κρύο γειά
δημοσιευμένο από τον : kkmoiris στην κατηγορία adults only, με τα λεφτά των άλλων
Να χαιρετήσω τους καλούς ανθρώπους γύρω μου. Πρώτα να σφίξω το χέρι μου στο δικό τους γερά. Μετά να βγάλω από τα μάτια μου, όση περισσότερη ζέστη γίνεται. Και φυσικά, να τους χαμογελάσω φεύγοντας. Πολύ σημαντικό αυτό. Να μη φύγω με ξερό το στόμα. Σαν φύγει κάποιος, όλοι κοιτούν το στόμα και τα μάτια του.
Ήθελα να βρέχει. Και να μην έχει τόσο φως. Κάτι πιο βαρύ και θλιβερό να συμβαίνει. Τώρα που φεύγω. Κάτι πιο επίσημο, πιο ταιριαστό με τις αναχωρήσεις.
….
Από τον Τόπο του Δεν
Κάθε φορά που περπατώ εκεί μέσα, σκέφτομαι πως ούτε η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων χόρτασε τόσο πολύ τα μάτια και την ψυχή της. Υπερβολές ; Και πού να ξέρω εγώ ποιές ήταν οι ανάγκες της Αλίκης ;
Κάθε φορά που το διαβάζω αυτό το “κρύο γειά” , είμαι πιό σίγουρος από ποτέ πως θα φύγω με ξερό στόμα, χωρίς να με κοιτάει κανείς στα μάτια. Σαν να μην υπήρξα ποτέ, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις.
(η εικονογράφηση είναι-once more-παρελκυστικά αισιόδοξη, δεν είναι όλα τα “γεια” τόσο ανώδυνα)
Feed
15 Ιανουάριος 2009 στις 1:04 π.μ.
Θα λυπηθώ άμα φύγετε.
15 Ιανουάριος 2009 στις 1:27 π.μ.
Γιατί;;;;;;;
15 Ιανουάριος 2009 στις 2:26 π.μ.
Κοιτάξτε. Δεν είναι καιρός για αντίο. Εκτός και αν οι κινέζοι αγοραστές της εταιρίας το επιβάλλουν. Τότε να τους επιβάλλουμε και εμείς δύο κούβεντος. Έχετε ήσυχη την συνείδησή σας να μας αφήσετε στα κρύα του λουτρού;
15 Ιανουάριος 2009 στις 2:31 π.μ.
Ποιός φεύγει;
Που πάει;
Ποιός του είπε να φύγει;
Γιατί τον/την άκουσε;
Που θέλει να πάει;
Θα γυρίσει;
Όχι εσείς έτσι;;
(Λέμε και κανένα αστείο να περνά η ώρα έτσι δεν είναι;;;;)
15 Ιανουάριος 2009 στις 5:32 π.μ.
Σημειοστιγμές, αυτές όμως δε χαρακτηρίζουν πάντα -ως αναγκαία και ικανή συνθήκη- το σύνολο
*
Αφήστε κατά μέρος τις παγωμένες υποθέσεις εργασίας
*
Αναρωτιέμαι ακόμα τί απέγινε η Μόνικα
*
Μη δίνετε σημασία στο σχόλιο, nouveau swing & θεϊκός Donald Harrison στο σαξόφωνο, η είσοδος του Α’ μόλις βγαίνεις , και μετά από ώρες να διαβάζεις και για το κρύο γειά …
15 Ιανουάριος 2009 στις 6:00 π.μ.
Όταν περπατάτε εκεί, να προσέχετε. Είναι γυάλινο το πάτωμα.
(μα κανείς δεν κάνει κλικ στα λινκ;)
15 Ιανουάριος 2009 στις 8:50 π.μ.
@ cynical , εγώ να δείτε.Όλες οι δουλειές μισές θα μείνουν πίσω.
(να πάω πού όμως ; )
@ rosie , γιατί τί ; πού πήγε το σκοτεινό μυαλό σας ;
@ island , δεν το περίμενα αυτό απο σας.Ενάμιση λινκ κλικ μακριά ήταν όλες οι απαντήσεις, κάντε το.
15 Ιανουάριος 2009 στις 8:55 π.μ.
@ masterpcm , αστείο δεν είναι αλλά δεν είναι και ψέμα.Μην περιμένετε από μένα απαντήσεις σε μια διμοιρία ερωτήσεις, κάντε κι εσείς το λινκ κλικ κι όλο και κάτι θα βρείτε.
