσω τους;
Αυτός περνάει πάντα από κει κάθε φορά που ανεβαίνει πάνω. Ρίχνει μια ματιά απ’ έξω, κοντοστέκεται δυό λεπτά κοιτώντας τα παράθυρα, βρίσκει το σωστό, φώτα σβηστά, κουρτίνες τραβηγμένες, χαμογελάει αδέξια κι αμήχανα χωρίς να ξέρει γιατί , κάνει στροφή και περνά ξανά απέναντι μόλις ανάψει το πράσινο. Φεύγοντας δεν γυρίζει να κοιτάξει πίσω. Κανείς δεν έμεινε πίσω, κανείς τους δεν είναι ίδιος σήμερα.
Αυτή από τότε δεν ξανανέβηκε πάνω. Ως χτες. Σήμερα , δεκατρία; δεκατέσσερα; δεκαπέντε; είκοσι χρόνια μετά; , θα βρεθεί πρώτη φορά μόνη μαζί του έξω σε ένα δωμάτιο σαράντα τετραγωνικά. Καθόλου της σειράς. Για τέτοια γυναίκα δεν τσιγκουνεύεσαι τα τετραγωνικά. Για δυό νύχτες. Ογδόντα τετραγωνικά. Πού ογδόντα, πού σαρανταοκτώ. Με κλειδί στην πόρτα και όχι πλαστικούρες. Για να την κάνει να νιώσει πιο χαλαρή έφερε-κρυφά- μια κορνίζα με φωτογραφία της μέσα στη βαλίτσα και τα αγαπημένα της βιβλία. Δεν είναι αφελής, το νιώθει πως μ’αυτή την πόλη κάτι βαρύ την δένει από καιρό αλλά αυτός είναι αποφασισμένος. Το ξέρει πως δεν θα τον αγαπήσει αλλά λίγο τον νοιάζει. Εδώ που άρχισαν όλα, εδώ θα τελειώσουν. Τώρα μπήκε στο μπάνιο, αυτή περιμένει κοιτώντας το κενό απέναντι , τα σαράντα τετραγωνικά την πνίγουν, αυτή η πόλη την πνίγει, αυτό που θα γίνει την πνίγει , το “γιατί ρε αγόρι μου;” την πνίγει αλλά κάποια στιγμή όλα πρέπει να πάρουν το δρόμο τους, έτσι δεν γίνεται πάντα ;
Κι όταν ο άλλος ξανανέβει επάνω (κάποια στιγμή θα ξανανέβει, έτσι γίνεται πάντα) , ανάψει το πράσινο και περάσει απέναντι, θα αντικρύζει πια ένα λάθος δωμάτιο. Εκεί που άρχισαν όλα μα αλλού τέλειωσαν. Και ποτέ δεν θα μάθει πού, για να περάσει από κάτω , να αφήσει κι εκεί ένα αδέξιο, αμήχανο, πικρό χαμόγελο κι ένα “γιατί ρε κορίτσι μου;” , μαζί με τις στάχτες τόσων χρόνων.
Έτσι δεν γίνεται πάντα με τα “γιατί;” και τις στάχτες ;
Feed
22 Μάρτιος 2009 στις 11:25 μ.μ.
Ti να σας πω κ. Μοιρη. Παλιά ξινά σταφύλια.
22 Μάρτιος 2009 στις 11:37 μ.μ.
Τι θα γίνει με σας; Post παρά post θα με κάνετε να τρέχω για χαρτομάντηλα;
Και μη μου πείτε πάλι ότι δεν ήταν αυτός ο στόχος σας ή ότι έχω γίνει ένας κλαψιάρης
Τσαλαπετεινός
22 Μάρτιος 2009 στις 11:38 μ.μ.
@ cynical , κάποιος θα ‘πρεπε να σας μιλήσει για την τέχνη της οινοποιίας. Εδώ αναφερόμαστε σε κρασιά παλαίωσης.Διαμάντια που μετά από δυο-τρεις δεκαετίες θα αναδείξουν ακόμη περισσότερο τα σπάνια και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους.
Παλιά ναι, ξινά ποτέ.
22 Μάρτιος 2009 στις 11:43 μ.μ.
