Έλα Αλέκο ! (αφιερωμένο εξαιρετικά)
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία KKMOIRIS' VINTAGE GREATEST HITS, Radio KKMoiris, ιστορίες βγαλμένες απ το στομάχι της ζωής
Τη μέρα που πρωτόδα το εξώφυλλο (βινύλιο με τα όλα του) στο μπαρ του Αλέκου, Loris με τ’όνομα, η ζήλια με έσκισε στα δύο. Το τρίτο κομμάτι ξεριζώθηκε από πάνω μου μόλις έσταξαν οι πρώτες στροφές του I.G.Y. Το ψάχνω ακόμη.
Τότε - που ήμουν νέος και παρορμητικός- έβαλα σκοπό στη ζωή μου να γίνω ασπρόμαυρος ραδιοφωνικός παραγωγός, με τρεις γκόμενες (άγνωστες, μοιραίες και ανέραστες μέχρι να με γνωρίσουν, άρα γκόμενες) να παρκάρουν τα άνευ wonderbra στήθη τους στον ώμο μου την ώρα που θα αλλάζω δισκάκια, να φυσάω τον καπνό από τα Lucky Strike βαθιά μέσα στο μικρόφωνο ώστε η φωνή μου να βγαίνει κάτι μεταξύ Tom Waits, Jeremy Irons και Aλέκας Κανελλίδου, να λύνω πονηρά τον κόμπο της μαύρης γραβάτας όσο το ποτήρι μου θα γεμίζει και θα ξαναγεμίζει με όποιο bourbon είχε επιζήσει από την προηγούμενη νύχτα (πήγε να το κάνει κι ο Πετροκωστόπουλος αυτό αλλά ούτε το class είχε, ούτε Aλέκο).
Και μετά να ρίχνω μπόμπες μέχρι το ξημέρωμα : και Bikini girls with machine guns των Cramps και Lalo’s bossa nova του Schifrin, και El amore es mas fuerte του Ulises Butron με κερασάκι το Nitro του Dick Dale και πυροσβεστήρα Doobie Brothers με το Long Train Runnin’ και ξοπίσω του αμολημένο –και πεινασμένο- μισό κιλό Hey Joe απ’ τους Medeski, Martin & Wood (τύφλα να ‘χει η playlist που ψάχνει η diVa για το e-παρτάκι της).
Όλα τα είχα στρώσει στην εντέλεια. Ακόμη και το δίσκο θα μου δάνειζε ο Αλέκος, πράγμα σπανιότερο κι από το να σου δανείσουν άτοκα ο Σάυλωκ κι ο Βγενόπουλος μαζί.
Η ζωή όμως φέρθηκε πιο ύπουλα απ’ ότι η Σαλώμη στον Ιωάννη τον Πρόδρομο.
Πρώτα μου έδωσε στο χέρι τον ώμο που προόριζα για πάρκιν. Ελαφρά αρθριτική ακαμψία λόγω μανιακής πληκτρολόγησης που οδήγησε σε ψευδονέκρωση (ακόμη και η μακαρίτισσα Αν Νικόλ να έγερνε πάνω μου ούτε που θα ‘παιρνα χαμπάρι).
Ψεύδιζα ελαφρά και ίδρωνα κατακλυσμιαία όταν με περιτριγύριζαν σε κλειστό χώρο άγνωστες και μοιραίες, οπότε αποφάσισα : ή μικρόφωνο ή γυναίκες (και διάλεξα να μείνω στεγνός).
Μετά έκοψα μαχαίρι το τσιγάρο γιατί δάκρυζα όσο έπαιρνα μέσα τον καπνό και αυτό κατέστρεφε το απαράμιλλο στυλ μου (και λέρωνε το αγαπημένο άσπρο μου πουκάμισο).
Στην παράταση το πάγκρεας με κέρδισε 3-0 σετ σε μισή ώρα οπότε τι γραβάτα να λύνεις πρόστυχα όσο πίνεις τσάι και αμίτες ;
Σα να μη φτάναν όλα αυτά, έφυγε από την πόλη κι ο Αλέκος.
Πήρε μαζί και τον Donald Fagen.
Aν με διαβάζει τώρα, θα καταλάβει τι δράμα περνάω με άδειες νύχτες και θα γυρίσει πίσω.