@ So Far , παρέλειψα το σχόλιο απορροφημένος από τη μουσική.Πόσο τρομακτική είναι η Είσοδος του Α’ ;
@ Spy , οk , δεν θα βάλω τις γόβες just in case…
(έλα ντε ! όλοι τη γαρνιτούρα βάλαν στο μάτι και όχι το κυρίως πιάτο ; )
15 Ιανουάριος 2009 στις 10:37 π.μ.
Είδατε; Ηταν διπλωματικό το γιατί. Κι ευτυχώς που μου έκοψε και το βαλα έτσι και δεν έγινα εντελώς ρεζίλι.
Τα λινκς τα πάτησα . Αλλά δε φωτίστηκα. Ίσως, επειδή μόλις άρχισα να μπουσουλάω. Που θα πάει.. Θα μάθω και να περπατάω στα μονοπάτια αυτών που μου αρέσει να διαβάζω.
( Spy, σας παρακαλώ, πείτε μου στα κρυφά τι θέλει να πει, εσείς που με τη μία τον πιάσατε.. )
15 Ιανουάριος 2009 στις 10:42 π.μ.
Η είσοδος του Α’ ακόμα και ξημερώματα δεν είναι τόσο τρομακτική, τουλάχιστον για μένα. Πιο τρομακτικός είναι ο τοίχος του με τα κυπαρίσια στη Βουλιαγμένης και πάνω από όλα, η κατηφόρα μετά για να βγείς προς Κηφισίας, με τις βιτρίνες των σχετικών εργαστηρίων . Θυμάμαι επί χρόνια ένα δίσκο με κόλυβα που έγραφε επάνω ‘ΠΑΝΤΕΛΗΣ’ , τυχαίο να ήταν; δεν ξέρω .. πάντως όποτε το έβλεπα δεν διάβαζα το όνομα αλλά το επίθετο π.χ. παντελής έλλειψη ζωής κλπ
Στο ‘Half Note’ ο μέσος θαμώνας θα έχει ακούσει και το γνωστό urban legend του τύπου που λάτρευε τη Jazz και ήθελε η τελευταία του μέρα να είναι μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα εκεί .. γεγονός που ως εκ θαύματος του συνέβει ( αν έχεις καλές σχέσεις με τα θεία όλα σου συμβαίνουν … λέμε τώρα )
*
Τέλος πάντων, επειδή όλα αυτά είναι όντως κρύα, ρωτώ: τί θα γίνει με τον τύπο που περίμενε; έχω ποστ αλλά δεν θα το ανεβάσω αν δεν διαβάσω καταληκτική σκηνή .. πείτε μου για να ξέρω ( actually μου δώσατε θέμα εκεί ποιυ δεν έβρισκα τίποτα να γράψω )
*
15 Ιανουάριος 2009 στις 10:55 π.μ.
@ rosie , ξαναμπείτε στον “Τόπο του Δεν” και περπατείστε τον.Όρθια, γονατιστή, όπως σας βολεύει καλύτερα.Πιστέψτε με, αξίζει το γδάρσιμο…
@ So Far , α , αυτό το Α’. Έπρεπε να το φανταστώ αλλά πέρασαν πάρα πολλά χρόνια (ένας αιώνας, ίσως) που τα βήματά μου με οδηγούσαν στο Μετς…
Τι έγινε αυτός που περίμενε ;
Θα σας πω την άλλη εβδομάδα.Τώρα πήγε να αλλάξει κλειδαριά…
15 Ιανουάριος 2009 στις 10:58 π.μ.
Ξεκολλήστε! Δώστε μια νοερή σφαλιάρα στον εαυτό σας και απαγορέψτε του να ασχολείται διαρκώς με τέτοια. Στην τελική, άμα έρθει η ύστατη στιγμή ελάχιστη σημασία έχουν οι χειραψίες και η υπόκλιση. Πιστέψτε με, μηδαμινή.
Πείτε μας κάτι απο εκείνα τα άλλα που μας λέτε κατά καιρούς, ελάτε, ένα χεράκι απλώνεται προς το μέρος σας (για να σας τραβήξει, φυσικά). Γραπώστε το!
15 Ιανουάριος 2009 στις 11:01 π.μ.
καλημερα αγαπητε κ.Κ.Κ.Μοίρη, (τυπικοτατη)
βαλθηκατε για την χθεσινη μου κοπανα να με φορτωσετε με παραπανω μαθηματα. μεχρι και στο σπιτι θα παρω.
και εγω ανεγνωσα τα λινκς ,αλλα σκοταδι. μηπως ειναι για την παραπανω ταξη και δεν βγαζω νοημα?
spy βαλε με και μενα στους υποψιν .
αλλιως θα ξαναπαω στο internet τσιπουραδικο και δεν το μπορω το τσιπουρο καθε μερα.