@ Τσαλαπετεινός , ο στόχος μου ειναι να γράψω δέκα urban stories.Aυτή ήταν η πρώτη.Kαλού-κακού κρατήστε μια πισινή, ούτε γω με εμπιστεύομαι πλέον.
btw , δεν σας φαίνεται πως η “Chan” Marshall εδώ ακούγεται σαν μετεμψύχωση της Μάριαν Φέιθφουλ ; το μετεμψύχωση πάρτε το μεταφορικά, ζωή να χει η Μάριαν..
22 Μάρτιος 2009 στις 11:58 μ.μ.
Κι όταν,κρατώντας την ανάσα της,μαζέψει όλο της το θάρρος και καταφέρει να το εκστομίσει,ψιθυριστά,στ’ αυτί του:”γιατί αγόρι μου;”,εκείνος ήρεμα θα της πει:”σωστό ή λάθος,δεν έχει σημασία,είσαι τώρα εδώ μαζί μου,είναι η ώρα σου να νιώσεις τον πόνο,η ώρα σου να εισπράξεις…” Πράγματι αστικοί μύθοι κε Μοίρη.Θλιμμένοι και τρυφεροί μες στην σκληρότητά τους.
(υγ.Οι σαλατούλες είναι εντελώς ανόστες.Για ποιον με περάσατε;)
23 Μάρτιος 2009 στις 12:08 π.μ.
@ Σελιτσάνος , η αλήθεια είναι πως η πραγματικότητα είναι περισσότερο αιχμηρή απο τα στιχάκια και τις λέξεις μα -από την άλλη- ίσως να χετε δίκιο κι εσείς και η Chan αν και πολύ αμφιβάλλω κατά πόσον το payback θα φέρει ανακούφιση.
( υ.γ. σωστά , mea culpa , ραπανάκια maybe ; )
23 Μάρτιος 2009 στις 12:14 π.μ.
Ρόδα είναι και γυρίζει, κύκλος είναι και (ενίοτε) κλείνει. Κάποια στιγμή ίσως κάποιες σχέσεις να αποκαθίστανται, να βρίσκουν τις ισορροπίες τους (και μαζί με αυτές κι έναν τρόπο να υπάρξουν ξανά ή έναν τρόπο να τελειώσουν, να σβήσουν).. Ναι, κάπως έτσι γίνεται πάντα. Δεν ξέρω μόνο ποιος μένει στο τέλος με τα περισσότερα αδέξια, αμήχανα, πικρά χαμόγελα…
Και μια απορία…. Αυτός που έχει εκφράσει το “γιατί” λυτρώνεται/δικαιώνεται; Έχει νόημα όμως τότε, “κατόπιν εορτής”;
23 Μάρτιος 2009 στις 12:32 π.μ.
Δεν θα διαφωνήσω αλλά γι αυτό παραποίησα τον τίτλο σας και από “stories” το έκανα “μύθους”.
(υγ.Καλή ιδέα!Θα τα βάλω δίπλα στα σπανάκια.)
23 Μάρτιος 2009 στις 9:06 π.μ.
@ Holly , δεν ξέρω, κι εγώ την ίδια απορία έχω.Θα ρίξω μια ματιά στο manual και θα σας πω.
@ Σελιτσάνος , καίρια και σωστή παρέμβαση, όπως πάντα.Άλλωστε αυτά δεν αφορούν ποτέ εμάς, έτσι δεν είναι ;
23 Μάρτιος 2009 στις 9:49 π.μ.
You bet!Εδώ είμαι ανίκανος να διαχειριστώ αυτά που έχω(;)!Είναι ώρα ν΄ανοίγω καινούργια μέτωπα;
23 Μάρτιος 2009 στις 10:52 π.μ.