Εν ανάγκη ας στείλει μόνο του τον Donald…
Feed
2 Φεβρουάριος 2009 στις 5:56 μ.μ.
Αχ αυτά τα ανεκπλήρωτα όνειρα!Τα είχα κι εγώ,νεαρός.Εκεί που χάλαγε η σούπα ήταν σ΄εκείνα τα bourbons που άδειαζαν και ξαναγέμιζαν.Δεν ξέρω πως το κάνουν οι διάσημοι,αλλά εγώ γινόμουνα φυτίλι.
υγ.Είπα να γράψω τη γνωστή ρήση “χαμένα μου νιάτα και που τσαλακωθήκατε”,αλλά το θεώρησα αντιαισθητικό και αγενές και τελικά αποφάσισα να προστατεύσω την ελάχιστη αξιοπρέπεια που μου έχει απομείνει.
2 Φεβρουάριος 2009 στις 6:02 μ.μ.
Μια Μόνικα χρειάζεστε και θα γίνετε περδίκι .
Αλλωστε το εχει τραγουδήσει και ο Μεγάλος ρόκερ και τζαζίστας Μουφλουζέλης.
Μούπε ο γιατρός του ΙΚΑ να πα να βρώ μιά πιτσιρίκα.
2 Φεβρουάριος 2009 στις 6:24 μ.μ.
Χτύπησες πάνω στις βαθύτερες στυλιστικές αναζητήσεις των twenties μου! Έξοχο εξώφυλλο, έξοχος δίσκος - σου αφιερώνω το μικρό αριστουργηματικό φινάλε των 2′38″ “Walk Between Raindrops”…
2 Φεβρουάριος 2009 στις 6:32 μ.μ.
Λατρεύω τ’ αγόρια με τους γκρίζους κροτάφους…Ζηλεύω τους ρόλους που υποδύονται στα πρωινά όνειρά τους…τις επιθετικές φαντασιώσεις τους…είχαν πρότυπα…ενώ εμείς, μεταξύ Χιονάτης και Σταχτοπούτας…άντε και με sex, αλλά τι να σου κάνουν οι νάνοι, ας είναι και επτά…
2 Φεβρουάριος 2009 στις 7:03 μ.μ.
Και κάποιος που πλησίασε πολύ:
http://www.allwe.tv/?p=2688#comments
2 Φεβρουάριος 2009 στις 8:13 μ.μ.
Παλιός καλός Μοίρης. Πολύ ωραίο ποστ.
2 Φεβρουάριος 2009 στις 8:18 μ.μ.
@ Σελιτσάνος , όλοι κάποια όνειρα είχαμε.Στην πορεία άλλα φάγαμε, άλλα μας έφαγαν.Έτσι πάνε αυτά, τώρα ας προστατεύσουμε την αξιοπρέπεια που μας έχει απομείνει.
@ de profundis , εγώ είμαι της οπερέτας.
@ Prokopis Doukas , αφού δεν βρήκα σε κολώνα πάλι καλά.Χαίρομαι που βρήκα συνένοχο στο έγκλημα αν και εσείς το φτάσατε ως το τέλος, εγώ κιότεψα.Υπόχρεως για την αφιέρωση.
2 Φεβρουάριος 2009 στις 8:21 μ.μ.
@ e-άποψη , μη μας ζηλεύετε.Κι εμείς μεταξύ Χιονάτης και Κακιάς Βασίλισσας κινούμαστε.
@ Σελιτσάνος ΙΙ , καλός.
@ hdd345f , ναι ο καργιόλης, όσο πιό παλιός τόσο πιό βλόγερ.Τώρα μούφα.
2 Φεβρουάριος 2009 στις 8:24 μ.μ.
Μούφα ποτέ!! Όχι. Καργιόλης, γιατί όχι;
2 Φεβρουάριος 2009 στις 8:35 μ.μ.
@ hdd345f , μούφα, μούφα, ακούστε με που σας λέω, το ξέρω σαν την τσέπη μου το τσογλάνι.Εσείς δεν τον ξέρετε.
2 Φεβρουάριος 2009 στις 8:35 μ.μ.
Ωραίο σταφ!
(έχετε καβάντζες, ε;)
2 Φεβρουάριος 2009 στις 9:43 μ.μ.
The way we were?
2 Φεβρουάριος 2009 στις 9:54 μ.μ.