εχω και ενα παιδι να μεγαλωσω.
15 Ιανουάριος 2009 στις 11:08 π.μ.
@ Theorema , ποτέ ! με αγαπώ πολύ για να χειροδικήσω εναντίον μου.
Τα “άλλα” τα λέω κατά καιρούς.Δεν είναι καιρός τώρα.Αύριο όμως μπορεί να είναι, άβυσσος το πληκτρολόγιο του βλόγερ.
@ elina , μην είστε φυγόπονη.Για να σας στέλνω εκεί είναι καλύτερα από οινόπνευμα.Ακόμη κι από αψέντι καλύτερο είναι.
15 Ιανουάριος 2009 στις 11:20 π.μ.
Προλαβαίνουμε οριακά
15 Ιανουάριος 2009 στις 11:37 π.μ.
Όμορφη προσγείωση μετά τα χθεσινά.Μας δίνετε ανάσα,φωνή.Εξάλλου μ΄αρέσει να μπαίνω στα ξένα σπίτια απόντος του ιδιοκτήτη.Ιδιαίτερα όταν αυτά είναι σαγηνευτικά αρχιτεκτονήματα.Βέβαια το συγκεκριμένο τό ΄χω διαρρήξει πολλές φορές,αλλά αξίζει τον κόπο.Μόνο μη μας πιάσει ο ιδιοκτήτης:είναι ικανός να γράψει σχόλιο άνω τον δέκα λέξεων.
15 Ιανουάριος 2009 στις 12:08 μ.μ.
δεν εχω δοκιμασει αψεντι.αλλα για να το λετε………
για εναν περιεργο λογο σας εχω εμπιστοσυνη.
η ζωη μου ολη σε μια ματια ,σε μια σκεψη, σε ενα blog, σε ενα τοπο , ο τοπος του Δεν……….
καλημερα σας.
15 Ιανουάριος 2009 στις 1:12 μ.μ.
@ So Far , ακόμη κι αν είναι ασφαλείας ;
@ Σελιτσάνος , ποτέ δεν φείδομαι καλών λόγων για το -κατά την άποψή μου- καλό, έστω κι αν αυτήν την άποψη την συμμερίζονται πέντε, δέκα ή εκατό.
Οι διαρρήξεις σ αυτό το σπίτι ίσως να είναι περιττές.Δεν ξέρω γιατί αλλά από την πρώτη μέρα που στάθηκα στο κατώφλι του, μου θύμισε το House with no doors των Van Der Graaf.
@ elina , oύτε κι εγώ δοκίμασα αλλά άκουσα τα καλύτερα.Για το παλιό.Το σημερινό είναι νεράκι μπροστά του.
Trust me not, trust me.
15 Ιανουάριος 2009 στις 1:17 μ.μ.
Η δική μου εκδοχή είναι απασφαλισμένη πάντως έτσι κι αλλιώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική
15 Ιανουάριος 2009 στις 1:20 μ.μ.
Το συγκεκριμένο “σπίτι” το έχω επισκεφτεί κι εγώ, λίγες μέρες πριν το λινκ. Αλλά, ξέρετε, όσο σαγηνευτικό και να είναι το περιβάλλον, όσο και να με τραβάει η ατμόσφαιρα που βγάζει, το μόνο που ακούω είναι τη φωνή μου μεγεθυμένη, όπως γυρνάει πίσω από τα άδεια δωμάτια , γυμνά από παρουσία, δούναι και λαβείν. Εισπράττω αυτά που θέλω να εισπράξω, προβάλω εμένα στον τοίχο, τη δική μου ιστορία, τις δικές μου αναφορές, αφετηρίες και διαδρομές, αυθαίρετα. Μπορεί να μην έχουν καμία μα καμία σχέση μ΄αυτά του ιδιοκτήτη. Μόνο που δεν το ξέρω. Γιατί δεν ακούω τη φωνή του, δεν έχω την παρουσία του, μόνο την αισθητική του βλέπω από μερικούς σπάνιους πίνακες που έχουν μείνει στους τοίχους..
Πως να χαρείς την περιήγηση αν δεν μπορείς να νιώσεις τη ζεστασιά αυτού που τη δημιούργησε;
Συνεχίζω να μη βλέπω τον ομφάλιο λώρο που ενώνει αυτά τα δύο. Μπορώ όμως να τον δημιουργήσω. Φαντασία έχω μπόλικη. Αλλά είναι αυθαίρετη. Και τις αυθαιρεσίες τις φοβάμαι. Μπορεί να είναι από παράλογες έως άδικες.
15 Ιανουάριος 2009 στις 1:35 μ.μ.