Μετά τόσα χρόνια, ν αναρωτιέσαι φωναχτά ή από μέσα σου για το γιατί, είναι τουλάχιστον παιδικό. Δεν έχει πια γιατί και διότι. Μαζί τα σκατώσαμε. Αν τα σκατώσαμε. Αυτό μας δίνει κι η ασφαλής απόσταση των τόσων χρόνων. Να μπορείς να δεις “απέξω” το κάδρο κι όχι από μέσα επιλεκτικά. Και τότε, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι ν αποχαιρετήσεις και να τελειώσεις την ατέλειωτη ιστορία και να τη φυλάξεις τρυφερά μαζί με τις τόσες άλλες στο ντουλάπι σου. Με κλειδί. Γιατί είναι πολύτιμη. Γιατί, αν δεν υπήρχε, εσύ δεν θα ήσουν αυτός που είσαι τώρα. Ούτε κι εκείνη φυσικά..
ΥΓ. Ο ενικός δεν έχει να κάνει μ εσάς φυσικά, αλλά με τον ήρωα της ιστορίας σας και με την ηρωίδα σας..
(ακόμα κι ο αποχαιρετισμός, μας δίνει έναν αέρα ανανέωσης, δεν βρίσκετε;)
23 Μάρτιος 2009 στις 11:08 π.μ.
@ Σελιτσάνος , ασφαλώς όχι αλλά μπορούν κάλλιστα αυτά να ανοίξουν εσάς.Στα δύο, στα τρία…
@ rosie , μετά από τόσα χρόνια δεν αναρωτιέσαι.Το “γιατί;” είναι ρητορικό και θεατρικό, η απάντηση είναι γνωστή.
υ.γ. και τι κακό έχει ο ενικός ; σάμπως θα ενοχληθούν ο ήρωας και η ηρωίδα με τόσα άλλα που έχουν στο κεφάλι τους ;
(όχι, λυπάμαι , δεν βρίσκω)
23 Μάρτιος 2009 στις 11:25 π.μ.
Tο καταλαβαίνω. Ισως είναι νωρίς ακόμη
23 Μάρτιος 2009 στις 11:28 π.μ.
@ rosie , οχι , λυπάμαι , δεν είναι
(αλλά για να είμαι πιό αντικειμενικός θα ρωτήσω τον ήρωα και την ηρωίδα, κάτι μάλλον στριμόκωλο αφού όπως λέει η ιστορία κανείς τους δεν υπάρχει απο τότε)
23 Μάρτιος 2009 στις 11:39 π.μ.
χμ…
δεν υπάρχουν;;; Ως τι; Ως οντότητες;;;; (τι δεν πιάνω δευτεριάτικα;)
23 Μάρτιος 2009 στις 11:54 π.μ.
αχ δευτεριατικα τι μου κανετε.. ίσως δεν σας το εχω ξαναπει αλλα αυτες σας τις ιστοριες εγω τις παιρνω και τις κινηματογραφω μεσα στο μυαλο μου. ντυνω τους ηρωες βρισκω τα δωματια τα παραθυρα τους δρομους τους ηχους τις μουσικες (γιατι τις δικες σας τις μουσικες δεν μπορω να τις ακουσω ας οψεται η μηχανογραφηση) και τους διαλογους. μπορει και να σας φανει χαζο αλλα για μενα ολοι οι ηρωες σας υπαρχουν…
καλημερα σας…
23 Μάρτιος 2009 στις 11:57 π.μ.
κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη τον πόνο για να ζήσουν.. και δεν εννοώ τον σωματικό πόνο (δε θα μιλούσα ποτέ πρωί πρωί για Σ/Μ
), αλλά τον συναισθηματικό πόνο που προκαλεί η θλίψη… τους κάνει να νοιώθουν ζωντανοί, ικανοί να προχωρήσουν, ακόμα κ αν αυτό φθίρει τη ψυχή τους και την ζωή των γύρω τους….
23 Μάρτιος 2009 στις 12:33 μ.μ.
Τα τρένα και τα ξενοδοχεία. Εκεί συναντιούνται πολλά κείμενά μας, οι ευαισθησίες μας. Εκλεκτικές συμπάθειες είναι αυτές. Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα
23 Μάρτιος 2009 στις 12:50 μ.μ.
@ Δ Τ , το κακό είναι οτι σε μερικά ξενοδοχεία περνάει ένα τραίνο μέσα απ’ το κεφάλι σου και άντε να βρεις κεφάλι μετά.