@ Spy , έχω. Θέτε ; πάμε για εκποίηση
@ rosie , ούτε καν.Wrong way.
2 Φεβρουάριος 2009 στις 10:40 μ.μ.
τελικα εισαι ντιπ γκαντεμης ( αποφασισα να ξαναγυρισω στον ενικο)
μα ουτε ενα στα τεσσερα ?
για τον αλεκο δεν το συζητω καν! αυτο και αν ειναι ντιπ, καταντιπ, γκαντεμια!
σε ματιασε μαλλον ο spy .βαλε ενα ματακι πανω σου .blue κατα προτιμηση.
και υπομονη .τι αλλο να πω και εγω αφου…..
υστερογραφο!
οκ , μη χαλαρωνετε την γραβατα.χαλαρωστε οτι θετε εσεις.κανενα προβλημα!
εδω βεβαια αρμοζει πληθυντικος.προς αποφυγην παρεξηγησεως.
2 Φεβρουάριος 2009 στις 11:54 μ.μ.
Δε βαριέστε…
Τα ποτά έχουν σχεδόν πάντα το αποτέλεσμα που έυγλωτα περιέγραψε ο Σελιτσάνος. Φυτίλι, αν το πάει κανείς ελαφρώς χαλαρά…
Οι γκόμενες, άσχετα με τον αριθμό, θα πάνε παρέα του επόμενου παραγωγού, (αν είναι και προαγωγός, έχει περισσότερες πιθανότητες να τις πάρει μαζί του).
Τα τσιγάρα, θέτε στην εκπομπή, θέτε χωρίς αυτήν την ίδια ζημιά θα κάνουν…
Κ.Ι.
(Κεντρική Ιδέα)
Με το ανεκπλήρωτο, κερδίσατε:
Λιγότερα φυτίλια, τουλάχιστον θα ήταν περισσότερο prive το ρεζιλίκι του φυτιλιού.
Γκόμενες μία τη φορά, για να την ευχαρισστηθείτε κιόλας, χώρια που άμα θέλατε έμενε και μαζί σας.
Λιγότερα τσιγάρα, δεν χρειαζόταν να κάνετε την Κανελλίδου μόνος σας.
Κατά συνέπεια.
Τ Υ Χ Ε Ρ Ε ! ! !
3 Φεβρουάριος 2009 στις 1:22 π.μ.
Ο ΚΚΜοίρης ο …”πριν η ζωή όμως φερθεί πιο ύπουλα απ’ ότι η Σαλώμη στον Ιωάννη τον Πρόδρομο” , μου άρεζε περισσότερο .
Βασικά αυτός ο … πονηρά μισολυμένος κόμπος της μαύρης γραβάτας … φταίει … Με … εξιτάρει .
3 Φεβρουάριος 2009 στις 2:19 π.μ.
If I may, and in the most gentle of ways, could I plead you get over this fetishistic attachment to bourbon? in my humble view there is very little magic in it - not to mention depth, complexity, layering, the aroma of the earth… see the definition of any cask strength Scottish malt for more characteristics. As an appreciator of Lagavulin I am sure you understand.
A triple-distilled grain spirit such as bourbon, matured- so to speak in first-fill oak casks, is a sweet concoction, pleasant enough, lethal enough but just not enough.
(unless of course you have found the mother of all Bourbons, in which case, please, do share and I’d be happy to accept that I’ve been searching for visceral content in the wrong continent)
With much respect
Tina
ps. please forgive the use of English. It was either this, or greeklish (and as I currently adorn a 23yr Brora, it wouldn’t be appropriate)
3 Φεβρουάριος 2009 στις 2:36 π.μ.
εγώ πάντως, πολύ τον εσυμπάθησα αυτόν τον αλέκο
3 Φεβρουάριος 2009 στις 7:32 π.μ.
Τι playlist είναι αυτή τώρα;
Εγώ ανήκω στη νέα γενιά της τεχνολογίας..πού τους ξεθάψατε όλους αυτούς;
[τέτοιο γκουγκλάρισμα δεν έχω ρίξει ούτε για το "ακατανόμαστο"]
Έτσι όπως πάτε θα με κάνετε να πω τον καιρό στο πάρτι…
3 Φεβρουάριος 2009 στις 8:57 π.μ.