Έκανα το δεύτερο κλικ γιατί κάτι μου έλεγε ότι ήταν μουσική. Την άκουσα ανώδυνα και έκανα μετά κλικ στο πρώτο λινκ. Είχε πολλή κάπνα μπροστά στην οθόνη και δεν έβλεπα καθαρά. Γι αυτό είπα να το γυρίσω στο αστείο θυμόμενος τους κινέζους αγοραστές του 24. Είδα και το “με τα λεφτά των άλλων” και κατάλαβα πλήρως αλλά το κλικ στη δημοσίευση το είχα κάνει ήδη. Του λέιτ…
15 Ιανουάριος 2009 στις 1:42 μ.μ.
@ So Far , η τόλμη σας είναι αξιοθαύμαστη.
@ rosie , με κίνδυνο να θεωρηθώ εξαιρετικά υπερβολικός (αλλά θέλοντας να δώσω το μέτρο της διαφωνίας μου ως προς τη “ζεστασιά” που -πρέπει, ντε και καλά να- εκπέμπει ο δημιουργός) λέω :
κανείς δεν ξέρει ποιός στ’ αληθεια ήταν ο Τζ.Ντ.Σάλινγκερ
έκανε αυτό λιγότερο συναρπαστικό το Τhe Catcher in the rye ;
Εκεί που μπήκατε δεν είναι βλογ.Είναι ένα βιβλίο.Μπορεί όσα βρίσκονται εκεί μέσα να έχουν ξαναγραφεί και από άλλους, καλύτερα ή λιγότερο καλά,αλλά αυτό δεν μειώνει στο παραμικρό την αξία του γιατί καθένας γράφει γι αυτόν και τα δικά του ζωντανά φαντάσματα.Έτσι το βλέπω εγώ.Είναι σαν ένα στενό σκοτεινό δρομάκι που δεν σε βγάζει πουθενά αλλά μέσα του νιώθεις - τι παράξενο-τόσο οικεία.Ο,τι κι αν πεταχτει ξαφνικά μπροστά σου.
15 Ιανουάριος 2009 στις 1:44 μ.μ.
@ island , αυτό ακριβώς περίμενα απο σας.Να μπείτε παραμερίζοντας τον καπνό.Χαίρομαι που το κάνατε.
15 Ιανουάριος 2009 στις 2:02 μ.μ.
Για το συκεκριμένο και μόνο e-τόλμη για όλα τα άλλα κανονική .. μερίδα.. αναμένω λοιπόν
Η μουσική πάντως αποδίδει απόλυτα τα συναισθήματά μου κάθε φορά που καταδύομαι στις στοές και οι πόρτες ασφαλείας level by level κλείνουν πίσω , δημιουργεί ένα αίσθημα μοναξιάς , απομόνωσης και … μεγάλης ή μικρής επικινδυνότητας του αγνώστου όποιο και αν είναι αυτό
15 Ιανουάριος 2009 στις 2:26 μ.μ.
Στα βιβλία, δεν ένοιωσα ποτέ την ανάγκη για να αφεθώ μέσα τους, να πρέπει να ξέρω τον συγγραφέα, τη ζωή του, τα παιδικά του χρόνια, τους εραστές και τις ερωμένες του. Δεν με απασχολεί η κλειδαρότρυπα. Ισα – ίσα που αν τα ήξερα θα με δέσμευε και θα μου μείωνε την απόλαυση.
Ένα βιβλίο για μένα είναι ξεχωριστό και ανήκει στον καθένα που το διαβάζει. Γίνεται μ έναν μαγικό τρόπο δικό του να το κάνει ό,τι θέλει. Να βουτήξει μέσα του και να χαθεί, να ταξιδέψει, να ταυτιστεί ή να το μισήσει, να τον αφήσει αδιάφορο, να τον τρομάξει, να το μυρίσει, να το αγγίξει, να το πετάξει ή να το δανείσει.
Τα μπλογκς δεν μπορώ να τα δω έτσι. Γι αυτό κι η παρεξήγηση.
Τώρα που μου δώσατε το «κλειδί», μπορώ να αφεθώ στη μαγεία του και να χαθώ στα αδιέξοδα του. Που είναι και δικά μου. Να στε καλά.
15 Ιανουάριος 2009 στις 10:59 μ.μ.
@ So Far , αύριο το βράδυ το πρόγραμμα έχει evil jazz.Kλειδαμπαρώστε και τις πόρτες και τις γρίλιες.
@ rosie , μη το χάσετε το κλειδί.Και πόρτα να μη βρείτε, ένα κλειδί είναι πάντα χρηστικά άχρηστο αντικείμενο.Ή άχρηστα χρηστικό.Κατά βούλησιν.