@ prozak , δεν θα μπορούσατε να το θέσετε πιό εύστοχα.Ξέρω κάποιους τέτοιους.Αξιοθρήνητα λείψανα, νεκροζώντανοι όπως λέει κι ο φίλος μου ο kopoloso.
23 Μάρτιος 2009 στις 12:51 μ.μ.
@ καρλότα, καθόλου χαζό δεν μου φαινεται.Ακόμη κι αν δεν υπήρχαν , θα έπρεπε να τους εφεύρουμε.
@ rosie , απέθαντοι είναι.Έχει γράψει γι αυτούς ο kopoloso.
23 Μάρτιος 2009 στις 1:13 μ.μ.
νοιώθω χαζή και δε μου αρέσει καθόλου αυτο
kopoloso βλέπω, kopoloso έψαξα κ βρηκα, αλλά μου λείπουν δεδομένα και δεν μπορώ ακόμα να συνδυάσω πρόσωπα και καταστάσεις…
23 Μάρτιος 2009 στις 1:30 μ.μ.
@ prozak , μη σκάτε, δεν διεκδικείτε την αποκλειστικότητα.
σαν μια πρώτη εισαγωγή στο έργο του δείτε αυτό : http://blowyourheadoff.wordpress.com/2009/03/06/undead_vii/
23 Μάρτιος 2009 στις 5:32 μ.μ.
Αγαπητέ κ. Κ.Κ.Μοίρη, 1. υπερβάλλετε, όταν αναφέρεστε στα γραφτά μου.
Πάντως, σας ευχαριστώ.
Η μνήμη, όταν γίνεται εικόνα.
Η εικόνα, όταν γίνεται μνήμη.
Και με τις εικόνες (και τα λόγια), πάντα να απατούν.
Και τα δύο είναι φαινόμενα.
“Το ξέρει πως δεν θα τον αγαπήσει αλλά λίγο τον νοιάζει. Εδώ που άρχισαν όλα, εδώ θα τελειώσουν. ”
Πιο καλά(;). Πιό κοντά(;):
“Το ξέρει πως δεν θα την αγαπήσει αλλά λίγο την νοιάζει. Εδώ που άρχισαν όλα, εδώ θα τελειώσουν.”
Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να μας υπηρετεί η μνήμη.
Υπάρχει, για να κρυβόμαστε σ’ αυτήν, για να την στρεβλώνουμε, για να μας παιδεύει. Και κάπου - κάπου. για μια δική μας κρυμμένη περηφάνεια.
Σαν την “Αλεξάνδρεια” είναι. Σαν τις πόλεις που αξιωθήκαμε να ζήσουμε.
Είστε “Καβαφικός”, κύριε Κ.Κ.Μοίρη.
23 Μάρτιος 2009 στις 5:56 μ.μ.
Ωραίο ήταν. Χόρτασα, που λέει κι ένας φίλος, αύριο πάλι
23 Μάρτιος 2009 στις 7:15 μ.μ.
Μερικές φορές σκέπτομαι οτι εαν πολλαπλασιαζόμασταν με καταβολάδες το 70% της λογοτεχνίας, το 80% της ποίησης και το 90% των μπλογκοποστ δεν θα υπήρχαν.
(Οποτε θα μας έμενε και χρόνος για 2 ακόμα μπύρες, να το εισηγηθώ για την επόμενη μεταλλαξη του είδους)
:ΡΡΡ
23 Μάρτιος 2009 στις 8:01 μ.μ.
@ Odyssey, αν υπερβάλλω εγώ (που δεν) , εσείς που με κατατάξατε στα νόθα του Αλεξανδρινού είστε the Master of Exaggeration
(που είστε)
Λοιπόν, μετά και τα σημερινά δεν παίρνω λέξη πίσω από όσα είπα για τα σχόλιά σας.Και λίγα ήταν.
@ hdd345f , γιατί να περιμένετε ως αύριο ; κλέφτης θα γίνει το σήμερα ;
@ nomad , δηλαδή πάλι στις μπύρες καταλήγουμε ; δεν μου ακούγεται και τόσο άσχημο ως εξέλιξη των ειδών
13 Μάϊος 2009 στις 12:06 π.μ.
[...] κι εσένα.πιο πολύ. [...]