@ elina , δεν πειράζει , ευστόχησα σε άλλα.
@ masterpcm , συμπέρασμα : κάτσε εκεί που είσαι Αλέκο.
@ silia , το θέμα είναι πως ούτε ο πριν ούτε ο μετά υπάρχει.Απομένει μόνο ένας κόμπος.
3 Φεβρουάριος 2009 στις 9:01 π.μ.
@ Tina , δεν τρελλαίνομαι με το bourbon.Ούτε με τα διαζώματα.Απλά τα σήκωνε η ατμόσφαιρα του ποστ, ποιός παλαβός πίνει Lagavullin on air ?
Γενικά οτι κινείται στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας με απωθεί πλέον.
Συγχωρεμένη για τα οξφορδιανά, ευτυχώς δεν έγραψα για βότκες να μου απευθύνετε το λόγο στα ρώσικα.
@ αποτέτοιος , κι εγώ το ίδιο.Έφυγε παίρνοντας τα 25-35 μας.Καλή μπάζα.
@ diVa , μια χαρά παιδιά είναι όλα.Εμπιστευθείτε με μια φορά.
3 Φεβρουάριος 2009 στις 9:31 π.μ.
καλημέρα σας. να ξέρατε τώρα πόσες αναμνήσεις μου ξυπνήσατε. σας ευχαριστώ πολύ. σπέσιαλ αφιέρωση (απο τους Steely Dan - όταν είναι δύο “πιάνει” καλύτερα) : “Rikki don’t loose that number” (αν με εννοείτε).
υ.γ. προσυπρογράφω αναφανδόν τα σχόλια νο 2, νο 2 και ιδιαιτέρως το νο 15. και πάλι ευχαριστώ.
3 Φεβρουάριος 2009 στις 10:31 π.μ.
χαιρομαι!!!!!!!
3 Φεβρουάριος 2009 στις 10:38 π.μ.
Καλημέρα. Εξαιρετική γραφή. Και ήχοι.
3 Φεβρουάριος 2009 στις 10:42 π.μ.
συγνώμη. mea culpa. διορθωσις υστερογράφου : τα σχόλια νο 2, νο 6 και ιδιαιτέρως το νο 15. ευχαριστώ.
3 Φεβρουάριος 2009 στις 12:05 μ.μ.
@ Xρήστος Κ. , K.K.Moίρης-ξυπνητήρι ! ωραίο !
Οι ευχαριστίες δικές μου.
@ elina , κι εγώ.
@ Kαπετάνισσα , χωρίς τον Αλέκο και τον Donald οι λέξεις θα ήταν ανάπηρες.
3 Φεβρουάριος 2009 στις 1:04 μ.μ.
Όλος ο δίσκος είναι εξαιρετικός. Σε παλαιότερο ποστ τον έχετε αναφέρει και πάλι. Τότε είχα εντυπωσιαστεί (σας έγραφα ότι βρίσκεται μέσα στο δικό μου top 10). Δεν είχα καιρό που σας διάβαζα και δεν γνώριζα τις μουσικές σας προτιμήσεις. Τώρα, είναι πολλές οι φορές που έρχομαι και κλέβω από την δισκοθήκη σας. Ευχαριστώ λοιπόν.
9 Φεβρουάριος 2009 στις 7:50 μ.μ.
Ο Αλέκος έφυγε, ο Γκουέρνικας έμεινε;; Το Ράδιο Ξάνθη εκέμπει;; Γαμώ τα φασόλια μου γαμώ!! Εύγε κκμοιρι
9 Φεβρουάριος 2009 στις 8:20 μ.μ.
@ Xνούδι , δηλαδή σήμερα δεν εντυπωσιάζεστε πια από τις μουσικές μου προτιμήσεις ; τόσο προβλέψιμος έγινα ;
@ STEREOFON, αγόρι μου καλό !!! είδες πού μας έριξε η μοίρα ; να κολυμπάμε ανάμεσα στα σαρακοστιανά, εμείς οι θαλασσοπόροι των ευγενών αποσταγμάτων.
(θέλω στίγμα ξανά, έχασα κινητό και έχω οφειλόμενα)
31 Οκτώβριος 2009 στις 11:03 π.μ.
[...] «με ερωτική διάθεση», όπως θα ‘λεγε και ο φίλος μου ο Αλέκος καλή του [...]